III SA/PO 180/21

III SA/Po 180/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-02-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /przewodniczący/
Małgorzata Górecka /sprawozdawca/
Robert Talaga
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Sygn. powiązane
III OSK 256/22 - Wyrok NSA z 2025-04-23
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 108 poz 1141
par. 3, par. 5 b
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia
Dz.U. 2008 nr 122 poz 786
par. 2
Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 22 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2021 roku sprawy ze skargi Ł. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] listopada 2020 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służby oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) oraz § 5b w zw. z § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108 poz. 1141 z późn. zm.) i § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 122 poz. 786), Dowódca [...] w [...] odmówił st. szer. rez. Ł. K. wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze, pełnione przez niego w okresie od dnia [...] października 2011 roku do dnia [...] grudnia 2016 roku.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym.
Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. st. szer. Ł. K., działający przez pełnomocnika - adwokata [...], wezwał Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] - [...] w [...] do wypłacenia mu dodatkowego wynagrodzenia w kwocie [...]złotych za "pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od [...] października 2011 r. do [...] grudnia 2016 r." Jako podstawę prawną roszczenia powołano przepisy § 5b w związku z § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. Nr 108 z 2004 r. poz. 1141 z późn. zm.). Podniesiono, iż zgodnie z powołanymi przepisami za pełnienie nieetatowych całodobowych dyżurów wewnętrznych i garnizonowych przysługuje wynagrodzenie w wysokości [...] złotych za każdą odbytą służbę dyżurną, gdyż pełnione przez st. szer. Ł. K. służby wartownicze należy zakwalifikować jako służby dyżurne wynikające z Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Służby te nie są dyżurami etatowymi w rozumieniu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 122, poz. 786), bowiem dyżur etatowy jest dyżurem w stałym systemie dyżurów pełnionych przez żołnierzy w ramach obowiązków wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego w powołanych do tego celu jednostkach organizacyjnych, natomiast [...] nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów znajdujących się w zajmowanym przez nią kompleksie wojskowym, a jej cele są inne. Zdaniem wnioskodawcy zasadność tego stanowiska potwierdza opinia prawna z [...] marca 2014 r., sporządzona w Oddziale Prawnym Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, której kserokopię załączono do wezwania do zapłaty.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Dowódca Jednostki Wojskowej [...]. Bazy [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie, uznając, że zgłoszone roszczenie nie ma jakiejkolwiek podstawy prawnej, jest bezzasadne i nie podlega rozpatrzeniu w postępowaniu administracyjnym.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] – po rozpatrzeniu zażalenia wnioskodawcy, działając jako organ drugiej instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Ł. K., wyrokiem z dnia 28 października 2017 r. (sygn. akt II SA/Po 713/17) uchylił zaskarżone postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. i poprzedzające je postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że odmawiając wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie organy administracyjne obu instancji naruszyły przepis art. 61 a § 1 k.p.a., ponieważ sprawa wywołana wnioskiem st. szer. Ł. K. jest sprawą indywidualną, do której mają zastosowanie przepisy k.p.a. i którą właściwy dowódca jednostki wojskowej powinien rozstrzygnąć po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w drodze decyzji, na podstawie przepisów art. 88 ust. 1 lub 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 2 pkt 2 oraz § 5b i § 3 pkt 1 b rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia.
Z dniem [...] maja 2017 r. st. szer. Ł. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu czasu służby określonego w kontrakcie.
W wykonaniu wyroku Dowódca [...] w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie, po czym w dniu [...] lutego 2018 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił wypłaty wnioskowanych świadczeń.
Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że st. szer. Ł. K. pełnił zawodową służbę wojskową w Jednostce Wojskowej [...] na stanowisku "wartownik", co jednoznacznie wynika z karty opisu jego stanowiska służbowego oraz z jego zakresu obowiązków na tym stanowisku służbowym. W części V karty opisu stanowiska służbowego "wartownik" zajmowanego przez st. szer. Ł. K., jako podstawowy obowiązek na tym stanowisku służbowym jest wpisane: "1. Pełnienie służby wartowniczej na posterunku zgodnie z tabelą posterunków". Również w zakresach obowiązków, z którymi st. szer. Ł. K. zapoznawał się i potwierdzał to własnoręcznym podpisem, w opisie zadań należących do wartownika zawarto identyczny wpis: "1) pełnienie służby wartowniczej na posterunku zgodnie z tabelą posterunków". Z dokumentów tych wyraźnie więc wynika, że pełnienie przez wnioskodawcę służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym "wartownik", a zatem takie czynności służbowe jak pełnienie służby wartowniczej przez wartownika, nie wykraczają poza jego zwykłe obowiązki służbowe. Natomiast dodatkowe wynagrodzenie, którego wnioskodawca domaga się powołując przepisy § 5b i § 3 pkt 1b rozporządzenia w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, przysługuje żołnierzowi wyłącznie za czynności powierzone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe.
Organ podniósł, że st. szer. rez. Ł. K. pełnił zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym "wartownik" i wykonywał obowiązki służbowe określone dla tego stanowiska, za co otrzymywał co miesiąc uposażenie należne mu na tym stanowisku służbowym. Nie wykonywał natomiast jakichkolwiek czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym, za które przysługiwałoby dodatkowe wynagrodzenie, bo za takie czynności nie można uznać pełnienia służb wartowniczych, które wynikały z obowiązków przypisanych do zajmowanego przez niego stanowiska służbowego.
W konsekwencji organ uznał, że roszczenie o zapłatę dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych jest bezpodstawne i nie ma jakiejkolwiek podstawy prawnej.
Ł. K., działający przez pełnomocnika adwokata [...], złożył odwołanie od decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] [...] w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu prawa do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia w kwocie [...]zł za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych w okresie od [...] października 2011 r. do [...] grudnia 2016 r., alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
Dowódca Jednostki Wojskowej [...] w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Dowódcy [...] w [...].
Zdaniem organu drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji wypełnił wszystkie znamiona art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera w szczególności powołanie konkretnych podstaw prawnych wydanej decyzji oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ I instancji nie dokonał naruszenia prawa. Stronie odmówiono wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za służby wartownicze, bowiem takowe przysługuje jedynie za nieetatowe całodobowe służby wewnętrzne. Odwołujący tymczasem złożył wniosek oparty na dyspozycji § 5 b w związku z § 3 pkt. 1 b Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 roku w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, żądając zapłaty za pełnione przez niego w ramach etatu służby wartownicze, traktując je jednocześnie jako czynności powierzone wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe.
Zdaniem organu II instancji podstawy prawne powołane przez odwołującego nie uzasadniają przyjęcia roszczenia, bowiem są sprzeczne z zakresem rzeczywiście wykonywanych przez odwołującego czynności w ramach podstawowych etatowych obowiązków żołnierza zawodowego. Odwołujący był wyznaczony na stanowisko służbowe "WARTOWNIK". Z karty opisu jego stanowiska służbowego jednoznacznie wynika, że "Wartownik" podlega bezpośrednio Dowódcy Drużyny. Do zadań "Wartownika" należy "pełnienie służby wartowniczej na posterunku". Służby wartownicze pełnione przez Ł. K. były zatem służbami etatowymi, bowiem odbywał je w ramach zawodowej służby wojskowej jako Wartownik.
Ł. K. – działający w jego imieniu profesjonalny pełnomocnik, wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Ł. K., wyrokiem z dnia 28 listopada 208 r. ( sygn. akt II SA/Po 651/18 ) uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2018 r.
W uzasadnieniu WSA w Poznaniu stwierdził, że kwestią sporną w niniejszej sprawie jest odpowiedź na pytanie, czy pełnienie przez skarżącego w okresie od [...] października 2013r. do [...] grudnia 2016r. służb wartowniczych - w ramach kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej w [...] w [...], uzasadnia przyznanie mu uprawnienia w postaci wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za ten okres.
Sąd wskazał na przepisy prawa i stwierdził, że materialnoprawne podstawy przyznania świadczeń służących żołnierzowi zawodowemu reguluje Rozdział 5 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 173) - "Uposażenie i inne należności pieniężne żołnierzy zawodowych". Art. 71 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie. Inne należności pieniężne wymienia art. 73 w ust. 1, stanowiąc, że są to 1) zasiłki na zagospodarowanie, 2) dodatkowe uposażenie roczne, 3) nagrody uznaniowe i zapomogi, 4) nagrody jubileuszowe, 5) należności za podróże i przeniesienia służbowe, 6) gratyfikacje urlopowe, 7) dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone umową pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, 8) należności związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej poza granicami kraju, 9) należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Ponieważ jest to katalog zamknięty, za inne należności pieniężne, które obok uposażenia otrzymują żołnierze zawodowi (jak stanowi art. 71 ust. 1 ustawy) – mogą być uznane tylko te, które wymienia art. 73 ust. 1.
Kluczowe znaczenie dla orzekania w tym przedmiocie ma art. 73 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który wylicza rodzaje "innych należności pieniężnych" otrzymywanych przez żołnierzy zawodowych poza przysługującym im uposażeniem zasadniczym wraz z dodatkami. Zgodnie z pkt 7 art. 73 powołanej wyżej ustawy, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych, wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.
Kwestię powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych reguluje art. 25 ust.1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych. W przepisie § 12 ust. 1 i 2 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk ( Dz. U Nr 218 , poz.1699) doprecyzowano warunki powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych poprzez sformułowanie, że żołnierzowi można powierzyć czasowe pełnienie obowiązków służbowych na jednym równorzędnym lub wyższym stanowisku służbowym. Czasowe pełnienie obowiązków służbowych dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi w rozkazie dziennym, wydanym przed dniem ich objęcia. Analogiczna regulację zawierają przepisy § 25 ust. 1 i 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniana z tych stanowisk (Dz.U. 2014, poz.1292) .
Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 tej ustawy, jak również żołnierzowi zawodowemu za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Przepis rangi ustawowej ustanowił zatem podstawową zasadę, wedle której za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, żołnierz zawodowy otrzymuje dodatkowe wynagrodzenie. Otrzymywanie przewidzianych przepisem należności pieniężnych nie jest przy tym uzależnione od uznania organu administracyjnego.
Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz.U. nr 108, poz. 1141 ze zm.). Jak wynika z § 1 tegoż rozporządzenia, określa ono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych, a także stawki i terminy jego wypłacania.
Stwierdzić zatem należało, że to ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych określa przesłanki, tryb i konsekwencje dodatkowego powierzenia żołnierzowi czasowego pełnienia obowiązków służbowych, natomiast regulacje rozporządzenia wykonawczego dotyczą kwestii technicznej - procedury wypłaty przysługującego z mocy ustawy dodatkowego wynagrodzenia.
Rozpatrując wniosek skarżącego organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia wyłącznie na przepisach rozporządzenia z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, z całkowitym pominięciem obowiązującej w tym zakresie regulacji ustawowej – przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Za niewystarczające uznać bowiem należy powołanie w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 104 ust. 1 tej ustawy, który to przepis zawiera wyłącznie normy o charakterze kompetencyjnym. Tymczasem rozpatrzenie wniosku skarżącego w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia prawidłowej podstawy prawnej wniosku oraz zweryfikowania treści zawartego w nim żądania w odniesieniu do przepisów rangi ustawowej. Wobec powyższego należy uznać, że wydane w sprawie decyzje nie pozwalają przyjąć, że istota sprawy została prawidłowo przez organy rozpatrzona. Tym samym doszło do naruszenia prawa materialnego – ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Niezależnie od wskazanych uchybień, zaskarżoną decyzję Sąd uznał za przedwczesną i wadliwie uzasadnioną. Przy przyjętym stanowisku, że zakres obowiązków skarżącego obejmował wyłącznie służbę wartowniczą pełnioną przez skarżącego w ramach etatu, należało wykazać, że innych służb, aniżeli etatowej służby wartowniczej, skarżący nie pełnił. W myśl art. 133 p.p.s.a. Sąd wskazał, że przekazane Sądowi w analizowanym przypadku akta sprawy nie pozwalają na weryfikację ustaleń organów, na podstawie których podjęto wydane rozstrzygnięcie. Ponadto nie odniesiono się do argumentacji skarżącego, że [...] nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów znajdujących się w zajmowanym przez nią kompleksie wojskowym i jej cele są inne. Zważywszy, że właśnie ten argument stanowił podstawę do wystąpienia przez skarżącego z żądaniem wypłaty dodatkowego wynagrodzenia, obowiązkiem organów było ustosunkowanie się do tego stanowiska. Dla Sądu jedynym źródłem informacji w tym zakresie jest strona internetowa BIP [...] w [...], co uznać należy za niewystarczające dla wyjaśnienia spornej kwestii. W opinii Sądu w tym zakresie należy również wyjaśnić, w jaki sposób uregulowana jest kwestia ochrony majątku znajdującego się na stanie [...] (oraz ewentualnie mienia wojskowego nie będącego na wyposażeniu (stanie) tej jednostki) – oczywiście wyłącznie w zakresie istotnym dla oceny statusu skarżącego – w szczególności, czy ochrona ta jest zapewniona wyłącznie w ramach służb wartowniczych etatowych. Na konieczność poczynienia wyjaśnień w tym zakresie może wskazywać treść Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (wprowadzonego decyzją nr 445/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. – pub. Dz.Urz. MON z 2013 r. poz. 398), w szczególności postanowienia dot. organizacji służby wartowniczej (Rozdział IX) oraz warty garnizonowej (531 i nast.).
Niezależnie od tego Sąd zauważył, że w przekazanych Sądowi aktach sprawy brak Zestawienia służb (wartownika) pełnionych przez skarżącego szer. Ł. K. w okresie objętym wnioskiem w zapłatę. Z akt nie wynika w jakim trybie każdorazowo powierzano skarżącemu pełnienie takich obowiązków. Zestawienie takie załączono natomiast do akt sprawy IV SA/Po 659/18, prowadzonej w tut. Sądzie na skutek skargi P. Z. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...], która dotyczy sprawy przedmiotowo tożsamej do sprawy ze skargi Ł. K.. Pozyskanie takiego zestawienia jest w opinii Sądu istotne, bowiem ze stanowiska skarżącego oraz organów wynika, że podstawowe znaczenie w sprawie ma okoliczność, czy skarżący wykonywał dodatkowe obowiązki w ramach etatu – służby zawodowej pełnionej w [...] w [...].
Sąd podkreślił, że wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej powinny zostać ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania wskazanej zasady, jak i wyrażonej w art. 6 k.p.a. zasady praworządności jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Powyższe obowiązki ciążą na organach administracji publicznej obu instancji. Organ odwoławczy ma obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób niebudzący wątpliwości, a tym samym zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na sposób załatwienia sprawy.
Na poparcie swojego stanowiska skarżący przedstawił opinię Radcy Prawnego Oddziału Prawnego Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych [...] z dnia [...] marca 2014 r., sporządzoną na polecenie Przewodniczącego Kolegium Mężów Zaufania Korpusu Szeregowych z dnia [...] marca 2014 r. (nr [...]) w sprawie rozbieżnych zasad dotyczących pełnienia służb wartowniczych, której organy nie uwzględniły i zarazem nie wypowiedziały się co do niej w uzasadnieniach podjętych decyzji, co narusza nie tylko art. 107 § 3 k.p.a., ale również zasadę przekonywania wynikającą z art.11 k.p.a.
Sąd stwierdził jednakże, że wskazane uchybienia mogły zostać wyeliminowane przez organ odwoławczy, który wydając decyzję z dnia [...] maja 2018 r. naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy bezpodstawnie uchylił się bowiem od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego, w ramach którego zgromadzony powinien zostać materiał dowodowy pozwalający zweryfikować twierdzenia organów, iż służbę wartowniczą skarżący pełnił wyłącznie w ramach etatu, a nadto pozwalający na wyjaśnienie statusu jednostki wojskowej, w której skarżący był zatrudniony w okresie, za który żąda wypłaty dodatkowego wynagrodzenia.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego.
Sąd dał organowi wytyczne. Wskazał, że ponownie rozpatrując niniejszą sprawę organ II instancji winien wziąć pod uwagę powyższe rozważania, a w szczególności będzie obowiązany uzupełnić materiał dowodowy we wskazanym powyżej zakresie i dokona oceny, czy i w jakim trybie doszło do powierzenia skarżącemu dodatkowych obowiązków, a następnie dopiero w oparciu o całokształt materiału dowodowego, przy uwzględnieniu regulacji ustawowej, wypowie się o zasadności żądania strony, dając temu wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu przyszłej swojej decyzji.
Dowódca Jednostki Wojskowej [...] decyzja Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. uchylił w całości decyzję Dowódcy [...] w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dowódca [...] w [...], decyzją z dnia z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), art. 25 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1 pkt 7, art. 88 ust. 1 i 2, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 330 z późn. zm.) oraz § 2 ust. 2, § 5b w zw. z § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. z 2004 r. Nr 108 poz. 1141 z późn. zm.), § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 122 poz. 786) i § 25 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r. poz. 1292), odmówił skarżącemu wypłaty dodatkowego wynagrodzenia w kwocie [...]złotych za pełnienie przez niego służb wartowniczych w okresie od dnia [...] października 2011 roku do dnia [...] grudnia 2016 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że pełnił służbę wojskową w Jednostce Wojskowej Nr [...] w [...] w okresie od [...] listopada 2008 r. do [...] maja 2017 r. Jednostka do [...] czerwca 2010 r. nosiła nazwę: [...], a z dniem [...] lipca 2010 r. została przeformowana na [...]. W wyżej wskazanym okresie żołnierz od [...] lipca 2009 r. do [...] listopada 2009 r. pełnił nadterminową zasadniczą służbę wojskową, od [...] grudnia 2009 r. do [...] maja 2017 r. pełnił zawodową służbę wojskową, na podstawie zawieranych z dowódcą jednostki wojskowej "Kontraktów na pełnienie służby terminowej". Stanowisko służbowe zajmowane przez żołnierza w jednostce wojskowej jest oznaczane Numerem Identyfikacyjnym Stanowiska (zwanym dalej: NIS), składającym się z dwóch dużych liter i dwunastu cyfr.
Rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z [...] lipca 2009 r. wnioskodawca został przyjęty do nadterminowej zasadniczej służby wojskowej i wyznaczony na stanowisko służbowe: wartownik (NIS: [...]) w drużynie ochrony (plutonie ochrony, kompanii ochrony, dywizjonie dowodzenia).
Organ I instancji opisał następnie w uzasadnieniu decyzji kolejne rozkazy personalne wyznaczające skarżącemu określone stanowiska.
Jak wyjaśnił organ, dla każdego stanowiska służbowego w strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej jest opracowana "Karta opisu stanowiska służbowego", w której, w części V zatytułowanej "Podstawowe obowiązki", są opisane podstawowe obowiązki służbowe żołnierza na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym. W przypadku stanowiska służbowego: wartownik, głównym obowiązkiem jest pełnienie służby wartowniczej na posterunku zgodnie z tabelą posterunków, a pozostałe punkty opisują przede wszystkim takie obowiązki, które są ściśle związane z przygotowaniem żołnierza do tej służby i jej pełnieniem przez żołnierza.
Oprócz "Karty opisu stanowiska służbowego", dla każdego stanowiska służbowego są opracowane zakresy obowiązków, określające podległość służbową żołnierza zajmującego to stanowisko, jego zadania na tym stanowisku służbowym oraz zakres odpowiedzialności w ramach stanowiska służbowego. W zakresie obowiązków dla stanowiska służbowego: wartownik, są opisane zarówno zadania ogólne dotyczące każdego żołnierza pełniącego służbę wojskową jak i zadania szczegółowe, charakterystyczne dla tego stanowiska służbowego.
Wnioskodawca zapoznawał się z każdym z wyżej wymienionych dokumentów dotyczących zajmowanego przez niego stanowiska służbowego: wartownik oraz każdorazowo potwierdzał to datą i własnoręcznym podpisem na egzemplarzu przechowywanym w teczce akt personalnych żołnierza.
Organ wskazał, że roszczenie wnioskodawcy, określone jako żądanie wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie nieetatowych służb dyżurnych i nawiązujące do przepisów § 5b i § 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia, jednoznacznie sugeruje, że domaga się on należności pieniężnej, o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Należność pieniężna w postaci dodatkowego wynagrodzenia, o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje żołnierzowi za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych; wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.
Dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych jest uregulowane w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten w pierwszym zdaniu stanowi, że "Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych."
Zgodnie z § 25 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r. poz. 1292), dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w rozkazie dziennym, przed dniem ich objęcia. Analogiczną regulację zawierały przepisy § 12 ust. 1 i 2 poprzedniego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2009 r. Nr 218 poz. 1699), które obowiązywało do dnia 11 października 2014 r., a więc we wcześniejszym okresie służby wojskowej wnioskodawcy.
Organ I instancji ocenił, że z powyższego wynika, że gdyby dowódca jednostki wojskowej powierzył dodatkowo wnioskodawcy czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku: wartownik, musiałoby to zostać poprzedzone punktem o takiej treści w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza. Ponadto, zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyby dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych trwało dłużej niż 2 miesiące, żołnierzowi przysługiwałoby dodatkowe wynagrodzenie, którego wypłacanie również musiałoby zostać polecone odpowiednim punktem w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego także musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza.
Ponadto organ wskazał, że w art. 25 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustalono też, że okres dodatkowego powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych, nie może być jednorazowo dłuższy niż 15 miesięcy, a okres, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, wynosi łącznie 63 miesiące. W dokumentach jednostki wojskowej, a w szczególności w teczce akt personalnych wnioskodawcy nie ma jednak jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych.
Zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy otrzymuje też dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez tego żołnierza stanowiska służbowego. Fakt powierzenia żołnierzowi wykonywania czynności wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego również musi być ujęty w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej. Fakt ten powinien zostać wskazany przez dokładne określenie - nazwanie tych czynności oraz wykazanie, że wykraczają one poza zadania, które wynikają z zajmowanego stanowiska służbowego. Jak wyjaśnił organ, wnioskodawca nie wykazał, że wykonywał inne czynności, wykraczające poza zadania służbowe na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym: wartownik, co – jak podkreślono faktycznie nie miało miejsca. W dokumentach jednostki wojskowej, a w szczególności w teczce akt personalnych wnioskodawcy nie ma również jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby powierzanie mu wykonywania czynności wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego: wartownik.
Organ I instancji wskazał, że z brzmienia § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia wynika jednoznacznie, że do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się pełnienie całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych, ale tylko takich które są służbami nieetatowymi.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia mu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, pełnił 330 służb wartowniczych, w datach wskazanych w zestawieniu załączonym do wezwania do zapłaty.
Organ podkreślił, że pełnienie służb wartowniczych w [...] w [...], a następnie w [...] w [...] zawsze odbywało się i nadal się odbywa według grafików ustalanych na okresy miesięczne, natomiast skład osobowy wart, ich numery, zmiany, numery posterunków i rodzaj broni, w którą są wyposażeni wartownicy, był i jest podawany każdorazowo w rozkazach dziennych dowódcy jednostki wojskowej. Dokumenty te są sporządzane według jednolitych wzorów obowiązujących we wszystkich jednostkach wojskowych. Zgodnie z tym wnioskodawca jako wartownik był wykazany we wszystkich rozkazach dziennych, które ustalały skład osobowy każdej z 330 pełnionych przez niego służb wartowniczych.
Służba wartownicza wchodzi w skład służby wewnętrznej jednostki wojskowej. Organizację służby wewnętrznej, a w tym służby wartowniczej, zasady jej pełnienia oraz prawa i obowiązki osób pełniących służbę wartowniczą określają przepisy Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, w Wojsku Polskim obowiązywały dwa Regulaminy Ogólne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej:
1. Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (znak: Szt. Gen. 1613/2009), wprowadzony decyzją Nr 188/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. MON z 2009 r. Nr 12 poz. 132 oraz z 2010 r. Nr 24 poz. 349) - który obowiązywał od dnia 30 czerwca 2009 r. do dnia 13 stycznia 2014 r.
2. Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (znak: Szt. Gen. 1664/2014), wprowadzony decyzją Nr 445/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. MON z 2013 r. poz. 398) - który obowiązuje od dnia 14 stycznia 2014 r.
Dalej organ stwierdził, że dla ustalenia jaki charakter miały służby wartownicze pełnione przez wnioskodawcę (czy były to służby etatowe, czy dyżury nieetatowe) istotne znaczenie ma dokument urzędowy resortu obrony narodowej pod nazwą "Etat wojenno - pokojowy" (zwany dalej "Etatem"). Wszystkie jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej mają ustalone "Etaty", które dokładnie określają strukturę organizacyjną danej jednostki wojskowej, nazwy jej komórek organizacyjnych (i ich cyfrowe oznaczenie) oraz zawierają wykazy stanowisk służbowych, na które mogą być wyznaczani żołnierze pełniący służbę wojskową w tej jednostce wojskowej. Każde stanowisko służbowe w jednostce wojskowej ma własną nazwę (np. wartownik) oraz przypisany mu Numer Identyfikacyjny Stanowiska (NIS), składający się z dwóch dużych liter i dwunastu cyfr, w których zawierają się cyfrowe oznaczenia wyżej wspomnianego "Etatu", konkretnego pododdziału i konkretnego stanowiska służbowego.
Organ podkreślił, że jeśli "Etat" konkretnej jednostki wojskowej przewiduje w jej strukturze organizacyjnej istnienie konkretnie nazwanego pododdziału (np. drużyna ochrony) i konkretnie nazwanego stanowiska służbowego (np. wartownik), to oznacza, że w tej jednostce wojskowej, dla zapewnienia pełnego i prawidłowego wykonywania nałożonych na nią zadań, istnieje także uzasadniona potrzeba wykonywania zadań przewidzianych dla drużyny ochrony oraz wchodzących w jej skład wartowników.
Na podstawie wynikających z "Etatu" zadań jednostki wojskowej na czas pokoju i wojny, organ nadrzędny nad daną jednostką wojskową wprowadza szczegółowy zakres działania tej jednostki wojskowej, w którym określa zadania dla poszczególnych komórek organizacyjnych jednostki wojskowej oraz zakresy obowiązków dla stanowisk dowódczych w tej jednostce. Na podstawie wskazanego wyżej szczegółowego zakresu działania jednostki wojskowej, jej dowódca nadaje i wprowadza - w formie rozkazu - zakresy zadań dla poszczególnych komórek organizacyjnych jednostki wojskowej i zakresy obowiązków dla konkretnych stanowisk służbowych.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, w Wojsku Polskim obowiązywały dwa "Etaty".
1. Etat nr [...], który był wprowadzony decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z [...] grudnia 2009 r. i obowiązywał od [...] stycznia 2010 r. do [...] listopada 2011 r. (dokument o klauzuli "poufne").
Etat ten - w zakresie istotnym dla przedmiotu niniejszej decyzji - powołał w strukturze organizacyjnej [...], a po przeformowaniu - [...] w [...], komórkę o nazwie Grupa Wsparcia (nr ewid. [...]) oraz podległe jej komórki niższego szczebla: eskadra dowodzenia (nr ewid. [...]), kompania ochrony (nr ewid. [...]), plutony ochrony (nr ewid. [...]) i drużyny ochrony (nr ewid. [...]). Etat ten utworzył w drużynach ochrony stanowiska służbowe o nazwie "wartownik" i jedno z tych stanowisk służbowych, oznaczone NIS: [...], zajmował wnioskodawca.
2. Etat nr [...] wprowadzony decyzją Ministra Obrony Narodowej z 09 listopada 2011 r. i obowiązuje od [...] listopada 2011 r. (dokument o klauzuli "poufne"). Etat ten - w zakresie istotnym dla przedmiotu niniejszej decyzji - powołał w strukturze organizacyjnej [...] w [...] komórkę o nazwie Grupa Wsparcia (nr ewid. [...]) oraz podległe jej komórki niższego szczebla: zespół ochrony (nr ewid. [...]), kompania ochrony (nr ewid. [...]), plutony ochrony (nr ewid. [...]) i drużyny ochrony (nr ewid. [...]). Etat ten utworzył w drużynach ochrony stanowiska służbowe o nazwie "wartownik" i jedno z tych stanowisk służbowych, oznaczone NIS: [...], zajmował wnioskodawca.
Organ ocenił, że z powyższego jednoznacznie wynika, że wyznaczanie wnioskodawcy przez Dowódcę [...], a następnie przez Dowódcę [...] na stanowisko służbowe: wartownik, było wykonaniem uprawnień i zarazem obowiązków dowódcy jednostki wojskowej w zakresie obsadzania stanowisk służbowych zgodnie z "Etatem" tej jednostki wojskowej.
Organ wskazał, że [...] była, a [...] jest obecnie administratorem kompleksu wojskowego nr [...] w [...]. Na terenie tego kompleksu wojskowego mieści się kilka jednostek wojskowych, z których każda ma odrębne dowództwo, realizuje odrębne zadania i nie ma własnych służb ochronnych. [...] jest też wojskowym oddziałem gospodarczym dla kilku jednostek wojskowych, w tym dla jednostek wojskowych mających siedziby poza kompleksem wojskowym [...]. Jednym z zadań wchodzących w zakres działania [...] i [...] - jako administratora kompleksu wojskowego, które zostało przewidziane do realizacji w ich strukturach organizacyjnych oraz wyrażone w obu omówionych wyżej "Etatach", jest zapewnienie ochrony obiektów na terenie kompleksu wojskowego. Wynika to wprost z faktu powołania w strukturach organizacyjnych [...] i [...] kompanii ochrony, a w jej składzie dwóch plutonów ochrony, każdy po trzy drużyny ochrony.
System ochrony kompleksu wojskowego nr [...] został szczegółowo opisany w "Planie ochrony", który jest dokumentem niejawnym. Na potrzeby decyzji organ I instancji podał, że na system ten składają się: ochrona sprawowana przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną (SUFO) oraz ochrona sprawowana przez warty wojskowe wystawiane ze składów osobowych wspomnianych wyżej drużyn ochrony, to jest z żołnierzy zawodowych. Jednym z tych żołnierzy - wartowników był wnioskodawca.
"Plan ochrony" określa podział zadań z zakresu ochrony kompleksu wojskowego między specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną (SUFO), a warty wojskowe. Na potrzeby decyzji organ podał, że warty wojskowe są wystawiane na posterunkach obejmujących obiekty podlegające szczególnej ochronie na terenie kompleksu wojskowego nr [...], zaś pozostałe posterunki są obsadzane przez osoby ze specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej (SUFO).
Odnosząc się do przedstawionej przez wnioskodawcę opinii prawnej z [...] marca 2014 r., sporządzonej w Oddziale Prawnym Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, a konkretnie do stanowczego stwierdzenia w niej, że [...] nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów, bo jest powołana do realizacji odmiennych zadań, organ wyjaśnił, że ochrona obiektów wojskowych nie jest oczywiście głównym zadaniem [...], niemniej jednak zadania z zakresu ochrony obiektów wojskowych są ujęte w szczegółowym zakresie działania tej jednostki wojskowej. Zostało to potwierdzone w normatywnych dokumentach resortu obrony narodowej, jakimi są "Etaty". Pełnienie przez wnioskodawcę służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym: wartownik. Obowiązki te nie mogły być traktowane jako dyżury nieetatowe, a wręcz przeciwnie, były ściśle związane z etatowym stanowiskiem służbowym: wartownik, zajmowanym przez wnioskodawcę przez cały okres jego służby wojskowej i wyraźnie określonym w "Etacie" jednostki wojskowej.
Zdaniem organu I instancji logiczny jest też wniosek, że takie czynności służbowe jak pełnienie służby wartowniczej przez żołnierza zajmującego stanowisko służbowe: wartownik, nie wykraczają poza jego zwykłe obowiązki służbowe.
Po rozpatrzeniu odwołania strony Dowódca Jednostki Wojskowej decyzją z [...] listopada 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Ł. K., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
- § 5b w zw. z § 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 200 4r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia ( Dz.U. z 2004 r. nr 108 poz. 1141 ) poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do dodatkowego wynagrodzenia za wykonywanie powierzonych czynności,
- § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dyżury pełnione przez skarżącego były dyżurami etatowymi,
- art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez zastosowanie przez organ uznania administracyjnego, w sytuacji gdy organ powinien wydać decyzję związaną
oraz naruszenie przepisów postępowania tj.
- art.. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,
- art. 8 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania, w sposób, który podważał zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej,
- art. 153 p.p.s.a. poprzez zaniechanie poczynienia ustaleń faktycznych co do statusu Jednostki Wojskowej [...] - [...] w [...] i przyjęcie, że status jednostki wojskowej definiują "przydzielone" jednostce etaty a nie cele do jakich jednostka została powołana.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, m.in., poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto, co należy podkreślić, z uwagi na to, że rozpoznawana sprawa była już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który ww. wyrokiem z 28 listopada 2018 r., wydanym w sprawie o syg. akt IV SA/Po 651/18 uchylił decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej [...], zastosowanie ma art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej w skrócie p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.
W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie organy zebrały w niniejszej sprawie materiał dowodowy wystarczający do ustalenia wszystkich faktów, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, wypełniając przy tym zalecenia Sądu wskazane w ww. wyroku
Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał precyzyjnie wszystkie rozkazy dotyczące wyznaczenia skarżącemu określonego stanowiska w ramach pełnionej służby.
Jak wyjaśnił organ, dla każdego stanowiska służbowego w strukturze organizacyjnej jednostki wojskowej jest opracowana "Karta opisu stanowiska służbowego", w której, w części V zatytułowanej "Podstawowe obowiązki", są opisane podstawowe obowiązki służbowe żołnierza na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym. W przypadku stanowiska służbowego: wartownik, głównym obowiązkiem jest pełnienie służby wartowniczej na posterunku zgodnie z tabelą posterunków, a pozostałe punkty opisują przede wszystkim takie obowiązki, które są ściśle związane z przygotowaniem żołnierza do tej służby i jej pełnieniem przez żołnierza.
Oprócz "Karty opisu stanowiska służbowego", dla każdego stanowiska służbowego są opracowane zakresy obowiązków, określające podległość służbową żołnierza zajmującego to stanowisko, jego zadania na tym stanowisku służbowym oraz zakres odpowiedzialności w ramach stanowiska służbowego. W zakresie obowiązków dla stanowiska służbowego: wartownik, są opisane zarówno zadania ogólne dotyczące każdego żołnierza pełniącego służbę wojskową jak i zadania szczegółowe, charakterystyczne dla tego stanowiska służbowego.
Wnioskodawca zapoznawał się z każdym z wyżej wymienionych dokumentów dotyczących zajmowanego przez niego stanowiska służbowego: wartownik oraz każdorazowo potwierdzał to datą i własnoręcznym podpisem na egzemplarzu przechowywanym w teczce akt personalnych żołnierza.
Jak wyjaśniono w oparciu o zebrany materiał dowodowy, należność pieniężna w postaci dodatkowego wynagrodzenia, o której mowa w art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przysługuje żołnierzowi za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych; wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.
Dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych jest uregulowane w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis ten w pierwszym zdaniu stanowi, że "Dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych."
Zgodnie z § 25 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r. poz. 1292), dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w rozkazie dziennym, przed dniem ich objęcia. Analogiczną regulację zawierały przepisy § 12 ust. 1 i 2 poprzedniego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2009 r. Nr 218 poz. 1699), które obowiązywało do dnia 11 października 2014 r., a więc we wcześniejszym okresie służby wojskowej wnioskodawcy.
Organ I instancji ocenił, że z powyższego wynika, że gdyby dowódca jednostki wojskowej powierzył dodatkowo wnioskodawcy czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku: wartownik, musiałoby to zostać poprzedzone punktem o takiej treści w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza.
Ponadto, zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, gdyby dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych trwało dłużej niż 2 miesiące, żołnierzowi przysługiwałoby dodatkowe wynagrodzenie, którego wypłacanie również musiałoby zostać polecone odpowiednim punktem w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego także musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza.
Ponadto organ wskazał, że w art. 25 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ustalono też, że okres dodatkowego powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych, nie może być jednorazowo dłuższy niż 15 miesięcy, a okres, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, wynosi łącznie 63 miesiące. W dokumentach jednostki wojskowej, a w szczególności w teczce akt personalnych wnioskodawcy nie ma jednak jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby dodatkowe powierzenie czasowego pełnienia obowiązków służbowych na stanowisku: wartownik, ani na jakimkolwiek innym stanowisku służbowym.
Zgodnie z art. 88 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierz zawodowy otrzymuje też dodatkowe wynagrodzenie za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez tego żołnierza stanowiska służbowego. Fakt powierzenia żołnierzowi wykonywania czynności wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego również musi być ujęty w rozkazie dziennym dowódcy jednostki wojskowej. Fakt ten powinien zostać wskazany przez dokładne określenie - nazwanie tych czynności oraz wykazanie, że wykraczają one poza zadania, które wynikają z zajmowanego stanowiska służbowego. Jak wyjaśnił organ, wnioskodawca nie wykazał, że wykonywał inne czynności, wykraczające poza zadania służbowe na zajmowanym przez niego stanowisku służbowym: wartownik, co – jak podkreślono faktycznie nie miało miejsca. W dokumentach jednostki wojskowej, a w szczególności w teczce akt personalnych wnioskodawcy nie ma również jakiegokolwiek dokumentu, który potwierdzałby powierzanie mu wykonywania czynności wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego: wartownik.
Organ I instancji wskazał, że z brzmienia § 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia wynika jednoznacznie, że do czynności powierzonych wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe żołnierzy, za które przysługuje dodatkowe wynagrodzenie, zalicza się pełnienie całodobowych służb wewnętrznych i garnizonowych, ale tylko takich które są służbami nieetatowymi.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia mu dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, pełnił 330 służb wartowniczych, w datach wskazanych w zestawieniu załączonym do wezwania do zapłaty.
Organ podkreślił, że pełnienie służb wartowniczych w [...] w [...], a następnie w [...] w [...] zawsze odbywało się i nadal się odbywa według grafików ustalanych na okresy miesięczne, natomiast skład osobowy wart, ich numery, zmiany, numery posterunków i rodzaj broni, w którą są wyposażeni wartownicy, był i jest podawany każdorazowo w rozkazach dziennych dowódcy jednostki wojskowej. Dokumenty te są sporządzane według jednolitych wzorów obowiązujących we wszystkich jednostkach wojskowych. Zgodnie z tym wnioskodawca jako wartownik był wykazany we wszystkich rozkazach dziennych, które ustalały skład osobowy każdej z 278 pełnionych przez niego służb wartowniczych.
Służba wartownicza wchodzi w skład służby wewnętrznej jednostki wojskowej. Organizację służby wewnętrznej, a w tym służby wartowniczej, zasady jej pełnienia oraz prawa i obowiązki osób pełniących służbę wartowniczą określają przepisy Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, w Wojsku Polskim obowiązywały dwa Regulaminy Ogólne Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej:
1. Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (znak: Szt. Gen. 1613/2009), wprowadzony decyzją Nr 188/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. MON z 2009 r. Nr 12 poz. 132 oraz z 2010 r. Nr 24 poz. 349) - który obowiązywał od dnia 30 czerwca 2009 r. do dnia 13 stycznia 2014 r.
2. Regulamin Ogólny Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (znak: Szt. Gen. 1664/2014), wprowadzony decyzją Nr 445/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wprowadzenia do użytku Regulaminu Ogólnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. Urz. MON z 2013 r. poz. 398) - który obowiązuje od dnia 14 stycznia 2014 r.
Dalej organ stwierdził, że dla ustalenia jaki charakter miały służby wartownicze pełnione przez wnioskodawcę (czy były to służby etatowe, czy dyżury nieetatowe) istotne znaczenie ma dokument urzędowy resortu obrony narodowej pod nazwą "Etat wojenno - pokojowy" (zwany dalej "Etatem"). Wszystkie jednostki organizacyjne resortu obrony narodowej mają ustalone "Etaty", które dokładnie określają strukturę organizacyjną danej jednostki wojskowej, nazwy jej komórek organizacyjnych (i ich cyfrowe oznaczenie) oraz zawierają wykazy stanowisk służbowych, na które mogą być wyznaczani żołnierze pełniący służbę wojskową w tej jednostce wojskowej. Każde stanowisko służbowe w jednostce wojskowej ma własną nazwę (np. wartownik) oraz przypisany mu Numer Identyfikacyjny Stanowiska (NIS), składający się z dwóch dużych liter i dwunastu cyfr, w których zawierają się cyfrowe oznaczenia wyżej wspomnianego "Etatu", konkretnego pododdziału i konkretnego stanowiska służbowego.
Organ podkreślił, że jeśli "Etat" konkretnej jednostki wojskowej przewiduje w jej strukturze organizacyjnej istnienie konkretnie nazwanego pododdziału (np. drużyna ochrony) i konkretnie nazwanego stanowiska służbowego (np. wartownik), to oznacza, że w tej jednostce wojskowej, dla zapewnienia pełnego i prawidłowego wykonywania nałożonych na nią zadań, istnieje także uzasadniona potrzeba wykonywania zadań przewidzianych dla drużyny ochrony oraz wchodzących w jej skład wartowników.
Na podstawie wynikających z "Etatu" zadań jednostki wojskowej na czas pokoju i wojny, organ nadrzędny nad daną jednostką wojskową wprowadza szczegółowy zakres działania tej jednostki wojskowej, w którym określa zadania dla poszczególnych komórek organizacyjnych jednostki wojskowej oraz zakresy obowiązków dla stanowisk dowódczych w tej jednostce. Na podstawie wskazanego wyżej szczegółowego zakresu działania jednostki wojskowej, jej dowódca nadaje i wprowadza - w formie rozkazu - zakresy zadań dla poszczególnych komórek organizacyjnych jednostki wojskowej i zakresy obowiązków dla konkretnych stanowisk służbowych.
W okresie, za który wnioskodawca domaga się wypłacenia dodatkowego wynagrodzenia za pełnienie służb wartowniczych, w Wojsku Polskim obowiązywały dwa "Etaty".
1. Etat nr [...], który był wprowadzony decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z [...] grudnia 2009 r. i obowiązywał od [...] stycznia 2010 r. do [...] listopada 2011 r. (dokument o klauzuli "poufne").
Etat ten - w zakresie istotnym dla przedmiotu niniejszej decyzji - powołał w strukturze organizacyjnej [...], a po przeformowaniu - [...] w [...], komórkę o nazwie Grupa Wsparcia (nr ewid. [...]) oraz podległe jej komórki niższego szczebla: eskadra dowodzenia (nr ewid. [...]), kompania ochrony (nr ewid. [...]), plutony ochrony (nr ewid. [...]) i drużyny ochrony (nr ewid. [...]). Etat ten utworzył w drużynach ochrony stanowiska służbowe o nazwie "wartownik" i jedno z tych stanowisk służbowych, oznaczone NIS: [...], zajmował wnioskodawca.
2. Etat nr [...] wprowadzony decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...] listopada 2011 r. i obowiązuje od [...] listopada 2011 r. (dokument o klauzuli "poufne"). Etat ten - w zakresie istotnym dla przedmiotu niniejszej decyzji - powołał w strukturze organizacyjnej [...] w [...] komórkę o nazwie Grupa Wsparcia (nr ewid. [...]) oraz podległe jej komórki niższego szczebla: zespół ochrony (nr ewid. [...], kompania ochrony (nr ewid. [...]), plutony ochrony (nr ewid. [...]) i drużyny ochrony (nr ewid. [...]). Etat ten utworzył w drużynach ochrony stanowiska służbowe o nazwie "wartownik" i jedno z tych stanowisk służbowych, oznaczone NIS: [...], zajmował wnioskodawca.
Organ ocenił, że z powyższego jednoznacznie wynika, że wyznaczanie wnioskodawcy przez Dowódcę [...], a następnie przez Dowódcę [...] na stanowisko służbowe: wartownik, było wykonaniem uprawnień i zarazem obowiązków dowódcy jednostki wojskowej w zakresie obsadzania stanowisk służbowych zgodnie z "Etatem" tej jednostki wojskowej.
Organ wskazał, że [...] była, a [...] jest obecnie administratorem kompleksu wojskowego nr [...] w [...]. Na terenie tego kompleksu wojskowego mieści się kilka jednostek wojskowych, z których każda ma odrębne dowództwo, realizuje odrębne zadania i nie ma własnych służb ochronnych. [...] jest też wojskowym oddziałem gospodarczym dla kilku jednostek wojskowych, w tym dla jednostek wojskowych mających siedziby poza kompleksem wojskowym [...]. Jednym z zadań wchodzących w zakres działania [...] i [...] - jako administratora kompleksu wojskowego, które zostało przewidziane do realizacji w ich strukturach organizacyjnych oraz wyrażone w obu omówionych wyżej "Etatach", jest zapewnienie ochrony obiektów na terenie kompleksu wojskowego. Wynika to wprost z faktu powołania w strukturach organizacyjnych [...] i [...] kompanii ochrony, a w jej składzie dwóch plutonów ochrony, każdy po trzy drużyny ochrony.
System ochrony kompleksu wojskowego nr [...] został szczegółowo opisany w "Planie ochrony", który jest dokumentem niejawnym. Na potrzeby decyzji organ I instancji podał, że na system ten składają się: ochrona sprawowana przez specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną (SUFO) oraz ochrona sprawowana przez warty wojskowe wystawiane ze składów osobowych wspomnianych wyżej drużyn ochrony, to jest z żołnierzy zawodowych. Jednym z tych żołnierzy - wartowników był wnioskodawca.
"Plan ochrony" określa podział zadań z zakresu ochrony kompleksu wojskowego między specjalistyczną uzbrojoną formację ochronną (SUFO), a warty wojskowe. Na potrzeby decyzji organ podał, że warty wojskowe są wystawiane na posterunkach obejmujących obiekty podlegające szczególnej ochronie na terenie kompleksu wojskowego nr [...], zaś pozostałe posterunki są obsadzane przez osoby ze specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej (SUFO).
Odnosząc się do przedstawionej przez wnioskodawcę opinii prawnej z [...] marca 2014 r., sporządzonej w Oddziale Prawnym Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych, a konkretnie do stanowczego stwierdzenia w niej, że [...] nie jest jednostką organizacyjną powołaną w celu ochrony obiektów, bo jest powołana do realizacji odmiennych zadań, organ wyjaśnił, że ochrona obiektów wojskowych nie jest oczywiście głównym zadaniem [...], niemniej jednak zadania z zakresu ochrony obiektów wojskowych są ujęte w szczegółowym zakresie działania tej jednostki wojskowej. Zostało to potwierdzone w normatywnych dokumentach resortu obrony narodowej, jakimi są "Etaty". Pełnienie przez wnioskodawcę służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym: wartownik. Obowiązki te nie mogły być traktowane jako dyżury nieetatowe, a wręcz przeciwnie, były ściśle związane z etatowym stanowiskiem służbowym: wartownik, zajmowanym przez wnioskodawcę przez cały okres jego służby wojskowej i wyraźnie określonym w "Etacie" jednostki wojskowej. Takie czynności służbowe jak pełnienie służby wartowniczej przez żołnierza zajmującego stanowisko służbowe: wartownik, nie wykraczają poza jego zwykłe obowiązki służbowe.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy w sposób szczegółowy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, wyjaśniły, od kiedy, w jakim charakterze i na jakiej podstawie skarżący pełnił obowiązki w ramach służby wojskowej, w tym na jakiej podstawie skarżący pełnił dyżury wartownicze. Tym samym, nie zasługują na uwzględnienie przedstawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że wbrew zarzutom skargi, Sąd , co wynika z uzasadnienia ww. wyroku z dnia 28 listopada 2018 r., nie zobowiązał organu do ustalenia statusu Jednostki Wojskowej [...] – [...] w [...], a jedynie dokonania ustaleń w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia charakteru i podstawy pełnionych przez skarżącego obowiązków.
W świetle zaś dokonanych ustaleń, nie budzi wątpliwości, że skarżący był wyznaczany, kolejnymi rozkazami personalnymi Dowódcy [...], na stanowisko służbowe: wartownik. Służby wartownicze pełnione przez wnioskodawcę były służbami etatowymi, bowiem odbywał je w ramach zawodowej służby wojskowej, jako wartownik. Z obu Regulaminów Ogólnych Sił Zbrojnych RP (z 2009 i z 2014 roku), wskazanych w decyzji organu, wynika jasno, na czym polega realizacja wart, przez dowódców i żołnierzy. Także z obu Etatów wojenno-pokojowych (z 2009 r. i z 2011 r.) na które powołał się organ wynika, że w strukturze organizacyjnej [...] utworzono stanowiska służbowe: wartownik. Jedno z takich stanowisk zajmował skarżący. Jako że [...] administruje kompleksem wojskowym, na terenie którego mieści się kilka jednostek wojskowych, z których każda ma własne dowództwo ale nie ma własnych służb ochronnych, to [...], jako administrator kompleksu, chroni wszystkie jednostki wojskowe zlokalizowane na tym kompleksie. Skarżący, pełniąc służbę wartowniczą dla potrzeb [...], zarazem uczestniczył w ochronie całego kompleksu. W przeciwnym wypadku, każdy podmiot na terenie tego kompleksu musiałby mieć własną strukturę wartowników.
Ponadto, organ odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego opinii prawnej z [...] marca 2014 r. wyjaśnił, że ochrona obiektów wojskowych nie jest oczywiście głównym zadaniem [...], niemniej jednak zadania z zakresu ochrony obiektów wojskowych są ujęte w szczegółowym zakresie działania tej jednostki wojskowej. Zostało to potwierdzone w normatywnych dokumentach resortu obrony narodowej, jakimi są "Etaty". Pełnienie przez wnioskodawcę służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym: wartownik. Obowiązki te nie mogły być traktowane jako dyżury nieetatowe, a wręcz przeciwnie, były ściśle związane z etatowym stanowiskiem służbowym: wartownik, zajmowanym przez wnioskodawcę przez cały okres jego służby wojskowej i wyraźnie określonym w "Etacie" jednostki wojskowej.
Zdaniem Sądu zatem, organy wykazały, że pełnienie przez skarżącego służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym: wartownik.
Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności wskazanych w skardze przepisów tj. § 5b w zw. z § 3 pkt 1 b rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 7 kwietnia 200 4r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia i § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 czerwca 2008 r. w sprawie czasu służby żołnierzy zawodowych.
Materialnoprawne podstawy przyznania uprawnienia do dodatkowego wynagrodzenia z tytułu wykonywania czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego, wynikają z art. 73 ust. 1 pkt 7 i art. 88 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (. Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.).
Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 7 ustawy 1. żołnierze zawodowi otrzymują dodatkowe wynagrodzenie za dodatkowo powierzone czasowe pełnienie obowiązków służbowych i za wykonywanie czynności powierzonych wykraczających poza zadania wynikające z zajmowanego stanowiska służbowego.
Kwestię powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych reguluje art. 25 ust.1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy jest wyznaczony na stanowisko służbowe, może dodatkowo powierzyć żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych w tej jednostce na stanowisku nieobsadzonym lub obsadzonym, na którym wyznaczony żołnierz czasowo nie wykonuje zadań służbowych.
Zgodnie z § 25 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 września 2014 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2014 r. poz. 1292), dowódca jednostki wojskowej powierza żołnierzowi czasowe pełnienie obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w rozkazie dziennym, przed dniem ich objęcia. Analogiczną regulację zawierały przepisy § 12 ust. 1 i 2 poprzedniego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 grudnia 2009 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. z 2009 r. Nr 218 poz. 1699), które obowiązywało do dnia 11 października 2014 r., a więc we wcześniejszym okresie służby wojskowej wnioskodawcy.
Stosownie zaś do art. 88 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierzowi zawodowemu, któremu przez okres dwóch miesięcy dodatkowo powierzono czasowe pełnienie obowiązków służbowych w trybie określonym w art. 25 tej ustawy , jak również żołnierzowi zawodowemu za wykonywanie czynności powierzonych, które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanego przez niego stanowiska służbowego, przysługuje dodatkowe wynagrodzenie.
Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 88 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Minister Obrony Narodowej wydał rozporządzenie z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia (Dz. U. nr 108, poz. 1141 ze zm.). Jak wynika z § 1 rozporządzenia określa ono wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb wypłacania żołnierzom zawodowym dodatkowego wynagrodzenia za czasowe pełnienie obowiązków służbowych oraz za wykonywanie czynności powierzonych , które wykraczają poza zadania wynikające z zajmowanych stanowisk służbowych , a także stawki i terminy jego wypłacania.
Jak wynika ze wskazanych wyżej przepisów przesłanką wypłaty dodatkowego wynagrodzenia jest wystąpienie powierzenia czasowego pełnienia obowiązków służbowych w trybie określonym w ww. art. 25 ustawy, przy czym sytuacja taka musi się utrzymywać przez okres co najmniej dwóch miesięcy. Okoliczność ta, co również nie budzi wątpliwości, musi być w sprawie udowodniona i bezsprzeczna.
Za prawidłowe zatem należy uznać stanowisko organów, że gdyby dowódca jednostki wojskowej powierzył dodatkowo skarżącemu czasowe pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku: wartownik, musiałoby to zostać poprzedzone punktem o takiej treści w rozkazie dziennym, a wyciąg z tego rozkazu dziennego musiałby zostać włączony do teczki akt personalnych żołnierza.
W świetle powyższego, uznając, że organy w sposób prawidłowo ustaliły i oceniły, że pełnienie przez skarżącego służb wartowniczych było wykonywaniem przez niego podstawowych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym: wartownik, a zatem zachodzi brak podstaw do wypłaty dodatkowego wynagrodzenia, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę .