III SA/PO 1624/21

III SA/Po 1624/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /sprawozdawca/
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Robert Talaga
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
I GSK 1366/22 - Wyrok NSA z 2023-10-31
Skarżony organ
Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1842
art. art. 15 zzb, art. 15gga ust. 9 i 11-13
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Dnia 1 kwietnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2022 roku sprawy ze skargi A. B. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń na rzecz miejsc pracy I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Dnia 29.06.2021r. nr [...] A. B. prowadzący działalność gospodarczą A. (dalej: skarżący) wniósł o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15 gga tarczy antykryzysowej ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na okres od 1.06.2021r. do 31.08.2021r. obejmujący 6 pracowników. W pkt 7 ppkt 9 wnioskodawca oświadczył, że " w miesiącach, na które składany jest wniosek nie korzysta i nie będzie korzystał z innej pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID – 19". W toku weryfikacji wniosku Wojewódzki Urząd Pracy ustalił, że beneficjent złożył 27.04.2021r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. wniosek o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników z art. 15 zzb tarczy antykryzysowej, który obejmuje okres od 1.04.2021r. do 30.06.2021r. na tych samych pracowników.
Aktem z dnia 29 lipca 2021r. nr [...] Wojewódzki Urząd Pracy w P. na podstawie art. 15 gga ust. 11 i 12 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm., dalej: ustawa COVID - 19) w zw. z § 1 ust. 1 lit b oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek COVID – 19 (Dz.U. poz. 371 ze zm., dalej: rozporządzenie) odmówił skarżącemu przyznania i wypłaty świadczeń z FGŚP w kwocie 30.000 zł objętych wnioskiem nr [...] z 29.06.2021r., ponieważ pracownicy wykazani w przedmiotowym wniosku zostali już objęcie wsparciem w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. z art. 15zzb ustawy COVID – 19 w okresie kwiecień, maj, czerwiec 2021r.
W uzasadnieniu podał, że zgodnie z zapisami art. 15 gga ust. 11 ustawy COVID – 19: dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od miesiąca złożenia wniosku oraz zgodnie z art. 15 gga ust. 12 tej ustawy: dofinansowanie nie przysługuje za miesiące, w których przedsiębiorca korzysta z innej pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID – 19. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 rozporządzenia: wnioski o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, (...), mogą być składane do dnia 30 czerwca 2021r. Zdaniem organu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyznania dofinansowania i wypłaty kwoty z uwagi na złożenie wniosku w czerwcu 2021r., w którym to beneficjent korzystał już ze wsparcia tarczy antykryzysowej oraz brak jest możliwości przyznania świadczenia za lipiec i sierpień 2021r., ponieważ w świetle w/w przepisów termin na składania wniosków upłynął 30 czerwca 2021r. a wniosek można było złożyć na łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od miesiąca złożenia wniosku.
Akt ten został doręczony skarżącemu 1.08.2021r. bez pouczenia.
Skarżący 13 sierpnia 2021r. wniósł do Wojewody W. odwołanie od w/w aktu, uznając, że jest to decyzja. Jego zdaniem w sprawie o ile dofinansowanie na podstawie w/w przepisu nie mogło zostać wypłacone za czerwiec, z uwagi na pobierane świadczenie za ten miesiąc z Powiatowego Urzędu Pracy w W. , o tyle zasadnym było wypłacenie tych środków za miesiące lipiec i sierpień. Za powyższym przemawia również ust. 13 tej ustawy, zgodnie z którym dofinansowanie przekazywane jest w transzach miesięcznych. Stąd, zdaniem skarżącego, należy uznać, że organ mając ustawowy obowiązek wypłacania świadczeń w transzach miesięcznych, mógł w przedmiotowej sprawie odmówić wypłaty świadczenia za miesiąc czerwiec i wypłacić zgodnie z żądaniem wniosku transze za lipiec i sierpień – czego jednak w niniejszej sprawie nie uczynił. Skarżący podał, że organ nie uzasadnił w sposób wystarczający powodów, dla których odmówił mu częściowego przyznania świadczenia. Nie może być argumentem przemawiającym za odmową wypłaty świadczenia za lipiec i sierpień fakt, że wniosek składany jest na łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, bowiem żaden przepis ustawy nie ogranicza organu do przyznania wypłaty świadczeń tylko za określony miesiąc.
Wojewoda W. pismem z dnia 15 września 2021r. znak: [...] poinformował skarżącego, że zaskarżona czynność dotyczy odmowy zawarcia umowy a żaden z przepisów ustawy nie pozwala na uznanie jej za czynność z zakresu administracji publicznej. Dofinansowanie wynagrodzeń następuje poprzez zawarcie umowy o charakterze cywilnoprawnym. Pismo organu z 29.07.2021r. nie stanowi decyzji, od której przysługuje odwołanie.
Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika złożył skargę na czynność Wojewody z dnia 15 września 2021r., zarzucając jej naruszenie:
1. art. 10 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy (Dz.U. z 2021r., poz. 1111 ze zm.) polegające na odmowie rozpoznania przez organ odwołania od decyzji Dyrektora WUP z dnia 29.07.2021r. z uwagi na cywilnoprawny charakter sprawy o dofinansowanie,
2. art. 15 gga ust. 3, ust. 11 ustawy o COVID-19, polegające na odmowie uchylenia decyzji Dyrektora WUP decyzji z dnia 29.07.2021r. o odmowie wypłaty dofinansowania ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników w przypadku znacznego obniżenia przychodu przedsiębiorcy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej czynności Wojewody W. w całości, uchylenie w całości decyzji Dyrektora WUP z dnia 29.07.2021r. w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń objętych wnioskiem skarżącego, o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki przewidzianej przepisami prawa.
W uzasadnieniu podał, że nie zgadza się z interpretacją przepisów przez organy, jego zdaniem przysługuje mu dofinansowanie za pozostałe dwa miesiące, w których nie korzystał z innej formy wsparcia. Powołując się na stanowisko NSA wyrażone w postanowieniu z dnia 7.09.2021r. (sygn. I GSK 917/21), zgodnie z którym w działaniu jakim jest odmowa w formie pisemnej zawarcia umowy należy dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej a rozstrzygnięcie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie należy uznać za akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., skarżący podał, że czynność Wojewody oparta na błędnej interpretacji przepisów wskazujących na czysto cywilnoprawny aspekt kwestii udzielenia dofinansowania z FGŚP winna zostać uchylona. Podobnie sprawa ma się w odniesieniu do decyzji Dyrektora WUP o odmowie udzielenia dofinansowania, gdyż to właśnie ona pozbawiła skarżącego dofinansowania przez 2 miesiące, co w sytuacji epidemicznej ma niebagatelne znaczenie dla funkcjonowania jego działalności gospodarczej i negatywnie wpływa na jej konkurencyjność. Trudno bowiem prowadzić taką działalność w sytuacji, gdy znaczna część branży dostała pomoc ze środków budżetu państwa a skarżącemu takiej pomocy bezzasadnie w zakresie 2 miesięcy odmówiono.
Skarżący w skardze podał, że z najdalej posuniętej ostrożności procesowej, w sytuacji, gdyby Sąd uznał, że z jakichkolwiek powodów skarga na czynność Wojewody W. nie jest dopuszczalna, Skarżący wnosi o przywrócenie terminu do złożenia skargi na czynność Dyrektora WUP w przedmiocie odmowy wypłaty świadczeń objętych wnioskiem skarżącego, jednocześnie wnosząc o rozpoznanie tej skargi jako skargi właśnie na tę czynność. W ocenie Skarżącego, w sprawach o udzielenie dofinansowania związanych z COVID – 19 brak jest jakichkolwiek jednoznacznych procedur, wskazujących na możliwość odwołania się/ zaskarżenia odmownej decyzji Dyrektora WUP. Dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych wskazywało, że skargi w tym zakresie nie są dopuszczalne, co skutkowało ich odrzuceniem. Dopiero postanowienie NSA (I GSK 917/21), odnalezione w bazie orzeczeń tegoż sądu w dniu 15 października 2021r. dało skarżącemu podstawę do sformułowania zarzutów wobec owej czynności. Tym samym trudno uznać winę skarżącego w tej kwestii.
Zarządzeniem z dnia 3.12.2021r. (k. 3 akt) skargę na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 29 lipca 2021r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wyłączono ze sprawy III SA/Po 1532/21 (dotyczącej skargi na czynność Wojewody W. z dnia 15 września 2021r.) i rozpoznano pod sygn. III SA/Po 1624/21.
Przedmiotem niniejszej sprawy była skarga na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 29 lipca 2021r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie.
W ocenie organu niniejsza sprawa nie jest sprawą administracyjną i nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stanowiące podstawę prawną działania organu przepisy art. 15 gga i 15ggb ustawy COVID – 19 przewidują udzielanie pomocy na podstawy umowy zawartej z wnioskodawcą a nie na podstawie decyzji administracyjnej. Taki tryb udzielania pomocy przewidziano w art. 15 gga ust. 11 ustawy. Ponadto w zakresie nieuregulowanym stosuje się przepisy kodeksu cywilnego (§ 7 umowy). W przypadku sporów, które mogłyby powstać przy zawieraniu, wykonywaniu i rozliczaniu przyznanego dofinansowania przewidziano ich rozpatrywanie przez sądy powszechne. Skoro skarga dotyczy odmowy przyznania dofinansowania a więc de facto odmowy zawarcia umowy, która to czynność poprzedza wypłatę pomocy, to skarga dotyczy czynności o charakterze cywilnoprawnym. W sprawie występuje tylko jeden etap, na końcu którego jest zawarcie umowy lub odmowa jej zawarcia. Odmowę zawarcia umowy można potraktować jako nieprzyjęcie oferty w rozumieniu prawa cywilnego. Zdaniem organu skarga winna być odrzucona jako nienależąca do właściwości sądu administracyjnego. Powoływanie się przez skarżącego na postanowienie NSA z 7 września 2021r. (sygn. I GSK 917/21 nie jest zasadne, gdyż dotyczy instytucji stypizowanej w art. 15 g ustawy, która jest krańcowo różna od pomocy przewidzianej w art. 15 gga ustawy, a w szczególności różni się sposobem ustalania wysokości pomocy, co de facto oznacza niemożliwość złożenia pozwu o zasądzenie na drodze postępowania cywilnego. Organ wskazał na jednolite w zakresie braku drogi sądowej orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych. Podał, że jeśli uznać, że sprawa o dofinansowanie jest sprawą administracyjną, to należy uznać, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organem II instancji do którego winno się złożyć odwołanie od "decyzji" dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Tymczasem skarżący do dnia złożenia skargi nie złożył odwołania na " decyzję" dyrektora. Oznacza to, że skarga jest z innych powodów niedopuszczalna (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.) i winna być odrzucona.
Odnosząc się do zarzutów prawa materialnego organ podał, że skarga nie jest zasadna. Za czerwiec 2021r. skarżący otrzymał dofinansowanie przez Powiatowy Urząd Pracy, tym samym nie przysługiwała mu w niniejszej sprawie (art. 15 gga ust. 12 ustawy Covid – 19). Co do pozostałych miesięcy, tj. lipca i sierpnia 2021r. również nie ma podstaw do przyznania pomocy. Z art. 15 gga ust. 11 ustawy wynika, że pomoc przysługuje przez maksymalny okres 3 miesięcy, ale okres ten liczy się od miesiąca złożenia wniosku. Wnioskodawca nie ma możliwości złożenia wniosku o przyznanie pomocy za okresy, które jeszcze nie rozpoczęły biegu, tj. nie ma możliwości złożenia wniosku "na przyszłość", np. w czerwcu na miesiące lipiec i sierpień. Wymóg taki jest oczywisty, gdyż ustawodawca wprost wskazuje, że okres pomocy należy liczyć od miesiąca złożenia wniosku. Zatem, skoro skarżący nie miał możliwości złożenia wniosku o udzielenie pomocy w czerwcu, ponieważ w tym okresie pobierał dofinansowanie z Powiatowego Urzędu Pracy oraz nie mógł wnioskować o przyznanie świadczeń w lipcu i sierpniu, ponieważ pomoc przypada od miesiąca złożenia wniosku, a jednocześnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021r. w sprawie uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID – 19, wynika, że wnioski o przyznanie dofinansowania mogły być składane do 30 czerwca 2021r., to trafne było postępowanie organu o odmowie zawarcia umowy o dofinansowanie, gdyż brak było podstawy prawnej do uwzględnienia wniosku. Nie są zgodne z prawdą twierdzenia skarżącego, jakoby został on zaskoczony pojawieniem się pomocy przyznawanej ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, gdyż możliwość składania wniosków o dofinansowanie z Wojewódzkiego Urzędu Pracy pojawiła się rzekomo w czerwcu. Otóż § 1a rozporządzenia, na podstawie którego skarżący ubiegał się o pomoc wszedł w życie 26 kwietnia 2021r. a więc skarżący w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie z Powiatowego Urzędu Pracy (27 kwietnia 2021r.) posiadał pełną wiedzę o przysługujących mu uprawnieniach.
Zdaniem organu nie ma podstaw do zasądzania na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o nie przeprowadzanie rozprawy, nadto nie umotywował wniosku o zasądzenie podwójnych kosztów zastępstwa.
Z uwagi na wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego (k. 4v) i brak żądania przeprowadzenia rozprawy przez organ (k. 37) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.,prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. 2022r., poz. 329 ze zm.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022r., poz. 329 – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowisk stron co do charakteru zaskarżonej formy działania administracji. Skarżący bowiem uważał, że odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy jest czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (i dlatego domagał się jej uchylenia na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a.), natomiast organ uważał, że odmowa nie mieści się w katalogu form poddanych sądowej kontroli (i dlatego domagał się odrzucenia skargi, a dopiero w razie nieuwzględnienia tego stanowiska – oddalenia skargi).
Sąd stwierdza, że zaskarżona odmowa zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy (pismo WUP z dnia 29 lipca 2021r.) podlega sądowej kontroli, bowiem – wbrew stanowisku organu – mieści się w katalogu form poddanych tej kontroli (art. 3 § 2 p.p.s.a.), nie jest jednak czynnością – jak twierdził skarżący – lecz innym niż decyzja lub postanowienie aktem w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Stanowisko takie zostało przyjęte w orzecznictwie NSA, który w postanowieniach uchylających postanowienia sądu I instancji o odrzuceniu skarg w tych sprawach (postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r. I GSK [...] i I GSK [...], czy z dnia [...] listopada 2021 r. I GSK [...], a także wcześniejsze postanowienie z dnia [...] czerwca 2021 r., I GSK [...] – CBOSA) podkreślił, że "w przepisie art. 15gga ust. 9 ustawy o COVID wskazano, że dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, po stwierdzeniu kompletności wniosku i złożeniu przez przedsiębiorcę wszystkich oświadczeń, o których mowa w ust. 6 pkt 2-7, występuje niezwłocznie w formie elektronicznej do dysponenta Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o przyznanie limitu/zapotrzebowania na środki na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia". Zdaniem NSA, "nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez Dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy, dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie, której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.".
Stanowisko to w dacie sporządzania skargi i odpowiedzi na skargę nie było jednolite a obecnie jest utrwalone w orzecznictwie i sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę je podziela. Nie ma więc podstaw do odrzucenia skargi. Na akt organu przysługuje skarga do sądu administracyjnego, rozpoznanie skargi należy do właściwości sądu administracyjnego, a z uwagi na to, że pismo organu z 29 lipca 2021r. nie jest decyzją, skarżącemu nie przysługiwało odwołanie, tylko skarga do sądu. Nie ma podstaw do uznania, że nie wyczerpał środków zaskarżenia.
Skarga została wniesiona po terminie 30 dni od dnia doręczenia aktu (art. 53 § 1 p.p.s.a.) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Skarżący nie był pouczony o możliwości wniesienia skargi, w przepisach nie wskazano środków zaskarżenia, a skarżący o możliwości takiej dowiedział się z orzeczeń NSA. W ocenie Sądu uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Uznając, że taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie Sąd bez konieczności wydawania postanowienia o przywróceniu terminu, rozpoznał niniejszą sprawę.
Przedmiotem sporu było ustalenie, czy skarżącemu przysługuje dofinansowanie na ochronę miejsc pracy za lipiec i sierpień 2021r. Stan faktyczny nie był sporny. Wniosek o przyznanie świadczenia skarżący złożył 29 czerwca 2021r. oświadczając, że " w miesiącach, na które składany jest wniosek nie korzysta i nie będzie korzystał z innej pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID – 19". W toku weryfikacji wniosku Wojewódzki Urząd Pracy ustalił, że beneficjent złożył 27.04.2021r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. u wniosek o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników z art. 15 zzb tarczy antykryzysowej, który obejmuje okres od 1.04.2021r. do 30.06.2021r. na tych samych pracowników. To zdaniem organu uniemożliwiało wypłatę dofinansowania nie tylko za czerwiec 2021r. ale za cały wnioskowany okres trzymiesięczny. Skarżący wnosił o przyznanie dofinansowania za lipiec i sierpień 2021r.
Zgodnie z art. 15 gga ust. 11 ustawy COVID – 19: dofinansowanie jest udzielane na podstawie umowy o świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy i przysługuje przez łączny okres 3 miesięcy kalendarzowych, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Zgodnie z art. 15 gga ust. 12 tej ustawy: dofinansowanie nie przysługuje za miesiące, w których przedsiębiorca korzysta z innej pomocy w formie dofinansowania wynagrodzeń pracowników udzielonej w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom COVID – 19. Zgodnie z art. 15 gga ust. 13 dofinansowanie przekazywane jest w transzach miesięcznych. Zgodnie zaś z § 3 ust. 2 rozporządzenia: wnioski o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, (...), mogą być składane do dnia 30 czerwca 2021r.
Zdaniem Sądu wykładnia funkcjonalna w/w przepisów przemawia za uznaniem zasadności stanowiska skarżącego. W art. 15 gga ust. 11 ustawy COVID- 19 wskazano, że dofinansowanie przysługuje na okres łączny 3 miesięcy. Okres ten jest okresem maksymalnym a nie koniecznym do przyznania pomocy i liczony jest od miesiąca złożenia wniosku, którym w niniejszej sprawie był czerwiec 2021r. Określenie " łączny" wskazuje na miesiące następujące po sobie. Prawidłowo więc strony uznały, że dofinansowanie mogło obejmować okres czerwiec – sierpień 2021r. Jeżeli w jakimkolwiek z tych trzech miesięcy (w jednym, dwóch lub trzech) miał miejsce zbieg udzielonej pomocy, dofinansowanie nie przysługuje za miesiące, w których przedsiębiorca korzysta z innej pomocy. W art. 15 gga ust. 12 ustawy COVID – 19 nie wskazano, że w razie zbiegu pomocy dofinansowanie nie przysługuje za cały objęty wnioskiem łączny okres trzech miesięcy, tylko, że nie przysługuje za miesiące, w których do zbiegu pomocy doszło. W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, po ustaleniu, że w czerwcu 2021r. skarżący korzystał z innej pomocy, za ten i tylko ten miesiąc nie przysługiwało mu dofinansowanie. Wypłata za lipiec i sierpień mogła być przekazana w transzach miesięcznych z limitu zapotrzebowania na środki, o które organ wystąpił w trybie art. 15 gga ust. 9 ustawy COVID – 19. Wbrew stanowisku organu skarżący nie wystąpił o przyznanie pomocy " na przyszłość", za okresy, które nie rozpoczęły biegu. Taka sytuacja miałaby miejsce, gdyby okres 3 – miesięczny skarżący liczył od lipca, a nie jak w niniejszej sprawie od czerwca 2021r. Nie było też trafne uznanie przez organ, że w sytuacji gdy przedsiębiorca korzysta z innej pomocy w czerwcu, nie ma możliwości wnioskowania o pomoc za lipiec i sierpień. Zdaniem Sądu, wniosek taki przedsiębiorca może złożyć, a organ dopiero na etapie weryfikacji wniosku ustala, czy w miesiącach objętych wnioskiem nie doszło do zbiegu pomocy i za te miesiące ( a nie za cały wnioskowany okres), w których przedsiębiorca korzysta z innej pomocy, odmawia przyznania dofinansowania. Marginalnie zauważyć należy, że na dzień składania wniosku w niniejszej sprawie skarżący jeszcze nie korzystał z innej pomocy, dwa dni wcześniej (27 kwietnia 2021r.) złożył wniosek do urzędu pracy za okres od kwietnia do czerwca 2021r., który jak wynikało z raportu znajdującego się w aktach organu przed zaskarżonym aktem – był w trakcie realizacji.
Akt organu był więc błędny, odmówiono w nim bowiem przyznania dofinansowania za cały wnioskowany okres, podczas gdy wyłączający dofinansowanie zbieg pomocy obejmował tylko miesiąc czerwiec 2021r. (art. 15 gga ust. 12 ustawy)
Oceniając ponownie spełnienie warunku w zakresie przyznania dofinansowania organ uwzględni stanowisko sądu wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Odmowa przyznania dofinansowania za cały trzymiesięczny okres sprawia, że zaskarżony akt podlegał uchyleniu jako sprzeczny z prawem.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt I wyroku (art. 146 § 1 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zw. z art. 14 § 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Sąd podzielił stanowisko organu, że z uwagi na brak przeprowadzenia rozprawy i umotywowania zasądzenia podwójnych kosztów zastępstwa procesowego, brak do tego podstaw.