III SA/Po 1574/21

III SA/Po 1574/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-07-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Paluszyńska /przewodniczący sprawozdawca/
Marek Sachajko
Robert Talaga
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
I GSK 62/23 - Wyrok NSA z 2026-01-08
I GZ 90/22 - Postanowienie NSA z 2022-04-01
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 305
art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2029
art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych - t.j.
Sentencja
Dnia 6 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2022 roku sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu dotacji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2021r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej: organ) na podstawie art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2021.735) a także art. 60 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 4, ust.2 i ust.3 pkt 4, art. 67 ust. 1 oraz art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust.6 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. 2021.305) w zw. z art. 21 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2020.1325) a także art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020.2029) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia 15 marca 2021r., nr [...] w przedmiocie określenia K. B. – prowadzącemu Żłobek Niepubliczny "E. " w P. (dalej: skarżący) przypadającej do zwrotu kwoty dotacji oświatowej, pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie 9300 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia 25.11.2020r.
Organ I instancji określając kwotę dotacji przypadającej do zwrotu podał, że skarżący otrzymywał dotację na prowadzenie żłobka, który działał w dwóch oddziałach o różnych lokalizacjach (G. i [...]). Dotacje obliczono i wypłacano według składanych przez skarżącego miesięcznych wykazów uczęszczających do placówki dzieci. Wójt ustalił, że z uwagi na pandemię choroby COVID-19 – oddział placówki przy ul. [...] (oddział II) został zamknięty a wszystkie dzieci umieszczono w oddziale przy ul. [...] (oddział I). Zgodnie z decyzją władz sanitarnych, w czynnym oddziale mogło przebywać najwyżej 25 dzieci. W wyniku przeprowadzonej kontroli, z której sporządzono protokół podpisany przez skarżącego 9 listopada 2020r., stwierdzono, że w miesiącach maju, czerwcu i lipcu dotacja została pobrana na większą liczbę dzieci niż 25, czyli w nadmiernej wysokości i w tym zakresie powinna być zwrócona. Organ I instancji podał, że w maju 2020r. w wykazach podano, że w oddziale I liczba uczęszczających dzieci wynosiła 23, a w oddziale II – 17. Maksymalnie można było przenieść 2 dzieci z oddziału II do oddziału I, zgodnie z zarządzeniem sanitarnym, Za nadpłaconą uznano kwotę na 15 –ścioro dzieci. Za miesiąc czerwiec 2020r. – w wykazach podano, że w oddziale I liczba uczęszczających dzieci wyniosła 19, a w oddziale II – 14. Maksymalnie można było przenieść 6 dzieci z oddziału II do I, zgodnie z zarządzeniem sanitarnym. Za nadpłaconą uznano kwotę dotacji za 8 – mioro dzieci. Za miesiąc lipiec w wykazach podano, że w oddziale I liczba uczęszczających dzieci wynosiła 20 a w oddziale II – 13. Zgodnie z zarządzeniem sanitarnym do oddziału I można było przenieść maksymalnie 5 – cioro dzieci. Za nadpłaconą uznano dotację za 8 – mioro dzieci. Organ uznał, że z uwagi na stwierdzenie nadpłaty dotacji na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych winna być ona zwrócona w łącznej kwocie 9300 zł. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie pobrania dotacji w wysokości nadmiernej nastąpiło 9 listopada 2020r. odsetki naliczono od dnia 25 listopada 2020r. – jest to dzień następujący po upływie 15 dni od dnia 9 listopada 2020r.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący zarzucił naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. 2021, poz. 305) w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020, poz. 2029) poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, iż należność z tytułu dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości, w związku z czym podlega zwrotowi do budżetu Gminy K. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
W uzasadnieniu podał, że każdego miesiąca kwota pobranej dotacji została rozliczona w pełnej wysokości. Przyznana kwota zaledwie była wystarczająca na opłacenie wynagrodzeń pracowników. Koszty utrzymania nie uległy zmniejszeniu pomimo ograniczeń wynikających w wybuchu pandemii COVID – 19. Na stałe wydatki składały się wynagrodzenia pracowników, koszty dzierżawy za budynek filii, jak również wszelkie koszty wykazane w rozliczeniu dotacji, które zostały wysłane do Urzędu Gminy K. . Skarżący nie zgodził się z twierdzeniami Wójta, iż oddział II był fizycznie zamknięty – bowiem był jedynie zawieszony, wobec czego umowy zawarte z rodzicami nie były rozwiązywane tylko aneksowane. Rodzice w każdym czasie mogli zawiesić urlopowanie i korzystać z opieki oferowanej przez żłobek. Pomimo obniżenia czesnego do kwoty minimalnej 100 zł – zgodnie ze statutem żłobka, koszty utrzymania nie uległy zmniejszeniu. Zdaniem skarżącego dotacja za rok 2020r. była wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem, bowiem w przypadku wykorzystania dotacji zgodnie z przeznaczeniem np. wydatkowania ich w reżimie art. 35 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. z 2020, poz. 2029), środki te nie podlegają zwrotowi i są źródłem przysporzenia dla beneficjenta. Skarżący podał, że dotacje związane są z zapewnieniem bieżącego funkcjonowania podmiotu, niezależnie od tego, że chwilowo placówka nie prowadzi zajęć, z uwagi np. na ogłoszoną pandemię. Właściciele przedszkoli nadal bowiem ponosili stałe koszty, takie jak wydatki związane z utrzymaniem personelu jak i samej placówki. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw, by dotacja mogła być cofnięta, tym bardziej, że zgodnie z art. 17 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, dotacja przysługuje na "każdego ucznia" i nie jest uzależniona od frekwencji przebywania tego ucznia w placówce. Dziecko zapisane do podmiotu prowadzącego, jakim jest przedszkole, dalej jest dzieckiem korzystającym z wychowania przedszkolnego, a czasowe zamknięcie przedszkola z uwagi na wprowadzenie stanu epidemicznego nie jest przeszkodą stałą, a przemijającą. Zdaniem skarżącego w ustawie z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, która weszła w życie 8 marca 2020r. wprowadzono zmiany w prawie oświatowym, jednakże żadna z wprowadzonych zmian nie dotyczy kwestii wstrzymania czy też ograniczenia dotacji na rzecz placówek edukacyjnych. W związku z tym, w czasie zamknięcia placówki z powodu ogłoszonej pandemii, dotacja przysługiwała w pełnej wysokości i brak jest podstaw do jej zwrotu. Według obowiązujących regulacji, uzyskana dotacja jest rozliczana na podstawie liczny uczniów zapisanych do przedszkola. Przedszkole niepubliczne, które spełniało warunki do otrzymania dotacji w chwili składania wniosku od organu dotującego, czyli do dnia 30 września roku poprzedzającego, pomimo zaistnienia przeszkody, jaką jest czasowe jego zamknięcie, nadal je spełnia. Skarżący uznał, że brak jest podstaw do wydania decyzji nakazującej zwrot dotacji pobranej w rzekomo nadmiernej wysokości.
Organ II instancji uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe. Powołując się na treść art. 252 ustawy o finansach publicznych i art. 35 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych podał, że w świetle tych przepisów dotacje przyznawane są na każde dziecko /ucznia nie zaś np. na każdego pracownika, czy na każdy zajmowany przez placówkę lokal. Skoro zatem dzieci było mniej niż wynikało ze składanych wykazów i nie mogło być ich więcej ze względu na zarządzenia władz sanitarnych (nie chodziło zatem o frekwencję), kwota należnej dotacji musiała ulec obniżeniu, to zaś, co pobrano ponad wielkość wyznaczoną dopuszczalną liczbą wychowanków, podlegało zwrotowi jako dotacja pobrana w nadmiernej wysokości. Organ podał, że o konieczności zwrotu kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości skarżący dowiedział się już w toku kontroli, a na pewno po otrzymaniu i podpisaniu jej protokołu. Jeśli więc kwoty tej nie zwrócił, zasadne było obciążenie go także odsetkami liczonymi od dnia następnego, po upływie 15 – dniowego terminu zwrotu.
W terminowo wniesionej skardze skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. na podstawie art. 135 p.p.s.a, o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 19 pkt 1 lub 2 p.p.s.a i o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez niezebranie i nierozważnie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że należność z tytułu dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości i w związku z czym podlega zwrotowi do budżetu gminy,
2. przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art.7, art.9, art.11, art. 77 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do argumentów wskazywanych przez skarżącego w odwołaniu,
3. art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania polegającej na uchyleniu się organu od merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie na przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji,
4. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymywanie zaskarżonej decyzji w mocy, kiedy zachodziły podstawy do jej uchylenia z uwagi na wadliwość decyzji wydanej przez organ I instancji,
5. prawa materialnego, tj. naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, iż należność z tytułu dotacji została pobrana w nadmiernej wysokości i w związku z czym podlega ona zwrotowi do budżetu Gminy K. .
W uzasadnieniu skarżący wskazał na istniejące jego zdaniem naruszenia procedury związane z brakiem wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, analizy dowodów przedstawianych przez skarżącego i ustalenia, czy pomimo zamknięcia przedszkola, pozostawało ono w gotowości do przyjęcia dzieci, czy chociażby pracownicy byli przygotowani na przyjęcie dzieci. Zdaniem skarżącego, skoro środki były wydatkowane zgodnie z celem, a przedszkole pomimo zamknięcia było przygotowane na przyjęcie dzieci w dopuszczalnej liczbie, jednak wskutek okoliczności (trwająca pandemia), za które nikt nie ponosi odpowiedzialności, rodzice nie puszczali dzieci do przedszkola, to decyzja w przedmiocie zwrotu dotacji jest rażąco niesprawiedliwa. Skarżący wskazał, że w decyzji organu II instancji nie wynika na jakich dowodach organ się oparł. Organ II instancji w zasadzie powielił argumentację podniesioną przez organ I instancji nie czyniąc żadnych własnych ustaleń faktycznych i nie badając sprawy merytorycznie. Skarżący podał, że oddział II żłobka nie był zamknięty tylko zawieszony, wobec czego umowy zawarte z rodzicami nie były rozwiązane tylko anektowane. Oddział II pozostawał w gotowości i mógł przyjąć dzieci w limicie określonym przez organy sanitarne. Rodzice w każdym czasie mogli zawiesić urlopowanie i korzystać z opieki oferowanej przez żłobek. Żłobek funkcjonował normalnie, pracownicy świadczyli pracę, pomimo obniżenia czesnego do kwoty minimalnej w wysokości 100 zł zgodnie ze statutem żłobka, to koszty jego utrzymania nie uległy zmniejszeniu. W takim przypadku nie można zgodzić się z organem II instancji, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, gdyż żłobek przez cały okres pozostawał w gotowości do przyjęcia dzieci, które jednak z przyczyn niezależnych de facto od nikogo (obowiązujący stan epidemii) nie uczęszczały regularnie do żłobka.
Skarżący podał, że choć na podstawie rozporządzenia MEN z 11 marca 2020r. w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19 (Dz.U. z 2020r., poz. 410) niepubliczne przedszkola zostały czasowo zamknięte, to nie oznaczało to, że właściciele tych przedszkoli nie ponosili kosztów stałych takich jak wydatki związane z utrzymaniem personelu, jak i samej placówki. Nie wiedząc jak długo potrwa taka sytuacja musieli oni pozostawać w gotowości, by zapewnić odpowiednią liczbę miejsc w razie powrotu dzieci. Zdaniem skarżącego dziecko zapisane do podmiotu prowadzącego, jakim jest przedszkole, dalej jest dzieckiem korzystającym z wychowania przedszkolnego, a czasowe zamknięcie z uwagi na wprowadzenie stanu epidemicznego nie jest przeszkodą stałą a przemijającą. Skarżący podał, że według obowiązujących regulacji, uzyskana dotacja jest rozliczana na podstawie liczby uczniów uczęszczających do przedszkola. Przedszkole niepubliczne, które spełniało warunki do otrzymania dotacji w chwili składania wniosku do organu dotującego, czyli do dnia 30 września roku poprzedzającego, pomimo zaistnienia przeszkody, jaką jest czasowe jego zamknięcie, nadal je spełnia. Środki z dotacji były więc wykorzystane zgodnie z przeznaczeniem i nie podlegają zwrotowi.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, że nie zgadza się z zarzutem niewyjaśnienia stanu faktycznego. SKO powołało się w decyzji na ustalenia organu I instancji, które uznało za własne i stwierdziło, że istotne dla sprawy okoliczności są jasne, natomiast spór dotyczy tego, czy w zaistniałej sytuacji skarżącemu należała się dotacja w pobranej wysokości. Organ wskazał, że dotacje przyznawane są na każdego ucznia/dziecko nie zaś np. na każdego pracownika, umowę zawartą w rodzicami dziecka czy na każdy zajmowany przez placówkę lokal. Skoro zatem dzieci było mniej niż wynikało ze składanych wykazów i nie mogło być ich więcej ze względu na zarządzenia władz sanitarnych (nie chodziło zatem o frekwencję), kwota należnej dotacji musiała ulec obniżeniu, to zaś co pobrano ponad wielkość wyznaczoną dopuszczalną liczbą wychowanków podlegało zwrotowi jako dotacja pobrana w nadmiernej wysokości.
Pismem z dnia 2 grudnia 2021r. organ wniósł o przeprowadzenie rozprawy w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a)
Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2021r. WSA w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2022r. NSA oddalił zażalenie skarżącego na w/w postanowienie.
Z uwagi na wnioski stron sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów zawodowych (art. 119 pkt 2 p.p.s.a)
WOJEWODZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W POZNANIU ZWAŻYŁ CO NASTĘPUJE:
Skarga okazała się niezasadna.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzki sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w § 1 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – 150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2022. 329, dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Należy również podkreślić, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Spór w niniejszej sprawie wymagał rozstrzygnięcia, czy w świetle zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego strona skarżący jako prowadzący Żłobek Niepubliczny E. w P. otrzymał dotacje oświatowe za maj, czerwiec i lipiec 2020r. zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020.2029), w prawidłowej wysokości.
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań przytoczyć należy uregulowania znajdujące zastosowanie w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2021r., poz. 305), dalej u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania (art. 252 ust. 3 u.f.p.). Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej (art. 252 ust. 4 u.f.p.). Zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 5 u.f.p.).
Z treści art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. wynika, że obowiązek zwrotu odnosi się do dotacji pobranych w nadmiernej wysokości. Oznacza to, że dotyczy on środków publicznych przyznanych i wypłaconych beneficjentowi. Wskazuje na to także treść art. 252 ust. 3 i ust. 5 u.f.p., gdzie mowa jest również o "dotacjach pobranych w nadmiernej wysokości", a więc takich, które zostały przyznane i wypłacone.
Odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego nalicza się począwszy od dnia:
1) przekazania z budżetu jednostki samorządu terytorialnego dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem;
2) następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1 i 2 w odniesieniu do dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. (art. 252 ust. 6 u.f.p.)
Sprawa niniejsza dotyczy tzw. dotacji oświatowej, której środki beneficjent zobligowany jest spożytkować na realizację zadań określonych w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 2017r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz.U. 2020.2029). Zgodnie z tym przepisem: dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.
W przedmiotowej sprawie organ nie zakwestionował sposobu wykorzystania udzielonych dotacji. Nie wskazywał, że zostały one wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem (art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.). Podał, że zostały pobrane w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p.), odnosząc się do możliwej maksymalnej liczby dzieci, które w spornych miesiącach maj – lipiec 2020r. mogły uczęszczać do żłobka.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych: niepubliczne przedszkole niebędące przedszkolem specjalnym otrzymuje na każdego ucznia z budżetu gminy dotację w wysokości równej podstawowej kwocie dotacji dla przedszkoli, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy, jeżeli to przedszkole spełnia (określone w ustawie) warunki.
Słusznie organ uznał, że dotacja przysługuje na każde dziecko w żłobku a nie na pracownika czy lokal. Uznanie, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości nie było związane z frekwencją dzieci w żłobku. Frekwencji organ nie badał, gdyż nie to było przedmiotem sporu. W przedmiotowej sprawie bezsporne było, że w miesiącach maj – lipiec 2020r. placówka przy ul. [...] była zamknięta, czynna była placówka przy ul. [...], w której zgodnie z postanowieniem Państwowego Inspektora Sanitarnego przebywać mogło 25 dzieci. Organ analizując przedstawione przez skarżącego wykazy ilości dzieci zapisanych w miesiącach maj – lipiec 2020r. do obu oddziałów żłobka uznał, że dotacja mogła przysługiwać jedynie na 25 – cioro dzieci, z tych względów z sumy dzieci w obu oddziałach uznał za dopuszczalną liczbę 25 i liczbę zgłoszonych dzieci ponad 25 uznał za niezgodną z liczbą dzieci, które mogły uczęszczać do żłobka w tym okresie. Nie poddawał analizie ile dzieci w tym okresie faktycznie uczęszczało do żłobka ( 15.05 było obecnych 5 – cioro dzici, 22.05 – 8 – mioro), nie brał więc pod uwagę frekwencji.
Skarżący wskazywał, że w okresie tym nie na stałe a przejściowo placówka przy ul. [...] była zawieszona, choć pozostawała w gotowości do przyjęcia dzieci, utrzymywany był lokal i wypłacane pensje dla pracowników. Organ okoliczności tych nie kwestionował. Podkreślał, że dotacja przysługuje na dziecko a nie na pracowników czy lokale.
Stanowisko organu w świetle w/w przepisów było słuszne. W tak określonym stanie faktycznym, tj. zamknięcia placówki przy ul. [...] i dopuszczalnej maksymalnie liczby dzieci w otwartej placówce przy ul. [...], dotacja wypłacona na dzieci w liczbie powyżej 25, była nadmiernie pobrana.
Okoliczność, że określenie maksymalnej liczny dzieci w żłobku w okresie pandemii nie była zawiniona przez skarżącego, który pozostawał w gotowości do przyjęcia większej liczby dzieci nie stanowiła podstawy do uznania, że w spornym okresie nie doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Takiej podstawy nie stanowiło również to, że sytuacja ta miała charakter przejściowy, umowy z rodzicami dzieci były aneksowane.
Przepisy wprowadzone w związku z pandemią nie przewidywały wstrzymania dotacji, jak słusznie zauważył skarżący. Podkreślić jednak należy, że ustawodawca konstruując przepisy na okres pandemii nie określał sytuacji w jakich dotacja nie przysługuje a wskazywał kiedy mimo czasowego ograniczenia funkcjonowania placówek oświatowych dotacja nadal przysługuje ( por. § 10 rozporządzenia MEN z 20 marca 2020r. oraz z 28 grudnia 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19 – Dz.U. 2020. 564).
W rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 kwietnia 2020r. w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania form opieki nad dziećmi w wieku do lat 3 w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19 (Dz.U. 2020.652) i w zmieniającym to rozporządzenie rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 kwietnia 2020r. (Dz.U. 2020.779), wydanych na podstawie art. 6a ustawy z dnia 4 lutego 2011r. ustawy o opiece nad dziećmi do lat 3, nie zawarto przepisów regulujących i dopuszczających wypłatę dotacji mimo ograniczenia funkcjonowania żłobka w związku z wytycznymi organów sanitarnych.
Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia czasowe ograniczenie form opieki nad dziećmi do lat 3 jest równoznaczne z zamknięciem żłobka. Skoro żłobek został zamknięty brak podstaw do uznania, że na dzieci do niego zapisane (aneksowane umowy z rodzicami) przysługuje dotacja. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Placówka przy ul. [...] została w spornym okresie zamknięta. Na dzieci zapisane do tej placówki, w liczbie przekraczającej 25 – cioro dzieci, które zgodnie z wytycznymi organów sanitarnych mogły przebywać w drugiej placówce dotacja była więc nadmiernie pobrana.
Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 4 lutego 2011r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. 2020.326):Do zadań żłobka i klubu dziecięcego należy w szczególności:
1) zapewnienie dziecku opieki w warunkach bytowych zbliżonych do warunków domowych;
2) zagwarantowanie dziecku właściwej opieki pielęgnacyjnej oraz edukacyjnej, przez prowadzenie zajęć zabawowych z elementami edukacji, z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb dziecka;
3) prowadzenie zajęć opiekuńczo-wychowawczych i edukacyjnych, uwzględniających rozwój psychomotoryczny dziecka, właściwych do wieku dziecka.
Dotacja na dzieci przebywające w żłobkach przeznaczona jest nie na ogólną działalność podmiotu, a jedynie na ściśle scharakteryzowane zadania, które żłobki te wykonują w oparciu o w/w przepis. Dotacja znajduje więc swoje uzasadnienie jedynie wówczas, gdy zostanie przeznaczona "na dziecko", tj na każde dziecko w wysokości odpowiadającej liczbie dzieci, które mogły przebywać w żłobku, co organ uwzględnił w zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego. Organ rozważył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia. Nie badał kwestii kosztów związanych z utrzymywaniem " w gotowości" placówki zamkniętej ani umów z rodzicami dzieci, słusznie wskazując, że dotacja przysługuje na dziecko. Istotna była więc maksymalna liczba dzieci, które mogły w okresie maj – lipiec 2020r. uczęszczać do żłobka a to w niniejszej sprawie nie było sporne (25 – cioro dzieci). Organ II instancji mimo lakonicznego uzasadnienia zawarł w nim wszystkie istotne kwestie i rozpoznał sprawę merytorycznie słusznie uznając stan faktyczny za bezsporny i opisując go w części wstępnej uzasadnienia.
Sumując Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a ją oddalił.