III SA/Po 1431/21

III SA/Po 1431/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Małgorzata Górecka
Mirella Ławniczak /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Ławrynowicz
Symbol z opisem
6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6560
Hasła tematyczne
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2137
art. 9 ust. 1-2, art. 9(1) ust. 11, art. 9(2) ust. 13 i 15
Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.
Sentencja
Dnia 30 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Skrzypczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2022 roku sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lipca 2021r. nr [...] w przedmiocie opłaty od napojów alkoholowych oddala skargę.
Uzasadnienie
"E. " S.A. z siedzibą w K. wniosła skargę na interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dnia 26 lipca 2021r.,nr. [...];UNP: 1397264 dotyczącą opłaty od napojów alkoholowych o której mowa w art. 9 ust. 11 ustawy w dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi .
W toku postępowania ustalono nast. stan faktyczny.
W dniu 15 kwietnia 2021 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. Dotyczył on ustalenia, czy skarżąca będzie zobowiązana do zapłaty opłaty alkoholowej od napojów alkoholowych w sytuacji, gdy:
1. Spółka zakupi napoje alkoholowe w małych formatach od podmiotów zagranicznych nieposiadających zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi (jednak posiadających odpowiednie zezwolenia na takie dostawy wymagane za granicą), które następnie będzie sprzedawać w ramach zezwoleń na sprzedaż detaliczną
2. Spółka będzie bezpłatnie przekazywać przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży napoje alkoholowe w małych formatach, od których nie została do tej pory zapłacona opłata dodatkowa,
3. Spółka zakupiła przed 1 stycznia 2021 r. napoje alkoholowe w małych formatach, które następnie będzie sprzedawać w ramach zezwoleń na sprzedaż detaliczną
Dodatkowo, Spółka we wniosku zwróciła się także z pytaniem, czy w rozumieniu art. 9 ust. 11 ustawy za moment dokonania zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną należy rozumieć datę dostawy towarów wskazaną na fakturze dokumentującej sprzedaż napojów alkoholowych w małych formatach .
W uzasadnieniu spółka wskazała, iż w jej ocenie żadna z wymienionych wyżej czynności nie powoduje powstania po jej stronie obowiązku zapłaty opłaty.
Stanęła na stanowisku, iż pojęcie "zaopatrzyć" powinno być jednoznaczne z momentem w którym podmiot nabywający towary uzyskał prawo do rozporządzania nimi jak właściciel, a więc z momentem sprzedaży małpek na rzecz podmiotu posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. W praktyce zatem jest to data dostawy towarów wskazana na fakturze dokumentującej tę sprzedaż. Spółka wskazała też , że głównym przedmiotem jej działalności jest sprzedaż szerokiego asortymentu produktów z branży spożywczej, w tym także napojów alkoholowych do różnych odbiorców - dystrybutorów hurtowych, sklepów detalicznych, jak również konsumentów. Posiada zezwolenia, o których mowa w art. 9 ust. 1 lub 2 ustawy na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi oraz zezwolenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży .
Spółka nabywa napoje alkoholowe od:
- podmiotów krajowych posiadających zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu,
- podmiotów zagranicznych nieposiadających zezwolenia na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu.
Skarżąca dokonuje sprzedaży napojów alkoholowych w małych formatach na rzecz następujących podmiotów
- podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu lub do 18% alkoholu,
- podmiotów posiadających zezwolenie wyłącznie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży lub poza miejscem sprzedaży,
- podmiotów posiadających jednocześnie jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na obrót hurtowy i jedno lub wszystkie z powyższych zezwoleń na sprzedaż detaliczną,
- na rzecz konsumentów oraz podmiotów nie posiadających ww. zezwoleń (w punktach sprzedaży detalicznej).
W dniu 26 lipca 2021 r. Dyrektor KIS wydał interpretację, w której uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej w zakresie dotyczącym objęcia opłatą czynności sprzedaży detalicznej w ramach zezwolenia detalicznego napojów alkoholowych zakupionych przez spółkę od zagranicznych dostawców, zakupionych przez spółkę przed 1 stycznia 2021 r., a także przekazanych nieodpłatnie przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży .Za prawidłowe natomiast uznał stanowisko w sprawie określenia daty dostawy towarów jako wskazanej na fakturze dokumentującej sprzedaż napojów alkoholowych w małych formatach .
Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że spółka jest zobowiązana do uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 9 ust. 11 ustawy, w sytuacji przemieszczenia do własnych punktów sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych w opakowaniach jednostkowych o pojemności do 300 ml zakupionych od podmiotów zagranicznych oraz które zostały zakupione przed dniem wejścia w życie przepisów ustawy, tj. przed 1 stycznia 2021 r., a także w sytuacji przekazania nieodpłatnego przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży - jeśli opłata od takich napojów nie została wcześniej zapłacona. W ocenie organu we wskazanych wyżej sytuacjach spółka nie będzie zobowiązana do zapłaty opłaty tylko wówczas, gdy od zakupionych napojów opłata zostanie wcześniej uiszczona. Zaakcentowano, że w przypadku, gdy w momencie zaopatrzenia spółki jako podmiotu posiadającego jednocześnie zezwolenie na obrót hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, nie została pobrana opłata, o której mowa w art. 92 ust. 11 ustawy, obowiązek jej uiszczenia powstanie w momencie przemieszczenia napojów alkoholowych z magazynów centralnych do własnych punktów sprzedaży detalicznej Spółki. Dyrektor uznał też, że poprzez zaopatrzenie w rozumieniu ustawy należy rozumieć także przemieszczenie towarów pomiędzy magazynami jednego podatnika. W konsekwencji ,skoro czynność polegająca na bezpłatnym przekazaniu napojów alkoholowych mieści się w definicji zaopatrzenia , to na wnioskodawcy spoczywać będzie obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej , jeśli dotychczas nie została ona uiszczona.
Strona skorzystała z prawa skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Organowi zarzuciła:
-w zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako numer 1 naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 11-12 i ust. 17 ustawy polegającym na ich niewłaściwym zastosowaniu do działalności prowadzonej przez skarżącą, tj. uznaniu, że na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty opłaty alkoholowej od napojów alkoholowych nabytych od podmiotów zagranicznych, które będą sprzedawane w punktach sprzedaży detalicznej Spółki w ramach zezwoleń na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży (a tym samym nie będą czynnościami dokonywanymi w ramach posiadanego zezwolenia na obrót hurtowy), podczas gdy:
a. intencją ustawodawcy, było nałożenie opłaty jako kolejnego obciążenia związanego z prowadzeniem obrotu hurtowego, a nie obrotu detalicznego, niezależnie od tego, czy taki obrót jest dokonywany przez podmiot posiadający również zezwolenie na obrót detaliczny czy zezwolenia na obrót detaliczny oraz na obrót hurtowy, co potwierdza m.in. uzasadnienie do ustawy z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów , która wprowadziła obowiązek uiszczenia opłat, gdzie wskazano, że "Przedsiębiorcy prowadzący obrót hurtowy napojami alkoholowymi zostaną obowiązani do (...) obliczenia i wniesienia na rachunek właściwego urzędu skarbowego ww. opłaty"; a także
b. ustawa w art. 9 ust. 12 nakłada na podatnika obowiązek, gdy zaopatruje przedsiębiorcę posiadającego jednocześnie zezwolenie na obrót hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, a tym samym nie sposób uznać, że intencją racjonalnego ustawodawcy było wprowadzenie w obrębie jednego przepisu dwóch różnych "sposobów" powstania tej samem daniny i obciążenie opłatą przedsiębiorcy, który posiada zezwolenie na obrót hurtowy, ale nie prowadzi w jego ramach obrotu, a tym samym nie dokonuje na jego podstawie zaopatrzenia.
2. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku numerem 2 naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 9 ust. 11 i 12 Ustawy polegającym na ich niewłaściwym zastosowaniu do działalności prowadzonej przez skarżącą, i uznaniu, że na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty opłaty od napojów alkoholowych bezpłatnie przekazanych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, podczas gdy nieodpłatne przekazanie napojów:
a. nie stanowi czynności klasyfikowanej jako zaopatrzenie w napoje alkoholowe do podmiotu posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz
b. bezpłatne przekazanie napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży nie jest czynnością wykonywana w ramach obrotu hurtowego, które mogłyby podlegać opłacie.
3. W zakresie pytania oznaczonego we wniosku jako numer 3 oraz uzasadnienia do pytania oznaczonego we wniosku jako numer 4 naruszenie przepisów prawa materialnego tj.
— art. 9 ust. 11 i 12 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie do działalności prowadzonej przez skarżącą, i uznanie, że na skarżącej ciąży obowiązek zapłaty opłaty od napojów alkoholowych zakupionych przed 1 stycznia 2021 r., które będą sprzedawane po tym dniu, w punktach sprzedaży detalicznej spółki w ramach zezwoleń na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, podczas gdy:
a. napoje alkoholowe zostały nabyte w czasie gdy, opłata alkoholowa nie obowiązywała, a także
b. sprzedaż przez spółkę w ramach posiadanego zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży nie jest czynnością objęta zakresem ustawy i opłaty, ponieważ ustawa nie reguluje kwestii przemieszczenia napojów alkoholowych z magazynów centralnych spółki do własnych punktów sprzedaży detalicznej, które stanowi zaopatrzenie własnego sklepu i jest transakcją w obrębie tego samego przedsiębiorcy, a tym samym opłata nie ma zastosowanie do sytuacji, w której przedsiębiorcą zaopatrującym i zaopatrywanym jest ten sam podmiot prawny;
— art. 92 ust 13 i 15 Ustawy w zw. z art. 13 ustawy zmieniającej poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż w odniesieniu do napojów alkoholowych, w które skarżąca została zaopatrzona przed 1 stycznia 2021 r., a które będą sprzedawane w punktach sprzedaży detalicznej spółki w ramach zezwoleń na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Skarżąca jest zobowiązana do zapłaty opłaty alkoholowej, w sytuacji, gdy do zaopatrzenia w napoje alkoholowe doszło jeszcze przed 2021 r., a zatem obowiązek zapłaty opłaty, zgodnie z art. 9 ust. 15 ustawy mógł ewentualnie powstać zanim jeszcze przepis ten obowiązywał, a w konsekwencji przepisy ustawy nie mają zastosowania do napojów alkoholowych, w które skarżąca zaopatrzyła się przed 1 stycznia 2021 r., niezależnie od tego, kiedy napoje alkoholowe zostaną dostarczone do punktów sprzedaży detalicznej czy tez zbyte przez skarżącą.
Ponadto zarzucono obrazę:
- art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie w procesie wykładni przepisów ustawy, co skutkowało nałożeniem na skarżącą obciążeń publicznoprawnych, które nie wynikają wprost z ustawy, a także nie obowiązywały w momencie dokonania przez spółkę czynności, które mogą być rozpatrywane jako podlegające opłacie (w zakresie sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych, w które spółka zaopatrzyła się przed 1 stycznia 2021 r.);
- art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 9 ust. 11-15 ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nie rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść skarżącej skutkujące uznaniem, że skarżąca jest przedsiębiorącą obowiązanym do odprowadzenia opłaty alkoholowej od napojów alkoholowych, które a) nie są sprzedawane na podstawie posiadanego zezwolenia na obrót hurtowy ponieważ są sprzedane w punktach sprzedaży detalicznej skarżącej,
b) są przekazane nieodpłatnie przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oraz
c) są sprzedawane przez spółkę w posiadanych punktach sprzedaży detalicznej, w sytuacji gdy przepisy wprowadzające obowiązki w zakresie opłaty alkoholowej nie obejmują przypadku własnej sprzedaży detalicznej przedsiębiorcy czy też nieodpłatnego przekazania napojów alkoholowych.
Interpretacji zarzucono także obrazę przepisów postępowania, tj.
- art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120, 121 § 1 i 14h Ordynacji polegające na niewyczerpującym uzasadnieniu prawnym oceny stanowiska skarżącej co do stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o wydanie Interpretacji- co skutkowało brakiem dostatecznego wyjaśnienia stanowiska Dyrektora w interpretacji i wydaniem interpretacji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.
Strona wniosła o uchylenie Interpretacji w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Dyrektora;.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 26 października 1982r- O wychowaniu w trzeźwości (Dz. U. z 2018r. poz.2137 ze zm.), dalej u.w.t.
Z kolei ustawą z dnia 14 lutego 2020 r– O zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów (Dz.U.2020,poz.1492) wprowadzono nową opłatę dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w opakowaniach jednostkowych do 300 ml. tzw. podatek od małpek (wyrażenie ustawowe). Prawidłowość stanowiska organu w kwestii zadanych w interpretacji podatkowej pytań należy zaaprobować w oparciu o analizę powołanych wyżej ustaw. W szczególności zaś przepisów dotyczących opłat związanych z transakcjami sprzedaży napojów alkoholowych. Otóż zgodnie z art. 9 ust. 1 u.w.t, obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości powyżej 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Natomiast w myśl jej art. 9 ust. 2, obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi o zawartości do 18% alkoholu może być prowadzony tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez marszałka województwa. Producent napojów alkoholowych jest obowiązany do uzyskania zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, jeżeli zbywa swoje wyroby przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1. tj. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży.Za zezwolenia o których wyżej mowa pobiera się opłaty (art.92 ust.1 )i należy je obliczać oddzielnie od dla każdego rodzaju tych napojów.
Zgodnie natomiast z obowiązującym od dnia 1 stycznia 2021 r art. 9˛ ust.11 u.w.t opłata za zezwolenie, którym mowa w art. 9 ust.1 lub 2 oraz zezwolenie na wyprzedaż, o którym mowa art. 95 ust.4 dla przedsiębiorcy zaopatrującego przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml wynosi dodatkowo 25 zł za każdy pełny litr 100% alkoholu w tych opakowaniach. W tym miejscu przywołać należy też treść ust. 12 tego przepisu , który stanowi, iż w przypadku, gdy przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi zaopatruje przedsiębiorcę posiadającego jednocześnie zezwolenie na obrót : hurtowy i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia miejscem sprzedaży, odprowadza opłatę od wszystkich napojów objętych opłatą dodatkową, w które zaopatrzył tego przedsiębiorcę. Powyższe przepisy pozwalają na nast. podsumowanie: każdy przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy napojami alkoholowymi, dokonujący zaopatrzenia w napoje alkoholowe w opakowaniach jednostkowych o ilości nominalnej napoju nieprzekraczającej 300 ml przedsiębiorcę posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży jest zobowiązany do uiszczenia opłaty ustalonej na podst. art. 92 ust.11 u.w.t.
Wymagają jednak podkreślenia dwie kwestie , które będą stanowiły istotę dalszych rozważań a mianowicie, że to czynność zaopatrzenia, czyli faktycznego wydania towaru rodzi obowiązek zapłaty , a przedsiębiorca będzie z niej zwolniony wyłącznie wówczas , gdy uiszczono już od niej opłatę ustaloną na podst. art. 92 ust.11 (art.92 ust.13 i 15 ustawy ).
W zakresie pytania Nr 1 zasadnie organ wyjaśnił stronie, że na podstawie zezwolenia na obrót hurtowy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 i 2 możliwe jest zaopatrzenie, o którym mowa w art. 92 ust. 11 podmiotów posiadających już właściwe zezwolenia na sprzedaż detaliczną. Powyższego nie zmienia fakt, że wnioskodawca zakupił napoje w małych formatach od podmiotów zagranicznych nieposiadających zezwolenia , skoro w ramach zezwolenia na obrót hurtowy zaopatruje w te napoje innych przedsiębiorców posiadających zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Opłata ta jest niezależna od opłaty ponoszonej za zezwolenie na obrót hurtowy zawierającymi do i ponad 18 % alkoholu. Tym samym niezasadny jest zarzut skargi ,że skoro spółka nie będzie dokonywać żadnych czynności w ramach swojego zezwolenia hurtowego na obrót napojami alkoholowymi, to nie jest zobowiązana do uiszczenia opłaty. Będzie, bowiem sam fakt posiadania zezwolenia przez nabywcę na sprzedaż detaliczną przesądza o konieczności naliczenia tej opłaty.
Podobnie prawidłowo organ wyjaśnił stronie w zakresie pytania Nr 2 ,że nawet nieodpłatne przekazanie do własnych punktów sprzedaży będzie zaopatrzeniem w rozumieniu ustawy , skoro nabywca legitymuje się odpowiednim zezwoleniem na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży . W obu tych sytuacjach(opisanych w pytaniu 1 i 2) , jak również w sytuacji sprzedaży napojów w małych formatach nabytych przed 1 stycznia 2021 roku (pyt.3) dokonuje "zaopatrzenia" podmiotów w rozumieniu art. 92 ust.13 i 15 u.w.t. W tych przypadkach wnioskodawca jest w stosunku do podmiotów określonych w art. 92 ust. 11 i 12 przedsiębiorcą dokonującym zaopatrzenia w napoje alkoholowe, co niezasadnym czyni zarzut skargi ,że opłata w nich określona jest przypisana stricte do zezwolenia na obrót hurtowy napojami alkoholowymi. Wykluczona została możliwość uniknięcia opłaty poprzez uznanie, że jest to działanie wyłącznie w oparciu o zezwolenie na obrót hurtowy. Ponadto będzie ona należna w każdej sytuacji nie uiszczenia jej wcześniej, tj. przed momentem zaopatrzenia i pozostaje bez znaczenia okoliczność wskazana w skardze, że strona w istocie nie dokonała "odsprzedaży" ani "obrotu". Jak zasadnie wskazano w interpretacji . pojęcie "zaopatrywania" należy rozumieć szerzej niż sprzedaż. Obejmuje ono również przekazanie własnych napojów alkoholowych w ramach przesunięcia międzymagazynowego do sklepu przyzakładowego, czy też jak strona wskazała w pytaniu-nieodpłatnego przekazania przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w małych formatach, od których nie został uiszczona opłata dodatkowa. Wnioskodawca ma obowiązek uiszczać opłatę, w sytuacji zaopatrywania takich podmiotów zarówno odnośnie wyprodukowanych przez wnioskodawcę jak i zakupionych przez wnioskodawcę od podmiotów zagranicznych lub przed dniem wejścia w życie przepisów, bowiem bez znaczenia pozostaje data ich nabycia. Nie będzie zobowiązany do zapłaty ww. opłaty, tylko wówczas gdy od zakupionych przez napojów opłata zostanie wcześniej uiszczona. W świetle cyt. wyżej przepisów kluczowym dla ustalenia o obowiązku zapłaty opłaty jest moment zaopatrzenia przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, czyli zaopatrzenia po 1 stycznia 2021 roku. Odnosząc się do zarzutu spółki, że skoro napoje alkoholowe w małych formatach zakupione zostały w 2020 r. , to nie podlegają już opłacie dodatkowej w żadnej sytuacji ze względu na fakt, iż do zaopatrzenia w te napoje doszło jeszcze w 2020 r, stwierdzić należy ,że obowiązek zapłaty powstaje, zgodnie z ust.11 art. 92 u.w.t w momencie zaopatrzenia w napoje alkoholowe. Sąd w składzie orzekającym podziela w tym zakresie stanowisko WSA w Poznaniu , wyrażone w wyroku III SA/Po 1359/21 z dnia 1 marca 2022r, w którym sąd ten stwierdził, że bez znaczenia pozostaje to, kiedy skarżąca została zaopatrzona w napoje alkoholowe w małych formatach oraz że napoje te w dacie nabycia ich przez spółkę nie podlegały opłacie. Istotne natomiast jest to, kiedy spółka dokonuje zaopatrzenia w ww. napoje alkoholowe, od których nie została zapłacona opłata. Przedsiębiorca posiadający zezwolenie na obrót hurtowy w kraju napojami alkoholowymi i zezwolenie na sprzedaż detaliczną napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży nie jest obowiązany do zapłaty opłaty, o której mowa w art. 9˛ ust. 11, jedynie w sytuacji, jeśli opłata ta została odprowadzona na podstawie art. 9˛ ust. 12 ustawy. Jeżeli natomiast opłata nie została dotychczas uregulowana, a przedsiębiorca dokonuje zaopatrzenia, o którym mowa w art. 92 ust. 11 albo ust. 12, opłata powinna zostać zapłacona, odpowiednio zgodnie z treścią ww. przepisów.
W wyroku tym podkreślono i sąd w składzie orzekającym to stanowisko podziela, że zasadniczym celem ustawy z dnia 14 lutego 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z promocją prozdrowotnych wyborów konsumentów ,jak wynika z uzasadnienia projektu, jest wykorzystanie polityki fiskalnej jako narzędzia służącego promocji prozdrowotnych wyborów konsumentów. Jak wskazano, wprowadzanie dodatkowej opłaty za zakup tego rodzaju produktów, które są łatwo dostępne pod względem ekonomicznym, może wpływać na indywidualne wybory konsumentów. W przypadku napojów alkoholowych istnieje potrzeba kontrolowania dostępności ww. produktów oraz wprowadzania ograniczeń ekonomicznych oraz fizycznych w ich sprzedaży.
Jednocześnie w ocenie sądu zastosowane w ustawie rozwiązanie wyklucza możliwość powstania wielokrotnego obowiązku uiszczania opłaty przez ten sam podmiot w stosunku do danego wyrobu .
Wobec zgodności wyniku interpretacji w odniesieniu do pytania 4 dotyczącego uznania za moment dokonania zaopatrzenia daty dostawy towarów, sąd odniesie się jedynie do uwagi zawartej w skardze, a dotyczącej niewłaściwego uzasadnienia tej części interpretacji. Wynika z niego, że jako moment zaopatrzenia należy rozumieć moment wydania towaru nabywcy ,czyli realne wejście we władanie rzeczą. Wyraźnie zaznaczono, że co do zasady będzie to data dostawy towarów wskazana na fakturze dokumentującej sprzedaży. Wskazane w uzasadnieniu pojęcie "co do zasady" odniesiono prawidłowo zresztą do art. 92 ust.17 pkt 6 , który wskazuje "inne dokumenty potwierdzające zaopatrzenie w napoje", co może dotyczyć właśnie bezpłatnego dostarczania napojów do punktów sprzedaży detalicznej , jak i wydania towaru na rzecz nabywcy, także w sytuacji wydania go partiami . Sąd nie dopatrzył się więc sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.
Wbrew wywodom skargi nie stanowi naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nieuwzględnienie stanowiska Ministra Zdrowia z dnia 12 lutego 2021 roku, bowiem nie jest ono związane z interpretacją przepisów ustawy o wychowaniu trzeźwości. Wskazane stanowisko o sprzeczności interpretacji ze stanowiskiem Ministra Zdrowia odnośnie opłaty cukrowej nie podlega weryfikacji ani konfrontacji z uwagi na odmienny mechanizm nakładania opłaty, przewidziany u.w.t. W oparciu o wydaną w indywidualnej sprawie interpretację, wnioskodawca uzyskał wyczerpującą informację o poglądzie organu w tej konkretnej, przedstawionej we wniosku sprawie .Odmienne więc stanowisko Ministra Zdrowia w odniesieniu do innej opłaty nie mogło wpłynąć na niniejszą interpretację i nie wiąże ani sądu ani organu, co wyraźnie zaznaczono w odpowiedzi na skargę. W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał także podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 9˛ ust. 11,12,13 i 15 ww. ustawy, jak i art. 2 w zw. z art. 217 Konstytucji w odniesieniu do obowiązku uiszczenia opłaty od napojów alkoholowych zakupionych przed 1 stycznia 2021 roku. Jak podkreślono wyżej, stanowisko organu co do tzw. stanów magazynowych nie budzi wątpliwości.
W ocenie sądu, wbrew zarzutom skargi, organ nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego , a także naruszenia przepisów postępowania – art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 120,121 § 1 i art. 14h O.p. W zaskarżonej interpretacji Dyrektor KIS dokonał pełnej i wnikliwej analizy przedstawionego zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego), analizy znajdujących zastosowanie przepisów krajowych i unijnych, przeglądu orzecznictwa oraz w powiązaniu z przedstawionymi w uzasadnieniu interpretacji zasadami dokonywania interpretacji prawa podatkowego, dokonał oceny stanowiska skarżącej. To, że organ nie podzielił w pełni stanowiska spółki i wydał interpretację nie odpowiadają jej stanowisku nie oznacza, że dopuścił się naruszenia prawa.
W związku z powyższym Sąd - na podstawie art. 151 P.p.s.a. – skargę oddalił.