III SA/Po 1279/21

III SA/Po 1279/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-09-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marzenna Kosewska /przewodniczący sprawozdawca/
Mirella Ławniczak
Piotr Ławrynowicz
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 1813/22 - Wyrok NSA z 2024-01-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33, art. 34
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi D. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2021r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za bezzasadne oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego P. z 10 czerwca 2021 r. w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z 16 grudnia 2019 r. od nr [...] do [...] wystawionych przez U. , obejmujących zaległości z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów.
Jako podstawę prawną zaskarżonego postanowienia powołano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "K.p.a.", art. 18, art. 33 § 1 pkt 1 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), dalej: "p.e.a." oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono następujące uzasadnienie faktyczne i prawne.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wszczął postępowanie egzekucyjne wobec strony na podstawie wystawionych przez U. 16 grudnia 2019 r. tytułów wykonawczych od nr [...] do [...], obejmujących zaległości z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC pojazdów: [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...]
Pismem z 2 stycznia 2020 r. strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku.
W uzasadnieniu zarzutów wskazano, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na brak obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC pojazdów wymienionych w tytułach wykonawczych, gdyż strona sprzedała te pojazdy w ciągu 3 dni od dnia ich nabycia.
Pismem z 17 stycznia 2020 r., na podstawie art. 34 § 1 p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wystąpił do U. o wypowiedzenie się w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.
Postanowieniami z 4 marca 2021 r. wierzyciel uznał za niezasadne zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku uregulowania zaległych opłat za brak zawarcia umów ubezpieczenia obowiązkowego pojazdów wymienionych w tytułach wykonawczych. Na postanowienia te strona nie złożyła zażalenia.
W dniu 10 czerwca 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. wydał postanowienie w sprawie uznania za bezzasadne zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Strona złożyła zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu strona nie wskazała, co konkretnie zarzuca skarżonemu postanowieniu podnosząc, że wierzyciel opiera się na fałszywym zawiadomieniu Policji i nie chce wskazać danych osobowych policjanta, który dokonał zgłoszenia braku zawarcia przez stronę umów obowiązkowego ubezpieczenia OC pojazdów.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2070 ze zm.) do postępowań wszczętych na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, tj. 30 lipca 2020 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. Tym samym, w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.
Podstawą prawną postanowienia organu pierwszej instancji jest art. 33 p.e.a. Stosownie do § 1 tego artykułu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m. in. nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.), który to zarzut strona podniosła w piśmie z 2 stycznia 2020 r.
Stosownie do art. 34 § 1 p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie wskazanej w art. 33 pkt 1-7, 9, 10 p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu wypowiedzi wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Zgodnie z art. 34 § 4 p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 § 1 i 4 p.e.a. przekazał zarzuty wierzycielowi w celu zajęcia stanowiska w sprawie. Wierzyciel egzekwowanej należności - U. - wydał 4 marca 2021 r. postanowienia nr od [...] do [...], w których uznał za niezasadne zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku uregulowania zaległych opłat za brak zawarcia umów ubezpieczenia obowiązkowego pojazdów wymienionych w tytułach wykonawczych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego P. , mając na uwadze art. 34 § 1 p.e.a. i zarzut nieistnienia obowiązku podzielił stanowisko wierzyciela. Organ egzekucyjny jest związany zawartym w nich stanowiskiem odnośnie zarzutów (art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.) i nie mógł ocenić ich inaczej, niż uczynił to wierzyciel. Dyrektor Izby Skarbowej również jest związany stanowiskiem wierzyciela w tym zakresie.
Wierzyciel w postanowieniach z 4 marca 2021 r. nr od [...] do [...] wskazał, że obowiązek ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych wynika z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2214 ze zm.), dalej: "ustawa" i ciąży na każdym posiadaczu zarejestrowanego pojazdu, bez względu na okres posiadania pojazdu i charakter jego użytkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty na rzecz UFG nałożono w art. 88 ust. 1 ustawy m. in. na posiadacza pojazdu mechanicznego, który nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie. Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1 i 2, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia U. . Opłatą zatem, o jakiej mowa w art. 88 ustawy, może być obciążona osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia w określonym terminie, a obowiązek ten został uzależniony od posiadania pojazdu.
U. w postanowieniach z 4 marca 2021 r. nr od [...] do [...] wskazał, że podczas czynności kontrolnych dokonanych [...] lipca 2019 r. przez policję ustalono, że strona jako posiadacz pojazdów [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...] i [...] nr rej. [...], nie zawarła umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Również w bazie danych Ośrodka Informacji UFG, w której gromadzone są dane dotyczące zawartych umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, nie zidentyfikowano w 2019 r. umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przypisanych do tych pojazdów.
Wierzyciel skierował zatem do strony wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umów ubezpieczenia OC lub wykazania braku istnienia takiego obowiązku. W wyznaczonym terminie strona nie zareagowała na wezwanie. Z uwagi na to 8 listopada 2019 r. UFG wystosował upomnienie, które strona odebrała osobiście 15 listopada 2019 r. Jako że strona nie przedstawiła wymaganych dokumentów ani nie wniosła nałożonej opłaty, dalsze jej dochodzenie wierzyciel skierował na drogę postępowania egzekucyjnego.
U. wyjaśnił, że z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że strona nabyła pojazdy odpowiednio:
1. [...] nr rej. [...] - 5 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 3 sierpnia 2017 r. do 2 sierpnia 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 sierpnia 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
2. [...] nr rej. [...] - 5 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 15 września 2017 r. do 14 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 14 września 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
3. [...] nr rej. [...] - 3 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] na okres od 28 lipca 2017 r. do 27 lipca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 27 lipca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
4. [...] nr rej. [...] - 19 marca 2019 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 6 czerwca 2018 r. do 5 czerwca 2019 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 5 czerwca 2019 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
5. [...] nr rej. [...] nabyty bez ważnej umowy ubezpieczenia OC dotychczasowego posiadacza pojazdu, a zatem zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy zobowiązany miał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC w dniu zakupu pojazdu, tj. 14 lutego 2019 r.;
6. [...] nr rej. [...] - 20 lipca 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 30 kwietnia 2018 r. do 29 kwietnia 2019 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 28 lipca 2018 r., w związku z wypowiedzeniem złożonym przez stronę;
7. [...] nr rej. [...] - 28 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 23 lipca 2017 r. do 22 lipca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 22 lipca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
8. [...] nr rej. [...] - 29 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 5 września 2017 r. do 4 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 4 września 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
9. [...] nr rej. [...] - 29 stycznia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 3 marca 2017 r. do 2 marca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 marca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
10. [...] nr rej. [...] - 21 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 10 września 2017 r. do 9 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 maja 2018 r., w związku z wypowiedzeniem złożonym przez stronę.
Z ustaleń dokonanych przez wierzyciela bezspornie wynika, że strona w roku kontroli, jako posiadacz powyższych pojazdów, nie była objęta ochroną ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zatem obowiązek uiszczenia opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umów ubezpieczenia obowiązkowego pojazdów istnieje i jest wymagalny.
Ponadto wierzyciel wyjaśnił, że w związku z argumentami strony (wskazanymi w złożonych zarzutach), dotyczącymi sprzedaży pojazdów w ciągu 3 dni od dnia ich nabycia, pismem z dnia 14 lutego 2020 r. wezwano stronę do przesłania dokumentów potwierdzających zbycie pojazdów. Strona nie przedłożyła jednak wymaganych dokumentów ani nie dokonała żadnych z czynności, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450) i w art. 32 ust. 1 ustawy. Zgodnie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Z kolei art. 32 ust. 1 ustawy obliguje zbywcę pojazdu do powiadomienia właściwego zakładu ubezpieczeń zarówno o fakcie zbycia pojazdu, jak i o danych osobowych nabywcy.
Podniesione w zażaleniu kwestii związane ze składaniem przez Policję fałszywych doniesień i zawiadomień pozostają poza sferą oceny organu egzekucyjnego, gdyż dotyczą one zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Zgodnie z art. 29 § 1 p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.
W skardze strona wyraziła niezadowolenie wydaniem zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Uczestnik postępowania U. wniósł o odrzucenie skargi, gdyż sprawa nie podlega właściwości sądu administracyjnego (k. 32-33).
W dodatkowym piśmie procesowym skarżący reprezentowany przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego:
1. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 18 p.e.a., art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. w zw. z art. 23 ust. 1, art. 31 ust. 1, art. 88 ust. 1, 2 i 3 ustawy przez nieuwzględnienie zarzutów i dowodów potwierdzających nieistnienie obowiązku zapłaty opłat w wysokościach wskazanych w tytułach wykonawczych z uwagi na zbycie pojazdów i przez nieuwzględnienie podstaw do umorzenia należności przez UFG pomimo istnienia ku temu przesłanek, a także przez niezwrócenie się do wierzyciela z wnioskiem o zajecie stanowiska w sprawie z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych przez skarżącego w zakresie nieistnienia obowiązku zapłaty opłat objętych tytułami wykonawczymi;
2. wniósł o:
a) uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji;
b) przeprowadzenie dowodu z kopii 7 umów sprzedaży pojazdów (skarżący jest w posiadaniu jedynie kopii umów, gdyż oryginały wydał kupującym);
c) zwrócenie się do Urzędu Miasta P. - Wydziału Spraw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych o udzielenie informacji, czy niżej wymienione pojazdy zostały wyrejestrowane, jeżeli tak to kiedy i przez kogo (imię nazwisko, PESEL i adres) lub zarejestrowane (przerejestrowane) po nabyciu od skarżącego, jeżeli tak to kiedy i przez kogo (imię nazwisko, PESEL i adres): [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...] (lub [...]), [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...], [...] nr rej. [...] i [...] nr rej. [...];
d) zobowiązanie U. do:
- wyjaśnienia, czy prawidłowy nr rej. pojazdu [...] objętego tytułem wykonawczym nr [...] to [...] czy [...], gdyż w aktach sprawy wskazywane są oba te numery rejestracyjne,
- załączenie do akt sprawy zawiadomienia Wydziału Kryminalnego KMP w P., które stanowiło podstawę nałożenia przez UFG kwestionowanych opłat, gdyż skarżący kwestionuje fakt posiadania powyższych pojazdów po ich zbyciu,
- ponownego ustosunkowania się do zarzutów skarżącego z uwzględnieniem załączonych do niniejszego pisma dokumentów potwierdzających zbycie 7 pojazdów objętych tytułami wykonawczymi i sytuacji majątkowej skarżącego;
e) zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części; pełnomocnik wniósł o ustalenie wysokości opłaty w oparciu o § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 8 pkt 5 w zw. z § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu i jej podwyższenie o kwotę stawki podatku od towarów i usług w wysokości 23%.
W uzasadnieniu dodatkowego pisma procesowego skarżący wskazał, co następuje.
Posiadacz pojazdu mechanicznego jest obowiązany zawrzeć umowę obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu (art. 23 ust. 1 ustawy).
W razie przejścia lub przeniesienia prawa własności pojazdu mechanicznego, którego posiadacz zawarł umowę ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, na posiadacza pojazdu, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności, przechodzą prawa i obowiązki poprzedniego posiadacza wynikające z tej umowy Umowa ubezpieczenia OC ulega rozwiązaniu z upływem okresu, na który została zawarta, chyba że posiadacz, na którego przeszło lub zostało przeniesione prawo własności, wypowie ją na piśmie. W przypadku wypowiedzenia umowy ubezpieczenia OC, ulega ona rozwiązaniu z dniem jej wypowiedzenia (art. 31 ust. 1 ustawy).
Osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie, jest obowiązana wnieść opłatę (art. 88 ust. 1 ustawy).
Wysokość tej opłaty obowiązującej w każdym roku kalendarzowym, stanowi w ubezpieczeniu OC posiadaczy pojazdów mechanicznych na samochody osobowe - równowartość dwu krotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, na samochody ciężarowe, ciągniki samochodowe i autobusy - równowartość trzykrotności minimalnego wynagrodzenia za pracę, na pozostałe pojazdy - równowartość jednej trzeciej minimalnego wynagrodzenia za pracę (art. 88 ust. 2 ustawy).
W przypadku posiadaczy pojazdów mechanicznych, którzy nie spełnili obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia, wysokość opłaty jest uzależniona od okresu pozostawania tego posiadacza bez ochrony ubezpieczeniowej w każdym roku kalendarzowym i wynosi; 1) 20% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten nie przekracza 3 dni; 2) 50% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w prz3'padku gdy okres ten nie przekracza 14 dni; 3) 100% opłaty w wysokości określonej w ust. 2 pkt 1 - w przypadku gdy okres ten przekracza 14 dni (art. 88 ust. 3 ustawy).
Mając powyższe na uwadze i uwzględniając treść załączonych do niniejszego pisma kopii umów należy stwierdzić, że w okresie, w którym skarżący był w posiadaniu wymienionych niżej pojazdów, były one ubezpieczone zgodnie z powyższymi przepisami (obowiązywało ubezpieczenie OC wykupione przez osoby, od których skarżący je nabył pojazdy):
1. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 2 sierpnia 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 7 maja 2018 r.;
2. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 14 września 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 7 kwietnia 2018 r.;
3. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 27 lipca 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 5 maja 2018 r.;
4. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 5 czerwca 2019 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 20 marca 2019 r.;
5. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 22 lipca 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 30 kwietnia 2018 r.;
6. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 4 września 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 20 maja 2018 r.
Natomiast w odniesieniu do pojazdu [...] nr rej. [...] wysokość opłaty ustalono w nieprawidłowy sposób, z uwagi na okres posiadania przez skarżącego tego pojazdu nieprzekraczający 3 dni. Pojazd został nabyty przez skarżącego 14 lutego 2019 r., a zbyty 16 lutego 2019 r.
W uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, U. może umorzyć opłatę w całości lub w części albo udzielić ulgi w jej spłacie (art. 94 ust. 1 i 2 ustawy). Tryb postępowania przy rozpatrywaniu tych spraw określa statut U. . W myśl § 54 ust. 1 pkt 4 statutu UFG (obwieszczenie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2014 r. w sprawie ogłoszenia statutu U. ) umorzenie opłaty może nastąpić, w szczególności w przypadku wyjątkowo trudnej sytuacji majątkowej i materialnej zobowiązanego (zobowiązany nie posiada majątku lub wystarczających dochodów, z których możliwe jest dochodzenie wierzytelności), jak również w przypadku trudnej sytuacji życiowej, przez co rozumiana jest taka sytuacja zobowiązanego, w której jego stan rodzinny i zdrowotny oraz osób jemu najbliższych, pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wskazuje, że dochodzenie wierzytelności byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Przepis § 3 ust. 1 regulaminu umarzania wierzytelności Funduszu z tytułu opłat, odstępowania od dochodzenia zwrotów wypłaconych świadczeń i poniesionych kosztów roszczeń regresowych oraz udzielania ulg w ich spłacie stanowi, że umorzenie wierzytelności w całości lub w części albo udzielenie ulgi w jej spłacie następuje na wniosek zobowiązanego wraz z uzasadnieniem lub z inicjatywy Funduszu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Wbrew stanowisku uczestnika postępowania (Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego) sprawa podlega właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone postanowienie wydano bowiem w postępowaniu egzekucyjnym i przysługuje na nie zażalenie (art. 34 § 5 p.e.a. w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r.), co oznacza, że do kontroli jego zgodności z prawem właściwy jest sąd administracyjny (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a.").
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W związku z powyższymi przepisami Sąd ocenił zgodność z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 22 lipca 2021 r. i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji z 10 czerwca 2021 r., ale również postanowienia wierzyciela z 4 marca 2021 r. w sprawie uznania zarzutów za nieuzasadnione.
Zarzuty zgłoszone m. in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące (art. 34 § 1 p.e.a.).
Zobowiązany wniósł zarzuty, których podstawą jest nieistnienie obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.).
Wiążące - na mocy art. 34 § 1 p.e.a. - dla organu egzekucyjnego stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. nie pozbawia Sądu możliwości dokonywania oceny tego stanowiska przy rozpoznawaniu skargi na postanowienie dyrektora izby administracji skarbowej, na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe należy stwierdzić, że postanowienie wierzyciela wydano zgodnie z prawem, co skutkowało zgodnością z prawem zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej i postanowienia organu pierwszej instancji, wydanych z uwzględnieniem stanowiska wierzyciela.
Sąd podziela argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W związku z obszernym ich omówieniem zbędne byłoby ich powtarzanie.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze i dodatkowym piśmie procesowym należy podnieść, co następuje.
Obowiązek uiszczenia opłaty na rzecz U. nałożono w art. 88 ust. 1 ustawy m. in. na posiadacza pojazdu mechanicznego, który nie spełnił obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego, zgodnie z warunkami tego ubezpieczenia określonymi w ustawie.
W myśl art. 10 ust. 1 ustawy obowiązek ubezpieczenia uważa się za spełniony, jeżeli została zawarta umowa ubezpieczenia, na podstawie której osoba obciążona tym obowiązkiem korzysta z ochrony ubezpieczeniowej, a czas trwania i zakres tej ochrony odpowiadają przepisom ustawy lub odrębnych ustaw lub umów międzynarodowych wprowadzających obowiązek ubezpieczenia.
Umowa ubezpieczenia obowiązkowego nie może obejmować ubezpieczeniem okresu poprzedzającego zawarcie tej umowy (art. 10 ust. 1a ustawy).
Ustalenia spełnienia lub nieistnienia obowiązku ubezpieczenia można dochodzić przed sądem powszechnym (art. 10 ust. 2).
Wobec tego ustalenie spełnienia lub nieistnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, którego konsekwencją może być nałożenie na podmiot opłaty, o jakiej mowa art. 88 ustawy, nie należy do zakresu prawa administracyjnego i właściwym do rozstrzygnięcia sporu w tym zakresie jest sąd powszechny. Wynika to z art. 10 ust. 2 ustawy. Stanowisko organu w tym zakresie może być zatem kwestionowane w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Przewidziana natomiast w art. 88 ustawy opłata z tytułu niedopełnienia obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia ma charakter administracyjnoprawny, zaś stosunek między osobą zobowiązaną do wniesienia tej opłaty a U. nie ma charakteru cywilnoprawnego. Publicznoprawny charakter tego stosunku powoduje istnienie podporządkowania osoby zobowiązanej Funduszowi.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy do egzekucji opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia, o którym mowa w art. 4 pkt 1, stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z tym że tytuł wykonawczy wystawia U. .
Egzekucję, o której mowa w ust. 1, stosuje się, jeżeli:
1) należność z tytułu opłaty wynika z wezwania do zapłaty, o którym mowa w art. 90 ust. 1, w stosunku do którego zobowiązany nie wystąpił z powództwem do sądu powszechnego, zgodnie z art. 10 ust. 2, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania do zapłaty, albo
2) sąd ustalił prawomocnym orzeczeniem istnienie obowiązku ubezpieczenia.
Tym samym także (poprzedzające zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego) postanowienie wierzyciela jest elementem postępowania egzekucyjnego, a jego wydanie musi być oceniane w kontekście spełnienia przesłanki z art. 34 § 4 p.e.a. W tym zakresie działalność Funduszu mieści się w zakresie pojęcia działalności administracji publicznej, a którym mowa w art. 3 p.p.s.a.
W związku ze zmianą brzmienia art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. od 15 sierpnia 2015 r. postanowienia wydane przez wierzyciela w powyższym trybie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego, jednakże konsekwencją powyższego jest uprawnienie do kontroli tego rodzaju aktu przez sąd administracyjny w ramach postępowania zainicjowanego skargą na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne. Kontrola sądowoadministracyjna ogranicza się w tym wypadku do badania prawidłowości stanowiska wierzyciela co do istnienia obowiązku uiszczenia opłaty.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy p.e.a. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku.
W myśl art. 34 § 1 p.e.a. zarzuty zgłoszone m. in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 § 1 pkt 1 stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
W myśl art. 34 § 4 p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów.
Pozyskanie przez organ egzekucyjny stanowiska wierzyciela w kwestii podniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a. zarzutów, jest koniecznym wymogiem w postępowaniu egzekucyjnym. W przypadku oparcia zarzutów na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 p.e.a. wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnie postępowania wyjaśniającego co do istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu, a w konsekwencji nie może zakwestionować stanowiska wierzyciela w tym zakresie. Zadaniem organu egzekucyjnego jest wyłącznie stosowanie przymusu egzekucyjnego w celu doprowadzenia do wykonania obowiązku ustalonego przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.
Istota podnoszonych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym, a następnie w skardze do sądu administracyjnego zarzutów (opartych o art. 33 § 1 pkt 1 p.e.a.) sprowadza się do kwestionowania możliwości nałożenia na niego opłaty, o jakiej mowa w art. 88 ustawy wobec braku należytych ustaleń co do tego, czy był on posiadaczem wymienionych na wstępie pojazdów.
Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy obowiązek zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem posiadanego przez niego pojazdu spoczywa na posiadaczu pojazdu mechanicznego.
Z powyższego wynika, że opłatą, o jakiej mowa w art. 88 ustawy może być obciążona osoba, która nie spełniła obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia, a obowiązek ten został uzależniony od posiadania pojazdu.
Jak już jednak wyjaśniono na wstępie, to czy na skarżącym ciążył obowiązek zawarcia takiego ubezpieczenia dla przedmiotowych pojazdów i czy dopełnił on tego obowiązku, może - w świetle art. 10 ustawy - być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, natomiast sam obowiązek zawarcia umowy i zapłaty ubezpieczenia OC nie może być skutecznie kwestionowany przez skarżącego na etapie postępowania egzekucyjnego.
Wobec powyższego, skoro istnienia tego obowiązku skarżący nie kwestionował w drodze powództwa do sądu cywilnego, a z danych posiadanych przez wierzyciela wynikało, że był on właścicielem wskazanych wyżej pojazdów, to wierzyciel miał wszelkie podstawy do przyjęcia, że skarżący był posiadaczem pojazdów, zobowiązanym do zawarcia dla nich umowy ubezpieczenia OC.
Wierzyciel miał podstawy uznać, że skarżący był właścicielem przedmiotowych pojazdów, gdyż z dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie wynika, że strona nabyła pojazdy odpowiednio:
1. [...] nr rej. [...] - 5 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 3 sierpnia 2017 r. do 2 sierpnia 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 sierpnia 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
2. [...] nr rej. [...] - 5 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 15 września 2017 r. do 14 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 14 września 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
3. [...] nr rej. [...] - 3 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] na okres od 28 lipca 2017 r. do 27 lipca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 27 lipca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
4. [...] nr rej. [...] - 19 marca 2019 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 6 czerwca 2018 r. do 5 czerwca 2019 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 5 czerwca 2019 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
5. [...] nr rej. [...] nabyty bez ważnej umowy ubezpieczenia OC dotychczasowego posiadacza pojazdu, a zatem zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy zobowiązany miał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC w dniu zakupu pojazdu, tj. 14 lutego 2019 r.;
6. [...] nr rej. [...] - 20 lipca 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 30 kwietnia 2018 r. do 29 kwietnia 2019 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 28 lipca 2018 r., w związku z wypowiedzeniem złożonym przez stronę;
7. [...] nr rej. [...] - 28 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] TU S. A. na okres od 23 lipca 2017 r. do 22 lipca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 22 lipca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
8. [...] nr rej. [...] - 29 maja 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 5 września 2017 r. do 4 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 4 września 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
9. [...] nr rej. [...] - 29 stycznia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] TU S. A. na okres od 3 marca 2017 r. do 2 marca 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 marca 2018 r. i w tym dniu najpóźniej powstał obowiązek zawarcia nowej umowy ubezpieczenia OC z dowolnie wybranym zakładem ubezpieczeń (art. 31 ust. 1 ustawy);
10. [...] nr rej. [...] - 21 kwietnia 2018 r. wraz z umową ubezpieczenia OC zawartą przez poprzedniego posiadacza pojazdu z [...] S. A. na okres od 10 września 2017 r. do 9 września 2018 r. Umowa ta uległa jednak rozwiązaniu 2 maja 2018 r., w związku z wypowiedzeniem złożonym przez stronę.
Z ustaleń dokonanych przez wierzyciela bezspornie wynika, że strona w roku kontroli, jako posiadacz powyższych pojazdów, nie była objęta ochroną ubezpieczeniową w zakresie ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, zatem obowiązek uiszczenia opłat za niespełnienie obowiązku zawarcia umów ubezpieczenia obowiązkowego pojazdów istnieje.
Ponadto wierzyciel wyjaśnił, że w związku z argumentami strony (wskazanymi w zarzutach), dotyczącymi sprzedaży pojazdów w ciągu 3 dni od dnia ich nabycia, pismem z 14 lutego 2020 r. wezwano stronę do przesłania dokumentów potwierdzających zbycie pojazdów. Strona nie przedłożyła jednak wymaganych dokumentów ani nie dokonała żadnych z czynności, o których mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450) i w art. 32 ust. 1 ustawy. Zgodnie art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Z kolei art. 32 ust. 1 ustawy obliguje zbywcę pojazdu do powiadomienia właściwego zakładu ubezpieczeń zarówno o fakcie zbycia pojazdu, jak i o danych osobowych nabywcy.
W tym stanie rzeczy wierzyciel miał prawo uznać, że wniesione zarzuty są bezzasadne.
Dopiero w dodatkowym piśmie procesowym, już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, skarżący podniósł, że w okresie posiadania niżej wskazanych sześciu z przedmiotowych dziesięciu samochodów były one ubezpieczone zgodnie z przepisami ustawy. I tak, zdaniem skarżącego, odnośnie samochodu:
1. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 2 sierpnia 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 7 maja 2018 r.;
2. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 14 września 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 7 kwietnia 2018 r.;
3. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 27 lipca 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 5 maja 2018 r.;
4. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 5 czerwca 2019 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 20 marca 2019 r.;
5. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 22 lipca 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 30 kwietnia 2018 r.;
6. [...] nr rej. [...] - ubezpieczenie OC obowiązywało do 4 września 2018 r., a pojazd został zbyty przez skarżącego 20 maja 2018 r.
Jak już jednak wyżej wskazano, wierzyciel - wyrażając w formie postanowień z 4 marca 2021 r. swoje stanowisko w zakresie zgłoszonych zarzutów - nie miał żadnych informacji o tym, aby skarżący miał zbyć wymienione wyżej sześć samochodów, mimo wezwania go do nadesłania dokumentów potwierdzających ich zbycie. Nie ma zatem znaczenia dla rozstrzygnięcia nadesłanie sześciu kopii umów sprzedaży wyżej wskazanych pojazdów.
Z tego samego względu dla rozstrzygnięcia nie może mieć znaczenia podniesienie w dodatkowym piśmie procesowym, już na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, że w odniesieniu do pojazdu [...] nr rej. [...] wysokość opłaty ustalono w nieprawidłowy sposób, z uwagi na okres posiadania przez skarżącego tego pojazdu nieprzekraczający 3 dni, gdyż z nadesłanej przy tym kopii umowy sprzedaży tego pojazdy miałoby wynikać, że został zbyty przez skarżącego 16 lutego 2019 r. i jako że został on przez niego nabyty 14 lutego 2019 r., to posiadał on go mniej niż 3 dni.
Z tego względu również organy egzekucyjne nie miały podstaw do zwrócenia się do wierzyciela do zajęcia przez niego stanowiska z uwzględnieniem okoliczności podniesionych w dodatkowym piśmie procesowym.
A zatem z ustaleń wierzyciela prawidłowo wynikało, że skarżący w dniu kontroli, tj. 3 lipca 2019 r. był właścicielem przedmiotowych dziesięciu pojazdów, zaś możliwość przypisania mu obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC dla tych pojazdów nie została podważona w postępowaniu przed sądem cywilnym.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia podstaw do umorzenia opłaty należy podnieść, że w uzasadnionych przypadkach, kierując się przede wszystkim wyjątkowo trudną sytuacją materialną i majątkową zobowiązanego, jak również jego sytuacją życiową, U. może umorzyć opłatę w całości lub w części albo udzielić ulgi w jej spłacie (art. 94 ust. 1 ustawy). Tryb postępowania przy rozpatrywaniu spraw, o których mowa w ust. 1, określa statut U. (art. 94 ust. 2 ustawy). Statut, stanowiący załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 28 marca 2014 r.
w sprawie ogłoszenia statutu U. (Dz. Urz. Ministra Finansów z 7 kwietnia 2014 r., poz. 14) wskazuje, że umorzenie opłaty może nastąpić na wniosek (§ 55 ust. 1 Statutu), a z akt nie wynika, aby taki wniosek został złożony.
Tym samym organ egzekucyjny nie naruszył wskazanych przez skarżącego przepisów postępowania ani prawa materialnego, zasadnie prowadząc egzekucję administracyjną na podstawie wymienionych tytułów wykonawczych, obejmujących opłaty za niedopełnienie obowiązku zawarcia umów ubezpieczenia przedmiotowych, wymienionych w tytułach wykonawczych pojazdów.
W tym stanie sprawy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.