III SA/PO 1149/21

III SA/Po 1149/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-01-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Marek Sachajko
Mirella Ławniczak /przewodniczący/
Robert Talaga /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 820/22 - Wyrok NSA z 2025-11-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 11 , art. 107 § 3 , art. 8 §1 , art. 6 , art. 7, art. 80, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 81 ust. 5
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 58
art. 92a ust. 1, ust. 7, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Dnia 28 stycznia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor WSA Robert Talaga (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2022 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. w [...] na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] grudnia 2020 roku na drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], dokonano kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował K. W. wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Kontrolowany przewóz kierowca wykonywał na rzecz i w imieniu [...] Sp. z o.o. Sp. k. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 roku.
W toku kontroli stwierdzono brak aktualnych okresowych badań technicznych pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Zgodnie z zapisem zawartym w CEP pojazd nie był nigdy poddany okresowym badaniom technicznym. Pierwsza rejestracja pojazdu nastąpiła [...] października 2018 r., zatem jako pojazd powyżej 3,5 t pierwsze okresowe badanie techniczne powinien przejść nie później niż po roku od daty pierwszej rejestracji, tj. do dnia [...] października 2019 r. Organ rejestrujący pojazd w dokumencie dowód rejestracyjny błędnie ustalił termin ważności badań technicznych, jako [...] października 2021 r. (3 lata od dnia pierwszej rejestracji). Kierowca nie okazał innego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie okresowego badania technicznego ww. pojazdu potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd z tytułu naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z dnia [...] lutego 2021 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie wskazując, że organ rejestrujący błędnie ustalił termin badania technicznego, a więc strona nie może za to ponosić konsekwencji. W związku z powyższym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Decyzją z dnia [...] maja 2021 roku, nr [...], Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję, którą nałożono karę pieniężną w wysokości [...] zł za brak dokumentu potwierdzającego aktualne okresowe badania techniczne pojazdu.
Zdaniem organu odwoławczego [...] Sp. z o.o. Sp. k. jako podmiot wykonujący transport zawodowo powinien znać przepisy regulujące transport drogowy w tym odnoszące się do wymaganych przeglądów technicznych pojazdów, a w konsekwencji powinien wiedzieć, że zasadą jest przeprowadzanie przeglądów technicznych pojazdów corocznie, o ile nie zachodzą określone w ustawie wyjątki. Stąd też po zarejestrowaniu pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w dniu [...] października 2018 r. przedsiębiorca powinien mieć świadomość, że badanie techniczne ww. pojazdu powinien przeprowadzić przed upływem roku od dnia zarejestrowania pojazdu, tj. najpóźniej w dniu [...] października 2019 r. Nie przeprowadzając przeglądu technicznego w wymaganym terminie naruszył art. 81 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym czym dopuścił się naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ wskazał, że przedsiębiorca po otrzymaniu od organu (Starostwa) dowodu powinien sprawdzić poprawność danych wpisanych w dowodzie rejestracyjnym. Błędne wpisanie daty kolejnego badania technicznego pojazdu przez pracownika Starostwa, nie spełniało przesłanek określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie nie zaistniała nadzwyczajna okoliczność, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec. Przedsiębiorca wiedząc o konieczności corocznego przeprowadzania badań technicznych pojazdów powinien przeprowadzić kolejne badanie kontrolne przed upływem roku od dnia wydania dowodu rejestracyjnego dopuszczającego pojazd do ruchu drogowego nawet jeżeli pojazd był nowy, a w dowodzie widniała błędna data kolejnego przeglądu technicznego. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego zabrakło podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnych dowodów oraz okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym.
Pismem z dnia [...] czerwca 2021 roku pełnomocnik [...] spółka z o.o. Sp Komandytowa wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2021 roku, nr [...], w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 roku, nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie [...]zł. Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 92a ust. 1, ust. 7, ust. 11 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919 t.j., dalej: u.t.d.) poprzez błędne zastosowanie ww. przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania w mocy kary pieniężnej w kwocie [...]zł pomimo braku podstaw do nałożenia ww. kary wobec braku naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z obowiązujących przepisów;
2. naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1) u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i kontynuowanie postępowania, które winno być umorzone wobec wystąpienia przesłanek wyłączających możliwość wszczęcia postępowania bądź uzasadniających jego umorzenie, co miało wpływ na wynik sprawy ponieważ w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji bezpodstawnie nakładającej karę pieniężną;
3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021 r., poz. 735 t.j., dalej: k.p.a.) polegające na błędnym utrzymaniu w mocy wadliwej decyzji organu I instancji pomimo dopuszczenia się przez ten organ rażących naruszeń obowiązujących przepisów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem naruszenia te powinny doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji;
4. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., w zw. z art. 77 §1 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz zastąpienie jej dowolnością, wyrażającą się w przyjęciu, że błąd urzędnika polegający na nieprawidłowym określeniu daty kolejnego badania technicznego pojazdu nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 92c u.t.d., co miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, bowiem doprowadziło do nałożenia kary na podmiot, który zastosował się do terminu wyznaczonego przez organ administracji i w konsekwencji obarczenie skarżącego odpowiedzialnością za uchybienie dokonane przez organ;
5. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. polegające na prowadzeniu postępowania z naruszeniem wskazanych w tych przepisach zasad ogólnych postępowania administracyjnego w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do nieuzasadnionego ukarania za naruszenie, któremu winny jest organ, który błędnie określając datę badania technicznego złamał zasadę działania na podstawie przepisów prawa, które to przepisy regulują terminy badań technicznych pojazdów;
6. naruszenie art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP przez złamanie zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy polegające na utrzymaniu w mocy decyzji, która w ogóle nie powinna zostać wydana zaś wszczęte postępowanie winno być umorzone, albowiem naruszenie przepisów regulujących przewóz drogowy miało miejsce wyłącznie z winy organu administracji, który działając niezgodnie z obowiązującymi przepisami błędnie określił datę badania technicznego pojazdu, co w konsekwencji doprowadziło do przerzucenia na skarżącego odpowiedzialności za niezgodne z przepisami działanie organu i nałożenie na niego kary pieniężnej.
Powołując się na wskazane wyżej zarzuty pełnomocnik skarżącej spółki wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w całości i umorzenie postępowania w sprawie - na postawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a.; zasądzenie od Inspektor Transportu Drogowego w [...] na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowo administracyjnego - w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W ocenie podmiotu skarżącego w jego działaniu nie było cech naruszenia obowiązków bądź warunków przewozu drogowego wynikających z obowiązujących przepisów. Okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie jest błędne ustalenie oraz wpisanie do dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu terminu ważności badań technicznych przez organ rejestrujący. Brak wykonania badania technicznego w wymaganym przez ustawę czasie nie wynikał z zaniechania, a wyłącznie z winy organu administracji, który działając niezgodnie z obowiązującymi przepisami błędnie określił datę badania. Decyzję o kolejnym badaniu technicznym pojazdu podjął stosowny organ, a co więcej została ona przypieczętowana w dowodzie rejestracyjnym - a zatem była obowiązująca. Przedsiębiorca w takich przypadkach nie ma obowiązku posiadania wiedzy odnośnie wszelkich obowiązujących przepisów, a tym bardziej przepisów których bezwzględnie powinien przestrzegać organ administracji publicznej. Podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W ocenie Skarżącego, błąd organu rejestrującego, niewątpliwie stanowił okoliczność, na którą nie miał on wpływu oraz której nie sposób było przewidzieć ani zaplanować. Skarżący uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać tj. zastosował się do terminu wyznaczonego przez organ rejestrujący, natomiast brak aktualnych badań technicznych pojazdu podczas kontroli drogowej wynikał z wyłącznej winy organu. W rezultacie wystąpiły obie przesłanki wynikające z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wyłączające możliwość nałożenia kary, o której mowa w art. 92a ust. 1.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie podstawą przeprowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. zwanej dalej "u.t.d.").
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] zł do [...] zł za każde naruszenie.
Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola pojazdu marki [...] o nr rej [...] oraz naczepy marki [...] nr [...] w miejscowości [...] w dniu [...] grudnia 2020 roku wykazała, że w dniu kontroli zatrzymany pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżąca spółka nie kwestionowała faktu niewykonania okresowego badania technicznego pojazdu, nie zgadzała się natomiast z obarczeniem jej odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenia w obliczy błędu organu wydającego dowód rejestracyjny pojazdu, który błędnie określił datę ważności badań technicznych pojazdu. Argumentacja strony sprowadzała się do stwierdzenia, iż nie ponosi ona odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, ponieważ organ rejestrujący pojazd błędnie wskazał, iż badania techniczne pojazdu są ważne do dnia [...] października 2021 r., a więc 3 lata od rejestracji, podczas gdy w rzeczywistości pierwsze okresowe badanie techniczne powinno zostać wykonane po roku od pierwszej rejestracji pojazdu, a więc do [...] października 2021 r.
Zgodnie z treścią art. 81 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 450, dalej: p.r.d.) okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Skarżąca jako profesjonalny przedsiębiorca zobowiązana jest znać podstawowy zakres prawa obejmującego zakres jej działalności. Niewątpliwie jednym z podstawowych obowiązków przedsiębiorcy działającego w branży transportowej jest wykonywanie swoich zadań przy użyciu środków spełniających wszelkie określone przepisami prawa wymogi. Elementarnym obowiązkiem przedsiębiorcy transportowego było wykonywanie zadań przewozowych przy użyciu pojazdów posiadających aktualne badania techniczne, a co za tym idzie także znajomość regulujących tę kwestię przepisów prawa. Podnoszone przez skarżącą zaufanie do organu rejestrującego pojazd nie zwalniało z odpowiedzialności za wykonywane przez nią czynności oraz z uważności na podstawowe kwestie związane z prawidłową realizacją jej obowiązków, zwłaszcza gdy zaniedbania w tym zakresie mogą nieść za sobą negatywne konsekwencje dla strony.
Stwierdzone w toku przedmiotowego postępowania naruszenie miało charakter obiektywny na które strona miała wpływ. Jak trafnie zaznaczył organ odwoławczy to skarżąca spółka podejmuje decyzję o pojeździe, który zostanie użyty do wykonania zadania przewozowego, a co za tym idzie ponosi bezpośrednią odpowiedzialność za wykonanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Skarżąca nie została zatem ukarana za niepoddanie pojazdu okresowemu badaniu technicznemu w wymaganym terminie, a za wykonywanie przejazdu pojazdem nieposiadającym takiego badania. W obliczu wskazywanego wcześniej obiektywnego charakteru odpowiedzialności za naruszenia określone w u.t.d. organy administracyjne nie miały możliwości odstąpienia od wymierzenia sankcji administracyjnej.
Z uwagi na powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, organy prawidłowo nałożyły na stronę karę z tytułu naruszenia lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości [...] zł.
Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa we wskazanej regulacji, jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Omawiana kara jest niezależna także od winy kierowcy oraz jego ewentualnej odpowiedzialności wynikającej z innych przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku Nr (...) do ustawy, do którego odsyła art. 92a ust. 7 u.t.d. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż podana w załączniku.
W związku z zarzutem nieuwzględnienia w sprawie przesłanek egzoneracyjnych określonych w art. 92c u.t.d., wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (ust. 1). Ciężar dowodu w zakresie wykazania, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, spoczywa na przedsiębiorcy, który chcąc uniknąć kary za stwierdzone naruszenia powinien przedstawić takie dowody, które w sposób jednoznaczny będą świadczyć o prawidłowej organizacji pracy i dochowaniu należytej staranności w zakresie szkolenia kierowców, reagowania na stwierdzone nieprawidłowości, podejmowania środków zaradczych, aby do nieprawidłowości nie dochodziło (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ke 464/16). W ocenie Sądu organy trafnie przyjęły, że nie wystąpiły w sprawie okoliczności uwalniające stronę od odpowiedzialności za powstałe naruszenie prawa.
Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej, co oznacza, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w tym kodeksie standardów ustalania stanu faktycznego. Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. Zawarte tak w odwołaniu, jak i w skardze wyjaśnienia strony skarżącej nie kwestionują ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a powoływanie się na wpis dokonany urzędowo w kwestii daty przeprowadzenia kolejnego badania technicznego pojazdu, niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa było niewystarczające do uwolnienia się przez przedsiębiorcę z odpowiedzialności za stwierdzone nieprawidłowości. Sąd nie znalazł podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji publicznej podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7, art. 80 i art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, w szczególności utrwalone w protokole kontroli okoliczności stanowiły wystarczającą podstawę dla wykazania naruszeń, o których mowa w treści spornych decyzji. Nie naruszono również art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. Stanowisko wyrażone w obu decyzjach organ uzasadnił w sposób prawidłowy, zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. i zgodnie z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., nie naruszając przy tym zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu działanie organów administracji w rozpoznawanej sprawie nie stanowiło też naruszenia art. 2 w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
Z tych względów Sąd stosując art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.