III SA/Po 1118/06

III SA/Po 1118/06 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący/
Małgorzata Bejgerowska. /sprawozdawca/
Maria Kwiecińska
Symbol z opisem
6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie WSA Maria Kwiecińska As. sąd. Małgorzata Bejgerowska (spr.) Protokolant: sekr. sąd. Damian Wojtkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi I. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych I. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] Nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, II. Zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M. Bejgerowska /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ M. Kwiecińska
Uzasadnienie
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] , Nr [...] , wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.), po wznowieniu postępowania dotyczącego płatności bezpośrednich, uchylił z urzędu decyzję Nr [...] z [...] w części dotyczącej przyznania płatności bezpośrednich w łącznej kwocie 19.498,23 zł i w tym zakresie orzekł o przyznaniu I. C. płatności na rok 2004 w pomniejszonej łącznej wysokości 14.787,25 zł, z czego z tytułu Jednolitej Płatności Obszarowej w wysokości 6.185,37 zł oraz z tytułu Uzupełniającej Płatności Obszarowej w wysokości 8.601,88 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż postępowanie w sprawie przyznania I. C. płatności bezpośrednich na rok 2004 zostało wznowione z powodu wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, tj. wyników kontroli przeprowadzonej na miejscu w dniu 29 sierpnia 2005 roku.
W wyniku powyższej kontroli, porównując dane o powierzchni działek zgłoszonych we wniosku z ujawnionymi podczas pomiarów przeprowadzonych na miejscu stwierdzono zawyżenie powierzchni działek o 3,12 ha. W związku z powyższym po ponownej weryfikacji wniosku i uwzględnieniu wyników kontroli organ pierwszej instancji przyznał I. C. płatność w pomniejszonej wysokości, przedstawiając szczegółowy sposób jej obliczenia i powołując przepis art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 roku ustanawiającego środki przejściowe dla stosowania w odniesieniu do 2004 r. Rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 w zakresie systemu Jednolitej Płatności Obszarowej dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji – dotyczący Jednolitej Płatności Obszarowej oraz art. 32 Rozporządzenia Komisji nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92). Jednocześnie wskazano, że zastosowano w niniejszej sprawie sankcje w łącznej wysokości 3.140,66 zł, podając, że sposób naliczenia sankcji wskazany jest w przepisach dotyczących przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
I. C. odwołała się od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości. Podniosła, że zgodnie z zapisami w umowie dzierżawy powierzchnia dzierżawionych przez nią gruntów wynosi 41,77 ha, w tym łąki 39,94 ha. Jedna z działek (oznaczona symbolem B) ma nieregularne kształty i przebiega przez nią Kanał Sobieński, dlatego sposób pomiaru tej działki wykonany przez osobę kontrolującą był niewłaściwy, ponadto niezidentyfikowano granic działek i pominięto powierzchnię liczącą ponad 2 ha. Odwołująca się potwierdziła, że podpisała protokół kontroli jako osoba przy niej obecna, nie oznacza to jednak, że zgadza się z jej wynikami. Podkreśliła, że tuż po kontroli złożyła wniosek o jej powtórzenie z uwagi na różnice między pomiarami wynikającymi z kontroli a dokonanymi ponownie przez nią, ale wniosek ten został uznany za bezpodstawny w oparciu o wyjaśnienia inspektora, bez uzyskania wyjaśnień od niej. Dodatkowo I. C. podniosła, że w toku postępowania nie umożliwiono jej skorzystanie z prawa wynikającego z art. 10 § 1 Kpa.
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , decyzją z dnia [...], Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.),w związku z art. 5a ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 264 ze zm.) oraz art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach powyższej decyzji organ odwoławczy potwierdził, że w wyniku kontroli ujawniono zawyżenie powierzchni działek łącznie 3,12 ha i w związku z tym, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego zastosowane zostały obniżki w obliczaniu wysokości płatności. Zdaniem organu drugiej instancji potwierdzeniem prawidłowego wykonania przeprowadzonych w dniu 29 sierpnia 2005 roku pomiarów są wyjaśnienia inspektora terenowego (notatka służbowa z dnia 19 września 2005 roku) przeprowadzającego kontrolę na miejscu, który oświadczył, iż pomiar powierzchni kwalifikującej się do płatności został ujęty w przedmiotowym protokole. Kopię protokołu z kontroli przekazano odwołującej się, która w dniu kontroli nie wniosła uwag, co według organu stanowi przesłankę do uznania, że producent rolny zgodził się z ustalonym stanem faktycznym wskazanym w sporządzonym sprawozdaniu z czynności kontrolnych. Zdaniem organu odwoławczego prawo strony zawarte w art. 10 § 1 Kpa zostało zrealizowane poprzez doręczenie jej odpisu protokołu z kontroli.
I. C. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, kwestionując ich zasadność i zarzucając organom administracji obu instancji naruszenie prawa materialnego w postaci przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 2199/2003 z dnia 16 grudnia 2003 roku i Rozporządzenia Komisji nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku, a także naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 7, art. 9, art. 10, art. 75, art. 77, art. 78 i art. 145 § 1 pkt 5 Kpa.
Uzasadniając zarzuty skarżąca powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu i dodatkowo podniosła, że jej zdaniem niezasadne było wznowienie postępowania w oparciu o wyniki kontroli z dnia 29 sierpnia 2005 roku, skoro przedmiotem decyzji były płatności na 2004 rok. Poza kontrolą organy nie przeprowadziły innych dowodów w sprawie naruszając art. 7, art. 77 i art. 78 Kpa. Naruszenie art. 9 i art. 10 Kpa miało polegać na nie poinformowaniu skarżącej o możliwości kwestionowania wyników kontroli jedynie w dniu jej przeprowadzenia oraz na uniemożliwieniu jej brania czynnego udziału w postępowaniu. Skarżąca wskazała ponownie na wadliwość pomiarów przeprowadzonych podczas kontroli jako niezgodnych z danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Zdaniem skarżącej wyniki kontroli mogą powodować ewentualnie zmniejszenie płatności na dany rok, a nie za rok poprzedzający kontrolę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek nie tylko z przyczyn wskazanych w skardze.
Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Przy czym, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Płatności bezpośrednie są dokonywane w ramach wspólnej polityki rolnej prowadzonej przez Unię Europejską w stosunku do wszystkich państw członkowskich. W tym zakresie płatności są realizowane na podstawie prawa krajowego danego państwa członkowskiego z uwzględnieniem całego dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaiere) przyjętego przez Rzeczpospolitą Polską po przystąpieniu do Unii Europejskiej.
Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi, m.in. przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r., Nr 6, poz. 40 ze zm.), który stanowi, że osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego, zwanej dalej "producentem rolnym", przysługują płatności na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska, zwane dalej "gruntami rolnymi".
Warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego (art. 2 ust. 2 tej samej ustawy).
Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie wymagane jest dla skutecznego ubiegania się o przyznanie dopłat bezpośrednich. Przesłanki te to posiadanie przez osobę fizyczną lub prawną, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego, gruntów rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska oraz posiadanie działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.
W dniu [...] grudnia 2004 roku I. C. przyznana została płatność bezpośrednia na rok 2004, w łącznej kwocie 19.498,23 zł, do gruntów rolnych w postaci działek ewidencyjnych, których łączna powierzchnia, wskazana we wniosku, wynosiła 38,74 ha.
Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzją z dnia [...] , na podstawie wskazanych wyżej przepisów, uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] i orzekł o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości, czyli łącznie 14.787,25 zł, opierając się na ustaleniach z przeprowadzonej na miejscu kontroli, z których wynika, że skarżąca posiada grunty rolne o powierzchni 35,62 ha, a więc o 3,12 ha mniej niż wpisała we wniosku. Jednocześnie organ administracji zastosował sankcję w wysokości 3.140, 66 zł.
W lakonicznym uzasadnieniu tego orzeczenia organ nie wskazał jednak w jaki sposób dokonał obliczenia wysokości tej sankcji, nie podał również konkretnej podstawy prawnej umożliwiającej jej zastosowanie. Nie wyjaśnił on wobec tego najważniejszych motywów podjętego przez siebie rozstrzygnięcia.
Z tego względu należało uznać, iż w decyzjach organu pierwszej, jak i drugiej instancji naruszono art. 8 Kpa nakazujący prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie obywateli do organów państwa. Zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie w przypadku wydawania decyzji administracyjnej dotyczącej ustalenia prawa konkretnego podmiotu do określonego świadczenia organ administracji winien prowadzić postępowanie w taki sposób, by z decyzji i jej uzasadnienia wynikało jasno, dlaczego podjęto takie, a nie inne rozstrzygnięcie. Szczególnie dotyczy to przypadku nieuwzględnienia żądania strony, kiedy to organ powinien przekonać ją w uzasadnieniu swojej decyzji, iż jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a przyczyną rozstrzygnięcia niekorzystnego dla strony były istotne powody (zob. m. in. wyrok SN z dnia 16 lutego 1994 roku, sygn. akt III ARN 2/94, OSNP 1994/1/2 oraz WSA w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2006 roku, sygn. akt VII SA/Wa 997/06). Orzeczenie organu pierwszej instancji narusza zatem przepis art. 107 § 3 Kpa, ze względu na praktyczny brak uzasadnienia faktycznego i prawnego we wskazanym zakresie.
Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej.
Mimo opisanych powyżej uchybień organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, w żaden sposób nie odnosząc się do kwestii zasadności naliczenia sankcji i nie wskazując podstaw prawnych ich zastosowania. W tym zatem zakresie decyzje te uchylają się spod kontroli Sądu, który, jak wspomniano wyżej, bada, czy zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.
W ocenie Sądu, kwestia sankcji winna być zbadana szczególnie wnikliwie, zgodnie bowiem z postanowieniami punktu 41 uwag wstępnych oraz art. 44, a powołanego na wstępie rozporządzenia Komisji WE nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku, nie powinno się stosować obniżek i wyłączeń w przypadku zawyżenia danych w zgłoszeniu, gdy określony rolnik może wykazać, iż nie ponosi za to winy.
Z decyzji administracyjnej organu odwoławczego wynika, że podstawą pomniejszenia spornych płatności jest wynik kontroli z dnia 29 sierpnia 2005 roku, którą uznano za przeprowadzoną w sposób prawidłowy w oparciu o wyjaśnienia inspektora terenowego i powołano się na notatkę z dnia 19 września 2005 roku. W aktach sprawy brak jest jednak takiego dokumentu, w związku z powyższym niemożliwe jest zajęcie stanowiska przez Sąd w tym zakresie.
Art. 20 ust. 2 zd. 1 Rozporządzenia Komisji nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 stanowi, że rolnik lub jego przedstawiciel ma możliwość podpisania sprawozdania w celu poświadczenia swojej obecności podczas kontroli oraz dodania uwag. Wbrew poglądowi przedstawionemu przez organy administracji, z brzmienia tego przepisu, nie wynika, aby rolnik mógł zgłosić uwagi dotyczące kontroli jedynie w dniu jej przeprowadzenia. Przepis powyższy określa tylko prawo strony do podpisania protokołu i dodania uwag. W tej sytuacji nie sposób podzielić zdania organu odwoławczego, że brak uwag ze strony skarżącej w dniu kontroli, stanowi podstawę do uznania, że producent rolny zgodził się z ustalonym stanem faktycznym wskazanym w sporządzonym sprawozdaniu z czynności kontrolnych.
Ponadto, Sąd zauważa, że z treści protokołu z dnia 29 sierpnia 2005 roku nie wynika, aby skarżąca została pouczona o możliwości złożenia ewentualnych uwag. W świetle powyższego zasadny okazał się zarzut skargi naruszenia w niniejszej sprawie art. 9 Kpa.
Organy rozpoznające przedmiotową sprawę pominęły w swoich decyzjach, okoliczność, podniesioną przez skarżącą, co do niezgodności powierzchni działek ujawnionych w wyniku kontroli z danymi zawartymi w ewidencji gruntów, brak bowiem jakiegokolwiek do nich odniesienia, w sytuacji, gdy uzasadnienie powinno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego. Na organie odwoławczym ciąży zaś obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 Kpa.
Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza, iż stan sprawy nie został należycie wyjaśniony.
Zgodnie zaś z treścią art. 7 i art. 77 § 1 Kpa organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.
Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą miały istotne znaczenie w sprawie i będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy (por. wyrok NSA, z dnia 4 lipca 2001 roku, sygn. akt I SA 301/00, LEX nr 53964). Zaniechanie przez organ administracyjny podjęcia niezbędnych czynności procesowych zmierzających do zebrania i oceny pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem wskazanych wyżej przepisów art. 7, 77 i 80 Kpa.
Konkludując, należy uznać, że w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, miały miejsce uchybienia proceduralne mające istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje, że nie jest również możliwa należyta ocena rozstrzygnięcia w aspekcie jego zgodności z prawem materialnym (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru oraz aktów prawa europejskiego, powołanych w decyzji drugoinstancyjnej).
W świetle przepisu art. 3 ust. 1, powołanej na wstępie, ustawy z dnia 29 grudnia 1993 roku o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, do zadań Agencji należy wspieranie, m.in. inwestycji w rolnictwie, w przetwórstwie rolno-spożywczym i usługach na rzecz rolnictwa. Tymczasem sposób przeprowadzenia niniejszego postępowania zdaje się wskazywać, że organy administracji działające w ramach AR i MR nie do końca realizują ideę wsparcia i nie udzieliły w tym zakresie stosownej pomocy skarżącej (art. 9 Kpa).
Słuszny okazał się również zarzut strony skarżącej naruszenia art. 10 Kpa, zgodnie bowiem z brzmieniem tego przepisu obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ administracji obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 Kpa). Brak natomiast w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 Kpa. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego obowiązek ten nie został wypełniony poprzez doręczenie skarżącej kopii sprawozdania z kontroli, albowiem czynność ta jest niezależna od art. 10 § 1 Kpa i została uregulowana odrębnie w art. 20 ust. 2 zd. 2 Rozporządzenia Komisji nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 roku.
Naruszenie zaś zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu jest wadą procesową, która uzasadnia uchylenie zaskarżonych decyzji przez sąd administracyjny.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwzględnieniem art. 10 Kpa, organy winny uzupełnić akta sprawy poprzez dołączenie notatki z dnia 19 września 2005 roku i ponownie rozważyć zasadność powtórzenia pomiarów przedmiotowych działek w świetle twierdzeń skarżącej i wyników dokonanych przez nią pomiarów oraz odnieść wyniki tej kontroli do danych wynikających z ewidencji gruntów. Rzeczą organu będzie również ustalenie, czy mogły zachodzić podstawy do uznania braku winy skarżącej w zawyżeniu powierzchni działek i ocena tej okoliczności w niniejszej sprawie. W przypadku stwierdzenia, iż wina I. C. w podaniu nieprawidłowych danych we wniosku nie budzi wątpliwości organy administracji winny wyjaśnić wyczerpująco sposób obliczenia konkretnej kwoty sankcji pieniężnej, powołując podstawę prawną rozstrzygnięcia w tym zakresie. Organ odwoławczy powinien w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy przedstawiony w sprawie i poddać go wnikliwej ocenie. Wyniki tego postępowania dowodowego organy winny przedstawić w uzasadnieniu decyzji zgodnie z wymogiem zawartym w art. 107 § 3 Kpa.
Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i orzekł o uchyleniu decyzji organów pierwszej i drugiej instancji, jako nie odpowiadające prawu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.).
O kosztach postępowania postanowiono zgodnie z art. 200 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono z mocy art. 152 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/M. Bejgerowska /-/ K. Wolna - Kubicka /-/M. Kwiecińska
(za nieobecnego-urlop)
/-/K.Wolna-Kubicka
T.M.d