III SA/Po 1096/21

III SA/Po 1096/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-12-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Mirella Ławniczak
Piotr Ławrynowicz
Szymon Widłak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I GSK 824/22 - Wyrok NSA z 2025-09-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15gg
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Dnia 22 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Mirella Ławniczak Asesor WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Kolegium") decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] sp. z o.o. (dalej: "strona", "spółka") od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (dalej: "Dyrektor UP") z [...] stycznia 2021 r., nr [...], o odmowie przyznania środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: "FGŚP"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym.
Spółka [...] maja 2020 r. złożyła wniosek o wypłatę świadczeń z FGŚP na ochronę miejsc pracy na podstawie art. 15g ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm., dalej: "ustawa COVID-19"). Wniosek ten obejmował dofinansowanie z tytułu obniżonego wymiaru czasu pracy i pokrycie składek ZUS dla 501 osób za okres 3 miesięcy od [...] maja 2020 r. Świadczenie w łącznej kwocie [...]zł wypłacono w trzech równych transzach ([...] czerwca, [...] czerwca i [...] lipca 2020 r.). Z chwilą wypłaty pierwszej transzy doszło do zawarcia umowy o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP. Pismem z [...] czerwca 2020 r. spółka poinformowała o zmianie zawartego z pracownikami porozumienia, w wyniku której część pracowników przywrócono do wymiaru czasu pracy obowiązującego przed [...] maja 2020 r., począwszy od [...] czerwca 2020 r., a część od [...] czerwca 2020 r. W dniu [...] września 2020 r. spółka przedłożyła rozliczenie wniosku, z którego wynikało, że wykorzystała łącznie kwotę [...]zł. Po rozliczeniu, tytułem zwrotu, wpłaciła kwotę [...]zł.
W dniu [...] września 2020 r. spółka wystąpiła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Wniosek dotyczył przyznania środków z FGŚP za okres od [...] września do [...] października 2020 r. dla zakładu produkcyjnego w [...] oraz za okres od [...] września do [...] października 2020 r. dla zakładów produkcyjnych w [...] i [...]. Wartość wsparcia za okres pełnego miesiąca (wrzesień 2020 r.) wynosi [...] zł, a za okres niepełnego miesiąca (październik 2020 r.) wynosi [...] zł. Wnioskowane środki miały zostać przeznaczone na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników oraz pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników od kwoty dofinansowania do wynagrodzeń. Z wyjaśnień spółki wynika, że zmierza ona do dopełnienia 3 miesięcy okresu dofinansowania z FGŚP, gdyż świadczenie nie zostało w części wykorzystane.
Dyrektor UP decyzją z [...] stycznia 2021 r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 15gg ust. 24 w zw. z ust. 26, art. 15gg ust. 6 i ust. 7 ustawy COVID-19, odmówił spółce przyznania wnioskowanych środków w części za październik 2020 r. w kwocie [...]zł.
Organ I instancji stwierdził, że spółka otrzymała i wykorzystała pomoc za dwa miesiące, to jest maj i czerwiec 2020 r. Należało zatem wypłacić pomoc jedynie za trzeci miesiąc, to jest wrzesień 2020 r., a odmówić wypłaty świadczenia za czwarty miesiąc, to jest październik 2020 r. W związku z tym [...] grudnia 2020 r. rozpoznano wniosek spółki pozytywnie w części dotyczącej września 2020 r.
W odwołaniu strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 15gg ust. 6 w zw. z ust. 7 i ust. 14 ustawy COVID-19, przez błędną ich interpretację polegającą na przyjęciu, że okres objęty dofinansowaniem z FGŚP na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 musi odpowiadać okresom miesięcznym, co skutkowało odmową przyznania części środków, o które wnioskowała; 2) art. 7a K.p.a. w zw. z art. 15gg ust. 6 w zw. z ust. 14 i ust. 7 ustawy COVID-19, przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść wnioskodawcy, a w konsekwencji ograniczenie uprawnienia do skorzystania z dofinansowania za okres 3 miesięcy; 3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli.
Kolegium, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, przywołało treść art. 15gg ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6 ustawy COVID-19 i wskazało na sposób rozumienia przyjętych tam rozwiązań przy praktycznym ich zastosowaniu. Kolegium stwierdziło, że: - dopłaty przyznawane są miesięcznie, - pracodawca może otrzymać pomoc z FGŚP przez okres 3 miesięcy łącznie i nie muszą być to miesiące bezpośrednio po sobie następujące, - o ile za początek okresu, na który przyznawana jest pomoc, nie musi być przyjmowany pierwszy dzień danego miesiąca, to i tak dofinansowanie jest przyznawane za cały miesiąc – w zależności od okoliczności wynikających z porozumienia zawartego z pracownikami – albo od początku miesiąca, w którym je zawarto, albo – gdy porozumienie obowiązuje od dnia jego zawarcia, np. od [...] kwietnia, to do [...] maja. Oznacza to, że za miesiąc przyjmuje się okres 30 kolejno następujących po sobie dni. Nie ma zatem możliwości – jak tego oczekuje strona – w przypadku nie objęcia dofinansowaniem pełnego miesiąca, dobierania następnie brakujących dni z innego miesiąca. Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii w piśmie z [...] grudnia 2020 r., które stanowi odpowiedź na pytanie Dyrektora UP zadane na kanwie analizowanej sprawy, wskazało, że okres miesiąca należy rozpatrywać według art. 112 Kodeksu cywilnego oraz, że pracodawca wykorzystał już dwa miesiące przyznanej pomocy w stosunku do tej części pracowników, z którymi zawarto porozumienie zmieniające. Niezależnie od tego, że zmiana ta obowiązywała względem części z nich od [...] czerwca, a w stosunku do innych od [...] czerwca – należy przyjąć, że pomoc przysługiwała za cały miesiąc.
W skardze skierowanej do tut. Sądu spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła:
I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez wydanie decyzji nie zawierającej uzasadnienia faktycznego i prawnego odpowiadającego wymogom prawa;
II. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes strony;
III. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 15gg ust. 6 w zw. z ust. 7 i ust. 14 ustawy COVID-19, przez błędna interpretację tych przepisów polegającą na przyjęciu, że okres objęty dofinansowaniem z FGŚP na podstawie art. 15gg ustawy COVID-10 musi odpowiadać okresom miesięcznym, co skutkowało odmową przyznania części środków, o które spółka wnioskowała.
Jednocześnie skarżąca wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2021 r. Kolegium zgodziło się z wnioskiem skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że spółka wystąpiła w petitum skargi o skierowanie sprawy do rozpoznania w rzeczonym trybie, a Kolegium wniosek ten poparło, zaistniały przesłanki do zastosowania ostatnio wskazanego przepisu postępowania. Jak wynika przy tym z art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zachodzi w tym względzie odstępstwo od zasady jawnego rozpoznania spraw, przewidzianej w art. 10 P.p.s.a.
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], nie narusza ani przepisów postępowania, ani prawa materialnego w stopniu, który w świetle art. 145 § 1 P.p.s.a. dawałby podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Jak przewiduje art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję: 1) uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (zob. art. 145-145b K.p.a.), c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych podstaw do uwzględnienia skargi nie zaistniała.
Ustawa COVID-19 – której przepisy w sprawie tej stanowiły materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia – przewiduje różne formy łagodzenia skutków wywołanych epidemią związaną z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Dofinansowanie z FGŚP, jakie przewidziane zostało w art. 15gg tej ustawy, przewidziane jest na ochronę miejsc pracy, poprzez dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne.
Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 tej ustawy (a więc m.in. przedsiębiorca w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców – przyp. tut. Sądu), u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15 g ust. 5. Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, o czym stanowi już art. 15gg ust. 2 ustawy COVID-19, przysługują środki z FGŚP na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1.
Świadczenia, o których mowa w art. 15gg ust. 1, oraz środki, o których mowa w jego ust. 2, zgodnie z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Jak wynika zaś z art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Stosownie do art. 15gg ust. 14 ustawy COVID-19 wypłata dofinansowania następuje w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku.
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań w pierwszej kolejności zachodzi konieczność odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 K.p.a. Zarzuty te są niezasadne. Przede wszystkim stwierdzić trzeba, że stan faktyczny kontrolowanej sprawy w istocie jest niesporny pomiędzy stronami i został właściwie przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Żadna ze stron nie kwestionuje, że skarżąca spółka uprzednio skorzystała w części z dofinansowania jakie przysługiwało jej na mocy art. 15g ustawy COVID-19 i że spowodowane to było porozumieniem zawartym z pracownikami, w wyniku którego część pracowników począwszy od [...] czerwca 2020 r., a część począwszy od [...] czerwca 2020 r. wróciła do wymiaru czasu pracy, jaki obowiązywał przed [...] maja 2020 r. Sporna jest wyłącznie ocena zasadności wniosku o dofinansowanie złożonego przez skarżącą obecnie, tym razem w oparciu o art. 15gg ustawy COVID-19, w zakresie w jakim wnioskiem tym skarżąca objęła poza wrześniem 2020 r. część października 2020 r., który to okres – w zamiarach skarżącej – miałby dopełniać nie w pełni wykorzystane dofinansowanie z art. 15g ustawy COVID-19. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji została przedstawiona ocena prawna tej sytuacji. Jest to ocena prawna nie tylko zrozumiała dla skarżącej, bowiem przedstawia ona przeciw niej własne stanowisko (jak stwierdza: "odmienne od wykładni Dyrektora UP oraz SKO"), lecz ponadto ocena ta poddaje się kontroli tut. Sądu. To że skarżąca wyraża odmienny niż Kolegium pogląd i – siłą rzeczy – popiera ten pogląd odmienną od tego organu argumentacją, nie świadczy o tym, że doszło do istotnego naruszenia przepisów postępowania. Przy tym, wbrew sugestiom spółki, uzasadnienie decyzji nie ogranicza się wyłącznie do przytoczenia stanowisk Urzędów Pracy i Ministra, choć zgodzić się trzeba, że ich przywołanie zajmuje jego znaczną część, lecz wyraża także własny pogląd organu odwoławczego.
Przechodząc w tej sytuacji do meritum sprawy stwierdzić trzeba, że przepisy art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19 stanowią blokadę przyznania publicznych środków finansowych w przypadku, gdy dany przedsiębiorca otrzymał już pomoc finansową do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów na łączny okres 3 miesięcy. Przepisy te uniemożliwiają przedsiębiorcy otrzymanie pomocy publicznej kilka razy na podstawie tych samych przesłanek. Znajdują one zastosowanie między innymi w przypadku, w którym przedsiębiorca najpierw otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g, a następnie stara się o dofinansowanie – także na ochronę miejsce pracy – na podstawie innego przepisu ustawy COVID-19, jakim w niniejszej sprawie jest art. 15gg. Użyty w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zwrot "taki sam tytuł wypłat" oznacza bowiem wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Nie ma przy tym znaczenia, czy "taki sam tytuł wypłat" odnosi się do rzeczonych świadczeń należnych za ten sam miesiąc, czy za różne miesiące. W ramach przywołanych przepisów dofinansowanie za tych samych pracowników i na podstawie takich samych tytułów jest możliwe maksymalnie za 3 miesiące, co należy wywieść wprost z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 (por. wyrok WSA w Szczecinie z 21 października 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 513/21, WSA w Łodzi z 19 października 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 618/21, z 29 września 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 634/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Przyznanie dofinansowania byłoby możliwe jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby otrzymane wcześniej dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenie społeczne nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy (zob. także wyrok WSA w Krakowie z 13 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 384/21, z 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 383/21, CBOSA).
W sprawie bezsporne jest, że skarżąca – w wyniku wykorzystania w części dofinansowania przysługującego jej na podstawie art. 15g ustawy COVID-19 – z uwagi na art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poza wrześniem 2020 r. nie mogła ubiegać się o dofinansowanie w oparciu o rzeczony art. 15gg za cały październik 2020 r. Skarżąca w związku z tym wystąpiła o dofinansowanie jedynie za proporcjonalnie wyliczoną – względem okresu już wykorzystanego – część tego miesiąca, to jest do [...] października 2020 r. dla zakładów produkcyjnych w [...] i [...] oraz do [...] października 2020 r. dla zakładu produkcyjnego w [...] W tych okolicznościach nie sposób jednak uznać, aby wydana decyzja odmawiająca tego rodzaju dofinansowania była nieprawidłowa. Organ rozstrzygający sprawę nie miał bowiem podstaw prawnych do tego, aby uwzględnić wniosek skarżącej w spornym zakresie, słusznie przyjmując, że dofinansowanie przyznawane jest za cały miesiąc.
Art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 w swej literalnej treści wyznacza maksymalny okres za jaki przyznać można sporne dofinansowanie i czyni to poprzez odwołanie do okresu miesięcznego, jako istotnej w tym względzie jednostki rozliczeniowej. Stąd w świetle tej regulacji brak jest podstaw do tego, aby przyjąć jakikolwiek inny okres dofinansowania. Spółka dokonując wykładni rzeczonego przepisu stara się marginalizować znaczenie innych regulacji art. 15gg ustawy COVID-19, stwierdzając ich techniczny charakter. Zauważyć zatem trzeba, że nawet gdyby uznać, że przedstawiona wykładnia językowa art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 budzi jakiekolwiek wątpliwości zasadne stałoby się sięgnięcie do wykładni systemowej tej regulacji, poprzez odwołanie właśnie do innych obowiązujących przepisów. Te natomiast potwierdzają (art. 15gg ust. 14 ustawy COVID-19), że chodzi o wypłatę dofinansowania w transzach odpowiadających ilości miesięcy wskazanych we wniosku, to jest potwierdzają miesięczny okres rozliczeniowy, co zresztą skarżąca dostrzega. Błędnie także zakłada spółka, że przyjęcie jej stanowiska nie oznaczałoby konieczności uznania dziennych okresów rozliczeniowych spornego dofinansowania. Stwierdzenie, że potrzebne jest uwzględnianie liczby dni, za które wykorzystane zostało poprzednie dofinansowanie przyznane w oparciu o art. 15g ustawy COVID-19, tak aby łącznie dni te nie przekraczały 3 miesięcy stosownie do art. 15gg ust. 6 w zw. z ust. 7 ustawy COVID-19, oznaczałoby w istocie nic innego, jak przyjęcie dziennych okresów rozliczeniowych wbrew przywołanym regulacjom art. 15gg ustawy COVID-19. Wreszcie niewiadomym przy przeliczaniu stałoby się, które miesiące w roku byłyby miarodajne dla określenia liczby dni, za które miałoby przysługiwać dofinansowanie, bowiem jak powszechnie wiadomo poszczególne miesiące w roku różnią się liczbą dni. Jako że ustawodawca – nie przewidując dziennych okresów rozliczeniowych – nie określił zasad, które miałyby w tym względzie obowiązywać (jak choćby przyjęte przez spółkę procentowe wyliczenie proporcjonalne), przyznanie takiego dofinansowania stawałoby się arbitralne.
Podkreślenia przy tym wymaga, że wbrew intencjom skarżącej działanie administracji publicznej nie charakteryzuje zasada – co nie jest zabronione jest dozwolone. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Skarżąca występując do organu administracji publicznej z wnioskiem nie może wobec tego oczekiwać, że organ ten uczyni coś, czego przepisy prawa nie przewidują. Skoro tak, to przyjęcie przez Dyrektora UP, a następnie Kolegium innych okresów dofinansowania niż te, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa jest niedopuszczalne. Dopiero wyraźne wprowadzenie przez ustawodawcę w tych przepisach innych okresów dawałoby podstawę do wypłaty przez organ stosownego w tym względzie dofinansowania – obejmującego, jak chciałaby tego skarżąca wybrane przez nią dni z października 2020 r., zamiast miesiąca październik 2020 r.
Dodatkowo podkreślić trzeba, że art. 15gg ustawy COVID-19 przewiduje rozwiązanie stanowiące formę pomocy publicznej na rzecz przedsiębiorców. Jego przepisy nie mogą być w konsekwencji interpretowane rozszerzająco, choćby poprzez uznanie, że obejmuje on także inne niż miesięczne okresy wsparcia.
Nie był zatem także trafny zarzut naruszenia art. 7a K.p.a., bowiem przyjęcie odmiennej wykładni w ocenie tut. Sądu nie ma podstaw w treści regulacji prawnych.
Wobec powyższego bezzasadny okazał się podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 15gg ust. 6 w zw. z ust. 7 i ust. 14 ustawy COVID-19.
Chybione jest z kolei twierdzenie, że organ zrównuje pomoc przysługującą z pomocą faktycznie wykorzystaną, bowiem gdyby tak było skarżąca poza dofinansowaniem przyznanym po raz pierwszy za okres 3 miesięcy, lecz nie wykorzystanym w całości, nie otrzymałaby obecnie z uwagi na treść art. 15 ust. 7 ustawy COVID-19 żadnego dofinansowania (skarżącej odmówiono by także dofinansowania za wrzesień 2020 r.). Nie można zgodzić się ze sformułowanym przy tej okazji zarzutem z art. 9 K.p.a. o niepoinformowaniu spółki o możliwości cofnięcia poprzedniego wniosku, bowiem nie można oczekiwać od organu administracji publicznej, aby za stronę przewidywał, że wystąpi ona także o pomoc z art. 15gg ustawy COVID-19.
Skarga jako bezzasadna podlegała wobec powyższemu oddaleniu, o czym orzeczono w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.