III SA/PO 100/05

III SA/Po 100/05 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2007-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-01-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Wolna-Kubicka /przewodniczący/
Tadeusz Geremek
Walentyna Długaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie NSA Tadeusz M. Geremek WSA Walentyna Długaszewska ( spr.) Protokolant: ref. staż. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2007r. przy udziale sprawy ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...],- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ T. M. Geremek /-/ K. Wolna-Kubicka /-/ W. Długaszewska WSA/wyr.1 - sentencja wyroku
Uzasadnienie
Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2003 roku skierowanym do A.S., wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie wprowadzenia na polski obszar celny samochodu osobowego marki VW, numer nadwozia [...] ( nieoryginalny), rok produkcji nieznany.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2003 roku A.S. wyjaśnił, m.in., że nigdy nie kupił samochodu od obywatela Niemiec, a jedynie karoserię, jako złom użytkowy, bez numerów, na giełdzie w P.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2003 roku Urząd Celny zwrócił się do A.S. o udzielenie odpowiedzi na pytanie, gdzie znajduje się silnik, tapicerka i siedzenia samochodu VW, powołując się na zeznania złożone przez A.S. do protokołu z dnia [...] października 2002 roku, z których wynikało, że przedmioty te znajdują się w garażu A.S.
A.S. pismem z dnia [...] kwietnia 2003 roku wyjaśnił, iż silnik, który ma w garażu jest silnikiem od Nysy oraz że nie posiada siedzeń od samochodu, o którym mowa w w/w piśmie Urzędu Celnego.
[...] kwietnia 2003 roku Urząd Celny, na podstawie art. 58 §1 Kodeksu celnego, §1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1997 roku w sprawie ustanowienia czasowego zakazu przywozu niektórych pojazdów samochodowych, nadwozi i podwozi do tych pojazdów oraz art. 610 Kodeksu postępowania cywilnego wystąpił do Sądu Rejonowego z wnioskiem o orzeczenie przepadku wskazanego wyżej samochodu na rzecz Skarbu Państwa.
Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] maja 2003 roku oddalił wniosek.
Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 roku oddalił apelację wniesioną przez Naczelnika Urzędu Celnego od wskazanego wyżej postanowienia Sądu Rejonowego.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2003 roku organ celny I instancji dopuścił dowód z opinii Ośrodka Badania Wypadków Drogowych, celem ustalania, na podstawie oględzin pojazdu, roku produkcji nadwozia bazowego samochodu osobowego marki VW .
W dniu [...] czerwca 2003 roku biegli rzeczoznawcy sporządzili opinię nr [...], z której wynika, że nadwozie samochodu VW o numerze identyfikacyjnym [...] zostało wyprodukowane prawdopodobnie w 1990 roku.
A.S. w piśmie z dnia [...] czerwca 2003 roku, jako "dowód w sprawie", załączył oświadczenie A.N., z którego treści wynika, iż osoba ta była świadkiem zakupu dokonanego przez A.S. na giełdzie w P. karoserii samochodu marki VW jako złomu.
Urząd Celny pismem z dnia [...] stycznia 2004 roku zwrócił się do Izby Celnej z zapytaniem, czy w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru należy zastosować tryb wskazany przez Sąd w jego postanowieniu, czy też na podstawie art. 210 Kc określić kwotę długu celnego.
Kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2004 roku skierowanym przez Urząd Celny do Izby Celnej, organ I instancji, zwrócił się o wyjaśnienie możliwości zastosowania przepisów uregulowanych w art. 77 Kodeksu celnego w stosunku do towarów wprowadzonych nielegalnie na polski obszar celny z ominięciem dokonania zgłoszenia celnego, wskazując, że problem ten ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2004 roku Urząd Celny dopuścił dowód z kolejnej opinii Ośrodka Badania Wypadków Drogowych, celem ustalenia bazowej wartości rynkowej samochodu zabezpieczonego dla potrzeb postępowania celnego, z uwzględnieniem marki i typu pojazdu, pojemności silnika 1781 cm, roku budowy 1988, na dzień [...] sierpnia 2001 roku.
W dniu [...] marca 2004 roku biegli w opinii nr [...], skorygowanej w dniu [...] maja 2004 roku, ustalili wartość bazową samochodu na kwotę [...] zł.
Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] 2004 roku, stwierdził powstanie w dniu [...] sierpnia 2001 roku długu celnego w stosunku do samochodu osobowego marki VW numer nadwozia [...] (nieoryginalny), rok produkcji 1988, klasyfikując go do kodu Taryfy celnej 8703 23 90 9, ustalając wartość celną na kwotę [...] i ustalając kwotę długu celnego na kwotę [...] PLN wraz z odsetkami za zwłokę.
Na podstawie art. 210 § 3 pkt 3 ustawy Kodeks celny za dłużnika uznał A.S.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w dniu [...] października 2002 roku funkcjonariusze z Komendy Miejskiej Policji w K. zatrzymali w garażu A.S. wyżej wskazany samochód osobowy. W związku z podejrzeniem przerobienia pola numerowego nadwozia przeprowadzono badania mechanoskopijne samochodu. W wyniku tych badań stwierdzono, że pole numerowe oraz znaki literowo cyfrowe nie noszą widocznych cech i śladów przerabiania, jednak ze względu na widoczne ślady napraw nie można wykluczyć wstawienia całej przegrody czołowej zawierającej numer identyfikacyjny.
Jak wynika z protokołu z dnia [...] października 2002 roku, przesłuchiwany w charakterze świadka, przez funkcjonariuszy policji A.S. zeznał, że w dniu [...] sierpnia 2001 roku zakupił za kwotę [...] zł uszkodzony powypadkowy samochód marki VW koloru zielonego rok produkcji 1990. Ponieważ naprawa pojazdu była nieopłacalna, od obywatela Niemiec zakupił pojazd tej samej marki koloru białego za kwotę [...] zł., bez dokumentów tego samochodu, jak również bez umowy sprzedaży. Następnie w garażu sam z legalnie zakupionego, uszkodzonego pojazdu wymontował przegrodę z polem numerowym wraz z podzespołami i zamontował do samochodu zakupionego od obywatela Niemiec. A.S. oświadczył również, że później osobiście porozbierał na części uszkodzony pojazd koloru zielonego i części te wywiózł na złom. Samochód koloru zielonego A.S. kupił od M.I. w dniu [...] sierpnia 2001 roku.
M.I. potwierdził fakt sprzedaży wskazanego wyżej samochodu w stanie uszkodzonym.
Zdaniem organu I instancji jest kwestią bezsporną, iż przedmiotowa sprawa dotyczy samochodu wprowadzonego na polski obszar celny nielegalnie.
Fakt oddalenia wniosku o przepadek w/w pojazdu nie zakończyło postępowania w sprawie, bowiem nadal istnieje konieczność uregulowania sytuacji prawnej przedmiotowego towaru.
Powołując przepis art. 210 Kodeksu celnego, organ wskazał, iż na dzień dzisiejszy nie wykazano, kto fizycznie dokonał przywozu samochodu osobowego marki VW na terytorium Polski albo, kto zorganizował to wprowadzenie. A.S. posiadał samochód w swojej dyspozycji i należy stwierdzić, iż nie dochował on należytej staranności wchodząc w posiadanie przedmiotowego pojazdu, bowiem nie spisał umowy kupna sprzedaży, ani też nie zażądał dokumentów pojazdu. Niewątpliwie, wchodząc w posiadanie w/w pojazdu wiedział, iż pojazd ten został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie.
Z dużym prawdopodobieństwem należy także przyjąć, iż świadomie w krótkim okresie czasu kupił on dwa pojazdy tej samej marki uszkodzony - legalny i nieuszkodzony- nielegalny, celem złożenia kompletnego pojazdu, który następnie zalegalizował.
Potwierdzeniem powyższych założeń jest przeprowadzona na zlecenie Urzędu Celnego opinia Ośrodka Badania Wypadków Drogowych nr [...] z dnia [...] 2003 roku stwierdzająca, iż zajęty obecnie pojazd został zmontowany z części wyprodukowanych w roku 1988 i 1990.
Za wiarygodną wersję zdarzeń dotyczących zakupu organ celny uznał wersję przedstawioną przez A.S. podczas przesłuchań przed funkcjonariuszem Policji. Organ celny, mając powyższe na uwadze jednoznacznie stwierdził, że strona spełnia kryterium pozwalające uznać ją za dłużnika w myśl art. 210§3 pkt 3 Kodeksu celnego
Dla określenia wysokości długu celnego organ przyjął elementy kalkulacyjne zgodnie z art. 222 § 3 Kodeksu celnego tj. w chwili najwcześniejszej, w jakiej istnienie długu celnego mogło zostać ustalone. Chwilą tą jest dzień złożenia wniosku o zarejestrowanie pojazdu przez A.S., tj. [...] sierpnia 2001 roku, gdyż jest to pierwsza pewna data, gdy można wnioskować, iż pojazd znajdował się na polskim obszarze celnym.
Wartość celną przedmiotowego samochodu organ celny ustalił w oparciu o przepis art. 29 Kodeksu celnego, tj. według metody ostatniej szansy, wskazując, iż zobligowany był do korzystania z jednego z katalogów, tj. Eurotax, Info Ekspert.
Dalej jednak, jak wynika z uzasadnienia, z uwagi na brak notowań dla przedmiotowego pojazdu w aktualnych na dzień długu celnego katalogach Eurotax Info Ekspert, postanowieniem z dnia [...] marca 2003 roku Naczelnik Urzędu celnego postanowił przeprowadzić dowód z opinii Ośrodka Badania Wypadków Drogowych, celem ustalenia bazowej wartości rynkowej przedmiotowego pojazdu. Wartość została ustalona na dzień powstania długu celnego, tj. [...] sierpnia 2001 roku dla pojazdu Volkswagen, pojemność silnika 1781 cm, rok produkcji 1988.
Pismem z dnia [...] marca 2004 roku A.S. zwrócił się do organu celnego o ustalenie dokładnego roku produkcji karoserii pojazdu oraz ustalenie dokładnej daty wprowadzenia karoserii pojazdu na polski obszar celny.
Odnosząc się do wskazanego pisma organ celny w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż organ przyjął za wiarygodne wyjaśnienia skarżącego złożone w Komendzie Policji, w których zeznał, że zakupił nie tylko samą karoserię, lecz cały samochód, do którego później wmontował przegrodę z polem numerowym wraz z podzespołami pojazdu legalnie zakupionego od M.I. Wskazując, że pojazdem spornym nie jest pojazd ani legalnie zakupiony od Pana I., ani później zmontowany przez skarżącego, lecz pojazd, który został zakupiony od obywatela Niemiec przez skarżącego i który następnie posłużył do zmontowania samochodu. Biorąc pod uwagę, iż samochód kupiony od Pana I. został wyprodukowany w roku 1990, a obecnie zajęty pojazd jest zmontowany z części wyprodukowanych w roku 1990 i 1988, to należy przyjąć, iż pojazd zakupiony nielegalnie został wyprodukowany w roku 1988.
A.S. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu, że odwołujący jest dłużnikiem celnym oraz kwestionując ustaloną w decyzji kwotę długu celnego w wysokości [...] zł.
W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż swoją świadomością nie obejmował kupna samochodu, lecz jego części i co za tym idzie, przedmiotu tego nie traktował jako samochodu, lecz jako części niezbędnych do jego stworzenia, dlatego nie żądał dokumentów pojazdu. Zakwestionował fakt uznania przedmiotu postępowania celnego za samochód. Wskazał, że nabyty przez niego przedmiot nie spełnia warunków, które pozwoliłyby uznać go za pojazd, brak silnika i skrzyni biegów, brak przedniego i tylnego zawieszenia, jednych przednich drzwi. Kwestionując ustaloną wartość celną, odwołujący podniósł, iż do podstawy ustalenia cła została przyjęta wartość samochodu 10 - letniego, ale sprawnego technicznie, nadającego się do jazdy.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. Nr 68 z 2004 r., poz. 623), art. 9, art. 29, art. 38, art.210 oraz art. 262 Kodeksu celnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że komentując rozbieżności występujące pomiędzy treścią zeznań Pana S., złożonych w toku postępowania karnego, z twierdzeniami zawartymi w pismach strony, wniesionych w trakcie sprawy celnej oraz tezami podniesionymi w odwołaniu, Dyrektor Izby Celnej wskazuje, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, za jedynie słuszną dopuścił treść zeznań, jakie wyżej wymieniony złożył w postępowaniu karnym. W konsekwencji, organ odwoławczy przyjął więc, iż opisują one rzeczywisty stan faktyczny, który zaistniał w niniejszej sprawie. Organ wskazał, iż z tych względów, argument strony, dotyczący błędnego oznaczenia towaru, wobec którego powstał dług celny, należy jednoznacznie odrzucić. W kwestii uznania A.S. za dłużnika organ odwoławczy również uznał decyzję organu I instancji za słuszną, wskazując, m.in., ze zawarcie umowy kupna-sprzedaży nie zostało udokumentowane, wyżej wymieniony nie posiada pisemnej umowy kupna, ani faktury wydanej na okoliczność przeprowadzenia transakcji, kupujący w żaden sposób nie starał się sprawdzić tożsamości osoby będącej sprzedawcą, nie żądał okazania dokumentów świadczących o sytuacji prawnej przedmiotowego auta na polskim obszarze celnym. W kwestii dotyczącej sposobu ustalenia wartości celnej towaru, organ II instancji uznał, iż wycena zasadnie dotyczyła całego pojazdu, A nie jak sugeruje odwołujący - winna odnosić się jedynie do określonych części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie organy celne stwierdziły powstanie długu celnego ustalając wartość celną i kwotę długu celnego w stosunku do samochodu osobowego marki VW, rok produkcji 1988, który zdaniem organów celnych, wprowadzony został nielegalnie na polski obszar celny i zakupiony przez skarżącego A.S. od obywatela Niemiec.
W ocenie organów celnych I i II instancji, nie budzi wątpliwości, iż sporny samochód został nielegalnie wprowadzony na polski obszar celny i zakupiony przez skarżącego. Przy czym, organy przyjęły, że skarżący wchodząc w posiadanie w/w pojazdu wiedział, iż pojazd ten został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie. Organ I instancji przyjął, iż skarżący świadomie w krótkim okresie czasu kupił dwa pojazdy tej samej marki uszkodzony - legalny i nieuszkodzony- nielegalny, celem złożenia kompletnego pojazdu, który następnie zalegalizował.
We wniesionej skardze oraz wcześniej, w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego i w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji, A.S. podniósł, iż swoją świadomością nie obejmował kupna samochodu, lecz jego części i co za tym idzie, przedmiotu tego nie traktował jako samochodu, lecz jako części niezbędne do jego stworzenia, dlatego nie żądał dokumentów pojazdu.
Skarżący zakwestionował fakt uznania przedmiotu postępowania celnego za samochód.
Jak podnosił, nabyty przez niego przedmiot nie spełniał warunków, które pozwoliłyby uznać go za pojazd, brak silnika i skrzyni biegów, brak przedniego i tylnego zawieszenia, jednych przednich drzwi.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2003 roku, złożonym w toku postępowania administracyjnego, A.S., jako "dowód w sprawie", załączył oświadczenie A.N., z którego treści wynika, iż osoba ta była świadkiem zakupu dokonanego przez A.S. na giełdzie w P. karoserii samochodu marki VW, jako złomu.
Organy celne w żaden sposób nie odniosły się do podnoszonych i wskazanych wyżej twierdzeń i wniosku skarżącego. Jedynym zaś dowodem, w oparciu o który przyjęły odpowiedzialność A.S. w przedmiotowej sprawie były dwa protokoły zeznań A.S., złożonych w charakterze świadka, w trakcie przesłuchania przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w K. w dniu [...] października 2002 roku oraz [...] lutego 2003 roku, w związku z prowadzonym dochodzeniem w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych samochodu. Z treści protokołu z dnia [...] października 2002 roku wynika, że A.S., zeznał, iż zakupił od obywatela Niemiec w K. samochód za [...] złotych oraz, że nie posiada na to auto żadnych dokumentów.
Zaś w dniu [...] lutego 2003 roku, co wynika z protokołu przesłuchania z tego dnia, A.S. zeznał, "(..) w przerobionym samochodzie VW, który zabezpieczyli policjanci został wstawiony oryginalny silnik, siedzenia, urządzenie alarmowe, centralny zamek,(...), wymienione części pochodziły z zakupionego samochodu od mieszkańca O."
Dochodzenie prowadzone przez Komendę Policji w K., we wskazanej wyżej sprawie, zostało umorzone, wobec braku znamion czynu zabronionego.
Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że materiał dowodowy w postaci protokołów przesłuchania przez Policję nie był wystarczający dla dokonania ustaleń w danej sprawie, w tym wypadku, co do oceny zachowania skarżącego jako osoby, która nabyła, posiadała lub posiada towar, o którym mowa w § 1 art. 210, i która wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie był to towar wprowadzony nielegalnie.
W niniejszej sprawie zaś organy celne nie poczyniły żadnych własnych ustaleń, poprzestając na zeznaniach A.S. złożonych w trakcie dochodzenia.
Tymczasem, zeznania złożone zostały przez A.S. w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych samochodu marki VW o nr rejestracyjnym [...], nie będącego przedmiotem zainteresowania organów w niniejszej sprawie, w charakterze świadka, włączonego następnie do postępowania celnego, w którym jest stroną.
Zeznania te są lakoniczne i w istocie nie wyjaśniają okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy, tj. okoliczności dotyczących dokonanego przez skarżącego zakupu, przyczyn braku dokumentów dotyczących zakupu, stanu towaru w chwili zakupu.
W tej sytuacji, zwłaszcza, że skarżący w toku postępowania przez organami zakwestionował fakt uznania przedmiotu postępowania celnego za samochód, podnosząc, że nabyty przez niego przedmiot nie spełniał warunków, które pozwoliłyby uznać go za pojazd z powodu braku silnika, skrzyni biegów, przedniego i tylnego zawieszenia oraz jednych przednich drzwi, w ocenie Sądu, należało, wyjaśnić zaistniałe rozbieżności, co do przedmiotu i okoliczności zakupu, uzupełniając materiał dowodowy. Organy celne w żaden sposób nie odniosły się również do wnioskowanego przez skarżącego dowodu z oświadczenia świadka, co do którego również należało rozważyć możliwość przesłuchania w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu, nie było również podstaw do odwoływania się orzeczenia Sądu Rejonowego, który oddalił wniosek organu o orzeczenie przepadku, gdyż Sąd ten za podstawę swoich ustaleń przyjął wyłącznie protokoły przesłuchania A.S. z dochodzenia.
Organy celne, zgodnie z przepisem art. 181 Ordynacji podatkowej, mogły skorzystać z materiałów zgromadzonych przez organy ścigania na potrzeby prowadzonego przez nie postępowania przygotowawczego, jeżeli uznały, że mogą one przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Jednakże, nie ulega wątpliwości, iż organy miały jednocześnie obowiązek pełnej weryfikacji tych materiałów dowodowych , a przede wszystkim zaś ich uzupełnienia, jak i wyjaśnienia zaistniałych rozbieżności, zwłaszcza w świetle podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania celnego okoliczności i wniosków dowodowych. Bądź też wskazania, z jakich powodów uznały, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi taka konieczność. Wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji,
" komentując rozbieżności występujące pomiędzy treścią zeznań Pana S., złożonych w toku postępowania karnego, z twierdzeniami zawartymi w pismach strony, wniesionych w trakcie sprawy celnej oraz tezami podniesionymi w odwołaniu", wskazuje, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, za jedynie słuszną dopuścił treść zeznań, jakie wyżej wymieniony złożył w postępowaniu karnym. Nie uzasadnia jednak swojego stanowiska. Nie wskazuje również, jaki zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uzasadniał przyjęte stanowisko.
Brak rzetelnych ustaleń co do okoliczności dotyczących dokonanego przez skarżącego zakupu, przyczyn braku dokumentów dotyczących zakupu, stanu towaru w chwili zakupu, zdaniem Sądu, stanowi o braku możliwości dokonania prawidłowej oceny zachowania skarżącego w świetle przepisu art. 210 kodeksu celnego, w szczególności tego, czy zachował on należytą staranność dokonując zakupu.
Wskazane wyżej braki, w ocenie Sądu, nie pozwoliły również organom celnym na rzetelne wykorzystanie dowodu z opinii biegłych rzeczoznawców z dnia [...] czerwca 2003 roku i z dnia [...] marca 2004 roku.
Z treści opinii biegłych rzeczoznawców z Ośrodka Badania Wypadków Drogowych , z dnia [...] czerwca 2003 roku, przeprowadzonej na zlecenie organów celnych wynika, że pojazdem bazowym był samochód wyprodukowany w 1990 roku, do którego zamontowano wyposażenie z pojazdu wyprodukowanego w 1988 roku. Produkcja z roku 1988 dotyczy głównie wyposażenia pojazdu, natomiast produkcja roku 1990 dotyczy nadwozia i silnika. W opinii tej biegli wymieniają części samochodu wyprodukowane w 1990 roku tj. głowica silnika, kadłub silnika, szyba boczna tylna prawa, szyba pokrywy silnika, szyba boczna tylna lewa,, szyba drzwi tylnych lewych,, krata wlotu powietrza prawa, przepustnica powietrza,, pokrywa schowka, lampa tylna lewa, popielniczka. Z części samochodu wyprodukowanych w 1988 roku, biegli wskazują jedynie szybę drzwi tylnych prawych, szybę drzwi prawych przednich, zbiornik płynu spryskiwaczy, kierownicę, obudowę bezpieczników, pas bezpieczeństwa przedni prawy, pas bezpieczeństwa tylny prawy i lewy, popielniczkę tylną, osłonę dźwigni zmiany biegów, osłonę lustra bocznego prawego, kratę głośnika, kratę wlotu powietrza wewnętrzną lewą, osłonę rękojeści drzwi lewych przednich i prawych przednich, osłonę przełączników instalacji elektrycznej, przełączniki instalacji elektrycznej.
Z treści tej opinii wynika, zatem, że jedynie wyprodukowane w 1988 roku części samochodu marki VW, stanowiące wyposażenie, zostały wykorzystane przez skarżącego do zmontowania samochodu zajętego przez organy celne, zgodnie zresztą z twierdzeniem skarżącego. Organy celne, uzyskawszy wskazaną wyżej opinię, przyjmując dalej, że przedmiotem zakupu był samochód, nie zaś jedynie części do samochodu, nie podjęły żadnej próby wyjaśnienia tej kwestii. Formułując zaś tezę dla biegłych w kolejnym postanowieniu z dnia [...] marca 2004 roku Dyrektor Urzędu Celnego dopuścił dowód celem ustalenia bazowej wartości rynkowej samochodu zabezpieczonego dla potrzeb postępowania celnego, z uwzględnieniem, m.in. pojemności silnika 1781 cm-. Mimo, że ze wskazanej wyżej, wcześniejszej opinii, wynikało, że silnik zamontowany w samochodzie będącym przedmiotem opinii wyprodukowany został w roku 1990 roku, zatem nie pochodził z samochodu wyprodukowanego w 1988 roku, zakupionego, jak przyjęły organy, przez skarżącego od obywatela Niemiec. Skarżący podnosił zaś, że nabyty przez niego przedmiot nie posiadał silnika. Skoro, zatem organ, co wynika z uzasadnienia decyzji, nie ustalał wartości celnej dla samochodu zmontowanego, tylko dla samochodu wyprodukowanego w 1988 roku, to w ocenie Sądu, w tezie dla biegłych ustalających wartość rynkową tego samochodu, należało z całą pewnością wyraźnie zaznaczyć tę okoliczność, zwłaszcza zaś, że większość części znajdujących się w tym samochodzie pochodziła z roku 1990, gdyż nie można wykluczyć, iż miałaby ona wpływ na ustaloną przez biegłych wartość samochodu i dalej na wysokość należności, którymi obciążono skarżącego.
Wskazane wyżej wątpliwości, nie pozwalają, zatem również ocenić, czy w sposób właściwy ustalono wartość celną towaru i w konsekwencji wysokość długu celnego.
Zauważyć również należy, iż w aktach administracyjnych przedstawionych Sądowi w niniejszej sprawie znajduje się plik kserokopii dokumentów, częściowo bez tłumaczenia na język polski ( k. 80 - 87) odnośnie, których w żaden sposób nie wyjaśniono czy i jaki mają związek z przedmiotową sprawą.
Zwrócić należy również uwagę na to, iż z akt niniejszej sprawy wynika, że przed podjęciem decyzji organ I instancji dwukrotnie zwracał się do organu odwoławczego z zapytaniem dotyczącym postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie (k. 93 i 99 akt adm.). Pismem z dnia [...] stycznia 2004 roku Urząd Celny zwrócił się do Izby Celnej z zapytaniem, czy w celu uregulowania sytuacji prawnej towaru należy zastosować tryb wskazany przez Sąd w jego postanowieniu, czy też na podstawie art. 210 Kc określić kwotę długu celnego. Zaś kolejnym pismem z dnia [...] stycznia 2004 roku zwrócił się o wyjaśnienie możliwości zastosowania przepisów uregulowanych w art. 77 Kodeksu celnego w stosunku do towarów wprowadzonych nielegalnie na polski obszar celny z ominięciem dokonania zgłoszenia celnego, wskazując, że problem ten ma miejsce w przedmiotowej sprawie.
Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, konieczne jest, by rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały poprzedzone postępowaniem samodzielnie przeprowadzonym przez każdy z tych organów. Wprawdzie w aktach administracyjnych brak odpowiedzi organu odwoławczego na zapytania Dyrektora Urzędu Celnego, zatem brak podstaw do stwierdzenia, iż doszło w niniejszej sprawie do naruszenia zasady dwuinstancyjności, nie mniej jednak wskazać należy, iż niedopuszczalna jest praktyka zasięgania przez organ I instancji przed podjęciem merytorycznej decyzji w konkretnej sprawie jakichkolwiek opinii czy porad organu odwoławczego.
Zdaniem Sądu, sposób, w jaki organy celne ustaliły stan faktyczny i dokonały jego oceny, w świetle obowiązujących przepisów, w przedmiotowej sprawie, w żadnym razie nie odpowiada wymogom stawianym organom administracji celnej, zobowiązanym do wnikliwego i rzetelnego rozpoznania sprawy.
Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem przepisów art. 210 § 1 i § 3 pkt 3 Kodeksu celnego oraz art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, zaś uchybienia te nie pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.
Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy uwzględni poczynione wyżej uwagi.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt a i c, art.152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.
/-/W.Długaszewska /-/ K.Wolna-Kubicka /-/T.Geremek