III SA/Lu 99/24

III SA/Lu 99/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-04-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Ewa Ibrom
Iwona Tchórzewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 1707/24 - Postanowienie NSA z 2024-09-26
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 320
art. 13 ust. 1 pkt 1; art. 13b ust. 2, 3, 4
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Protokolant: Referent Elwira Szymaniuk-Szkodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi A. K. na czynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania abonamentu na parkowanie dla mieszkańca - typu "M" oddala skargę.
Uzasadnienie
A. K. (dalej skarżący, strona skarżąca) pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. złożył skargę na czynność Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów w [...] (dalej organ) polegającą na odmowie wydania skarżącemu abonamentu na parkowanie dla mieszkańca - typu "M".
Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 1 ust. 2 pkt 2 uchwały Rady Miasta L. nr [...] z dnia 8 września 2022 r. zmieniającej uchwałę nr [...] Rady Miasta L. z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokości opłaty za postój i sposobu ich pobierania, poprzez nieuzasadnione przyjęcie przez organ, iż przyznanie skarżącemu abonamentu na parkowanie typu "M" uzależnione jest od przedłożenia przez skarżącego zeznania PIT z wygenerowanym numerem referencyjnym wraz z wydrukowanym Urzędowym Potwierdzeniem Odbioru (UPO), w sytuacji gdy z brzmienia § 1 ust 2 pkt 2 powołanej uchwały wynika, iż przy składaniu wniosku o wydanie abonamentu wnioskodawca powinien przedstawić dokument potwierdzający zgłoszenie we właściwym Urzędzie Skarbowym w L. lub wskazanie w stosownym zeznaniu podatkowym obszaru miasta na prawach powiatu L. jako miejsca zamieszkania i składania zeznania podatkowego. Tym samym uchwała ta nie wymienia jako warunku koniecznego do uzyskania abonamentu dokumentu z numerem referencyjnym i wydrukowanym Urzędowym Potwierdzeniem Odbioru.
W oparciu o powyższe skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o:
1. stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i uznanie uprawnienia skarżącego do posiadania abonamentu na parkowanie od dnia 26 czerwca 2023 r. w oparciu o art. 146 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz.1634 ze zm.), dalej p.p.s.a ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania;
2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podnosił, że skarżący 26 czerwca 2023 r. złożył wniosek do Zarządu Dróg i Mostów w L. o wydanie abonamentu dla mieszkańca strefy płatnego parkowania w L. - typu "M"-, w którym oświadczył, że podatek dochodowy za rok 2022 rozliczył w L. jako miejscu zamieszkania, i do którego dołączył wydrukowaną pierwszą stronę zeznania PIT za rok poprzedni wraz z wydrukowanym Urzędowym Potwierdzeniem Odbioru (UPO) i wygenerowanym numerem referencyjnym, potwierdzenie wniesienia opłaty w wysokości [...] zł za abonament. Pismem z dnia 7 lipca 2023 r. organ poinformował skarżącego, że jego wniosek został rozpatrzony negatywnie wobec niedołączenia do wniosku pierwszej strony zeznania PIT z wygenerowanym numerem referencyjnym wraz z wydrukowanym Urzędowym Potwierdzeniem Odbioru (UPO).
Dnia 13 września 2023 r. skarżący złożył ponowny wniosek o wydanie abonamentu, załączając pierwszą stronę zeznania PIT - 36. Pismem z dnia 14 września 2023 r. organ ponownie poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu wniosku z przyczyn wskazanych w poprzednich pismach, a także dokonał zwrotu dokumentów. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że skierował do Prezydenta Miasta L. pismo stanowiące odwołanie od czynności Zarządu Dróg i Mostów. W odpowiedzi na powyższe Zarząd pismem z dnia 17 października 2023 r. poinformował o konieczności spełnienia przez skarżącego łącznie wszystkich warunków uzasadniających przyznanie abonamentu na parkowanie typu "M", w tym dokumentu zaopatrzonego w numer referencyjny.
Skarżący złożył także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej Kolegium) ponaglenie w związku z bezczynnością Zarządu Dróg i Mostów w L.. Kolegium nie uznało ponaglenia za uzasadnione, ponieważ tryb przewidziany dla przyznania abonamentu nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej.
W związku z powyższym, skarżący ponownie zwrócił się do organu pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. o wydanie abonamentu.
Pismem z dnia 10 stycznia 2024 r. organ ponownie poinformował skarżącego, że wniosek został rozpatrzony negatywnie i zwrócił skarżącemu dokumenty, w tym dowód rejestracyjny, kopię pierwszej strony zeznania podatkowego z urzędowym poświadczeniem odbioru i wezwał do wskazania numeru konta w przypadku rezygnacji z zakupu abonamentu.
W tych okolicznościach skarżący złożył skargę na czynność tego organu, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W ocenie skarżącego stanowisko organu należy uznać za niesłuszne.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, organ w sposób całkowicie nieuprawniony uzależnił wydanie skarżącemu abonamentu parkingowego od przedstawienia przez skarżącego kopii pierwszej strony zeznania podatkowego zaopatrzonego w numer referencyjny, bowiem taki obowiązek nie wynika z treści obowiązującej uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokości opłat za postój i sposobu ich pobierania.
Zdaniem pełnomocnika, skarżący przedstawił wszystkie wskazane w uchwale niezbędne dokumenty potwierdzające uprawnienie do uzyskania przedmiotowego abonamentu parkingowego. Pełnomocnik podkreślił, że źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły są akty prawa miejscowego. Statusu takiego nie posiadają natomiast regulaminy o charakterze wewnętrznym. Nie ulega więc wątpliwości, że uchwała Rady Miasta L. posiada wyższą rangę prawodawczą niż przywoływany przez organ regulamin Zarządu Dróg i Mostów. Regulamin jest jedynie dokumentem organizacyjnym, który określa techniczne zasady funkcjonowania strefy płatnego parkowania w L. i nieuprawnione jest kreowanie w jego treści dodatkowych postanowień i warunków uzyskania abonamentu wykraczających poza treść wyżej wymienionej uchwały.
Pełnomocnik podnosił również, że zeznanie podatkowe przedstawione przez skarżącego, a wydrukowane ze strony internetowej wskazywanej przez Ministerstwo Finansów nie zawiera numeru referencyjnego i nie posiada stosownej rubryki do jego wpisania. Niezrozumiałe jest zatem żądanie przez organ przedstawienia nieistniejącego i obiektywnie niemożliwego do uzyskania dokumentu. Pełnomocnik podnosił, że skarżący dokonał rozliczenia podatku przez Internet i przedstawił organowi dokument pochodzący z oficjalnej strony internetowej, a zatem całkowicie niezrozumiałe jest oczekiwanie od skarżącego, iż będzie on dysponował innym dokumentem niż wydawany przez system ministerialny. Pełnomocnik zaznaczył, że numer referencyjny nadawany jest przez wyżej wskazany system po wysłaniu deklaracji podatkowej i zarzucił, że organ nie wskazał skarżącemu w jaki sposób może uzyskać przedmiotowy dokument, skoro ten uzyskiwany z oficjalnych źródeł nie spełnia kryteriów organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Organ przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy i podkreślił, że numer referencyjny jest nieodzownym elementem złożenia rocznego rozliczenia PIT, gdyż stanowi informację o wysłaniu druku i wpłynięciu do systemu Ministerstwa Finansów. Numer ten jest istotny razem z numerem UPO, który jest poświadczeniem poprawnego przyjęcia deklaracji przez organ podatkowy. Brak numeru referencyjnego oznacza, że deklaracja nie trafiła do systemu, co jest równoznaczne z brakiem informacji o spełnieniu warunku dotyczącego rozliczenia podatku dochodowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (obecnie Dz.U. z 2024 r. poz. 320), korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, a to w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej (art. 13b ust. 2 u.d.p.). Delegację do ustalenia strefy płatnego parkowania zawiera przepis art. 13b ust. 3 u.d.p. Na jego podstawie rada, ustalając strefę płatnego parkowania (art. 13b ust. 4): 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. a lub b a także może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi oraz określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (pkt 2).
Analizy przepisów ustawy o drogach publicznych prowadzi do wniosku, że abonament parkingowy uprawnia nabywcę do parkowania w strefie płatnego parkowania, przy czym opłata uiszczana za abonament ma charakter publicznoprawny. Odmowa wydania abonamentu parkingowego uniemożliwia stronie (jednostce) realizację uprawnienia do parkowania za opłatą posiadanego pojazdu (samochodu osobowego) w strefie płatnego parkowania, które to uprawnienie wynika z przepisu prawa (uchwały) będącego aktem prawa miejscowego. W konsekwencji należy uznać, że odmowa wydania abonamentu parkingowego stanowi czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Nie budzi wątpliwości, że uchwała Rady Miasta L. nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokość opłat za postój i sposób ich pobierania (Dz. Urz. Woj. L. . z 2021 poz. 2990 ze zm.), dalej uchwała nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r., stanowi akt prawa miejscowego.
Zgodnie z § 4 tej uchwały ustala się sposób pobierania opłaty za postój i opłaty dodatkowej oraz jej wysokość, który określa załącznik nr [...] do uchwały.
Uchwałą Rady Miasta w L. nr [...] z dnia 8 września 2022 r. zmieniającą uchwałę nr [...] Rady Miasta L. z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokości opłaty za postój i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. L. . z 2022 r. poz. 4439) od 1 października 2022 r., § 5 ust. 2 załącznika nr [...] do uchwały nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r. otrzymał brzmienie: Przy składaniu wniosku o wydanie abonamentu typu "M" należy przedstawić do wglądu oryginały następujących dokumentów:
1) dowodu rejestracyjnego pojazdu;
2) umowy leasingu, umowy kredytowej zawartej z bankiem, umowy użyczenia pojazdu zawartej z pracodawcą lub innej umowy cywilnoprawnej uprawniającej do korzystania z pojazdu, w przypadku gdy wnioskodawca nie jest właścicielem/współwłaścicielem wpisanym w dowód rejestracyjny pojazdu;
3) dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu mieszkalnego w obrębie SPP w przypadku zameldowania czasowego w obrębie SPP;
4) dokumentu potwierdzającego zgłoszenie we właściwym Urzędzie Skarbowym w L. lub wskazanie w stosownym zeznaniu podatkowym obszaru miasta na prawach powiatu L. jako miejsca zamieszkania i składania zeznania podatkowego.
Zgodnie z kolei z § 8 ust. 2 pkt 3 lit. a Regulaminu Zarządu dróg i Mostów w L. (dalej Regulamin), osoba występująca o abonament dla mieszkańca zobowiązana jest udokumentować fakt rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych ze wskazaniem L. jako miejsca zamieszkania, poprzez przedłożenie w siedzibie jednostki uprawnionej jednego z niżej wymienionych dokumentów: oryginału pierwszej strony zeznania PIT za rok poprzedni, poświadczonego przez właściwy Urząd Skarbowy w L. stosowną pieczęcią (np. prezentatą) lub w przypadku rozliczenia podatku przez Internet - wydrukowaną pierwszą stronę zeznania PIT za rok poprzedni wraz z wydrukowanym Urzędowym Poświadczeniem Odbioru (UPO) i wygenerowanym numerem referencyjnym zgodnym z identyfikatorem UPO.
W ocenie pełnomocnika strony skarżącej, żądanie od skarżącego przedłożenia pierwszej strony zeznania PIT za rok poprzedni z wygenerowanym numerem referencyjnym, w sytuacji, gdy skarżący przedłożył kopię pierwszej strony swojego zeznania podatkowego wraz z Urzędowym Poświadczeniem Odbioru nie ma normatywnej podstawy. Zdaniem strony skarżącej na gruncie niniejszej sprawy Regulamin, na który powołuje się Zarząd Dróg i Mostów jest niezgodny z ramami ustanowionymi przez uchwałę Rady Miasta. Jednocześnie skarżący zauważył, że zarówno uchwała nr [...] jak i nr [...] w swojej treści nie odwołują się do przedmiotowego Regulaminu i nie stanowi on załącznika żadnej z wymienionych uchwał.
W kontekście powyższych zarzutów zauważyć należy, że załącznik nr [...] do uchwały nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r. w § 5 ust. 2 pkt 4 w ogóle nie precyzuje jakimi dokumentami należy wykazać potwierdzenie zgłoszenia we właściwym Urzędzie Skarbowym w L. lub wskazanie w stosownym zeznaniu podatkowym obszaru miasta na prawach powiatu L. jako miejsca zamieszkania i składania zeznania podatkowego. Z tych już względów stanowisko skarżącego, iż przedstawił on wszystkie wskazane w uchwale niezbędne dokumenty potwierdzające uprawnienie do uzyskania przedmiotowego abonamentu parkingowego jest nietrafne.
Bez wątpienia z § 4 ust. 1 załącznika nr [...] powołanej wyżej uchwały wynika wprost, że sprzedaż i wydawanie abonamentów parkingowych prowadzi zarząd drogi.
W tych okolicznościach Zarząd Dróg i Mostów, do którego zadań, zgodnie z postanowieniami Statutu stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Rady Miasta L. z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie utworzenia jednostki budżetowej pod nazwą Zarząd Dróg i Mostów w L. należy między innymi pobieranie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz pobierania opłaty dodatkowej i realizacja wszelkich innych zadań związanych z prowadzeniem strefy płatnego parkowania (§ 3 ust. 2 pkt 23 Statutu), uprawniony był do skonkretyzowania dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku dochodowego w mieście L.. To doprecyzowanie było wymogiem koniecznym i niewykraczającym ani poza regulacje aktu prawa miejscowego ani kompetencje w zakresie działania Zarządu Dróg i Mostów.
Zarząd Dróg i Mostów w L. sprawujący funkcję zarządu dróg celem należytego wywiązania się z obowiązków statutowych ale przede wszystkim ustawowych uprawniony był do ustalenia Regulaminu strefy płatnego parkowania w L. i sprecyzowania sposobu udokumentowania faktu rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych ze wskazaniem L. jako miejsca zamieszkania, w sytuacji, gdy akt prawa miejscowego nie tylko nie wskazuje o jakie dokumenty chodzi, a tym bardziej ich nie rozróżnia w przypadku złożenia zeznania podatkowego drogą tradycyjną, a w przypadku rozliczenia podatku przez Internet.
Zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP), do której nawiązuje skarżący stanowi dla obywateli gwarancję pewności ich sytuacji i stosowania przez organy rzetelnych i transparentnych procedur. Niewątpliwie ścisłe określenie przesłanek podmiotowych i przedmiotowych wydania abonamentu na parkowanie zapewnia z jednej strony prawidłowości działania organów władzy publicznej, a z drugiej strony urzeczywistnia zasadę sprawiedliwości społecznej.
Dlatego też, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie Regulamin strefy płatnego parkowania w L., kompatybilny z postanowieniami uchwały nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r., mógł stanowić podstawę weryfikacji nałożonych na skarżącego aktem prawa miejscowego obowiązków. I fakt, że Regulamin ten nie stanowi załącznika ani do wyżej wymienionej uchwały z dnia 19 listopada 2015 r., ani do uchwały zmieniającej z dnia 8 września 2022 r., nie ma istotnego znaczenia.
Dla ścisłości dodać tylko należy, że od dnia 11 lutego 2024 r., na mocy uchwały nr [...] z dnia 16 listopada 2023 r. zmieniająca uchwałę nr [...] Rady Miasta L. z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania na drogach publicznych na terenie miasta L. oraz wysokości opłat za postój i sposobu ich pobierania (Dz. Urz. Woj. L. z 2023 r. poz. 6655) Regulamin Strefy Płatnego Parkowania w L. stanowi załącznik nr [...] do uchwały nr [...] z dnia 19 listopada 2015 r., co potwierdza stanowisko składu orzekającego w niniejszej sprawie zaprezentowane powyżej.
Podnieść również należy, że skarżący pomimo stawianych zarzutów co do postanowień Regulaminu od momentu złożenia pierwszego wniosku, tj. od czerwca 2023 r. nie kwestionował żądania organu co do przedstawienia m.in. Urzędowego Poświadczenia Odbioru i pierwszej strony zeznania PIT za poprzedni rok. W jego ocenie złożenie UPO, które zawiera wygenerowany numer referencyjny jest wystarczające. Jego zdaniem organ w sposób nieuprawniony uzależnił wydanie skarżącemu abonamentu od przedstawienia kopii pierwszej strony zeznania podatkowego zaopatrzonego w numer referencyjny, w sytuacji, gdy obowiązek ten nie wynika z uchwały, a dodatkowo wydrukowane przez skarżącego zeznanie nie zawiera numeru referencyjnego i nie posiada stosownej rubryki do jego wpisania.
Argumentacja taka nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Zauważyć po pierwsze należy, że przedmiotem skargi jest czynność organu z dnia 10 stycznia 2024 r. stanowiąca odpowiedź na wniosek skarżącego z dnia 21 grudnia 2023 r. Jak natomiast wynika z dołączonego do akt przedmiotowego wniosku, do wniosku nie zostało dołączone UPO. Sam fakt, że skarżący kilkukrotnie wstępował do organu z wnioskiem o wydanie abonamentu i dołączał UPO (czego organ nie kwestionował) nie sanuje braku tego ostatniego wniosku, którego nieuwzględnianie poddane zostało kontroli sądu.
Nawet jednak gdyby UPO zostało do wniosku dołączone to i tak tylko razem z kopią pierwszej strony zeznania podatkowego ze wskazanym numerem referencyjnym mogłoby stanowić potwierdzenie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych w L..
Bezspornie Urzędowe Poświadczenie Odbioru stanowi potwierdzenie złożenia deklaracji podatkowej w przypadku składania jej drogą elektroniczną. Dokument ten zawiera identyfikator dokumentu, który to numer referencyjny powinien być zgodny z numerem dokumentu wygenerowanym na pierwszej stronie zeznania podatkowego. Skarżący w roku podatkowym 2022 składał PIT- 36, a ze wzoru formularza PIT-36 za ten rok, dostępnego na stronie https://www.podatki.gov.pl/pit/formularze-do-druku-pit/) wynika, że numer referencyjny znajduje się w poz. 3 formularza - Nr. Dokumentu. Poz. 1 to Identyfikator podatkowy podatnika, a poz. 2 Identyfikator podatkowy małżonka. Dlatego też argumentacja skargi, iż przedstawienie takiego dokumentu ze stosowną rubryką na wpisanie numeru referencyjnego jest obiektywnie niemożliwe jest nietrafna.
Zasady doświadczenia życiowego również nie potwierdzają argumentacji strony skarżącej.
Sąd zauważa, że dołączane przez skarżącego do wniosków kopie pierwszej strony PIT-36 w ogóle nie zawierały części początkowej, tj. poz. 1-3. Fakt ten nie wynika jednak z barku tych pozycji jak argumentuje skarżący (druki PIT- 36 dla wszystkich podatników są przecież takie same), a z wadliwości dokonanej przez niego czynności wydruku tego dokumentu. Powszechnie dostępny formularz PIT-36 nie budzi wątpliwości co do jego zawartości.
Dlatego też samo UPO, które zawiera wprawdzie NIP podatnika jednak nie stanowi jeszcze potwierdzenia złożenia zeznana podatkowego PIT – 36 i rozliczenia podatku dochodowego w mieście L..
Trafnie argumentował organ, że numer referencyjny to nic innego jak specjalny identyfikator, na podstawie którego można potwierdzić że dana osoba rozliczyła podatek w mieście L.. Aby to uczynić musi być możliwość konfrontacji tego numeru znajdującego się na UPO z tym jaki znajduje się na pierwszej stronie zeznania podatkowego.
Numer referencyjny jest nieodzownym elementem złożenia rocznego rozliczenia podatkowego. Jak wskazywał sam skarżący numer referencyjny nadawany jest przez system po wysyłaniu deklaracji podatkowej. Nie ma więc innej możliwości weryfikacji złożenia danego rozliczenia podatkowego we właściwym urzędzie skarbowym, jak poprzez porównanie zgodności numeru referencyjnego widniejącego na pierwszej stronie tego zeznania podatkowego z identyfikatorem UPO.
Zauważyć też należy, że skarżący, pomimo, iż wiedział, że przedstawiana przez niego kserokopia pierwszej strony PIT-36 nie zawiera wymaganych adnotacji, kilkukrotnie powielał tę czynność. Z akt nie wynika aby skarżący próbował podejmować jakiekolwiek kroki, aby wykazać rozliczenie podatku dochodowego w L., np. poprzez zdobycie stosownej prezentaty właściwego urzędu skarbowego, co mogłoby zostać podane ocenie organu w zakresie spełnienia warunków do wydania abonamentu typu "M". Nie można też zgodzić się argumentacją skargi, iż organ nie wskazał skarżącemu w jaki sposób może on pozyskać stosowny dokument. Otóż jak wynika z akt sprawy (notatka służbowa z dnia 26 czerwca 2023 r. – k. [...] akt adm.) już w czerwcu 2023 r. przy pierwszym wniosku i złożeniu obarczonej brakami kserokopii pierwej strony PIT-36 skarżący uzyskał od organu informację, iż może zalogować się przez profil zaufany na swoje konto w Urzędzie Skarbowym i pobrać PIT. Jak wynika z akt skarżący do wskazówek organu nie próbował się nawet zastosować. Także fakt, że skarżący uzyskał przedmiotowy abonament składając analogiczny, jak argumentował, wniosek w 2022 r., w świetle jednoznacznego brzmienia przepisów mających zastosowanie w sprawie, pozostaje bez wpływu na jej wynik.
Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę.