III SA/Lu 936/20

III SA/Lu 936/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5362/21 - Wyrok NSA z 2023-02-08
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 41 ust. 2 pkt 4, 8
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7; art. 75; art. 77 § 1; art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) Sędziowie: WSA Jerzy Drwal WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi P. J. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L., po rozpatrzeniu odwołania P. J. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia 12 czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.
Z akt sprawy wynika, że w dniu 31 stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia sierż. szt. P. J. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, w związku z uzyskaniem informacji z Prokuratury Rejonowej [...] w L. o możliwości popełnienia przez ww. czynu o znamionach przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Komendant Miejski Policji w L. ustalił, że w dniu 14 czerwca 2019 r. od godz. 18:00 w L. w restauracji "[...]" nad Zalewem Z. miała miejsce impreza integracyjna z udziałem funkcjonariuszy Policji. W tym samym miejscu (w tej samej sali) i w tym samym czasie odbywało się także spotkanie urodzinowe osób niezwiązanych z funkcjonariuszami Policji. Od godziny ok. 21:00 skarżący, będąc pod wyraźnym wpływem alkoholu, zaczął podchodzić do zapewniającego oprawę muzyczną wydarzenia T. I.. Wyrywał mu mikrofon i sam chciał obsługiwać sprzęt muzyczny. T. I. wielokrotnie prosił obwinionego, aby uspokoił się i nie przeszkadzał mu w prowadzeniu imprezy. Skarżący nie reagował i w miarę upływu czasu zaczął zachowywać się wobec prowadzącego imprezę coraz bardziej bezceremonialnie. Wymuszał natychmiastowe granie wybranych przez siebie piosenek dodając, że jest policjantem prewencji. Ponadto używał wobec T. I. słów powszechnie uznawanych za wulgarne i obelżywe oraz grożąc, że go uderzy. Wraz z upływem czasu zachowanie skarżącego stawało się coraz bardziej agresywne. Często podchodził do T. I. i szarpał go za koszulę, w konsekwencji czego naderwał kieszeń koszuli. Prowadzący oprawę muzyczną imprezy nie zgłaszał nikomu faktu niewłaściwego zachowana się policjanta. P. J. w trakcie tej imprezy był bardzo pobudzony min. na parkiecie, gdy inne osoby tańczyły, obwiniony wielokrotnie zdejmował koszulkę i zakładał ją na głowę, odsłaniając swój brzuch. Widząc to inni uczestnicy imprezy, zwłaszcza kobiety, przerywały tańce i schodziły z parkietu. W międzyczasie do krzesła zajmowanego przez T. I., skarżący dostawił drugie krzesło dla siebie i nie zważając na prośby o uspokojenie się nadal przeszkadzał w prowadzeniu imprezy, włączając i wyłączając muzykę. Około północy skarżący przysunął do konsoli swoje krzesło i zażądał zagrania wskazanego przez siebie utworu muzycznego. W pewnym momencie wstał i używając wobec T. I. słów wulgarnych i obelżywych złapał go za koszulę, a następnie odchylił się do tyłu i z zamachu uderzył go "z główki" w okolice prawej skroni, po czym odszedł. T. I. przewrócił się z krzesłem na podłogę. Po tym uderzeniu T. I. odczuwał zawroty głowy i był roztrzęsiony.
Po tym incydencie ok. godziny 0:35 już dnia 15 czerwca 2019 r. T. I. zgłosił na numer alarmowy 112 Centrum Powiadamiania Ratunkowego (CPR), że prowadząc obsługę muzyczną w restauracji "[...]" nad Zalewem Z. został uderzony głową przez przebywającego w tym lokalu innego mężczyznę. Podał również rysopis sprawcy oraz dodał, że nie potrzebuje pomocy lekarskiej. O godz. 0:47 zastępca dyżurnego KMP w L. otrzymał z CPR w L. zgłoszenie o powyższym zdarzeniu i skierował patrol z KP II w L.. Po przybyciu na miejsce zdarzenia o godzinie 1:16 patrol Policji zastał zgłaszającego T. I., który zrelacjonował przebieg zdarzenia. Pomimo podjętych czynności patrol nie spotkał sprawcy i o godz. 1:46 zakończył interwencję.
Postanowieniem z dnia 4 września 2019 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w L. wszczął postępowanie dyscyplinarne i orzeczeniem 13 listopada 2019 r. stwierdził winę obwinionego w zakresie popełnienia trzech zarzucanych przewinień dyscyplinarnych, polegających na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta i na podstawie art. 134g ust. 2 ustawy o Policji wymierzył jedną, odpowiednio surowszą karę dyscyplinarną - wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Orzeczeniem nr [...] z 7 stycznia 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w L. nr [...] z 13 listopada 2019 r. Wyrokiem z 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 142/20, sąd oddalił wniesioną skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od 2 października 2020 r.
W dniu 22 stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji w L. wydał rozkaz personalny Nr [...], którym zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska z dniem 31 stycznia 2020 r. i mianował go na niższe stanowisko służbowe policjanta Zespołu II Wydziału Wywiadowczego w drugiej grupie uposażenia zasadniczego z wynagrodzeniem w kwocie [...]zł i dodatkiem służbowym w dotychczasowej kwocie. Rozkazem personalnym z 12 marca 2020 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L. z 22 stycznia 2020 r. Wyrokiem z 5 listopada 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 310/20, sąd oddalił wniesioną skargę. Wyrok ten stał się prawomocny od 23 lutego 2021 r.
Prokurator Prokuratury Rejonowej wszczął śledztwo w sprawie zaistniałego w dniu 14 czerwca 2019 r. stosowania przemocy wobec pokrzywdzonego T. I. w postaci szarpania go za ubranie oraz uderzenie w okolicy skroni, w celu zmuszenia do określonego zachowania. W dniu 21 stycznia 2020 r. prokurator prowadzący śledztwo, skierował sprawę do postępowania mediacyjnego. Postępowanie mediacyjne zakończono bez zawarcia ugody wobec czego Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] w L. sporzadził akt oskarżenia przeciwko P. J. oskarżając go o to, że w dniu 14 czerwca 2019 r. w L., w trakcie imprezy integracyjnej w lokalu "[...]" przy ul. [...], stosując przemoc wobec pokrzywdzonego T. pełniącego funkcję DJ'a w postaci szarpania go za ubranie oraz uderzając jednokrotnie głową w okolice skroni, czym spowodował obrażenia jego ciała w postaci obrzęku tkanki podskórnej na powierzchni 3,5x4 cm w okolicy czołowej prawej, skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia trwającym na czas nie dłuższy niż 7 dni, zmuszał pokrzywdzonego do określonego zachowania polegającego na odtworzeniu określonego utworu muzycznego. Sąd Rejonowy L. - [...] w L. [...] Wydział Karny w dniu 27 kwietnia 2020 r. wydał wyrok nakazowy (sygn. akt [...] K [...]), od którego pokrzywdzony wniósł sprzeciw.
Dnia 31stycznia 2020 r. Komendant Miejski Policji w L. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia P. J. ze służby w Policji na podstawie art.41 ust.2 pkt 8 ustawy o Policji.
W dniu 28 lutego 2020 r. ZW NSZZ Policjantów Województwa L., uchwałą nr [...] [...], wyraził pozytywną opinię w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji sierż. szt. P. J. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W uzasadnieniu uchwały wskazał, że zachowanie, którego dopuścił się opiniowany uznaje za szczególnie naganne oraz mogące naruszać pozytywny wizerunek Policji w społeczeństwie. Opinia wskazywała na zasadność działań podjętych przez przełożonego w sprawach osobowych w stosunku do sierż. szt. P. J..
Po zakończeniu postępowania administracyjnego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia 12 czerwca 2020 r. Komendant Miejski Policji w L. zwolnił P. J. ze służby, uznając, że zarzucany mu czyn z art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. jest czynem społecznie szkodliwym. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu P. J. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego i przywrócenie go do służby w Policji, ewentualnie o uchylenie rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że stan faktyczny nie został oceniony prawidłowo. Ponadto zauważył, że podstawę materialnoprawną rozkazu personalnego stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia możliwe jest wyłącznie w przypadku popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli fakt ten jest oczywisty i uniemożliwia jego dalsze pozostawanie w służbie. Przepis ma charakter fakultatywny, ponadto przepisy ustawy o Policji nie zawierają katalogu przestępstw, których to popełnienie uniemożliwiałoby pozostawienie policjanta w służbie. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy, skarżący nie zgadza się ze stwierdzeniem, że popełnienie przez niego zarzucanego czynu jest oczywiste i niebudzące wątpliwości.
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 31 lipca 2020 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wszystkie wymagane ustawowo przesłanki wymienione w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że zdarzenie z udziałem sierż. szt. P. J. stanowiło czyn o znamionach przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. oraz, że popełnienie tego czynu było oczywiste. Oczywistość popełnienia czynu organ wywiódł ze zgromadzonych w sprawie dowodów. Ponadto, w ocenie prokuratora, zawartej w akcie oskarżenia, P. J. w dniu 14 czerwca 2019 r. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu. Kwalifikacja czynu wskazuje, że jest to przestępstwo umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Wydanie wyroku nakazowego przez Sąd Rejonowy L. - [...] Wydział Karny w sprawie sygn. akt [...] K [...] z dnia 27 kwietnia 2020 r. (pomimo wniesienia sprzeciwu) wskazuje m.in. na to, że sąd na podstawie zgromadzonych w postępowaniu przygotowawczym dowodów uznał, że okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości. Jest to jedna z przesłanek warunkująca wydanie wyroku nakazowego w sprawie karnej. Równocześnie, stwierdzenie faktu oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie sierż. szt. P. J. w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji, jako podmiotu zaufania publicznego, jest aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. P. w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie P. J. zarzucił rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez błędną jego wykładnię i niezasadne uznanie, że w stosunku do skarżącego istnieją przesłanki do zwolnienia ze służby w Policji, podczas gdy w niniejszej sprawie okoliczności warunkujące możliwość podjęcia takiej decyzji nie zostały wykazane;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w L., podczas gdy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem przepisów postępowania;
b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na odstąpieniu od obowiązku dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a także nieuwzględnieniu przy wydawaniu zaskarżonej decyzji interesu służbowego Policji, jak również słusznego interesu skarżącego jako strony postępowania;
c) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., polegające na odstąpieniu od należytego oraz przekonywującego wyjaśnienia przesłanek leżących u podstaw skarżonego rozstrzygnięcia, przede wszystkim braku skonkretyzowania okoliczności faktycznych składających się na ocenę ustawowej przesłanki oczywistości popełnienia przez skarżącego czynu realizującego znamiona przestępstwa, jak również poprzestanie w tym zakresie wyłącznie na lakonicznym sformułowaniu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadnia przyjętą przez organ orzekający tezę. bez dokonania uprzednio jakiejkolwiek ich weryfikacji;
d) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, polegające na niedostatecznym uzasadnieniu przez organ I instancji wyrażonego stanowiska, w tym przede wszystkim braku ustosunkowania się do okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, które to wskazywałby na konieczność natychmiastowego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
W oparciu o powyższe P. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone orzeczenie nie narusza ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego.
Zaskarżony rozkaz personalny wydany został na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Zastosowanie tej instytucji, zależy od łącznego zaistnienia trzech przesłanek: 1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, 2) popełnienie tego czynu jest oczywiste, 3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostanie funkcjonariusza w służbie jest niemożliwe. Oznacza to, że same zastrzeżenia właściwego przełożonego co do przydatności policjanta do dalszego pełnienia służby, nie mogą mieć decydującego znaczenia. Możliwość wykorzystania omawianego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga bowiem łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w tym wykazania, że funkcjonariusz w sposób oczywisty dokonał czynu o znamionach przestępstwa, a jego nieprzydatność do służby jest bezpośrednią konsekwencją takiego konkretnie zachowania.
Pierwsza z przesłanek wskazuje na popełnienie przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Istotne jest, że przepis ten nie stanowi o popełnieniu przestępstwa, a jedynie czynu o charakterze (znamionach) przestępstwa, co zwalnia organ z badania winy, ewentualnych przesłanek wyłączających sprawstwo lub stopnia społecznej szkodliwości czynu. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do badania czy funkcjonariusz popełnił przestępstwo, gdyż ta kompetencja została przyznana organom prowadzącym postępowanie karne. W związku z tym organ wydający decyzję w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie musi oczekiwać na prawomocne rozstrzygnięcie sądu karnego. Wynika to z faktu, że w przypadku, gdy popełnienie przestępstwa zostanie stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej, stosowane są odrębne podstawy do zwolnienia funkcjonariusza (art. 41 ust. 1 pkt 4, art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji).
Druga przesłanka dotyczy oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego. Oczywistość popełnienia przez funkcjonariusza czynu, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, a ich ustalenie powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ustawa o Policji nie zawiera legalnej definicji pojęcia "oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa". Na tle wykładni tego przepisu w orzecznictwie sądowym ugruntował się jednolity pogląd, że termin "oczywistość" należy rozumieć w szerokim znaczeniu. Podkreśla się, że chodzi tu zatem o sytuację niewątpliwą, gdy w sprawie zgromadzono jednoznaczne, bezpośrednie dowody, wzajemnie się uzupełniające, zgodne i niewykluczające się zeznania świadków. Oczywistość można bowiem przyjmować tylko w sytuacji, gdy wynika ona z ustalonych okoliczności w sposób bezdyskusyjny, widoczna jest od razu, na pierwszy rzut oka, bez szczególnych dociekań i pogłębionych analiz danego przypadku. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych indywidualnej sprawy i można o niej mówić jedynie wówczas, gdy taki, a nie inny przebieg zdarzeń wynika z ustalonych okoliczności w sposób tak ewidentny, że wykluczone jest rozważanie innych wariantów (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1028/16 i 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 735/12, z 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1077/06, z 13 grudnia 2012 r.; sygn. akt I OSK 735/12 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25 maja 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 201/18 – orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA ).
W judykaturze przyjmuje się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 2089/13).
Trzecia przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wskazuje na to, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego musi uniemożliwiać pozostawanie funkcjonariusza w służbie. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenia o takie działania, powinny prowadzić do podjęcia działań odsuwających od wykonywanych czynności służbowych, a w konsekwencji do usunięcia z szeregów Policji. Wymaga tego rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji. Służbę w Policji mogą sprawować jedynie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, nie łamiący prawa, zaś wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują do pełnienia obowiązków służbowych. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działania, powinny rodzić zdecydowane kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywanych czynności służbowych, w tym nawet do zwolnienia ze służby w Policji. Wynika to z obowiązku każdego funkcjonariusza budowania zaufania do Policji i wzmacniania w społeczeństwie jej autorytetu. Zatem bezpośrednią konsekwencją ustalenia w sposób oczywisty, że funkcjonariusz popełnił czyn o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego jest stwierdzenie jego nieprzydatności do służby (uniemożliwienie pozostawania w służbie), co skutkuje wydaniem decyzji w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.
Dopiero w przypadku, kiedy wszystkie trzy przesłanki zostaną kumulatywnie spełnione, organ może zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Sformułowanie "może zwolnić" oznacza, że przepis ten przewiduje jedną z fakultatywnych podstaw zwolnienia policjanta ze służby. Sąd administracyjny zobowiązany jest do oceny, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo stosowały przepisy prawa materialnego i procesowego. Sąd nie jest natomiast uprawniony do ingerowania w kwestie celowości i słuszności dokonanego przez przełożonych wyboru sposobu załatwienia sprawy. Sąd bada tym samym, czy rozstrzygnięcie organu nie zostało oparte na niedozwolonych kryteriach oraz czy jego argumentacja nie jest dowolna (wyrok WSA w Warszawie z 6 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1534/16, wyrok WSA w Olsztynie z 12 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Ol 129/19).
W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy wszystkie wskazane powyżej przesłanki zostały kumulatywnie spełnione, co zostało przez organ wykazane zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.
W świetle dowodów zgromadzonych w sprawie organ miał pełne podstawy do przejęcia, że P. J. dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa przewidzianego w art. 191 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 1 1 § 2 k.k., oraz że popełnienie przez niego tego czynu było oczywiste.
Sąd zauważa, że organy orzekające dysponowały zgormadzonym w sprawie materiałem dowodowym obejmującym protokoły przesłuchania świadków, protokołem ustnego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i protokołem oględzin-stenogramem zgłoszenia do CPR, opinią biegłego w sprawie obrażeń ciała poszkodowanego T. I.. Komendant Miejski Policji w L. ustalił przebieg zdarzenia i dał wiarę faktom podanym przez świadków i biegłego. Okoliczność, że skarżący podchodził wielokrotnie do T. I., obrażał go oraz uderzył w głowę w trakcie imprezy integracyjnej w lokalu gastronomicznym "[...]", ustalono przede wszystkim na podstawie zeznań T. I.. Z wiarygodnych i spójnych zeznań tego świadka wynika, że skarżący, zamawiając dedykacje, był bardzo natarczywy i natrętny. Podchodził do DJa z zaciśniętymi pięściami i przez zaciśnięte zęby groził mu, że go uderzy. Skarżący zakłócał pracę T. [...], wielokrotnie sięgał do przełączników na konsoli, włączał i wyłączał mikrofon. Świadek zeznał, że skarżący łapał go za koszulę, w efekcie czego uszkodził jego ubranie. Skarżący przeklinał, zachowywał się wulgarnie i w trakcie zabawy wielokrotnie zdejmował koszulkę, skakał bez koszulki przed tańczącymi, prężył się. Świadek zeznał, że skarżący w pewnym momencie wziął krzesło, przysunął je do konsoli i usiadł koło niego, zwyzywał, a następnie złapał za koszulę i uderzył "z główki" w okolice prawej skroni. Uderzenie spowodowało upadek T. I. na podłogę i powstanie obrażeń, opisanych w opinii z 19 czerwca 2019 r., sporządzonej przez biegłego. Z opinii tej wynika, że w dniu badania stwierdzono u T. I. w okolicy czołowej prawej obrzęk tkanki podskórnej. Biegły stwierdził, że odnotowane obrażenia mogły powstać z powodu uderzenia z tzw. "główki" w głowę poszkodowanego.
Samego faktu uderzenia T. I. przez skarżącego nie widział żaden ze świadków, w szczególności zaś żaden z ponad trzydziestu przesłuchanych w sprawie funkcjonariuszy Policji biorących udział w imprezie integracyjnej, mimo że wielu z nich znajdowało się wówczas na sali. Fakt uderzenia T. I. przez skarżącego potwierdzają pośrednio zeznania właścicielki lokalu "[...]", I. D. oraz kelnerki B. G., które są osobami obcymi w stosunku do skarżącego i niezainteresowanymi sposobem rozstrzygnięcia. Na te właśnie zeznania zwrócił uwagę organ pierwszej instancji ustalając stan faktyczny sprawy co przeczy twierdzeniom skarżącego, iż brano pod uwagę tylko zeznania pokrzywdzonego T. I.. Dlatego nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że organy nie zgromadziły i nie przeanalizowały materiału dowodowego z którego wynikałoby, iż to skarżący popełnił zarzucany mu czyn o znamionach przestępstwa.
Z zeznań właścicielki lokalu "[...]", I. D. wynika, że jakiś mężczyzna stał przy prowadzącym imprezę T. I., ale świadek nie widziała momentu uderzenia. Wyjaśniła, że gdy muzyka przestała grać, wyszła zobaczyć co się dzieje. T. I. trzymał się wówczas rękoma za głowę i powiedział, że uderzył go mężczyzna, który przy nim stał. Świadek zaobserwowała zatem reakcję T. I. bezpośrednio po zdarzeniu, potwierdzającą zeznania pokrzywdzonego.
Z kolei kelnerka B. G. zeznała, że w czasie imprezy widziała mężczyznę – wskazała na skarżącego – który chodził po sali, był pobudzony, nie był agresywny, ale zaczepiał ją słownie. Zaczepiał również T. I., kręcił się obok niego, zamawiał piosenki, śpiewał. Podkreśliła, że była to jedyna osoba "kręcąca się" obok T. I.. Według zeznań świadka, gdy nagle przestała grać muzyka, odwróciła się do T. I. i zobaczyła, że stoi obok niego grupka ludzi. Gdy podeszła, T. I. był zamroczony, trzymał się za głowę, powiedział, że skarżący uderzył go, aż spadł krzesła. Również zatem zeznania B. G. potwierdzają relację pokrzywdzonego z przebiegu zdarzenia.
Wprawdzie żaden z przesłuchanych funkcjonariuszy nie przyznał, że widział uderzenie, jednak zeznania niektórych z nich potwierdzają pośrednio, że takie zdarzenie miało miejsce. Większość zeznających, mówiąc o T. I., używa określenia "DJ"
Stosowanie przemocy przez P. J. wobec pokrzywdzonego pełniącego funkcję DJ'a w postaci szarpania go za ubranie oraz uderzając go jednokrotnie głową w okolice skroni, spowodowało u T. I. obrażenia ciała w postaci obrzęku tkanki podskórnej na powierzchni 3,5x4 cm w okolicy czołowej prawej, skutkujących naruszeniem czynności narządu ciała lub rozstrojem zdrowia trwającym na czas nie dłuższy niż 7 dni oraz zmuszanie pokrzywdzonego do określonego zachowania polegającego na odtworzeniu określonego utworu muzycznego, bezspornie wypełnia znamiona przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k.
Należy mieć także na uwadze, że postępowanie dowodowe w sprawie dotyczącej zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie może naruszać uprawnień do podejmowania czynności ustawowo przewidzianych dla organów ścigania w ramach postępowania przygotowawczego. Chociaż zatem organ Policji w tego rodzaju postępowaniu ma obowiązek zebrania dowodów świadczących o oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, z drugiej jednak strony nie ma podstaw prawnych do dublowania postępowania w zakresie czynności, o których mowa w art. 2 § 1 pkt 1 i art. 297 K.p.k. W szczególności należy mieć na uwadze art. 75 k.p.a., zgodnie z którym dowodami w postępowaniu administracyjnym może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Możliwe jest więc wykorzystanie dowodów zebranych uprzednio w postępowaniu przed innymi organami, bez konieczności powtórnego ich przeprowadzenia przez organ administracji publicznej. Nie zachodzi zatem potrzeba ponownego wykonywania czynności procesowych o charakterze dowodowym, które zostały już przeprowadzone na przykład w postępowaniu przygotowawczym, karnym, dyscyplinarnym lub w odrębnie toczącym się jakimkolwiek innym postępowaniu administracyjnym. Zauważyć również należy, że określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Celem każdego postępowania wyjaśniającego nie jest ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych łączących się z daną sprawą, lecz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z punktu widzenia norm prawa materialnego znajdujących w tej sprawie zastosowanie. Nie ma na pewno obowiązku, tak jak sugeruje to w skardze P. J. w postępowaniu o zwolnienie ze służby, ustalać stopnia szkodliwości czynu popełnionego przez skarżącego.
W rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały wyjaśnione. Nastąpiło to w oparciu o materiały dowodowe zgromadzone tak w toku postępowania przygotowawczego, jak i postępowania administracyjnego. Ustalenia organu nie zostały w żaden sposób przez skarżącego podważone. Skarżący nie wskazał zresztą jakichkolwiek okoliczności, które nie zostały w sprawie prawidłowo ustalone i wyjaśnione oraz nie wskazał dowodów, które organ miałby pominąć, a zobowiązany był je przeprowadzić. Zarzuty skargi są w tym zakresie ogólnikowe.
Oczywistość popełnionego czynu, która to okoliczność została w rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu w sposób wystarczający wykazana, oznacza, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza na służbie nie jest możliwe, co wyczerpuje drugą przesłankę z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Sporządzenie przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w L. aktu oskarżenia przeciwko P. J., oraz wydanie przez Sąd Rejonowy L. - [...] w L. [...] Wydział Karny w dniu 27 kwietnia 2020 r. wyroku nakazowego (sygn. akt IX K [...]), od którego wprawdzie wniesiono sprzeciw; świadczy jednak o istotności materiału dowodowego zebranego w tej sprawie co pozwalało na przyjęcie przez organy oczywistości popełnienia czynu zabronionego przez skarżącego. Brak jest podstaw, aby organ przed wydaniem decyzji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, musiał wyczekiwać na prawomocne orzeczenie sądu karnego. Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne stanowi samodzielną podstawę zwolnienia ze służby (art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji).
Ponadto wskazać należy, iż okolicznością niesporną był fakt, że na dzień wydawania skarżonej decyzji zwolniony policjant miał postawiony zarzut popełnienia przestępstwa ściganego z oskarżenie publicznego, jak też fakt, wydania przeciwko niemu nieprawomocnego wyroku w postępowaniu nakazowym. Okolicznością niewymagającą dowodzenia było również to, iż charakter i rodzaj zarzucanego skarżącemu w powyższym postępowaniu przestępstwa, miał znaczny ciężar gatunkowy jak również powodował negatywny wydźwięk społeczny (o czym świadczą publikacje prasowe),oceniany z punktu widzenia przesłanki nieskazitelności charakteru. Powyższe sprawiło, że policjant przestał legitymować się przymiotem "nieskazitelności charakteru" i "nieskazitelną postawą moralną" . Utracił więc atrybut konieczny do pozostawania w szeregach policji. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Pozostawienie w służbie policjanta, który utracił warunki kwalifikowane do pełnienia służby w Policji oraz charakter popełnionego czynu, godziłoby w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do obniżenia zaufania obywateli do tej instytucji. To zaś sprawiło, iż w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed policją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby. Słuszny interes policjanta nie przeważył, w okolicznościach sprawy, nad interesem społecznym tożsamym w tym przypadku z dobrem Policji. W zaskarżonym rozkazie personalnym szczegółowo opisano dlaczego tak przyjęto, a rozważania w tej materii Sąd uznał za logiczne, przekonywujące i wyczerpujące oraz oparte na kompletnym i trafnie ocenionym materiale dowodowym.
Sąd nie podzielił wyrażonego w skardze poglądu, że brak było podstaw do nadania skarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji uzasadnił z jakich względów rygor ten został nadany wskazując na konieczność ochrony wizerunku, honoru i dobrego imienia Policji. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał na okoliczności związane ze społecznym odbiorem pozostawienia w służbie policjanta, który dopuścił się przestępstwa o dużym ciężarze gatunkowym szeroko opisywanym w mediach publicznych. Stanowisko to należy uznać za słuszne tym bardziej, iż zachowanie skarżącego miało miejsce na imprezie integracyjnej funkcjonariuszy policji, w miejscu publicznym i trwało przez dłuższy okres czasu. Brak reakcji osób uczestniczących w tej imprezie rozrywkowej może świadczy o niedostrzeżeniu niewłaściwości w zachowaniu P. J. a nawet o przyzwoleniu na tego typu zachowanie. Podjęte przez przełożonych policjanta postępowanie w celu niezwłocznego zwolnienia skarżącego ze służby ma też na celu uświadomienie opinii publicznej , iż tego typu zachowania noszące znamiona popełnienia przestępstwa jest przez tą formację oceniane negatywnie i nieakceptowane.
Ustalając stan faktyczny sprawy organy obu instancji nie naruszyły przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy Policji wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego (art. 7, art. 77 § 1 kpa), oceniły zebrany w toku postępowania materiał dowodowy (art. 80 kpa). Uzasadnienia rozkazów personalnych obu instancji odpowiadają w pełni dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. i nie można im postawić skutecznie zarzutu dowolności, arbitralności, w ocenie spełnienia przesłanek prawnych do zwolnienia skarżącego funkcjonariusza na komentowanej podstawie prawnej. Nie doszło tym samym do przekroczenia granic uznania administracyjnego.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zwartych w rozpoznawanej skardze, oraz uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i nie zachodzi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).
Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.