II SA/Ol 1015/14

II SA/Ol 1015/14 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2014-11-28
Data wpływu
2014-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II GSK 1980/15 - Wyrok NSA z 2016-11-04
II GZ 58/15 - Postanowienie NSA z 2015-04-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Zawieszono postępowanie sądowe
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 125  par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia postanawia zawiesić postępowanie sądowe. WSA/pos.1- sentencja postanowienia
Uzasadnienie
Decyzją z "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]" w sprawie wymierzenia – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 89 ust. 2 pkt 1, art. 90, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) - kary pieniężnej z tytułu urządzania gier bez wymaganego zezwolenia.
Na powyższą decyzję skargę do tut. Sądu wniosła spółka A. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie:
- art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej kpa, w zw. z art.
128 O.p. i art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez zignorowanie przez Naczelnika
Urzędu Celnego mocy wiążącej ostatecznej decyzji Dyrektora Izby
Skarbowej, jak również zignorowanie przez ww. organ
stanu prawnego oraz praw nabytych Strony powstałych i trwających na mocy
udzielonego zezwolenia, wszystko wskutek niezasadnego przyjęcia, ze zezwolenie to
w znaczeniu materialnym nie istnieje po wydaniu w I -ej instancji nieostatecznej decyzji
podatkowej o cofnięciu tego zezwolenia, a więc Spółka prowadzi działalność bez
wymaganego zezwolenia;
- art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 141 pkt 2 u.g.h. poprzez ich
wadliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i tym samym nałożenie na spółkę A kary pieniężnej, podczas gdy Spółka nieprzerwanie posiadała w okresie, którego
ukaranie dotyczy, ważne zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na
automatach o niskich wygranych obejmujące przedmiotowe punkty gier znajdujące się
w granicach właściwości miejscowej Naczelnika Urzędu Celnego w A i
działalność ta mogła prowadzić, wobec czego Spółka nie wyczerpała swym działaniem
przesłanek art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 u.g.h. i zgodnie z art. 141 pkt 2 u.g.h.
wspomniany wyżej przepis nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie,
- art. 212 O.p. poprzez błędną wykładnię i mylne uznanie, że związanie organu
wydaną przez Dyrektora Izby Celnej nieostateczną decyzją podatkową
cofającą ww. zezwolenie, oprócz proceduralnej stabilizacji treści tej decyzji i
niemożnością jej dowolnej zmiany lub uchylenia poza ramami postępowania
odwoławczego w tej konkretnej sprawie o cofnięcie zezwolenia, oznacza także
związanie organu w innych sprawach, które nie są tożsame ze sprawą, w której
wydano decyzję, tj. ze sprawą o cofnięcie rzeczonego zezwolenia, podczas gdy
prawidłowa wykładnia art. 212 O.p. wskazuje, ze związanie na mocy tego przepisu
dotyczy wyłącznie konkretnej sprawy podatkowej, w której wydano, a potem doręczono
decyzję, nie zaś innych spraw.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.
Zważyć należy, że postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014r. (sygn. akt II GSK 686/13) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) są zgodne z: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Powyższe pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja organu celnego, w której jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Dlatego też zakres przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu wskazanego powyżej pytania ma bezpośredni związek z problematyką prawną niniejszej sprawy. Powyższe oznacza, że rozstrzygnięcie analizowanej sprawy zależy w istocie od wyniku postępowania toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Ponadto podnieść należy, że postanowieniem z dnia 21 maja 2012r. (sygn. akt III SA/GI 1979/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją art. 89 ustawy z dnia z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Pytanie to zostało zarejestrowane przez Trybunał Konstytucyjny pod sygn. akt P 32/12. Wprawdzie pytanie to dotyczy konstytucyjności przepisu art. 89 ustawy o grach hazardowych w zakresie, w jakim dopuszcza możliwość stosowania za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialności za przestępstwo karno-skarbowe, ale w uzasadnieniu pytania prawnego wskazanemu uregulowaniu art. 89 ustawy o grach hazardowych zarzucono naruszenie szeregu zasad konstytucyjnych, a mianowicie: zasady zaufania obywatela do państwa i prawa oraz zasady racjonalności działań ustawodawcy, które wypływają z ustanowionej w art. 2 Konstytucji RP zasady demokratycznego państwa prawnego; zasady winy jako podstawy odpowiedzialności, wynikającej z zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji); zasady poprawnej legislacji, stanowiącej element zasady demokratycznego państwa prawa, wywiedzionej z art. 2 Konstytucji RP; zasady godności człowieka jako najwyższego i niezbywalnego dobra (art. 30 Konstytucji); zasady proporcjonalności wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP; zasady równości oraz sprawiedliwości społecznej (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Z tego względu w ocenie Sądu zachodzi zależność między wynikiem także tego postępowania, a sprawą niniejszą (w analogicznej sprawie podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 października 2013r. sygn. akt II GSK 2336/11, dostępny w Internecie).
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił zawiesić postępowanie w niniejszej sprawie