III SA/Lu 91/19

III SA/Lu 91/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-04-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal
Jerzy Marcinowski /przewodniczący sprawozdawca/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1499/19 - Wyrok NSA z 2022-12-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 116, art. 117 ust. 1, art. 173 ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1
Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis Protokolant referent Marcin Ścibor po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi B. Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego i zwrotu cła I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz B. Spółki Akcyjnej z siedzibą w B. kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "DIAS", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania B. S.A. z siedzibą w B. (dalej jako: "Spółka", "skarżąca" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno – Skarbowego w B. P. z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania elektronicznego zgłoszenia w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru oraz odmowy dokonania zwrotu należności celnych przywozowych w wysokości 728 zł wraz z odsetkami.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w Oddziale Celnym w M. w/g elektronicznego zgłoszenia celnego Spółka zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar sprowadzony z [...] w postaci: gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe; (propan – pozostały), deklarując kod Taric 2711 12 97 00, wartości 26.626,79 USD i masie 67.070 kg, zgodnie z fakturą nr S1 501025 z dnia 16 kwietnia 2015 r. Do obliczenia kwoty długu celnego zastosowano stawkę konwencyjną w wysokości 0,7 % i obliczono cło w kwocie 728 zł.
Kod Taric 2711 12 97 00 obejmuje: Gaz ziemny(mokry) i pozostałe węglowodory gazowe; - Skroplone; - - Propan; - - - Pozostałe; - - - - Do innych celów; - - - - - Pozostały.
W dniu [...] grudnia 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Spółki, uzupełniony następnie pismem (data wpływu [...] stycznia 2018 r.) o zmianę zgłoszenia celnego w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru z kodu CN 2711 12 97 na kod CN 2711 19 00 oraz zwrot należności celnych przywozowych wraz z odsetkami. Skarżąca przywołała wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15, a także przepisy art. 116, art. 117 ust. 1 i art. 173 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE L 269 z 30 października 2013 r.), zwanego dalej "UKC".
Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. organ I instancji odmówił sprostowania zgłoszenia celnego oraz dokonania zwrotu cła wraz z odsetkami.
Rozpatrując odwołanie od tej decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu 26 maja 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako "TSUE") wydał wyrok w sprawie C-286/15, w którym orzekł, że skroplony gaz ziemny zawierający 0,32% metanu, etanu i etylenu, 58,32% propanu i propylenu oraz nie więcej niż 39,99% butanu i butylenu, w stosunku do którego to skroplonego gazu ziemnego nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00, jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe". TSUE powyższy towar zaklasyfikował wskazując, że dla mieszaniny, dla której nie można ustalić składnika nadającego jej zasadniczy charakter, klasyfikacji taryfowej dokonuje się stosując regułę 3c) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej jako "ORINS").
W ocenie organu odwoławczego, sentencja wyroku TSUE nie obejmuje swoim zakresem wszystkich skroplonych LPG, lecz ogranicza się do tych mieszanin skroplonych gazów, w których nie jest możliwe wyodrębnienie składnika dominującego, wpływającego na parametry mieszaniny i determinującego jej przeznaczenie. Z uzasadnienia wyroku nie wynika natomiast, że w przypadku mieszaniny LPG, w której można wskazać pojedynczą substancję przeważającą w tej mieszaninie, nie stosuje się reguły 3b) ORINS, ze względu na brak możliwości zastosowania kryterium ilościowego. W ocenie organu, TSUE związany stanem faktycznym rozpatrywanej sprawy zmuszony był do poszukiwania innego kryterium, niż kryterium ilościowe, z uwagi na fakt nieznanej zawartości poszczególnych gazów w substancji propan-propylen, które to gazy klasyfikowane są do dwóch różnych kodów CN.
Organ II instancji wskazał, że wyrok TSUE nie może być traktowany elastycznie, gdyż nie można go przełożyć na wszystkie rodzaje węglowodorów. Odnosi się on jedynie do towarów w nim opisanych. Z wyroku wynika, że dotyczy gazu LPG , jak ten w postępowaniu głównym. TSUE nie mógł wskazać konkretnych proporcji i ich zakresów dla poszczególnych składników gazu, na które rozciągnąłby swoje rozstrzygnięcie. Możliwość zastosowania reguły 3 (c) ORINS ograniczona jest tylko do sytuacji, gdy nie można ustalić, która z substancji nadaje zasadniczy charakter danemu wyrobowi.
Wobec nienadesłania dokumentu wskazującego skład mieszaniny gazów, w oparciu o treść którego Spółka zadeklarowała określony kod taryfy w zgłoszeniu celnym, nie można stwierdzić, że towar będący przedmiotem tego zgłoszenia jest tożsamy z towarem będącym przedmiotem rozważań TSUE w w/w wyroku.
Zgodnie z notami wyjaśniającymi do reguły 3b) ORINS, towary powinny być tak klasyfikowane, jak gdyby składały się z materiału lub komponentu nadającego im zasadniczy charakter, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. W przypadku, gdy takie kryterium nie jest możliwe do zastosowania, stosuje się regułę 3c) ORINS.
W dalszej kolejności organ II instancji dokonał analizy podpozycji zawierających się w pozycji CN 2711 i stwierdził, że przy klasyfikacji gazów skroplonych, należy mieć na uwadze przeznaczenie towaru, które wynika z brzmienia kodów CN (pozycje opisane: do ogrzewania, do przeprowadzenia procesu specyficznego, do przeprowadzania przemian chemicznych w procesie innym niż proces specyficzny, do innych celów) oraz ilość gazu.
Odnosząc się do opinii rzeczoznawcy dr. inż. K. B., DIAS podkreślił, że dowód z opinii biegłego jest tylko jednym z dowodów, podlegającym ocenie organu, tak jak inne dowody. To organ, a nie biegły decyduje o załatwieniu sprawy. Ponadto biegły stwierdził, że nie jest możliwe udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie czy składnik, którego ilościowo jest najwięcej (powyżej 50%) w mieszaninie gazów składających się z propanu, propylenu, n-butanu, i-butanu, butenów, etanu, etylenu może być uznany za czynnik nadający zasadniczy charakter tej mieszaninie.
Organ II instancji podniósł, że na podkreślenie zasługuje fakt, że to strona zadeklarowała kod Taric 2711129700, opisując towar jako gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, propan pozostały. Skoro Spółka nie przedstawiła dowodów pozwalających na stwierdzenie, że dokonała nieprawidłowego zgłoszenia, to logiczny jest wniosek, że zgłoszenie to jest prawidłowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Spółka zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1. litery A pkt 3 litera b Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, dalej: "Rozporządzenie Bazowe", "CN" oraz "reguła 3b ORINS") w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem Wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 290, str. 1 z 31 października 2013 r., dalej "Rozporządzenie zmieniające CN") w związku z art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (dalej: "TUE"), poprzez przyjęcie, że w sprawie możliwe jest zastosowanie reguły 3b) ORINS, to znaczy, że: w przypadku mieszaniny LPG możliwe jest wskazanie takiej jej cechy, która konstytuuje jej "zasadniczy charakter" i że ów "zasadniczy charakter" wynika z właściwości jednego tylko komponentu mieszaniny. Spółka zarzuciła organowi, że nie wyjaśnił, na czym polega "zasadniczy charakter" mieszaniny LPG. Taki sposób zastosowania reguły 3b) jest wadliwy, fragmentaryczny i uniemożliwia weryfikację jego poprawności;
2. litery A pkt 3 litera c Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do Rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem zmieniającym CN (dalej: "reguła 3c ORINS") w związku z art. 4 ust. 3 TUE, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu reguły 3c ORINS, podczas gdy przepis ten powinien być zastosowany w sprawie;
3. litery A pkt 6 Sekcji I Części pierwszej Załącznika I do Rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem zmieniającym CN (dalej: "reguła 6 ORINS"), polegające na niezastosowaniu, i w konsekwencji pominięciu w procesie klasyfikacji mieszaniny LPG zasady, że porównywać ze sobą można jedynie podpozycje nomenklatury znajdujące się na tym samym poziomie, a więc w pierwszej kolejności podpozycje sześciocyfrowe;
4. art. 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. L nr 253 z dnia 2 lipca 1993 r., dalej: "RWKC"), poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w odniesieniu do mieszaniny LPG będącej przedmiotem postępowania, konieczne jest podanie w zgłoszeniu celnym informacji o składzie procentowym mieszaniny, co stoi w sprzeczności z tezą 3 wyroku TSUE w sprawie C-286/15;
5. Podpozycji CN 2711 12 Rozporządzenia Bazowego w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem zmieniającym CN Załącznik I Część druga Sekcja V Dział 27 w brzmieniu nadanym Rozporządzeniem zmieniającym CN, poprzez:
a. niewłaściwą interpretację, polegającą na uznaniu, że postanowienia podpozycji CN 2711 12 powinny być interpretowane w ten sposób, że obejmują swoim zakresem mieszaninę LPG, podczas gdy ta podpozycja CN powinna być interpretowana tak, jak uczynił to TSUE w tezie 1 i 2 wyroku C-286/15, tj. w ten sposób, że nie obejmuje ona mieszaniny LPG;
b. niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na błędnym uznaniu, że powinien on mieć zastosowanie do klasyfikacji taryfowej LPG. Skutkiem wskazanego naruszenia było przyjęcie, że na podstawie tego przepisu mieszanina LPG powinna być zaklasyfikowany do podpozycji CN 2711 12. W konsekwencji organ odwoławczy zastosował ten przepis w sprawie, pomimo, że nie miał on zastosowania;
6. Podpozycji CN 2711 19 rozporządzenia CN w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym CN, poprzez :
a. niewłaściwą interpretację, polegającą na uznaniu, że postanowienia podpozycji CN 2711 19 powinny być interpretowane w ten sposób, że nie obejmują swoim zakresem mieszaniny LPG, podczas gdy ta podpozycja CN powinna być interpretowana w ten sposób, że obejmuje mieszaniny LPG (tak jak uczynił to TSUE w tezie 2 wyroku C-286/15),
b. niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na błędnym uznaniu, że przepis ten nie powinien mieć zastosowania do klasyfikacji taryfowej mieszaniny LPG;
7. art. 173 ust. 3 UKC, poprzez odmowę sprostowania zgłoszenia celnego w sytuacji, gdy konieczność taka wynikała z wykładni prawa wspólnotowego dokonanej przez TSUE w sprawie C-286/15;
8. art. 116 ust. 1 lit. a) oraz art. 117 ust. 1 w zw. z art. 173 ust. 3 UKC, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że w niniejszej sprawie nie doszło do nadpłacenia przez Spółkę należności celnych, co skutkowało odmową zwrotu kwoty należności celnych wraz z odsetkami;
II. przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
art. 188 Ordynacji podatkowej w związku z art. 73 ust.1 Prawa celnego, poprzez zignorowanie wniosku Spółki zgłoszonego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania biegłego, w celu wyjaśnienia jego stanowiska w zakresie właściwości mieszanin LPG, co umożliwiłoby stwierdzenie istnienia lub nie, cech konstytuujących zasadniczy charakter tego towaru.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zasadnicza kwestia sporna w sprawie dotyczy zasadności zmiany zgłoszenia celnego w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru w sytuacji, gdy w zgłoszeniu celnym z dnia [...] kwietnia 2015 r. strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar sprowadzony z [...] w postaci: gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe; (propan – pozostały), deklarując kod Taric 2711 12 97 00, natomiast w dniu 27 grudnia 2017 r. złożyła wniosek o zmianę przedmiotowego zgłoszenia celnego w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru i zaklasyfikowanie go do kodu CN 2711 19 00. Na potwierdzenie swego stanowiska Spółka przytoczyła wyrok TSUE z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-286/15.
W wyroku tym TSUE stwierdził, że:
1. Regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ORINS (...), należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów takiej jak LPG nadają jej łącznie jej zasadniczy charakter oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego LPG, domniemanie, zgodnie z którym substancją nadającą produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 lit. b) wspomnianych reguł ogólnych jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane.
2. Nomenklaturę scaloną (...) trzeba interpretować w ten sposób, iż LPG zawierający 0,32% metanu, etanu i etylenu, 58,32% propanu i propylenu oraz nie więcej niż 39,99% butanu i butylenu, w stosunku do którego to LPG nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, objęty jest podpozycją 2711 19 00 jako "Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe, skroplone, pozostałe".
3. Artykuł 218 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on na zgłaszającego LPG, w stosunku do którego to LPG nie można ustalić, która ze składających się na niego substancji nadaje mu jego zasadniczy charakter, obowiązku dokładnego wskazania procentowej ilości substancji, z której składa się głównie ów LPG.
Przepisy UKC, przepisy dotyczące nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz wspólnej taryfy celnej, są aktami przyjętymi przez instytucje Unii Europejskiej. O ich wykładni orzeka w trybie prejudycjalnym TSUE (zob. art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej). Orzeczenia TSUE wydane w tym trybie są wiążące w sprawie, w której sąd zwrócił się z pytaniem prejudycjalnym. Ponadto dokonana w tym trybie wykładnia prawa unijnego wiąże także inne sądy oraz organy państw członkowskich, orzekające w analogicznych stanach faktycznych i prawnych. Powinność zastosowania orzeczenia prejudycjalnego jest prawnym następstwem ratyfikowania w zgodzie z Konstytucją (i na jej podstawie) umów międzynarodowych, zawartych z państwami Wspólnot i Unii Europejskiej. Elementem tych umów jest art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 267 TFUE) oraz kompetencja TSUE do udzielania odpowiedzi na pytania prejudycjalne i - szerzej - dokonywania wiążącej wykładni aktów prawa wspólnotowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 2005 r., sygn. K 18/04).
Co do zasady, orzeczenie interpretacyjne TSUE wywołuje skutek ex tunc. W tej sytuacji sądy, a także organy administracji publicznej, muszą respektować wykładnię wyrażoną przez TSUE, również w odniesieniu do stanów faktycznych powstałych przed jego ogłoszeniem.
W tych okolicznościach wyrok TSUE z dnia 26 maja 2016 r. wydany w sprawie C-286/15, opublikowany w dniu 18 lipca 2016 r., dotyczący klasyfikacji mieszaniny węglowodorów, może mieć zastosowanie również do zgłoszeń celnych z okresu poprzedzającego jego opublikowanie.
W stanie faktycznym sprawy, w której wydany został powyższy wyrok TSUE, importer zaklasyfikował LPG do podpozycji taryfowej 2711 19 00 i zastosował do niego stawkę celnych należności przywozowych 0% jego wartości celnej. Następnie organ celny, bazując na informacjach zawartych w przedstawionych dokumentach uznał, że dominującymi substancjami w owym LPG były propan i butan, z przewagą propanu i zaklasyfikował tenże towar do podpozycji taryfowej 2711 12 97. Oceniany LPG zawierał metan, etan, etylen, propan, propylen, butan i butylen. Certyfikat jakości LPG wydany przez producenta nie wskazywał oddzielnie procentu w masie objętościowej każdej z tych substancji i ograniczał się jedynie do wskazania łącznej zawartości metanu, etanu i etylenu (0,32% masy objętościowej wspomnianego LPG); łącznej zawartości propanu i propylenu (58,32%), a także łącznej zawartości butanu i butylenu (39,99% maksymalnie). Uniwersytet Techniczny w R. wydał opinię, w myśl której nie można było ustalić na podstawie certyfikatu jakości, że jedna tylko z substancji składających się na omawiany w postępowaniu głównym LPG nadawała mu zasadniczy charakter jako źródłu energii, to znaczy jego wartość opałową oraz jego sprężenie. Zgodnie z opinią propan i propylen nadawały temu LPG jego sprężenie, niemniej jednak jego wartość opałowa była określona przez wszystkie składniki łącznie. Nadto z postanowienia odsyłającego wynikało, że nie było możliwe ustalenie dokładnej ilości każdego z poszczególnych składników omawianego LPG, ponieważ w świadectwie jakości towarów odsetek gazów występujących w LPG został wskazany dla każdej grupy gazów, ponieważ pierwsza grupa złożona jest z metanu, etanu i etylenu, druga z propanu i propylenu, a trzecia z butanu i butylenu.
W tych warunkach TSUE stwierdził, że regułę 2 lit. b) i regułę 3 lit. b) ORINS należy interpretować w ten sposób, że ponieważ wszystkie składniki mieszaniny gazów, takiej jak omawiana w postępowaniu głównym LPG, nadają jej łącznie jej zasadniczy charakter, oraz ponieważ nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter, oraz że w każdym przypadku nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego LPG, domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 lit. b) wspomnianych reguł ogólnych, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane.
W myśl reguły 2 lit. b) zdanie 3 ORINS klasyfikowanie wyrobów stanowiących mieszaniny lub składających się z różnych materiałów lub substancji należy ustalać według zasad określonych w regule 3. Reguła 3 lit. b) natomiast stanowi, że mieszaniny, wyroby złożone składające się z różnych materiałów lub wytworzone z różnych składników oraz wyroby pakowane w zestawy do sprzedaży detalicznej, które nie mogą być klasyfikowane przez powołanie się na regułę 2 lit. a), należy klasyfikować tak, jak gdyby składały się one z materiału lub składnika, który nadaje im ich zasadniczy charakter, o ile takie kryterium jest możliwe do zastosowania. Zgodnie z regułą 3 lit. c) mającej zastosowanie w przypadkach, gdy ani reguła 3 lit. a), ani reguła 3 lit. b) ORINS nie pozwalają na dokonanie klasyfikacji danego towaru, towar należy klasyfikować do pozycji pojawiającej się w kolejności numerycznej jako ostatnia z tych, które jednakowo zasługują na uwzględnienie.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, powyższa teza nie oznacza, że automatycznie - w każdej sytuacji, gdy propan lub butan nie występują w czystej postaci mamy do czynienia z mieszaniną gazów, którą należy klasyfikować, zgodnie z regułą 3 lit. c) ORINS.
Dopiero po uprzednim ustaleniu, że:
. wszystkie składniki mieszaniny gazów, nadają jej łącznie jej zasadniczy charakter,
. nie można ustalić składnika, który mieszaninie tej nadaje jej zasadniczy charakter,
oraz
. nie jest możliwe ustalenie dokładnej ilości poszczególnego składnika omawianego LPG - domniemanie, zgodnie z którym substancją, która nadaje produktowi jego zasadniczy charakter w rozumieniu reguły 3 lit. b) ORINS, jest substancja, której ilość procentowa jest najwyższa w tej mieszaninie, nie może zostać zastosowane.
Co do zasady jednak, jeżeli można ustalić składnik, który mieszaninie nadaje zasadniczy charakter, należy stosować regułę 3 lit. b) ORINS. Prawidłowa klasyfikacja towarów powinna uwzględniać również zasady wyrażone w regułach 1 i 6 ORINS. Nie jest natomiast zasadne automatyczne klasyfikowanie mieszaniny gazów do kodu 2711 19 00 (Gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe:- Skroplone: Pozostałe), bowiem w takim wypadku, wcześniejsze kody CN w ramach pozycji 2711 byłyby martwe. Dotyczy to zwłaszcza kodu CN 2711 12 97 (Propan: Pozostały). W tym zakresie skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (zob. wyroki: z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 56/18; z dnia 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 55/18; z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 37/18; z dnia 6 czerwca 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 264/18).
W przedmiotowej sprawie, na stronie spoczywa ciężar dowodu, że treść zgłoszenia celnego w zakresie zadeklarowanej klasyfikacji była nieprawidłowa. Spółka powinna zatem przedstawić dowody, na podstawie których było możliwe ustalenie, że towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego charakteryzował się właściwościami uzasadniającymi zmianę pierwotnej klasyfikacji.
Stosownie bowiem do art. 15 ust. 2 lit. a) UKC osoba składająca zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową lub wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu, powiadomienie o powrotnym wywozie, wniosek o udzielenie pozwolenia lub o wydanie innego typu decyzji jest odpowiedzialna za prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu, deklaracji, powiadomieniu lub wniosku. W myśl zaś art. 22 ust. 1 UKC, na stronie żądającej wydanie decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia wszelkich informacji niezbędnych do jej wydania.
Z akt sprawy wynika natomiast, że organ I instancji wielokrotnie zwracał się do Spółki o złożenie certyfikatu jakości dotyczącego towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym wraz z jego urzędowym tłumaczeniem (zob. korespondencja elektroniczna i tradycyjna "papierowa" – k. 40 - 38 verte i k .41 akt sprawy). W toku postępowania przed organami obu instancji, dokument ten nie został złożony, zaś Skarżąca odpowiadając na wezwanie wniosła o "(...) prowadzenie sprawy w oparciu o zebrany dotychczas materiał dowodowy". Spółka przedłożyła jedynie kopię faktury z dnia [...] kwietnia 2015 r. odnoszącego się do importowanego towaru.
Zgodnie z art. 67 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2018 r., poz.167 ze zm.) dalej jako "Prawo celne", do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169 § 1 i 1a, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy.
W myśl art. 187 § i art. 191 Ordynacji podatkowej, organy prowadzące postępowanie są obowiązane zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć oraz ocenić całość materiału dowodowego. Stosownie zaś do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Wyniki rozpatrzenia dowodów powinny być przekonująco umotywowane, obrazując proces myślowy, który doprowadził do konkretnych ustaleń, a w rezultacie do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji przekonuje, że została ona wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego.
W aktach sprawy znajdują się cztery opinie sporządzone przez dr. inż. prof. nadzw. K. B. – trzy: z dnia 4 grudnia 2017 r., z dnia 6 grudnia 2017 r. i z dnia 11 grudnia 2017 r. opracowane na zlecenie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. w sprawie nr [...] i w sprawie nr [...] (k.50-49v akt, k.48-48v akt, k.47-45 akt) oraz jedna – opracowana na zamówienie Spółki (k.24-20).
DIAS, z naruszeniem wskazanych przepisów postępowania, nie przeprowadził całościowej analizy i oceny wszystkich opinii, ograniczając się jedynie do wyrwanego z kontekstu - jednego ze stwierdzeń rzeczoznawcy, że "(...) nie jest możliwe udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, czy składnik, którego ilościowo jest najwięcej (powyżej 50%) w mieszaninie gazów składających się z propanu, propylenu, n-butanu, butenów, etanu, etylenu, może być uznany za czynnik nadający zasadniczy charakter tej mieszaninie". Organ pominął natomiast milczeniem treść pozostałych opinii znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności opinii sporządzonej na zlecenie Spółki. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że sąd administracyjny nie jest kolejnym organem administracji publicznej, zobowiązanym do dokonywania oceny materiału dowodowego – za organ, który wydał decyzję będącą przedmiotem skargi sądowej. Sąd administracyjny kontroluje jedynie, czy ocena materiału dowodowego przeprowadzona przez organ nie narusza odpowiednich przepisów postępowania, w tym zasady swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 Ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej – żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji Spółka złożyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego dr. inż. K. B. na okoliczności sprecyzowane w odwołaniu. Tymczasem organ II instancji zupełnie nie odniósł się do tego wniosku. Nie jest jasne, czy organ przeoczył ten wniosek, czy też uznał go za niezasadny. W każdym razie nie zaprezentował swojego stanowiska, w kontekście przywołanego wyżej przepisu postępowania oraz w kontekście art. 197 § Ordynacji podatkowej, w myśl którego – w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Tego rodzaju zaniedbanie świadczy o naruszeniu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika Spółki o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prawnych. W myśl art. 267 TFUE sąd może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości o wykładnię aktów prawnych Unii Europejskiej, jeżeli uzna, że wypowiedź Trybunału jest niezbędna do wydania wyroku.
Zdaniem sądu, w okolicznościach prawnych i faktycznych sprawy nie wystąpiły podstawy do zwrócenie się do TSUE w trybie prejudycjalnym w kwestii określenia sposobu stosowania Reguł ORINS przy klasyfikacji taryfowej mieszanin węglowodorów.
Ponownie rozpoznając odwołanie, DIAS wyeliminuje dostrzeżone wady postępowania oraz dostosuje się do wskazań zawartych w uzasadnieniu, a następnie wyda odpowiednią decyzję.
Z tych względów, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2018 r,. poz. 1302 ze zm.) dalej jako" p.p.s.a." , orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 i art. 205 § 2p.p.s.a.. Na zasądzoną kwotę 370 zł składają się: wpis sądowy 100 zł, wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 270 zł, przyjęte zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1687) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).