III SA/Lu 867/24

III SA/Lu 867/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-04-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 361
art. 30b ust. 1
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2023 poz 1590
art. 73d
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 3 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 14 października 2024 r. nr 0601-IGC.4355.145.2024.TZ w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 października 2024 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie – po rozpatrzeniu odwołania H. Spółki ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej jako "skarżąca" lub "strona") – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 11 lipca 2024 r. (nr [...]) w przedmiocie określenia kwoty należności przywozowych w postaci ostatecznego cła antydumpingowego oraz kwoty podatku od towarów i usług.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
W dniu 30 stycznia 2024 r. w Oddziale Celnym w Białej Podlaskiej według zgłoszenia celnego nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu towar zadeklarowany jako sklejka F/W gatunek 1/1, wymiar 1250*2500*27 /Plywood F/W, grade 1/1 wymiar 1250*2500*27 o masie netto 19 866 kg, pochodzący i przywieziony z Kazachstanu, zaklasyfikowany do kodu Taric 4412 33 10 20. Kwotę długu celnego obliczono przy zastosowaniu stawki celnej w wysokości 7%, a kwotę podatku od towarów i usług przy zastosowaniu 23% stawki podatku VAT.
W piśmie z dnia 28 maja 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zawiadomił skarżącą o zamiarze wydania decyzji, w której powiadomi o kwocie ostatecznego cła antydumpingowego z zastosowaniem stawki celnej w wysokości 15,8% oraz określi różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym. Wyjaśniono, że w związku z wejściem w życie w dniu 15 maja 2024 r. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2024/1287 z dnia 13 maja 2024 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 wobec przywozu sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji na przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Turcji i Kazachstanu (Dz. Urz. L nr 89 z dnia 14 maja 2024 r., str. 1287 – dalej jako "rozporządzenie wykonawcze 2024/1287"), zaszła konieczność obliczenia i zaksięgowania kwoty ostatecznego cła antydumpingowego oraz należnego z tego tytułu podatku od towarów i usług.
Decyzją z dnia 11 lipca 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ I instancji") określił kwotę ostatecznego cła antydumpingowego z zastosowaniem stawki celnej 15,8% w wysokości 9 181,00 zł oraz określił różnicę podatku od towarów i usług w wysokości 2 112,00 zł między kwotą tego podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w wyżej wymienionym zgłoszeniu celnym, a także wezwał stronę do uiszczenia należności celno-podatkowych w łącznej wysokości 10 293,00 zł.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") decyzją z dnia 14 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w listopadzie 2021 r. rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2021/1930 z dnia 8 listopada 2021 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji (Dz. Urz. UE L nr 394 z dnia 9 listopada 2021 r., str. 7 – dalej jako "rozporządzenie pierwotne"), Komisja Europejska nałożyła ostateczne cło antydumpingowe na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji. W dniu 23 sierpnia 2023 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/1649 z dnia 21 sierpnia 2023 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji, poprzez przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Turcji i Kazachstanu oraz poddającego rejestracji przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu (Dz. Urz. UE L nr 207 z dnia 21 sierpnia 2023 r., str. 77 – dalej jako "rozporządzenie wszczynające 2023/1649" lub "rozporządzenie wszczynające dochodzenie"). Celem dochodzenia było zbadanie możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji oraz poddanie przywozu sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Turcji i Kazachstanu, obowiązkowej rejestracji. W dniu 15 maja 2024 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2024/1287 z dnia 13 maja 2024 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 wobec przywozu sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji na przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Turcji i Kazachstanu. Zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji, zostało rozszerzone na przywóz sklejki składającej się wyłącznie z arkuszy z drewna, przy czym grubość żadnej warstwy nie przekracza 6 mm, z zewnętrznymi warstwami z drewna wyszczególnionego w podpozycji 4412 33, z co najmniej jedną zewnętrzną warstwą z drewna brzozowego, nawet powlekanej, obecnie klasyfikowanej do kodu CN ex 4412 33 10, wysyłanej z Kazachstanu i Turcji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Kazachstanu i Turcji (kody TARIC 4412 33 10 10 i 4412 33 10 20). Rozszerzone cło jest cłem antydumpingowym w wysokości 15,8% mającym zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw" w Rosji.
Odnosząc się do sprawy organ odwoławczy podniósł, że skarżąca dokonała zgłoszenia celnego w procedurze dopuszczenia do obrotu określonej ilości sklejki brzozowej, sprowadzonej z Kazachstanu, klasyfikując towar do kodu TARIC 4412 33 10 20. Towar będący przedmiotem zgłoszenia celnego należał do produktów, co do których rozporządzenie wszczynające dochodzenie przewidywało obowiązek rejestracji. W związku z tym, że towar został sprowadzony w czasie trwania dochodzenia, został zarejestrowany przez polskie organy celne na podstawie rozporządzenia wszczynającego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła.
W odniesieniu do zarzutu odwołania, że organ w sprawie zastosował przepisy nieobowiązujące w chwili powstania długu celnego, organ II instancji podniósł, że podstawę określenia terminu zaksięgowania ostatecznego cła antydumpingowego w odniesieniu do zarejestrowanych przywozów, stanowi art. 105 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L z dnia 10 października 2013 r., nr 269, str. 1, ze zm. – dalej jako "UKC"). W niniejszej sprawie dług celny powstał w okolicznościach innych niż określone w art. 105 ust. 1 UKC (w wyniku przyjęcia zgłoszenia celnego). Dług celny w zakresie rozszerzonego cła antydumpingowego powstał w związku z wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287. Kwota cła antydumpingowego została określona na dzień wydania decyzji. Natomiast mając na uwadze art. 2 rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, cło rozszerzone jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wszczynającego 2023/1649, tj. przywozu od 23 sierpnia 2023 r. do 14 maja 2024 r. We wskazanym okresie skarżąca dokonała importu sklejki brzozowej z Kazachstanu, której przywóz był objęty rejestracją na podstawie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie. Organ celny ustalając kwotę długu celnego przyjął elementy kalkulacyjne określone na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego (tj. wartość celna, klasyfikacja taryfowa i pochodzenie towaru). Dlatego nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, które weszło w życie 15 maja 2024 r., w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym (a zatem przed wejściem w życie wyżej wymienionego rozporządzenia), jest dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Natomiast rejestracja przywożonych produktów, w świetle rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L nr 176 z dnia 30 czerwca 2016 r., str. 21 – dalej jako "rozporządzenie podstawowe 2016/1036"), zostaje wprowadzona rozporządzeniem Komisji. Takim rozporządzeniem było rozporządzenie wszczynające dochodzenie, które opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 sierpnia 2023 r. i weszło w życie 23 sierpnia 2023 r., a więc następnego dnia po jego publikacji. Również rozporządzenie wykonawcze 2024/1287 weszło w życie następnego dnia po jego opublikowaniu, tj. 15 maja 2024 r.
Zgłoszenia celnego strona dokonała po publikacji rozporządzenia wszczynającego 2023/1649. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że informacja o rejestracji przywozu towarów na podstawie rozporządzenia wszczynającego została w dniu 23 sierpnia 2023 r. zamieszczona w internetowej przeglądarce taryfowej ISZTAR (System Zintegrowanej Taryfy Celnej), na bieżąco aktualizowanej danymi pochodzącymi z systemu TARIC (Zintegrowana Taryfa Celna Unii Europejskiej). Do kodu Taric 4412 33 10 20 zintegrowany był środek 564 – rejestracja antydumpingu lub cła wyrównawczego. Z dniem wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, środek 564 został usunięty, a w jego miejsce umieszczono informację o obowiązującym cle antydumpingowym. Stąd towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym podlegał rejestracji przywozu do Unii. Zatem spółka wprowadzając towar do obrotu miała już świadomość o toczącym się postępowaniu antydumpingowym, którego konsekwencją będą cła antydumpingowe, natomiast nie miała obowiązku importu przedmiotowego towaru. Dlatego w przedmiotowej sprawie organy celne miały obowiązek zastosować rozporządzenie Komisji Europejskiej dotyczące wprowadzenia ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz sklejki brzozowej z Kazachstanu.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca H. Sp. z o.o. w W. zaskarżyła decyzję organu odwoławczego w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść decyzji, to jest:
1) art. 85 ust. 1 UKC, art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego 2016/1036, art. 4 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287 Turcji i Kazachstanu oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 77 ust. 2 UKC, poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów nieobowiązujących w chwili powstania długu celnego, podczas gdy w świetle przytoczonych przepisów decyzje w sprawach celnych mogą być wydawane wyłącznie na podstawie stanu prawnego aktualnego na dzień powstania długu celnego, tj. przyjęcia zgłoszenia celnego;
2) art. 77 ust. 2 UKC, poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na uznaniu, że dług celny powstaje w związku z wejściem w życie przepisów określających stawkę ostatecznego cła antydumpingowego, podczas gdy zgodnie z ww. przepisem chwilą powstania długu celnego jest moment przyjęcia zgłoszenia celnego;
3) art. 33 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na wydaniu decyzji określającej różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym, podczas gdy w świetle stanu prawnego obowiązującego w chwili powstania długu celnego nie było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia.
W świetle tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji i o umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu skargi strona argumentowała, że jedynym przypadkiem, w którym nałożenie cła ostatecznego mogłoby mieć miejsce względem produktu przywiezionego na teren Unii Europejskiej przed wejściem w życie przepisów nakładających cło ostateczne, jest sytuacja uprzedniego nałożenia cła tymczasowego. Nawet jednak w takim wypadku cło ostateczne wyższe od cła tymczasowego nie jest pobierane w zakresie różnicy – nadwyżki cła ostatecznego nad tymczasowym, a więc nie zwiększa się dolegliwości podatkowej wymierzonej stronie postępowania (art. 10 ust. 3 rozporządzenia podstawowego 2016/1036). W sytuacji, gdy organy unijne pragną nałożyć cło ostateczne nakładają więc najpierw cło tymczasowe. Następnie, jeżeli okaże się, że nie ma podstaw do nałożenia cła ostatecznego, pobrane środki podlegają zwrotowi; z kolei w przypadku nałożenia cła ostatecznego nie pobiera się wyższych środków niż wynosiło cło tymczasowe. Tak też stało się z cłami dotyczącymi sklejki brzozowej sprowadzanej z Rosji. Rozporządzeniem 2021/1930 zarówno nałożono cła działające w całości na przyszłość, jak i ostatecznie pobrano cła tymczasowe, a miało to miejsce wobec potwierdzenia występowania działań o charakterze dumpingowym. Nakładając cła ostateczne nie powołano się wówczas tylko na wprowadzenie uprzedniej rejestracji tego typu towarów. Podstawę dalszych kroków stanowiło wprowadzenie ceł tymczasowych, które odgrywają tę właśnie rolę w systemie unijnego prawa celnego: zabezpieczają na przyszłość ewentualne cła ostateczne, tak aby nie dochodziło do nałożenia tych ceł niejako "w próżni", która nie jest korzystna ani dla organu (niemającego pewności, czy uda się wyegzekwować te należności), ani dla podatnika (który z kolei może być później zaskoczony koniecznością zapłaty niejednokrotnie bardzo wysokich środków). Jak wskazano w art. 2 rozporządzenia 2021/1930, kwoty zabezpieczone w postaci tymczasowego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/940 zostają ostatecznie pobrane. Zabezpieczone kwoty przekraczające ostateczne stawki cła antydumpingowego zostają zwolnione. W przypadku sklejki sprowadzanej z Kazachstanu i Turcji takiego przepisu nie przewidziano, ponieważ cła tymczasowego nie nałożono. Wprawdzie w związku z podejrzeniem obchodzenia środków antydumpingowych rozporządzeniem wszczynającym 2023/1649 wszczęto dochodzenie w tym przedmiocie, niemniej jednak nie wydano aktu prawnego analogicznego do rozporządzenia wykonawczego 2021/940. Nie nałożono zatem cła tymczasowego, które umożliwiałoby swoiste "cofnięcie" skutków wprowadzenia cła ostatecznego na okres sprzed podjęcia ostatecznej decyzji co do występowania (bądź niewystępowania) dumpingu. Tym samym w ocenie strony organ bezpodstawnie zastosował prawo z mocą wsteczną. Skarżąca podkreślała, że zasada niedziałania prawa wstecz jest jedną z podstaw demokratycznego państwa prawnego. Wyjaśniła, że sprowadzała sklejkę drewna brzozowego z Kazachstanu a nie z Rosji, nie będąc świadoma obchodzenia unijnego prawa celnego przez którykolwiek podmiot w łańcuchu dostaw. Nie mogła zatem stosować się do rozporządzenia Komisji, które w okresie importu nie wchodziło w skład prawa powszechnie obowiązującego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego jako bezzasadna podlegała oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie niniejszej była decyzja organu odwoławczego dotycząca określenia stronie skarżącej ostatecznego cła antydumpingowego i różnicy w podatku od towarów i usług od importu w dniu 30 stycznia 2024 r. sprowadzonego z Kazachstanu towaru w postaci sklejki brzozowej, w związku z wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287.
Nie było sporne, że objęty procedurą dopuszczenia do obrotu towar zadeklarowany jako sklejka F/W gatunek 1/1, wymiar 1250*2500*27/Plywood F/W, grade 1/1 wymiar 1250*2500*27 o masie netto 19 866 kg, pochodzący i przywieziony z Kazachstanu, zaklasyfikowany został do kodu Taric 4412 33 10 20. Kwotę długu celnego obliczono przy zastosowaniu stawki celnej w wysokości 7%, a kwotę podatku od towarów i usług przy zastosowaniu 23% stawki podatku VAT.
Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym 2024/1287 (art. 1 ust. 1-3), ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem pierwotnym w wysokości 15,8% na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji zostało rozszerzone na przywóz sklejki składającej się wyłącznie z arkuszy z drewna, przy czym grubość żadnej warstwy nie przekracza 6 mm, z zewnętrznymi warstwami z drewna wyszczególnionego w podpozycji 4412 33, z co najmniej jedną zewnętrzną warstwą z drewna brzozowego, nawet powlekanej, obecnie klasyfikowanej do kodu CN ex 4412 33 10, wysyłanej z Kazachstanu i Turcji, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Kazachstanu i Turcji (kody Taric 4412 33 10 10 i 4412 33 10 20). Cło to pobierane jest od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wszczynającego 2023/1649.
W ocenie strony nałożenie na towar cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, które weszło w życie 15 maja 2024 r., a więc po dacie zgłoszenia celnego (które miało miejsce 30 stycznia 2024 r.), stanowi naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz. Skarżąca podkreślała, że w momencie zgłoszenia przez nią towaru nie obowiązywały żadne cła antydumpingowe, tymczasowe, ani ostateczne, dotyczące sklejki przywożonej z Kazachstanu.
W ocenie Sądu, w świetle okoliczności faktycznych sprawy i stanu prawnego jaki miał w sprawie zastosowanie, argumentacja spółki nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zauważyć, że Unia Europejska opracowała pewien kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej w rozporządzeniu podstawowym 2016/1036. Zgodnie z ogólną zasadą, cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt przywieziony po cenach dumpingowych, którego wprowadzenie do wolnego obrotu w Unii powoduje szkodę (art. 1 ust. 1 rozporządzenia podstawowego 2016/1036). Przepisy rozporządzenia podstawowego 2016/1036 przewidują wszczęcie na szczeblu Unii dochodzenia mającego na celu ustalenie występowania, stopnia i skutków domniemanego dumpingu na pisemny wniosek każdej osoby fizycznej lub prawnej albo organizacji nieposiadającej osobowości prawnej, działającej w imieniu przemysłu Unii lub w szczególnych okolicznościach bez złożenia takiego wniosku (art. 5 rozporządzenia podstawowego). Zgodnie z art. 13 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego 2016/1036, cła antydumpingowe nałożone na podstawie niniejszego rozporządzenia można rozszerzyć tak, aby objęły przywóz z państw trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak i niemodyfikowanych lub nieznacznie zmodyfikowanych produktów podobnych lub też ich części, w przypadku, gdy obowiązujące środki są obchodzone. Przepis art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego 2016/1036 stanowi, że dochodzenia na mocy niniejszego artykułu wszczyna się z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa członkowskiego lub dowolnej zainteresowanej strony, w przypadkach, gdy wniosek zawiera wystarczające dowody dotyczące czynników wymienionych w ust. 1 niniejszego artykułu. Wszczęcie następuje w drodze rozporządzenia Komisji, w którym nakazuje się organom celnym poddanie przywozu rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 lub żądanie gwarancji. Komisja informuje państwa członkowskie, gdy zainteresowana strona lub państwo członkowskie wystąpiły z wnioskiem uzasadniającym wszczęcie dochodzenia, a Komisja zakończyła jego analizę, lub gdy Komisja samodzielnie ustaliła, że należy wszcząć dochodzenie. Dochodzenia prowadzone są przez Komisję. Komisji mogą towarzyszyć organy celne, a dochodzenia są kończone w ciągu dziewięciu miesięcy.
W przypadku, gdy ostatecznie ustalone fakty uzasadnią rozszerzanie środków, rozszerzenia tego dokonuje Komisja zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 15 ust. 3. Rozszerzenie skutkuje począwszy od daty nałożenia obowiązku rejestracji na podstawie art. 14 ust. 5 lub żądania gwarancji. Odpowiednie przepisy proceduralne niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do wszczynania i prowadzenia dochodzeń mają zastosowanie na podstawie niniejszego artykułu. Według art. 14 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia podstawowego 2016/1036, tymczasowe lub ostateczne cła antydumpingowe nakłada się w drodze rozporządzenia, a pobiera je państwo członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu nakładającym te cła. Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz.
Począwszy od wszczęcia dochodzenia, Komisja, po poinformowaniu w odpowiednim czasie państw członkowskich, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu rejestrowania przywożonych produktów, tak by można było następnie zastosować środki, wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. Przywóz podlega rejestracji na wniosek przemysłu Unii, który to wniosek zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Przywóz można również poddać rejestracji z inicjatywy Komisji. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem Komisji. Takie rozporządzenie określa cel działania oraz w stosownych przypadkach, szacunkową kwotę przyszłej należności. Okres poddania przywożonych produktów obowiązkowej rejestracji nie przekracza dziewięciu miesięcy (art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego 2016/1036). Natomiast państwa członkowskie co miesiąc składają Komisji sprawozdania na temat handlu produktami przywozowymi podlegającymi dochodzeniu i środkom, a także na temat kwoty ceł pobranych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Wszczynając dochodzenie zgodnie z art. 5, Komisja tworzy kody Taric dla produktu objętego dochodzeniem. Państwa członkowskie, składając sprawozdania dotyczące produktu objętego dochodzeniem, korzystają z tych kodów Taric od momentu wszczęcia dochodzenia. Komisja może, na wyraźny i uzasadniony wniosek zainteresowanej strony, podjąć decyzję o przekazaniu zainteresowanym stronom niepoufnego podsumowania informacji dotyczących zagregowanej wielkości i wartości przywozu danych produktów (art. 14 ust. 6 rozporządzenia podstawowego 2016/1036).
Zgodnie z wymogami rozporządzenia podstawowego 2016/1036, w dniu 21 sierpnia 2023 r. zostało wydane rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2023/1649 z dnia 21 sierpnia 2023 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych, wprowadzonych rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 na przywóz sklejki z drewna brzozowego pochodzącej z Rosji, poprzez przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu, zgłoszonej lub niezgłoszonej jako pochodząca z Turcji i Kazachstanu, oraz poddającego rejestracji przywóz sklejki z drewna brzozowego wysyłanej z Turcji i Kazachstanu (powoływane jako "rozporządzenie wszczynające 2023/1649"). W świetle regulacji art. 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia wszczynającego 2023/1649, na podstawie art. 13 ust. 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego 2016/1036 organy celne państw członkowskich podejmują właściwe kroki w celu rejestrowania przywozu do Unii określonego w art. 1 niniejszego rozporządzenia. Obowiązek rejestracji wygasa po upływie dziewięciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia. Rozporządzenie wszczynające dochodzenie dotyczące obchodzenia środków antydumpingowych zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 sierpnia 2023 r. i weszło w życie następnego dnia po jego publikacji (23 sierpnia 2023 r.). Tym samym informacja o wszczęciu dochodzenia (i obowiązkowej rejestracji przywozu), które może zakończyć się nałożeniem cła antydumpingowego, została przez Komisję Europejską należycie podana do publicznej wiadomości. Poza sporem pozostaje, że zgłoszenia celnego skarżąca dokonała już po publikacji rozporządzenia wszczynającego dochodzenie (jak już wyżej wskazano 30 stycznia 2024 r.). Dlatego też już zwykła staranność przy prowadzeniu swoich spraw wymagała od przedsiębiorcy zajmującego się importem towarów na tak dużą skalę sprawdzenia regulacji prawnych, które mogą przedsiębiorcę dotyczyć. Podkreślenia przy tym wymaga, co strona skarżąca zupełnie pomija, że zostały utworzone nowe kody Taric dla produktu objętego dochodzeniem, tak jak tego wymagało rozporządzenie podstawowe 2016/1036 (art. 14 ust. 6). W przypadku sklejki wysyłanej z Kazachstanu był to kod 4412 33 10 20, a w przypadku sklejki wysyłanej z Turcji kod 4412 33 10 10. Jak wynika z art. 1 rozporządzenia wszczynającego 2023/1649, przywożona do Unii sklejka składająca się wyłącznie z arkuszy z drewna, przy czym grubość żadnej warstwy nie przekracza 6 mm, z zewnętrznymi warstwami z drewna wyszczególnionego w podpozycji 4412 33, z co najmniej jedną zewnętrzną warstwą z drewna brzozowego, nawet powlekanej, objęta była do czasu utworzenia nowych kodów, kodem CN 4412 33 10.
Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia przez organy zasady lex retro non agit, podnieść należy, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z sytuacją wprowadzenia przepisów rozszerzających cło antydumpingowe, które w sposób nieprzewidziany (zaskakujący) dotyczą stanów faktycznych zaistniałych przed ich wejściem w życie. Rozporządzenie wszczynające dochodzenie, które weszło w życie 23 sierpnia 2023 r., czyli przed datą dokonania przez skarżącą zgłoszenia celnego, zapowiadało ewentualne wprowadzenie takich przepisów, przewidywało określone mechanizmy związane z rejestracją danego towaru, w tym wprowadzenie kodu Taric dla produktu objętego dochodzeniem tak, aby zgodnie z rozporządzeniem podstawowym 2016/1036, można było zastosować środki, wobec tego przywozu od daty takiej rejestracji. Skoro rozporządzenie wszczynające dochodzenie obowiązywało w dacie dokonania zgłoszenia celnego, to stanowiło podstawę prawną do określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego i nie można w żadnym razie przyjąć, że mamy do czynienia z niedozwolonym retroaktywnym skutkiem cła antydumpingowego (por. również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt I GSK 365/20 i powołana tam judykatura). Utworzony kod Taric dla produktu objętego dochodzeniem przypisany do importowanego przez skarżącą towaru (4412 33 10 20) został wskazany w zgłoszeniu celnym z dnia 30 stycznia 2024 r. (pozycja 33 zgłoszenia). Zgodzić zatem należało się z organem odwoławczym, że nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego na podstawie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, które weszło w życie 15 maja 2024 r., w odniesieniu do towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym (a zatem przed wejściem w życie przedmiotowego rozporządzenia), było w pełni dopuszczalne w świetle prawa wspólnotowego, z uwagi na konieczność ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi. Dodać przy tym trzeba, że rozporządzenie podstawowe 2016/1036 uchylało rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. Urz. UE L z dnia 22 grudnia 2009 r. nr 343, str. 51, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie 1225/2009"), które, co należy zaakcentować, zawierało zbliżone regulacje prawne w zakresie wszczęcia dochodzenia i rejestracji przywożonych w jego trakcie produktów, tak aby można zastosować ostateczne cło od daty takiej rejestracji, a więc z mocą wsteczną. Stan taki potwierdza tylko prawidłowość przedstawionego wyżej stanowiska organu i świadczy o utrwalonej procedurze Unii Europejskiej w zakresie ochrony rynku wspólnotowego przed praktykami dumpingowymi.
Trafnie zatem w konkluzji swojego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, z odwołaniem się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie, że prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE) oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, świadomie dopuszcza możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną (porównaj wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach C-667/11 i C-376/02, dostępne na stronie https://curia.europa.eu). Dodać można, że w sprawie C-667/11 (która dotyczyła możliwości poboru cła antydumpingowego z mocą wsteczną od przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji), TSUE stwierdził, że art. 14 ust. 5 rozporządzenia 1225/2009 (który odpowiada co do istoty treści art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego 2016/1036), powinien być interpretowany w ten sposób, że warunki rejestracji tego rodzaju co sporne w postępowaniu głównym są zgodne z owym przepisem i są w związku z tym wystarczające do celów poboru z mocą wsteczną cła antydumpingowego w zastosowaniu art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, po przeprowadzeniu dochodzenia stwierdzającego zaistnienie obejścia ostatecznych ceł antydumpingowych nałożonych przez rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
W sprawie niniejszej, podobnie jak w rozpoznawanej przez TSUE, przywóz towaru podlegał obligatoryjnej rejestracji na podstawie rozporządzenia wszczynającego dochodzenie, dlatego podlega on cłu antydumpingowemu rozszerzonemu rozporządzeniem wykonawczym 2024/1287.
Zgodzić należało się także z organem, że obowiązującą jest zasada pierwszeństwa prawa unijnego i obowiązek wykładni prawa krajowego zgodnie z prawem unijnym. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyżej wyroku w sprawie sygn. akt I GSK 365/20, posiłkując się uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 16 października 2017 r., sygn. akt I FPS 1/17, wskazał, że "na obecnym etapie rozwoju prawa unijnego, powszechnie przyjmuje się, że z zasady pierwszeństwa prawa unijnego wynikają szczególne obowiązki nałożone na sądy krajowe oraz organy państwowe w zakresie zapewnienia skuteczności i pierwszeństwa prawa unijnego. Na sądach spoczywa obowiązek kontroli działań administracji publicznej w sposób umożliwiający wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem unijnym. Z obowiązkiem tym korelują podejmowane przez polskiego ustawodawcę działania legislacyjne, które wprost wskazują na nakaz uwzględniania prawa unijnego przy podejmowaniu rozstrzygnięć przez organy administracyjne (...). Obowiązek uwzględnienia wytycznych wynikających z prawa unijnego oraz orzeczeń TSUE przy podejmowaniu przez organy administracyjne rozstrzygnięć jest również powszechnie akcentowany w orzecznictwie zarówno TSUE jak i polskich sądów administracyjnych (...)." – zob. też powołane tam orzecznictwo i stanowisko doktryny prawa.
Ponadto jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt SK 19/06 (publ. OTK-A 2007/4/37), zasada niedziałania prawa wstecz stanowi jeden z podstawowych standardów państwa prawnego, zapewniających ochronę godności i autonomii jednostki. Zasada lex retro non agit nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Konstytucja dopuszcza wyjątki od tej zasady w szczególnych wypadkach, jeżeli ingerencja w stosunki i sytuacje prawne z przeszłości jest konieczna dla zapewniania realizacji innej, szczególnie cennej wartości konstytucyjnej, a jednocześnie wartości tej nie można urzeczywistnić w inny sposób. Im bardziej intensywna jest ingerencja prawodawcy w sferę stosunków prawnych ukształtowanych w przeszłości, tym większa musi być waga wartości konstytucyjnych uzasadniających taką ingerencję. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, na gruncie obowiązującej Konstytucji nie można całkowicie wykluczyć stanowienia regulacji retroaktywnych w sferze prawa daninowego, regulacje takie muszą jednak mieć szczególnie mocne uzasadnienie aksjologiczne. Trybunał zwrócił również uwagę, że zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, aby zainteresowany znał dokładną treść i wysokość ciążących na nim obowiązków daniowych w chwili zajścia zdarzeń powodujących powstanie takiego obowiązku.
W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi te zostały spełnione. Ponownie przypomnieć należy, że rozporządzenie wszczynające 2023/1649, tak jak stanowi art. 297 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 22 sierpnia 2023 r. i weszło w życie następnego dnia po jego publikacji (23 sierpnia 2023 r.). Z jego treści, z którą skarżąca spółka zobowiązana była się zapoznać, wprost wynikało, że produktem, którego dotyczy możliwe obchodzenie przewidzianych środków, jest sklejka składająca się wyłącznie z arkuszy z drewna, przy czym grubość żadnej warstwy nie przekracza 6 mm, z zewnętrznymi warstwami z drewna wyszczególnionego w podpozycji 4412 33, z co najmniej jedną zewnętrzną warstwą z drewna brzozowego, nawet powlekana, klasyfikowana w dniu wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/1930 do kodu CN ex 4412 33 00 (kod TARIC 4412 33 00 10) i pochodząca z Rosji ("produkt objęty postępowaniem"). Wynikało z tego, że jest to produkt, do którego mają zastosowanie obecnie obowiązujące środki. Dochodzeniem objęty jest taki sam produkt jak ten określony w poprzednim motywie, obecnie klasyfikowany do kodu CN 4412 33 10, ale wysyłany z Turcji i Kazachstanu, zgłoszony lub niezgłoszony jako pochodzący z Turcji i Kazachstanu (kody TARIC 4412 33 10 10 i 4412 33 10 20) ("produkt objęty dochodzeniem"). Środkami obecnie obowiązującymi, które być może są obchodzone, są środki antydumpingowe wprowadzone rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2021/1930 ("obowiązujące środki") – pkt B i C preambuły. W pkt E i F preambuły (zatytułowanymi odpowiednio "Procedura" i "Rejestracja") wskazano z kolei, że Komisja stwierdziła, iż istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie dochodzenia na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia podstawowego oraz poddanie przywozu produktu objętego dochodzeniem obowiązkowej rejestracji zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. Na tej właśnie podstawie przywóz produktu objętego dochodzeniem zostaje poddany obowiązkowej rejestracji w celu dopilnowania, by, jeśli w wyniku postępowania zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cła antydumpingowe mogły zostać pobrane w odpowiedniej wysokości, nieprzekraczającej cła rezydualnego nałożonego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2021/1930, od dnia wprowadzenia rejestracji tego przywozu.
Tym samym, skoro towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 30 stycznia 2024 r. podlegał obowiązkowej rejestracji przywozu do Unii (co potwierdza też powołany w zgłoszeniu celnym kod Taric), to skarżąca wprowadzając towar do obrotu miała świadomość o toczącym się postępowaniu antydumpingowym, którego konsekwencją będą cła antydumpingowe. Nie miała natomiast obowiązku importu przedmiotowego towaru. Spółka prowadząc działalność tego rodzaju winna uwzględniać, jako element ryzyka gospodarczego, możliwość zmiany przepisów prawa następujących po zakupie towaru, a obowiązujących w dniu dokonania zgłoszenia celnego, w szczególności, że przedmiotowy towar, tylko sprowadzony z Rosji, był już od 2021 r. objęty cłem antydumpingowym. Dlatego ochrona takich wartości jak bezpieczeństwo obrotu, ochrona rynku Wspólnoty przed praktykami dumpingowymi, a także zapewnianie efektywności prawa unijnego, uzasadniają objęcie cłem antydumpingowym towarów sprowadzonych w czasie trwania dochodzenia i przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, zarejestrowanych na podstawie rozporządzenia wszczynającego 2023/1649.
Wreszcie w świetle art. 48 UKC nie może również budzi wątpliwości, że po zwolnieniu towarów organy celne mogą do celów kontroli celnych weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Stosownie do art. 85 ust. 1 UKC, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Przepis art. 172 ust. 2 UKC stanowi z kolei, że data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych. Z powyższych regulacji wynika zatem, że data zgłoszenia celnego miała decydujące znaczenie w sprawie zarówno dla stawki celnej właściwej dla zgłaszanego towaru, jak również dla zastosowania środków pozataryfowych, tj. środków antydumpingowych w postaci cła antydumpingowego. Zgodnie przy tym z art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego 2024/1287, cło rozszerzone jest pobierane od przywozu zarejestrowanego zgodnie z art. 2 rozporządzenia wykonawczego 2023/1649, a zatem od przywozu w okresie od 23 sierpnia 2023 r. do 14 maja 2024 r. Dlatego też prawidłowo organy celne ustalając kwotę długu celnego, przyjęły elementy kalkulacyjne określone na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego (tj. wartość celna, klasyfikacja taryfowa i pochodzenie towaru).
Organy prawidłowo określiły także różnicę w podatku od towarów i usług między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą tego podatku wykazaną już w zgłoszeniu celnym. Szczegółowe wyliczenia z odwołaniem się do właściwych przepisów prawa znalazły się w decyzji organu I instancji i nie zostały przez skarżącą w żadnej mierze skutecznie podważone. Zasadnie organ odwoławczy wyjaśnił, że każda zmiana w wysokości wartości celnej czy wysokości należności celnych przekłada się na zmianę podstawy opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość należnego podatku VAT. Podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło (art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – Dz. U. z 2024 r. poz. 361, ze zm.). Zgodnie z art. 73d ustawy z dnia19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1373), naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności przywozowych, podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej i emisyjnej, które kończy się wydaniem jednej decyzji. Organy dokonały ostatecznie prawidłowego określenia kwoty tego podatku z uwzględnieniem w podstawie opodatkowania ostatecznego cła antydumpingowego.
Podsumowując stwierdzić należało, że organ odwoławczy nie naruszył wskazanych przepisów prawa materialnego, błędnie określonych zarzutach skargi jako przepisy postępowania, jak również należycie podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzył oraz ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, działając w granicach swobodnej oceny dowodów. Skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków dowodowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy i odnosi się do poszczególnych podniesionych w odwołaniu zarzutów. Organ prawidłowo wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz mające zastosowanie podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") obowiązany był ją oddalić, o czym orzekł w sentencji wyroku.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca spółka nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).