III SA/Lu 780/13

III SA/Lu 780/13 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2014-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Jadwiga Pastusiak
Marek Zalewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
I OSK 1188/14 - Wyrok NSA z 2016-01-29
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
art. 41 ust. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 267
art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr (...) w przedmiocie uchylenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. L. Wojewódzki Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania A. W. od rozkazu personalnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] czerwca 2013 r. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, uchylił rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w P. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji sierżanta sztabowego A. W., pomocnika dyżurnego Zespołu dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w P. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), dalej: ustawa o Policji.
Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w P. zwolnił A. W. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2013 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że A. W. od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniach lekarskich i z powodu choroby był niezdolny do służby. W dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący skierowany został na badania kontrolne, jednak nie zgłosił się na badania do poradni Profilaktycznej w L., nie poinformował bezpośredniego przełożonego o trudnościach w tym przedmiocie, nie pełnił służby i nie zgłosił gotowości do służby. Następnie w dniu [...] kwietnia 2013 r. został przyjęty do Szpitala Specjalistycznego MSW w Otwocku na Oddział Leczenia Zaburzeń Nerwowych na okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. Organ uznał, że została spełniona przesłanka zwolnienia policjanta ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, z którego wynika, że można zwolnić policjanta ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania prowadzenia służby z powodu choroby. Komendant stwierdził, że udokumentowana nieobecność A. W. spowodowana chorobą trwa od [...] czerwca 2012 r. i brak zwolnienia lekarskiego w dniu [...] kwietnia 2013 r. nie spowodował przerwania biegu okresu 12 miesięcy.
Organ pierwszej instancji podniósł, że nieobecność skarżącego dezorganizowała pracę Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w P., budziła również niezadowolenie i brak motywacji do służby wśród pozostałych funkcjonariuszy.
Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się zadaniami Policji, związanymi z obowiązkiem utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. zarzucił naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a., ponieważ organ nie zawiesił postępowania w sprawie zwolnienia ze służby w sytuacji, gdy skarżący złożył wniosek o wyłączenie Komendanta Powiatowego Policji w P. od prowadzenia postępowania.
Skarżący zarzucił wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji w P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.
Skarżący podniósł, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły przesłanki do zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, ponieważ jego choroba nie trwała 12 miesięcy. W okresie od [...] czerwca 2012 r. do [...] kwietnia 2013 r., a następnie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. przebywał na zwolnieniu lekarskich. W dniu [...] kwietnia 2013 r. zgłosił gotowość do służby. Zdaniem skarżącego, twierdzenia organu pierwszej instancji nie znajdują poparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organ nie ustalił również faktycznych przyczyn nieobecności policjanta.
Skarżący zarzucił również brak należytego uzasadnienia zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji.
Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. L. Wojewódzki Komendant Policji uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł na wstępie, że uchylona decyzja została wydana przed rozpatrzeniem sprawy wpadkowej, czyli wniosku skarżącego o wyłączenie organu przez organ wyższego stopnia.
Organ drugiej instancji uznał, że uzasadnienie faktyczne rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2013 r. jest niepełne, gdyż organ pierwszej instancji nie wskazał wyraźnie argumentów uzasadniających potrzebę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z powodu choroby. Organ pierwszej instancji skupił się na interpretacji przepisu dotyczącego przerwania biegu terminu 12 miesięcy zaprzestania służby. Organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. nastąpiło przerwanie ciągłości zwolnienia lekarskiego, ale nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca, gdyż w tym dniu skarżącemu nie powierzono do wykonywania żadnych obowiązków służbowych.
Organ odwoławczy podniósł, że twierdzenia Komendanta Powiatowego Policji w P., że nieobecność skarżącego budziła niezadowolenie i brak motywacji do służby wśród pozostałych funkcjonariuszy nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Komendant Powiatowy Policji w P. nie podjął ponadto działań zmierzających do ustalenia czy policjant będzie w stanie kiedykolwiek wykonywać obowiązki służbowe oraz czy ustała choroba będąca powodem zaprzestania służby.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. W. wniósł o uchylenie w całości rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zarzucił naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez wadliwe jego zastosowanie i uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...] czerwca 2013 r. w całości w sytuacji, gdy organ powinien rozpoznać odwołanie merytorycznie i wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub pkt 2 k.p.a.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja nie zwiera wytycznych określających, w jaki sposób ma postąpić organ pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skarżący zarzucił również brak uzasadnienia, dlaczego organ orzekł na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddany jest rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., którym L. Wojewódzki Komendant Policji uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. o zwolnieniu ze służby A. W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Zaskarżona decyzja (rozkaz personalny) wydana została na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest zatem decyzja kasacyjna, przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a nie decyzja rozstrzygająca merytorycznie sprawę co do istoty. Dokonując oceny legalności decyzji kasacyjnej sąd bada czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, czy też materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, bądź zachodziła potrzeba jego uzupełnienia w niewielkim zakresie, a organ odwoławczy mimo to uchylił się od rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby w Policji A. W. stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, z którego wynika, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Podkreślić należy, że w przepisie tym chodzi o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, a nie o nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego. Organ zobowiązany jest zatem wyjaśnić, czy w sprawie rzeczywiście wystąpiła przesłanka upływu 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby. Ponadto przepis ten nie przewiduje obligatoryjnego zwolnienia ze służby w przypadku zajścia okoliczności w nim wymienionych. Organ zobowiązany jest więc uzasadnić, dlaczego mając wybór pomiędzy pozostawieniem policjanta nadal w służbie a zwolnieniem go ze służby, decyduje się na jego zwolnienie
Z akt sprawy wynika, że A. W. od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. nieprzerwanie przebywał na zwolnieniach lekarskich i z powodu choroby był niezdolny do służby. W dniu [...] kwietnia 2013 r. skarżący został skierowany na badania kontrolne, jednak nie zgłosił się na badania do Poradni Profilaktycznej Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w L. Skarżący nie pełnił w tym dniu służby i nie zgłosił gotowości do służby. W dniu [...] kwietnia 2013 r. został przyjęty do Szpitala Specjalistycznego MSW w Otwocku na Oddział Leczenia Zaburzeń Nerwowych, gdzie przebywał od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r.
Organ pierwszej instancji uznał, że została spełniona przesłanka zwolnienia policjanta ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, ponieważ udokumentowana nieobecność A. W. spowodowana chorobą trwała od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] kwietnia 203 r. oraz od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] czerwca 2013 r. Brak zwolnienia lekarskiego w dniu [...] kwietnia 2013 r. nie spowodował w ocenie organu przerwania biegu okresu 12 miesięcy. Organ pierwszej instancji podniósł również, że nieobecność skarżącego dezorganizowała pracę Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w P., budziła również niezadowolenie i brak motywacji do służby wśród pozostałych funkcjonariuszy.
Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że L. Wojewódzki Komendant Policji prawidłowo stwierdził, że Komendant Powiatowy Policji w P. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. i nie uzasadnił decyzji godnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązkiem każdego organu administracji jest wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia oraz uzasadnienie go zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji skupił się na ocenie przesłanki upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Organ pierwszej instancji nie rozważył i nie przedstawił okoliczności przemawiających za zwolnieniem skarżącego ze służby, nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących szans na powrót skarżącego do zdrowia. Nie podjął kroków mających na celu ustalenie, jaki jest stan zdrowia skarżącego i jego zdolność do dalszej służby w Policji. Komendant Powiatowy Policji podał jako okoliczności uzasadniające zwolnienie skarżącego ze służby dezorganizację pracy jednego z pionów Policji, niezadowolenie i brak motywacji do służby pozostałych funkcjonariuszy z powodu nieobecności skarżącego. Powyższe argumenty organu pierwszej instancji, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, nie znajdują jednak odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodnym. Komendant Powiatowy Policji w P. nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że nieobecność skarżącego z powodu choroby negatywnie wpływa na funkcjonowanie jednostki.
W tych okolicznościach uzasadnione było zastosowanie przez L. Wojewódzkiego Komendanta Policji przepisu art. 138 § 2 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że L. Wojewódzki Komendant Policji nie zawarł w zaskarżonej decyzji wytycznych dla organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji zawarł bowiem wyraźne wytyczne dla organu pierwszej instancji, aby ustalił czy ustała choroba będąca powodem zaprzestania służby przez skarżącego oraz czy skarżący będzie w stanie kiedykolwiek wykonywać obowiązki służbowe. Zwrócił uwagę, że skarżący został zwolniony ze służby bez skierowania na badania przez właściwą komisję lekarską i oceny jego zdolności do służby. Organ odwoławczy wskazał zatem, zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).