III SA/Lu 765/24

III SA/Lu 765/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-07-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Inne
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 277
art. 235(1), art. 235(2)
Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. F. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2024 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. III SA/Lu 765/24
UZASADNIENIE
Decyzją Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2024 r., znak: [...], utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia 23 listopada 2023 r., Nr [...], znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia u T. F. choroby zawodowej - choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo jej następstw - pod postacią boreliozy wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1836).
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. (dalej jako "organ I instancji") po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie choroby zawodowej "Choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo jej następstw - boreliozy" wymienionej w poz. 26 wykazu chorób zawodowych. Następnie przeprowadził ocenę narażenia zawodowego oraz sporządził kartę oceny narażenia zawodowego. Organ I instancji ustalił m.in., że skarżący T. F. od 1 września 1991 r. do 23 sierpnia 1993 r. oraz przez okres trzech miesięcy w 2010 r. pracował we własnym gospodarstwie rolnym jako rolnik. W okresie od 1 lipca 2010 r. do 20 października 2018 r. prowadził własną działalność gospodarczą. Pracując w gospodarstwie rolnym oraz prowadząc działalność gospodarczą narażony był na działanie czynników szkodliwych tj. możliwe ukłucia przez kleszcze zainfekowanymi krętkami Borrelia burgdorferi.
W toku postępowania zostało wydane przez jednostkę orzeczniczą I stopnia -Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią boreliozy. Następnie jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie orzeczeniem lekarskim nr [...] potwierdziła ustalenia w zakresie braku rozpoznania u skarżącego boreliozy. Orzeczenie to było następnie uzupełniane kilkukrotnie w związku z wątpliwościami i zastrzeżeniami skarżącego, jednak lekarz orzecznik za każdym razem podtrzymywał dotychczasowe ustalenia.
Decyzją z dnia 23 listopada 2023 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. stwierdził brak podstaw jest podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od wskazanej decyzji, Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 2 października 2024 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że uprawnione w sprawach chorób zawodowych podmioty medyczne jednoznacznie orzekły, iż mimo narażenia zawodowego wykazanego u skarżącego, brak jest podstaw do rozpoznania u niego jednostki chorobowej pod postacią boreliozy. Jednoznaczne wnioski wynikające z orzeczeń poprzedzone zostały procesem diagnostycznym, na który składały się
m.in. specjalistyczne badania wykonane w tych jednostkach, jak również analiza dokumentacji medycznej doręczonej przez skarżącego. Organ odwoławczy wskazał również, że wystąpił do jednostki orzeczniczej I stopnia z prośbą o skierowanie skarżącego na badania do Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie poinformował, iż w przedmiotowej sprawie zostały wydane orzeczenia przez uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki orzecznicze I i II stopnia wraz z kilkakrotnymi opiniami uzupełniającymi. Orzeczenia te mają walor opinii biegłego, przy czym nie ma żadnej rozbieżności pomiędzy orzeczeniami tych placówek. Wobec tego nie zachodzi potrzeba uzyskiwania kolejnej opinii, tym razem Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2025 r., poz. 277 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Z powołanej definicji choroby zawodowej wynika, że wymagane jest ustalenie związku przyczynowego między działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy, a powstaniem choroby. Przy czym wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, a organ prowadzący postępowanie jest nim związany. Organ nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Związanie to wynika z tego, że orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, zatem tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej.
W ocenie organu odwoławczego przeprowadzone postępowanie nie naruszało przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a."). Organ I instancji zgromadził bowiem kompletny materiał dowodowy, który został dodatkowo uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego, a jednoznaczne i spójne ze sobą wnioski o braku rozpoznania u skarżącego jednostki chorobowej pod postacią boreliozy są dla sprawy przesądzające.
T. F. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego podnosząc, że nie zgadza się z nią w całej rozciągłości.
W jego ocenie zaskarżona decyzja jest błędna z uwagi na fakt, że organy inspekcji sanitarnej podważyły diagnozę, objawy oraz procedurę leczenia boreliozy w Szpitalu w P.. Ponadto występuje konflikt z lekarzem z Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie, z uwagi na fakt, iż w przeszłości był pacjentem wskazanego lekarza. Zdaniem skarżącego specjalista z Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie błędnie ocenił towarzyszące schorzenia, w sytuacji gdy nie ma ich potwierdzenia w dokumentacji medycznej i odsyła pacjenta do Poradni Reumatologicznej. Także wiarygodność procesu diagnostyczno - orzeczniczego prowadzonego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie jest wątpliwa.
Ponadto, skarżący wskazał, że lekarz z Instytutu Medycyny Wsi zmieniał "narrację" w zależności od przedstawionej dokumentacji medycznej, a wyniki jego badań przeprowadzone w jednostce orzeczniczej I stopnia są niewiarygodne z uwagi na fakt, że zostały przeprowadzone w okresie antybiotykoterapii.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie okoliczność pracy skarżącego w warunkach narażenia zawodowego na działanie czynników szkodliwych tj. możliwe ukłucia przez kleszcze zainfekowanymi krętkami Borrelia burgdorferi nie była sporna. Wynika to bezpośrednio z karty oceny narażenia zawodowego z dnia 13 grudnia 2022 r. (k. 263 akt adm.).
Sporne pozostaje natomiast stwierdzenie u skarżącego jednostki chorobowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.
Innymi słowy istota sprawy sprowadza się do tego, czy w przypadku skarżącego można postawić rozpoznanie boreliozy.
W przedmiotowej sprawie organy obu instancji – w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności orzeczenia lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Lublinie oraz Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie – ustaliły, że u skarżącego nie potwierdzono postawionego w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w P. rozpoznania boreliozy.
Zgodnie z art. 2351 Kodeksu Pracy za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 k.p.).
Wykaz chorób zawodowych wraz ze sposobem i trybem postępowania dotyczącym zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.
Z chorobą zawodową mamy do czynienia, gdy zostaną spełnione następujące dwie przesłanki: występowanie schorzenia odpowiadającego schorzeniu zamieszczonemu w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a czynnikami szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić po przeprowadzeniu postępowania na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego. Stąd w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym, które odnosi się do zachorowania pozostającego w związku przyczynowo - skutkowym z wykonywaną pracą.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało uregulowane w rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Podejrzenie wystąpienia choroby zawodowej należy zgłosić odpowiedniemu organowi państwowemu, którym jest m.in. państwowy powiatowy inspektor sanitarny. Właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, w szczególności przeprowadza ocenę narażenia zawodowego oraz sporządza kartę oceny narażenia zawodowego, którą wraz ze skierowaniem na badania przekazuje do jednostki orzeczniczej I stopnia. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych. Z kolei jednostkami orzeczniczymi I stopnia są:
1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy,
2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych)
- w zakresie wszystkich chorób zawodowych;
3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych;
4) podmioty lecznicze, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby.
Właściwy lekarz wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej "orzeczeniem lekarskim", na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. W przypadkach uznanych przez lekarza za uzasadnione stanem zdrowia pracownika, byłego pracownika albo w przypadku śmierci pracownika albo byłego pracownika lekarz wydaje orzeczenie lekarskie na podstawie dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że wydane w sprawie orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a organ prowadzący postępowanie nie może jej odrzucić. Organ administracji nie jest - co do zasady - upoważniony do dokonywania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, która mogłaby prowadzić do odmiennego rozpoznania czy zaklasyfikowania schorzenia. Orzeczenie lekarskie stanowi bowiem jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Organy inspekcji sanitarnej mogą więc odstąpić od ustaleń lekarskich wyłącznie wtedy, gdy ustalenia te budzą wątpliwości w świetle pozostałych zgromadzonych dowodów. Innymi słowy, skoro organy administracji publicznej nie mogą samodzielnie czynić ustaleń wymagających wiadomości specjalnych, to są związane orzeczeniami lekarskimi (wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2021 r., II OSK 1408/18). Trafnie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia (wyrok NSA z dnia 28 września 2021 r., II GSK 451/21).
W wykazie chorób zawodowych, zawartym w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, znajdują się "choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa", a w wykazie szkodliwych czynników biologicznych wg rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 kwietnia 2005 r. w sprawie szkodliwych czynników biologicznych dla zdrowia w środowisku pracy oraz ochrony zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz.U. z 2005 r., Nr 81, poz. 716 ze zm.) znajduje się bakteria Borrelia burgdorferi zakwalifikowana do 2 grupy zagrożenia, która bez wątpienia w świetle definicji legalnej, zawartej w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, wywołuje chorobę zakaźną, jaką jest borelioza z Lyme.
W związku z tym, aby zasadnie twierdzić, że u konkretnej osoby wystąpiła choroba zawodowa pod postacią boreliozy, należy wykazać, że doszło do zakażenia bakterią Borrelia burgdorferi, w wyniku czego rozwinęła się jednostka chorobowa sklasyfikowana w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób jako ICD-10: A69. 2.
Jak wynika z rekomendacji Polskiego Towarzystwa Epidemiologów i Lekarzy Chorób Zakaźnych dotyczącej diagnostyki i leczenia boreliozy z Lyme (Przegląd Epidemiologiczny 2023; 77(3):261-278, opubl. https://www.przeglepidemiol.pzh.gov.pl/) - warunkiem rozpoznania i leczenia boreliozy jest stwierdzenie charakterystycznych objawów klinicznych potwierdzone badaniami serologicznymi. Wyjątek stanowi rumień wędrujący, który nie wymaga wykonywania żadnych badań. Rozpoznanie opiera się na wywiadzie pokłucia przez kleszcza lub potencjalnej ekspozycji, obrazie klinicznym oraz wynikach testów dodatkowych. Zalecana jest diagnostyka dwuetapowa. Pierwszy etap to ilościowy test przesiewowy w celu wykrycia swoistych przeciwciał przeciwko Borrelia burgdorferi w surowicy krwi. Badania te obecnie wykonywane są za pomocą testów immunoenzymatycznych ELISA (Enzyme-Linked Immunosorbent Assay), testów chemiluminescencyjnych CLIA (Chemiluminescence ImmunoAssay) i testów multipleksowanych MMIA (Multiplexed Microbead ImmunoAssay). Ujemny wynik pierwszego testu wskazuje, że borelioza jest nieprawdopodobna i nie wymaga dalszej diagnostyki. W drugim etapie, gdy wynik jest dodatni lub wątpliwy należy potwierdzić metodą Western Blot (WB).
Z powołanych rekomendacji wynika również, że przy ujemnych testach ELISA, CLIA i MMIA nie należy wykonywać Western Blot. Bezcelowe jest wykonywanie jako jedynego testu Western Blot. Błędem jest pomijanie testu ELISA/CLIA/MMIA i stosowanie jedynie testu Western Blot w celu potwierdzenia rozpoznania, jak również wykorzystywanie testu Western Blot IgM do rozpoznania późnej boreliozy z Lyme i wykorzystywanie testu Western Blot IgM do monitorowania skuteczności leczenia boreliozy z Lyme.
W rekomendacji zwrócono również uwagę, że ryzyko zachorowania na boreliozę z Lyme po pojedynczym pokłuciu przez kleszcze jest niskie i wynosi od <1% do 2,6%; najwyższe ryzyko wynosi 14,4% w przypadku pokłucia przez kleszcza zakażonego pozostającego w skórze przez ponad 24 godziny. Tak więc pokłucie nawet przez zakażonego kleszcza nie musi prowadzić do zakażenia człowieka.
Także z opinii Konsultanta Krajowego w sprawie zasad diagnostyki i leczenia boreliozy z dnia 30 stycznia 2024 r. (Pismo z dnia 30.01.2024 r., wydane przez: Ministerstwo Zdrowia, DLG.741.99.2023.WN, Opinia Konsultanta Krajowego w sprawie zasad diagnostyki i leczenia boreliozy zgodnie z pismem DLG.741.99.2023.WN z dnia 10.01.2024 r, www.mz.gov.pl) wynika, że standardem diagnostycznym pozostaje diagnostyka dwustopniowa w pierwszym etapie testem immunofluorescencji z ilościową oceną przeciwciał (testy oparte na metodzie ELISA i jej modyfikacjach - wysoka czułość) z następowym testem metodą Western-blot i oceną charakterystyki produkowanych przeciwciał (test jakościowy, wysoka swoistość).
W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, że u skarżącego nie rozwinęła się jednostka chorobowa – borelioza, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Bowiem uprawnione podmioty medyczne jednoznacznie orzekły, iż mimo narażenia zawodowego wykazanego u T. F., brak jest podstaw do rozpoznania boreliozy. Orzeczenia poprzedzone zostały procesem diagnostyczno - orzeczniczym, na który składały się m.in. specjalistyczne badania wykonane w tych jednostkach, jak również analiza dokumentacji medycznej doręczonej przez pacjenta.
W ocenie sądu, organy zasadnie odmówiły stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pod postacią boreliozy. W szczególności z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 9 listopada 2020 r. (k. 38 akt adm.) wynika, że w okresie od 2013 r. do 2020 r. wykonano szereg badań w kierunku rozpoznania boreliozy. W 2013 r. i 2016 r. wykonano u skarżącego testy ELISA, które wykluczyły boreliozę. Dwukrotnie wykonany test Western-blot w 2018 r. również dał wynik ujemny. W 2020 r. w Instytucie Medycyny Wsi także wykonano u skarżącego test Western-blot, którego wyniki były ujemne. Wyniki badań wskazują więc, że skarżący nie jest chory na boreliozę, pomimo że zgłasza dolegliwości podobne do objawów tej choroby.
W świetle powyższego, prawidłowość stanowiska orzekających organów inspekcji sanitarnej nie budzi wątpliwości.
W ocenie Sądu, organy w sposób właściwy zgromadziły i oceniły cały materiał dowodowy, a ponadto prawidłowo ustaliły, zinterpretowały i zastosowały przepisy Kodeksu pracy oraz rozporządzeń.
Odnosząc się natomiast do zarzutu, że skarżący był pacjentem lekarza jednostki orzeczniczej II stopnia, należy wskazać, że zgodnie z art. 84 § 2 k.p.a. biegły podlega wyłączeniu na zasadach i w trybie określonym w art. 24. Wyłączenie biegłego wymaga przynajmniej uprawdopodobnienia, że istnieją okoliczności, które mogą wywołać wątpliwość co do jego bezstronności. Na żadnym etapie postępowania administracyjnego skarżący nie podnosił okoliczności wskazujących na potencjalną bezstronność lekarza, a wręcz przeciwnie – zgłaszał liczne uwagi do opinii. Także z akt administracyjnych nie wynika, aby lekarz z Instytutu Medycyny Wsi w Lublinie wcześniej leczył skarżącego. Wobec tego należy uznać stawiany zarzut za zupełnie chybiony.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.