III SA/Lu 764/24

III SA/Lu 764/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-01-23
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Rozgraniczenie nieruchomości
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61a § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1151
art. 29
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Asesor WSA Agnieszka Kosowska, , po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białej Podlaskiej z dnia [...]października 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z 14 października 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy D. K. (dalej jako "organ I instancji") z 5 stycznia 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
W dniu 6 września 2023 r. do Wójta Gminy D. K. wpłynął wniosek T. Ż. (dalej jako "skarżący") o rozgraniczenie działki nr [...]/2 (której skarżący jest właścicielem) z działką nr [...]/1 (własność A. J. i A. J.), położonych na terenie obrębu M., gmina D. K..
Postanowieniem z 5 stycznia 2024 r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonych na terenie obrębu [...] M., gmina D. K. o numerach ewidencyjnych [...]/2 i [...]/1.
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że granica pomiędzy nieruchomościami objętymi wnioskiem o rozgraniczenie jest prawnie ustalona, gdyż postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadzone było z urzędu przy scaleniu gruntów wsi M., a ustalone i wyznaczone wówczas granice zatwierdzone decyzją Wojewody Bialskopodlaskiego Nr [...] z 20 września 1977 r. są prawnie obowiązujące. Dodatkowe punkty graniczne pomiędzy działką nr [...]/1 i nr [...]/2 określone przy podziale nieruchomości prowadzonym w 1990 r. w związku ze zwrotem działki pod budynkami zostały ustalone w sposób prawidłowy, co zostało potwierdzone przy czynnościach wznowienia znaków granicznych dokonanych w 2006 r. Dokonane w 2006 r. przez geodetę uprawnionego T. K. wznowienie granic i ustalony przebieg granicy został przez właścicieli obu działek ([...]/1 i [...]/2) zaakceptowany bez zastrzeżeń. Protokół wznowienia znaków granicznych został podpisany przez A. J., A. J. oraz T. Ż..
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł T. Ż..
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej postanowieniem z 14 października 2024 r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy zachodzą normatywne powody do przeprowadzenia rozgraniczenia. Kolegium wskazało, że jeżeli miało miejsce scalenie gruntów, to należy przyjąć założenie, że granice nieruchomości są ustalone i tylko wtedy można byłoby wszcząć postępowanie w sprawie rozgraniczenia, gdyby to domniemanie zostało obalone za pomocą obiektywnych, a nie subiektywnych dowodów. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Jako przesłankę negatywną, stanowiącą przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia, organ I instancji wskazał tylko i wyłącznie decyzję w sprawie scalenia gruntów. Pozostałe okoliczności i zdarzenia niosące skutki prawne organ I instancji powołał jako potwierdzające słuszność jego rozumowania. Wbrew zarzutom zażalenia, organ I instancji nie uznał, że inną uzasadnioną przyczyną w rozumieniu art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", jest dokonany w 2000 r. podział nieruchomości oraz przeprowadzona w 2016 r. procedura wznowienia znaków granicznych. Te czynności organ I instancji uznał za okoliczności potwierdzające to, że granica działek nr [...]/1 i [...]/2 (w istocie rzeczy wewnętrzna granica pierwotnej działki nr [...] należącej do rodziców skarżącego) nie zmieniła się, to znaczy nie zaszły żadne zdarzenia faktyczne lub prawne, które spowodowałyby potrzebę jej wyznaczenia od czasu, gdy dokonany został podział działki nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że działka nr [...], której granice zostały ustalone w scaleniu, została podzielona w celu realizacji uprawnień rodziców skarżącego do gruntu pod budynkami w trybie przepisów ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i członków ich rodzin oraz zmianie ustawy o podatku rolnym. Wydzielona wówczas działka nr [...]/2 o pow. 0,25 ha została nieodpłatnie zwrócona F. Ż. i P. Ż., zaś druga z wydzielonych wówczas działek, oznaczona nr [...]/1, została nieodpłatnie przyznana skarżącemu, na jego wniosek, w trybie art. 118 ust. 2a i 4 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, decyzją z 6 czerwca 2000 r., nr [...], wydaną przez Starostę P. Następnie, umową zawartą 20 czerwca 2006 r. skarżący sprzedał tę działkę małżonkom J. , a oni, miesiąc później, wznowili znaki graniczne, w której to procedurze skarżący uczestniczył akceptując wskazania geodety. Pomiędzy dokumentacją geodezyjną, obejmującą dokumentację scalenia gruntów wsi M. i wyznaczone wówczas granice działki nr [...], dokumentację podziału działki nr [...], a następnie dokumentacją wznowienia znaków granicznych działki nr [...]/1, nie ma żadnej sprzeczności. Kolegium podkreśliło, że szczególny walor obiektywizmu ma tutaj dokumentacja scaleniowa jako źródło wiedzy o przebiegu granicy działki nr [...], zwłaszcza, że z decyzji zatwierdzającej projekt scalenia nie wynika, aby rodzice skarżącego, uczestnicy scalenia, kwestionowali którąkolwiek z granic tej działki. Nie tylko granice zewnętrzne działki nr [...] nie były kwestionowane, ale też nigdy wcześniej nie była kwestionowana linia graniczna wydzielająca z niej dwie kolejne działki geodezyjne. Granicy tej nie kwestionowali rodzice skarżącego uwłaszczając się na działce nr [...]/2, nie kwestionował ich sam skarżący, ani uwłaszczając się na działce nr [...]/1, ani nabywając prawa spadkowe do działki nr [...]/2, ani wreszcie – sprzedając działkę nr [...]/1. Skarżący miał dość czasu, aby rozwiać swoje ewentualne wątpliwości co do przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...]/2 i [...]/1, skoro od daty zwrotu działki siedliskowej do daty sprzedaży działki dożywotniego użytkowania upłynęło 16 lat.
Organ II instancji stwierdził, że z ustalonych okoliczności sprawy nie wynika też, aby w czasie pomiędzy scaleniem (1977 r.) a wystąpieniem z podaniem o rozgraniczenie (2023 r.). zaistniały jakiekolwiek zdarzenia faktyczne, które mogłyby spowodować potrzebę ustalenia granicy. Skarżący nie wskazał żadnych argumentów w podaniu o rozgraniczenie. Zarzuty skarżącego koncentrują się na kwestionowaniu rzetelności dokumentacji geodezyjnej, przy czym nie są poparte żadnymi konkretami. W tych okolicznościach organ II instancji uznał je za bezzasadne.
Skargę na postanowienie organu II instancji wniósł T. Ż..
Skarżący zarzucił naruszenie:
a) art. 61a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, którym organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania, podczas gdy skarżący był i jest stroną uprawnioną do złożenia wniosku o rozgraniczenie, a nie występowały jakiekolwiek uzasadnione przyczyny odmowy wszczęcia postępowania;
b) art. 61a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 w zw. z art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że organ I instancji przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wbrew przepisom prowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia istnienia podstaw do rozgraniczenia, podczas gdy przeszkoda we wszczęciu postępowania powinna wynikać z samego brzmienia złożonego wniosku, a organ, który odmawia wszczęcia postępowania nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego danej sprawy;
c) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że organ I instancji wadliwie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i uznał, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie, podczas gdy już z samego pisma skarżącego wynika, że istnieje spór co do przebiegu granic nieruchomości, które miałyby podlegać rozgraniczeniu;
d) art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że organ I instancji naruszył wskazane zasady przy podejmowaniu postanowienia, naruszając przepisy prawa, naruszając zasadę prawdy obiektywnej, zasadę zaufania do władzy publicznej oraz zasadę wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego nieruchomości położonych na terenie obrębu [...] M., gmina D. K. o numerach ewidencyjnych [...]/2, stanowiącej własność T. Ż., i [...]/1 (stanowiącej własność A. J. i A. J.).
Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Początkowy zatem etap rozpoznania sprawy obejmuje badanie istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących dopuszczalność postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie T. Ż. wniósł o rozgraniczenie działki nr [...]/2, stanowiącej jego własność z działką nr [...]/1, stanowiącą własność A. J. i A. J., położonych na terenie obrębu M. , gmina D. K..
Rozgraniczenie nieruchomości w postępowaniu administracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1151 z późn. zm.), dalej: "ustawa". Celem postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granic nieruchomości przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów (art. 29 ust. 1 ustawy). Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 wskazanej ustawy, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Postępowanie o rozgraniczenie nieruchomości przeprowadza się z urzędu przy scaleniu gruntów (art. 30 ust. 2 ustawy).
W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że zaistniała przeszkoda uniemożliwiająca wszczęcie i przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego. Wystąpiła bowiem "inna uzasadniona przyczyna", o której mowa w art. 61a § 1 k.p.a., uniemożliwiająca wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, a mianowicie okoliczność, że granica pomiędzy nieruchomościami wskazanymi we wniosku o rozgraniczenie została prawnie ustalona i nie zaistniały żadne zdarzenia, które mogłyby spowodować potrzebę ustalenia granicy.
Z akt sprawy wynika, że na terenie obrębu [...] M., gmina D. K. w latach 1976 – 1977 przeprowadzone zostało scalenie gruntów. Ustalone w trakcie scalenia granice działki [...] (podzielonej w 1990 r. na działki [...]/1 i [...]/2) zostały zatwierdzone ostateczną decyzją Wojewody Bialskopodlaskiego z 20 września 1977 r., nr [...] Granice te nie zostały zakwestionowane przez uczestników scalenia. W 1990 r. dokonano podziału działki nr [...] o pow. 0,64 ha na działki nr [...]/1 o pow. 0,39 ha i nr [...]/2 o pow. 0,25 ha. Operat z podziału działki nr 81 znajduje się w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej i zarejestrowany jest pod numerem ewidencyjnym [...]. Decyzją z 5 czerwca 1990 r. działka nr [...]/2 o powierzchni 0,25 ha została nieodpłatnie zwrócona F. Ż. i P. Ż. (rodzicom skarżącego). Na wniosek skarżącego prawo własności działki nr [...]/1 zostało mu nieodpłatnie przyznane decyzją Starosty P. z 6 czerwca 2000 r. (nr [...]).
Następnie w 2006 r. skarżący sprzedał działkę [...]/1 A. J. i A. J.. Na wniosek A. J., w dniu 12 lipca 2006 r., przeprowadzone zostały czynności wznowienia znaków granicznych działki nr [...]/1. Wznowienia znaków granicznych dokonano na podstawie danych zawartych w operacie scaleniowym nr [...] i operacie nr [...] z podziału działki nr [...]. Z czynności wznowienia znaków granicznych geodeta uprawniony T. K. sporządził protokół wznowienia znaków granicznych. Jak wynika z protokołu, w czynnościach związanych ze wznowieniem znaków granicznych uczestniczyli T. Ż., A. J. i A. J.. Geodeta odszukał punkty graniczne i zamarkował je palikami drewnianymi. Uczestniczący w czynnościach wznowienia granic właściciele działek nr 81/1 i [...]/2 nie zakwestionowali położenia wskazanych przez geodetę punktów granicznych. Protokół wznowienia znaków granicznych został podpisany przez strony postępowania bez zastrzeżeń. Operat techniczny z czynności wznowienia granicy działki nr [...]/1 został przyjęty w dniu 25 sierpnia 2006 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Starostwie Powiatowym w P. pod numerem [...]
W orzecznictwie podkreśla się, że jeżeli przebieg granic został już wcześniej ustalony i granice zostały utrwalone w terenie, postępowanie rozgraniczeniowe może być prowadzone jedynie wówczas, gdy nastąpiły nowe zdarzenia o charakterze faktycznym, które mogą sprawiać, że stan władania gruntami różni się od tytułu prawnego do tego władania (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2024 r., sygn. akt I OSK 432/23, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 28 maja 2024 r., sygn. akt VII SA/Wa 199/24 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z 10 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1685/14 i z 28 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 878/17)
Istotą postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie przebiegu granicy pomiędzy nieruchomościami w sytuacji, gdy powstał spór pomiędzy właścicielami nieruchomości co do jej przebiegu albo gdy nie zostały wytyczone i utrwalone granice nowo utworzonej nieruchomości lub brak jest dokumentów pozwalających na określenie pierwotnego położenia przesuniętych, uszkodzonych lub zniszczonych znaków granicznych.
W niniejszej sprawie żadna z tych okoliczności nie zaistniała. We wniosku o rozgraniczenie skarżący nie wskazał przyczyny wystąpienia z żądaniem rozgraniczenia. Nie powołał się na istniejący spór o granicę. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji również nie wskazał konkretnych okoliczności, świadczących o potrzebie rozgraniczenia. Zakwestionował natomiast prawidłowość przeprowadzonego w 2006 r. wznowienia znaków granicznych i podważył rzetelność dokumentacji geodezyjnej, znajdującej się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Należy zatem wyjaśnić, że podnoszone przez skarżącego okoliczności nie mogą stanowić podstawy wszczęcia postępowania o rozgraniczenie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że granica między działkami nr [...]/1 i nr [...]/2 jest ustalona, punkty graniczne mają określone położenie w postaci współrzędnych i odległości między nimi (wykaz współrzędnych zawarty jest w operacie technicznym [...]), co w konsekwencji oznacza, że nie występują wskazane powyżej okoliczności pozwalające na uznanie, że w sprawie zaistniał spór w rozumieniu art. 29 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Słusznie stwierdziło Kolegium, że granice działki nr [...] nie były kwestionowane od chwili scalenia. Nie była również kwestionowana granica pomiędzy działkami nr [...]/2 i [...]/1, powstałymi w wyniku podziału działki nr 81 w 1990 r. Nic nie wskazuje również na to, aby skarżący przed sprzedażą działki nr [...]/1 w 2006 r. miał jakiekolwiek wątpliwości dotyczące przebiegu granicy, nie doszło także do zakwestionowania przez niego przebiegu granicy w czasie czynności wznowienia granic, przeprowadzonych po sprzedaży działki nr [...]/1.
Do akt sprawy dołączona została dokumentacja geodezyjna, potwierdzająca fakt prawnego ustalenia granicy i dokumentująca jej przebieg. Z prawidłowych ustaleń organu wynika, że po ustaleniu granicy i jej wznowieniu nie zaszły żadne nowe zdarzenia o charakterze faktycznym, które spowodowałyby zmiany w zakresie władania właścicieli nieruchomości objętych wnioskiem. Należy w tym miejscu zauważyć, że właściciele działki nr [...]/1 nie potwierdzili sporu o granicę. Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 3 października 2023 r. w Urzędzie Gminy D. K. stawiła się A. J., która odwołała się do przeprowadzonego w 2006 r. wznowienia granic.
Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 61a § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że organ I instancji przed wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wbrew przepisom prowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia istnienia podstaw do rozgraniczenia. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2023 r., sygn. akt I OSK 2840/19, z uwagi na to, że wszczęcie postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości następuje w formie postanowienia, organ prowadzący postępowanie rozgraniczeniowe do którego wpłynął wniosek o rozgraniczenie zobowiązany jest między innymi zbadać, czy żądanie zawarte we wniosku może być przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego, a w przypadku ustalenia, że żądanie zawarte we wniosku nie może być przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego organ zobowiązany jest wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.
W wyroku z 12 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1124/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawodawca, określając w przepisach ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne zasady wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego, nałożył na organ obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego. Obejmuje ono m.in. ustalenie, czy żądanie kwalifikuje się do rozpoznania w tym postępowaniu, czy osoba, która złożyła wniosek, posiada przymiot strony i określenia podmiotów i uczestników tego postępowania oraz zbadania stanu prawnego granic rozgraniczanej nieruchomości. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie można zaakceptować poglądu, że organ administracji publicznej właściwy w sprawie o rozgraniczenie nieruchomości związany jest wnioskiem strony i nie ma możliwości zbadania – przed wydaniem postanowienia o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego – zakresu żądania oraz dopuszczalności wszczęcia postępowania o rozgraniczenie.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające, poprzedzające wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i doprowadziło do trafnej konkluzji, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego. Zakres tego postępowania ograniczony był do zbadania dopuszczalności wszczęcia postępowania o rozgraniczenie i nie wykraczał poza treść wniosku. Wszystkie podjęte przez organ czynności zmierzały do ustalenia, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowanie o rozgraniczenie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej prawidłowo uznało, że w tych okolicznościach sprawy, stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a., należało odmówić wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.
Organ odwoławczy nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy w ocenie skarżącego już z samego pisma skarżącego wynika, że istnieje spór co do przebiegu granic nieruchomości, które miałyby podlegać rozgraniczeniu. Jak wskazano wyżej, skarżący na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie sprecyzował, na czym miałby polegać spor o granicę. Także w skardze do sądu nie przytoczył skarżący żadnych konkretnych okoliczności mogących świadczyć o zaistnieniu sporu o granicę po jej wcześniejszym ustaleniu. Błędne jest stanowisko skarżącego, że z samego faktu złożenia wniosku rozgraniczeniowego wynika fakt sporu co do granic nieruchomości. Podstaw do wszczęcia postępowania o rozgraniczenie w stanie faktycznym sprawy nie daje także podnoszona przez skarżącego okoliczność, że jako właściciel nieruchomości o numerze [...]/2 jest stroną postępowania rozgraniczeniowego.
Bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 w zw. z art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że organ I instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej, zasadę zaufania do władzy publicznej oraz zasadę wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. W ocenie sądu nie doszło w toku postępowania do naruszenia wskazanych przepisów postępowania. Organ podjął wszelkie czynności, mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ szczegółowo przeanalizował zgromadzoną dokumentację geodezyjną w celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wszczęcia postępowania o rozgraniczenie. Wyczerpująco i przekonująco uzasadnił swoje stanowisko, wyjaśniając podstawę prawną odmowy wszczęcia postępowania.
Zaskarżone postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości nie narusza zatem prawa.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.).
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.