III SA/LU 75/21

III SA/Lu 75/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-05-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-02-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
II GSK 2259/21 - Wyrok NSA z 2025-10-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1268
art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.
Dz.U. 2021 poz 450
art. 44
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania K. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa L. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii C prawa jazdy K. K., przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2020 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. przez egzaminatora K. C..
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r. Marszałek Województwa L. unieważnił praktyczny egzamin państwowy w zakresie kategorii C prawa jazdy K. K., przeprowadzony przez egzaminatora K. C. w dniu [...] lutego 2020 r..
Organ pierwszej instancji ustalił, że podczas części praktycznej egzaminu, około godziny [...], doszło do kolizji drogowej podczas omijania przez K. K. pojazdu zaparkowanego po prawej stronie jezdni. Po zdarzeniu egzaminowany zatrzymał pojazd i oczekiwał na polecenie egzaminatora. Zarejestrowane na nagraniu słowa wypowiedziane podczas postoju są niezrozumiałe. Po około 40 sekundach od zatrzymania pojazdu egzaminator zapytał "No co, jedzie jeszcze?". Następnie pojazd egzaminacyjny kontynuował jazdę. Egzamin zakończył się o godzinie [...], po 49 minutach trwania egzaminu w ruchu drogowym. Egzaminator poinformował egzaminowanego o pozytywnym wyniku egzaminu.
Pismem z dnia [...] 2020 r. Sąd Rejonowy [...] w L. przesłał Marszałkowi Województwa L. odpis prawomocnego wyroku z dnia [...] 2020 r., w sprawie sygn. akt [...], którym uznano K. C. winnym popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. i wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości [...] zł.
Organ pierwszej instancji wskazał, że spowodowanie kolizji lub wypadku drogowego lub zachowanie osoby egzaminowanej mogące skutkować kolizją lub wypadkiem drogowym w trakcie egzaminu jest zachowaniem osoby egzaminowanej zagrażającym bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkującym przerwaniem egzaminu państwowego, zgodnie z zapisem w poz. 1 tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r., poz. 1206).
Organ podkreślił, że po kolizji egzaminator nie poinformował egzaminowanego o nieprawidłowym wykonaniu zadania omijania oraz nie przerwał egzaminu, do czego był zobowiązany treścią § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Egzamin powinien zostać przerwany przez egzaminatora, a egzaminowany powinien uzyskać negatywny wynik z egzaminu, zgodnie z § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia.
Jednocześnie organ podniósł, że z analizy nagrania wynika, iż egzaminator nie prowadził egzaminu po drodze jednokierunkowej, podczas gdy zgodnie z poz. 4 tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia jednym z obowiązkowych zadań do wykonania w trakcie egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii C jest jazda drogami jednokierunkowymi o różnej liczbie pasów ruchu.
W ocenie Marszałka Województwa, wbrew wyjaśnieniom K. K. zawartym w piśmie z dnia [...] września 2020 r., nagranie z rejestratora zamontowanego w pojeździe egzaminacyjnym wskazuje na K. K. jako sprawcę zderzenia pojazdów na ul. [...] w L..
W konsekwencji organ stwierdził, że egzamin K. K. przeprowadzony został niezgodnie w obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa i zaistniały przesłanki unieważnienia egzaminu przewidziane przepisem art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami.
Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł K. K.. Odwołujący podniósł, że nagranie z egzaminu nie wskazuje manewru, który spowodował kolizję z innym pojazdem, a organ błędnie uznał, że doszło do stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa, które powinno uzasadniać przerwanie egzaminu i wystawienie negatywnej oceny. Skarżący podniósł, że ingerencja w prawa nabyte, uzyskane w wyniku pozytywnego egzaminu, powinna być stosowana wyjątkowo.
Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o audiowizualną dokumentację egzaminu ustaliło, że egzamin w ruchu drogowym rozpoczął się o godzinie [...]. W trakcie egzaminu praktycznego pojazd ruszył ul. [...], następnie jechał ul. [...], ul. [...], ul. [...] i o godz. [...] bez wydania przez egzaminatora polecenia skręcił w ul. [...], zamiast kontynuować dalej jazdę na wprost zgodnie z przebiegiem ul. [...]. Następnie pojazd egzaminacyjny, omijając inne pojazdy zaparkowane po prawej stronie jezdni na ul. [...], minął skrzyżowanie z ul. [...] i kontynuował przejazd ul. [...]. Z nagrania wynika, że około godz. [...] doszło do kolizji drogowej z pojazdem zaparkowanym po prawej stronie jezdni, podczas omijania - wjazdu pomiędzy pojazd [...] a pojazd [...] na ul. [...], pomiędzy posesjami oznaczonymi numerami [...] i [...]. Na nagraniu widoczne jest miejsce zdarzenia i słup energetyczny ze znakiem D-1 zlokalizowany pomiędzy wjazdami do posesji ul. [...] i posesji ul. [...]. Po zdarzeniu pojazd został zatrzymany, a egzaminowany oczekiwał na polecenie egzaminatora. Na nagraniu z kamery wewnątrz pojazdu egzaminacyjnego wyraźnie widać niepewność egzaminowanego, który do momentu wypowiedzenia przez egzaminatora słów "No co, jedzie jeszcze?" o godz. [...], nie wiedział co ma dalej robić. Zachowanie egzaminowanego widoczne na zapisie audiowizualnym egzaminu wyraźnie wskazuje na świadomość zaistnienia przedmiotowej kolizji i wątpliwości co do dalszego przebiegu egzaminu. W ocenie organu egzaminowany spodziewał się zakończenia egzaminu. Następnie o godzinie [...] obie osoby znajdujące się w kabinie pojazdu wypowiedziały szeptem niezrozumiałe słowa. Zdaniem organu przypuszczać należy, że właśnie szept miał na celu zakłócenie ich uwiecznienia na nagraniu. O godzinie [...] pojazd egzaminacyjny ruszył, co wobec zaistniałej kolizji drogowej należy w ocenie organu uznać za ucieczkę z miejsca wypadku drogowego. Następnie egzamin był kontynuowany. Pojazd egzaminacyjny przejechał ul. [...], następnie ul. [...], ul. [...] i skręcił w ul. [...], dalej ul. [...], ul. [...] i wzdłuż al. [...], ul. [...], ul. [...] w stronę centrum miasta do skrzyżowania i ulicą wzdłuż ul. [...] w przeciwnym kierunku do centrum miasta do ul. [...] i ponownie ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], ul. [...], al. [...], ul. [...] do ronda obok marketu [...] (zawrócenie) i dalej al. [...], ul. [...] do siedziby WORD. Egzamin zakończył się o godz. [...] wynikiem pozytywnym.
Organ drugiej instancji podniósł, że zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, wystąpienie w czasie egzaminu kolizji drogowej stanowi przesłankę do przerwania egzaminu i jego zakończenia z oceną negatywną. W ocenie organu zaprezentowana w odwołaniu odmienna interpretacja obowiązujących przepisów jest nieprawidłowa.
Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że zgodnie z tabelą nr 7 załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia w trakcie egzaminu powinna być prowadzona jazda między innymi drogami jednokierunkowymi o różnej liczbie pasów ruchu (poz. 4). Natomiast z analizy zapisu przebiegu egzaminu wynika, że egzamin nie odbył się na drodze jednokierunkowej o różnej liczbie pasów ruchu. Wbrew stanowisku skarżącego al. [...], ul. [...] czy też ul. [...] nie stanowią dróg jednokierunkowych, a jedynie drogi dwukierunkowe dwujezdniowe. Znaki D-3 – "droga jednokierunkowa" – oznaczające początek lub kontynuację drogi lub jezdni, na której ruch odbywa się w jednym kierunku, na wskazanych drogach pojawiają się na odcinkach jednokierunkowych jezdni, a ich umieszczenie nie zmienia rodzaju drogi z dwukierunkowych na jednokierunkowe, nawet na tych odcinkach, na których wjazd jest oznaczony wskazanym znakiem. W związku z powyższym, w ocenie organu egzamin nie był przeprowadzony zgodnie z uregulowaniami określającymi jego konieczny przebieg pod względem wymaganych zadań egzaminacyjnych, a wady te także stanowią przesłanki unieważnienia egzaminu.
Kolegium podkreśliło, że wyrokiem z dnia [...] 2020 r. Sąd Rejonowy [...] w L. uznał egzaminatora K. C. winnym popełnienia wykroczenia polegającego na tym, że w dniu [...] lutego 2020 r. około godziny [...] w L., przy ul. [...], na wysokości budynków przy ul. [...], kierując jako egzaminator przeprowadzający praktyczną część egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii C na drodze publicznej pojazdem DAF o numerze rejestracyjnym [...], w wyniku niezachowania należytej staranności podczas omijania, doprowadził do zderzenia z zaparkowanym pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...] i czynem takim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Treść wyroku, który stał się prawomocny w dniu [...] 2020 r., wskazuje na okoliczności, które miały wpływ na wynik egzaminu, a ustalenia sądu powszechnego korespondują z materiałem dowodowym postępowania administracyjnego.
W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że egzaminator dokonał nieprawidłowej oceny zachowania egzaminowanego w ruchu drogowym. Wskazując na przeprowadzenie egzaminu państwowego na prawo jazdy w sposób niezgodny z przepisami ustawy oraz okoliczność, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik (błędna ocena wystąpienia kolizji drogowej oraz sposobu wykonania zadań egzaminacyjnych), organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o zaistnieniu podstaw unieważnienia egzaminu praktycznego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ drugiej instancji wyjaśnił, że respektowanie zasady ochrony praw nabytych nie może prowadzić do nadużycia prawa lub działania sprzecznego z prawem. Powołana zasada konstytucyjna dotyczy praw słusznie nabytych. Zatem nie są nią objęte uprawnienia nabyte wbrew prawu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 10 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zakończenie postępowania bez zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, w szczególności uniemożliwienie wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy odnośnie przeprowadzonych dowodów i zajęcia stanowiska przed wydaniem zaskarżonej decyzji;
2) art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych oraz niezgromadzenie pełnego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez ustalenie, że skarżący nie poruszał się po drodze jednokierunkowej, w sytuacji gdy z materiału sprawy wynika, że nie zostały wymienione wszystkie drogi, którymi poruszał się skarżący podczas egzaminu oraz nie zostało ustalone, jaki miały one status oraz pominięcie dowodów z zeznań świadków i przesłuchania skarżącego, w sytuacji dokonywania przez organ swobodnych przypuszczeń i interpretacji ich zachowań w kabinie kierowcy;
3) art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie przeprowadzenia dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego na okoliczności wymagające wiadomości specjalnych, tj. oceny czy w dniu [...] lutego 2020 r. doszło do kolizji drogowej z udziałem pojazdu kierowanego przez skarżącego, na okoliczność rekonstrukcji przebiegu tego zdarzenia oraz udzielenia odpowiedzi na pytanie czy skarżący nieprawidłowo wykonał manewr omijania pojazdu marki [...] i czy swoim zachowaniem doprowadził do sytuacji w postaci bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego w sytuacji, gdy materiał dowody sprawy nie pozwalał na przyjęcie ustalenia, że skarżący popełnił przedmiotowy czyn;
II. prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i unieważnienie egzaminu państwowego, w sytuacji gdy egzamin skarżącego nie był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy w stopniu, który miałoby wpływ na i jego wynik.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję Marszałka Województwa L. z dnia [...] października 2020 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego w zakresie kategorii C prawa jazdy K. K., prowadzonego przez egzaminatora K. C. w dniu [...] lutego 2020 r.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 51 ust. 1 tej ustawy egzamin państwowy jest przeprowadzany w celu sprawdzenia kwalifikacji osoby egzaminowanej, w zakresie jej wiedzy i umiejętności. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy określa cel i zakres egzaminu praktycznego na prawo jazdy jako sprawdzenie umiejętności w zakresie zgodnego z przepisami, bezpiecznego, energooszczędnego, sprawnego i nieutrudniającego innym uczestnikom ruchu poruszania się, odpowiednio do uprawnienia, o które ubiega się osoba zdająca egzamin w ruchu drogowym pojazdem silnikowym.
Nadzór nad przeprowadzaniem egzaminów państwowych sprawuje marszałek województwa (art. 67 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami). W ramach nadzoru organ: rozpatruje skargi dotyczące egzaminu (pkt 1), kontroluje działalność wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego w zakresie przeprowadzania egzaminów (pkt 2), wydaje zalecenia pokontrolne (pkt 3), unieważnia egzamin (pkt 4), zawiesza przeprowadzanie przez wojewódzki ośrodek ruchu drogowego egzaminów (pkt 5) oraz dokonuje innych czynności wymienionych w punktach 6 -10.
Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami marszałek województwa unieważnia egzamin państwowy, jeżeli: 1) egzaminowi została poddana osoba, o której mowa w art. 50 ust. 2; 2) był przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
Z treści przepisu art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy jednoznacznie wynika zatem, że wydanie decyzji o unieważnieniu egzaminu uzależnione jest od spełnienia łącznie następujących przesłanek: po pierwsze stwierdzenia, że egzamin na prawo jazdy prowadzony był niezgodnie z przepisami; po drugie wykazania, że ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu. Przy tym, jak trafnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, użyty przez ustawodawcę w art. 72 ust. 1 pkt 2 zwrot "niezgodny z przepisami ustawy", nie oznacza tylko niezgodności z przepisami ustawy o kierujących pojazdami, ale także z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, a mianowicie przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz.U. z 2019 r., poz. 1206, dalej powoływanego także jako "rozporządzenie"). To bowiem właśnie ten akt prawny - wydany na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1-5, 7 i 8 ustawy o kierujących pojazdami – w Rozdziale 5 określa warunki i tryb przeprowadzania części praktycznej egzaminu państwowego. Jak podkreśla się w orzecznictwie, nie ma podstaw do stosowania wykładni zwężającej pojęcia "niezgodności z przepisami ustawy". Prowadziłoby to bowiem do ograniczenia zakresu nadzoru wyłącznie do spełnienia wymogów formalnych określonych w ustawie, a poza zakresem kontroli pozostawałaby sfera samego egzaminu, a w szczególności sposobu jego przeprowadzenia oraz postawy i działań egzaminatora w jego trakcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2020 r., I OSK 3879/18). W konsekwencji przeciwne stanowisko skarżącego, wywodzącego brak podstawy do unieważnienia egzaminu z przyczyn niewymienionych w ustawie, a jedynie objętych powołanym wyżej rozporządzeniem, jest niezasadne.
W myśl § 28 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego, jeżeli:
a) dwukrotnie nieprawidłowo wykonała to samo zadanie egzaminacyjne,
b) zachodzą okoliczności, o których mowa w § 16 ust. 1 pkt 1, 3, 4 i 6.
Natomiast § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że egzaminator przerywa egzamin państwowy, jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Określone w art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przesłanki przerwania części praktycznej egzaminu państwowego przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań polegają na takim zachowaniu osoby zdającej, które zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego.
W niniejszej sprawie podstawą unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego z dnia [...] lutego 2020 r. był przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, to jest przeprowadzenie egzaminu w sposób niezgodny z przepisami ustawy, w omówionym wyżej rozumieniu. Zdaniem organów obu instancji wystąpiły dwojakiego rodzaju nieprawidłowości w przeprowadzeniu egzaminu. Po pierwsze, podczas egzaminu doszło do kolizji drogowej, co stanowiło wynikającą z art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przesłankę do przerwania egzaminu. Po drugie, egzamin nie był przeprowadzony zgodnie z § 23 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, bowiem w trakcie egzaminu nie była prowadzona jazda drogami jednokierunkowymi o różnej liczbie pasów ruchu.
Z treści przytoczonych wyżej przepisów wynika, że w przypadku stwierdzenia, że egzamin został przeprowadzony niezgodnie z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik, marszałek województwa unieważnia egzamin. Zauważyć należy, że ustawodawca nie pozostawił organowi swobody w tym zakresie. Stwierdzenie wskazanego uchybienia musi zatem skutkować unieważnieniem egzaminu.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z niewadliwą oceną organów obu instancji dawał podstawy do uznania, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy spełnione zostały obie wyżej wymienione przesłanki wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami. Jednocześnie podniesione w skardze zarzuty mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. nie zasługują na podzielenie.
Wskazać należy na prawidłowość ustaleń przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji. Ustalenia te znajdują bowiem potwierdzenie w treści zgromadzonych w postępowaniu dowodów, w szczególności nagrania przebiegu egzaminu zarejestrowanego na znajdującej się w aktach płycie, jak również treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w L. wydanego w dniu [...] 2020 r., w sprawie o sygn. akt [...], w zestawieniu z treścią arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu K. K. na prawo jazdy kategorii C, przeprowadzonego w dniu [...] lutego 2020 r.
Analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym także obejmująca nagranie przebiegu egzaminu, stanowiące kluczowy dowód w sprawie, potwierdza prawidłowość stwierdzenia przez organy obu instancji, że egzamin na prawo jazdy został przeprowadzony niezgodnie z przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy z dokumentacji audiowizualnej sporządzonej podczas egzaminu wynika, że egzamin w ruchu drogowym rozpoczął się o godzinie [...] na ul. [...], następnie pojazd skręcił w lewo w ul. [...] i w prawo w ul. [...], a następnie w lewo w ul. [...]. O godzinie [...] pojazd, mimo braku polecenia egzaminatora, skręcił w lewo w ul. [...], niekontynuując dalej jazdy na wprost ulicą [...]. Audiowizualny zapis przebiegu egzaminu potwierdza ustalenie organu, że około godziny [...] na ul. [...], za skrzyżowaniem z ul. [...], miała miejsce kolizja drogowa. Na nagraniu widać, że w związku z nadjechaniem innego pojazdu z przeciwnego kierunku, pojazd egzaminacyjny wykonywał manewr polegający na ominięciu pojazdu zaparkowanego po prawej stronie jezdni i wjechaniu pomiędzy zaparkowane pojazdy. Podczas tego manewru doszło do kolizji pojazdu egzaminacyjnego z pojazdem zaparkowanym po prawej stronie jezdni. Zdarzenie miało miejsce pomiędzy posesjami na ul. [...] oznaczonymi numerami [...] i [...]. Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na nagraniu przebiegu egzaminu widoczne jest miejsce zdarzenia ze słupem energetycznym ze znakiem D-1, zlokalizowanym między wjazdami do wymienionych posesji.
Nie zasługuje na podzielenie zarzut skarżącego, że zgromadzone w postępowaniu administracyjnym dowody, w tym nagranie przebiegu egzaminu, nie potwierdzają faktu nieprawidłowego wykonania manewru i zetknięcia się pojazdu egzaminacyjnego z pojazdem marki [...]. Na nagraniu wyraźnie słyszalny jest bowiem dźwięk wywołany zderzeniem kierowanego przez skarżącego pojazdu z innym pojazdem. Kolegium trafnie także zwróciło uwagę i opisało widoczne na nagraniu przebiegu egzaminu zachowanie skarżącego bezpośrednio po kolizji, wskazujące na świadomość zaistnienia kolizji i wątpliwości co do dalszego przebiegu egzaminu. Po zdarzeniu pojazd zatrzymał się, egzaminowany, jak i egzaminator nie odzywali się do siebie. Egzaminowany siedział w bezruchu. Zasadnie organ wskazał na niepewność egzaminowanego, który najwyraźniej nie wiedział, co ma robić. O godzinie [...] obie osoby wypowiedziały słowa, które z uwagi na wypowiedzenie ich szeptem są niezrozumiałe. W ocenie Sądu w ustalonych okolicznościach sprawy nie można odmówić słuszności stwierdzeniu organu, że szept miał na celu zakłócenie nagrania wypowiedzi obu osób. Pojazd egzaminacyjny ruszył dopiero o godzinie [...], po zadaniu przez egzaminatora pytania "No co, jedzie jeszcze?". Zapis przebiegu egzaminu przeczy zatem zarzutowi skargi, iż nieprawidłowy manewr oraz zetknięcie się w jego trakcie pojazdu egzaminacyjnego z innym pojazdem pozostają jedynie w sferze domysłów organu.
Wymaga podkreślenia, że okoliczności wynikające z audiowizualnego zapisu, znajdują także potwierdzenie w treści dowodu z dokumentu w postaci prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] 2020 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...].
Powyższy wyrok został wydany w postępowaniu w sprawie o wykroczenie. Zatem istotnie, wyrok ten nie jest objęty dyspozycją art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Niemniej jednak włączony w poczet dowodów w postępowaniu administracyjnym dokument obejmujący wydany w sprawie o wykroczenie prawomocny wyrok sądu powszechnego, jest dokumentem urzędowym. Zatem na mocy art. 76 § 1 k.p.a. wskazany dokument stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zgodnie zaś z treścią wskazanego wyżej wyroku, egzaminator K. C. został prawomocnie uznany winnym popełnienia wykroczenia polegającego na tym, że w dniu [...] lutego 2020 r. około godziny [...] w L., przy ul. [...], na wysokości budynków przy ul. [...], kierując jako egzaminator przeprowadzający praktyczną część egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kategorii C na drodze publicznej pojazdem DAF o numerze rejestracyjnym [...], w wyniku niezachowania należytej staranności podczas omijania, doprowadził do zderzenia z zaparkowanym pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...] i czynem takim spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Treść przytoczonego wyroku, jako dokumentu urzędowego, potwierdza więc okoliczności wynikające z analizy audiowizualnego zapisu egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii C skarżącego K. K., przeprowadzonego przez egzaminatora K. C. w dniu [...] lutego 2020 r. pomiędzy godziną [...] a [...] pojazdem DAF o numerze rejestracyjnym [...] W audiowizualnym zapisie przebiegu egzaminu widoczne jest oznaczenie numeru rejestracyjnego pojazdu egzaminacyjnego, tożsame z opisanym w wyroku Sądu Rejonowego [...] w L. z dnia [...] 2020 r. wydanego w sprawie sygn. akt [...]. Oznaczenie to widoczne jest także na dołączonych do odwołania zdjęciach stanowiących fragmenty zapisu audiowizualnego. Wbrew argumentom podniesionym w skardze, powyższej oceny nie podważa rozbieżność między czasem kolizji wynikającym z ustaleń organu w oparciu o zapis przebiegu egzaminu – ‘około godziny [...]" oraz podanym w wyroku – "około godziny [...]". Pozostałe okoliczności, jak dzień, miejsce zdarzenia, godziny, w których przeprowadzony został egzamin, marka i numer rejestracyjny pojazdu, osoba egzaminatora, wskazują, że wyrok dotyczył kolizji zaistniałej w trakcie egzaminu praktycznego skarżącego.
Nie można także zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że ustalenie czy w czasie egzaminu doszło do kolizji oraz ocena zachowania uczestników ruchu drogowego wymagały wiadomości specjalnych i w tym celu przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego stosownie do art. 84 § 1 k.p.a. Dowody zgromadzone w sprawie, w szczególności sporządzany w toku egzaminu audiowizualny zapis jego przebiegu, były w pełni wystarczające do poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych, w tym ustalenia faktu kolizji. Jak wskazano wyżej, okoliczność tę dodatkowo potwierdza treść dokumentu urzędowego w postaci odpisu prawomocnego wyroku wydanego w postępowaniu prowadzonym przeciwko egzaminatorowi, który został uznany winnym doprowadzenia do zderzenia z zaparkowanym pojazdem [...] i spowodowania tym czynem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącym, jakoby jakość zapisu przebiegu egzaminu budziła wątpliwości. Zapis ten bez wątpienia pozwala odtworzyć przebieg egzaminu. Z przyczyn wskazanych wyżej nie zachodziła potrzeba powołania biegłego w postępowaniu administracyjnym. Wniosek o przeprowadzenie tego dowodu na etapie postępowania przed sądem administracyjnym nie podlegał uwzględnieniu także ze względu na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd administracyjny nie przeprowadza zatem innych dowodów, poza dowodami z dokumentów, a takiego dowodu nie stanowi dowód z opinii biegłego.
Nie było także niezbędne przeprowadzenie w postępowaniu administracyjnym dowodu z zeznań świadków i skarżącego. Argumentacja skarżącego w tym zakresie, wskazująca, że ze słów egzaminatora "No co, jedzie jeszcze" nie można wywodzić faktu zaistnienia kolizji, jest chybiona. Organ nie ustalił samego faktu kolizji w oparciu o przytoczone słowa egzaminatora, które w zaskarżonej decyzji zostały przytoczone w ramach opisu przebiegu egzaminu po kolizji, ze wskazaniem, że dopiero po ich wypowiedzeniu pojazd egzaminacyjny ponownie ruszył. W świetle zgromadzonych dowodów, wskazujących w sposób niewątpliwy na zaistnienie zderzenia z innym pojazdem, bezpodstawne są twierdzenia skarżącego o sprzeczności ustaleń organu z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Można także zauważyć, że w toku postepowania administracyjnego skarżący nie wnosił o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków oraz strony. Jednocześnie organ odniósł się do twierdzeń strony przedstawionych w formie pisemnej.
Brak także podstaw do uznania pozbawienia strony możliwości ustosunkowania się do treści nagrania przebiegu egzaminu z tej przyczyny, że odtworzenie przez organ nagrania przebiegu egzaminu nie przybrało formy oględzin oraz, że o czynności organu skarżący nie został poinformowany. Zarówno z treści skargi, jak i odwołania wynika, że stronie znana była treść nagrania. Skarżący do odwołania dołączył zdjęcia stanowiące fragmenty z nagrania przebiegu egzaminu. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącego w dniu [...] 2020 r. zapoznał się z aktami sprawy i wniósł o przekazanie mu nagrania z egzaminu, co organ wykonał w dniu [...] 2020 r. Przesyłka zawierająca żądane nagranie została doręczona na adres strony w dniu [...] 2020 r. W dniu 11 września 2020 r. do stron zostało skierowanie pouczenie o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., z których strona nie skorzystała przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast po jej wydaniu, w dniu [...] 2020 r. pełnomocnik skarżącego ponownie zapoznał się z aktami postępowania administracyjnego oraz zrezygnował z możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Natomiast okoliczność, że w postępowaniu odwoławczym do stron nie skierowano pouczenia w trybie art. 10 k.p.a., pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Warunki te w niniejszej sprawie nie zostały spełnione.
W związku z prawidłowym ustaleniem, że w toku części praktycznej egzaminu doszło do zderzenia kierowanego przez skarżącego pojazdu z innym pojazdem, w pełni uprawnione jest stanowisko organu o zaistnieniu okoliczności uzasadniających przerwanie egzaminu. Przeciwne zarzuty skarżącego nie zasługują na podzielenie.
Jak wyjaśniono już wyżej, zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach, egzaminator przerywa egzamin państwowy, jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia. Wskazana tabela określa zachowania osoby egzaminowanej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego. Z pozycji 1 wskazanej tabeli wynika, że jako zachowanie osoby egzaminowanej zagrażające bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu państwowego uznaje się spowodowanie kolizji lub wypadku drogowego albo zachowanie osoby egzaminowanej mogące skutkować kolizją lub wypadkiem drogowym. W takiej sytuacji stosownie do § 28 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia osoba egzaminowana uzyskuje negatywny wynik części praktycznej egzaminu państwowego. Zatem opisana kwalifikacja stwierdzonego w toku egzaminu zachowania skarżącego, polegającego na spowodowaniu kolizji z innym pojazdem, wynika wprost z przepisów prawa. W związku z tym bezpodstawne są sformułowane w skardze zarzuty błędnego założenia przez organ, że w okolicznościach sprawy doszło do bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia uczestników ruchu drogowego. Jednocześnie sam skarżący przyznaje, że wyrok w stosunku do egzaminatora został wydany w związku z kolizją drogową. W świetle przytoczonej wyżej treści pozycji 1 tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia spowodowanie kolizji, a nawet zachowanie osoby egzaminowanej mogące skutkować kolizją, wyczerpuje pojęcie zachowania zagrażającego bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujące przerwaniem egzaminu. Nie jest konieczne zaistnienie wypadku drogowego lub zagrożenie jego wystąpieniem, co stanowi alternatywną, a nie konieczną podstawę przerwania egzaminu.
W świetle przytoczonych wyżej przepisów prawa, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, nie znajduje także uzasadnienia stanowisko skarżącego, że zaistnienie kolizji drogowej stanowiło jedynie o możliwości przerwania egzaminu. Okoliczność, że według przepisu art. 52 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami część praktyczna egzaminu może zostać zakończona przed wykonaniem wszystkich określonych zakresem egzaminu zadań jedynie w przypadku, gdy zachowanie osoby zdającej zagraża bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego, nie oznacza że przerwanie egzaminu w takiej sytuacji jest pozostawione dowolnej ocenie egzaminatora. W art. 52 ust. 2 ustawy chodzi o wyróżnienie przypadku, w jakim jedynie egzamin może zostać przerwany. Natomiast przepis § 16 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jednoznacznie i stanowczo wskazuje, że egzaminator przerywa egzamin jeżeli zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w szczególności określone w tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia.
W konsekwencji uznać należy, że wystąpienie w czasie egzaminu kolizji drogowej uzasadniało przerwanie egzaminu i uzyskanie przez egzaminowanego oceny negatywnej. Nieprzerwanie egzaminu w ustalonych okolicznościach sprawy i ocena pozytywna egzaminu pozostawały w oczywistej sprzeczności z powołanymi wyżej przepisami prawa normującymi przebieg części praktycznej egzaminu. Już zatem z tej przyczyny zachodziła podstawa unieważnienia części praktycznej egzaminu zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, bowiem egzamin został przeprowadzony z sposób niezgodny z przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na wynik egzaminu.
W ocenie Sądu zasadnie także organ wskazał na przeprowadzenie egzaminu praktycznego na prawo jazdy z pominięciem jednego z obligatoryjnych zadań.
Zgodnie z § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach część praktyczna egzaminu polega na wykonaniu na placu manewrowym zadań określonych w pkt 1 pod literami a), b), c) oraz wykonaniu w ruchu drogowym, zgodnie z przepisami ruchu drogowego i techniką kierowania pojazdem, zadań egzaminacyjnych określonych w pkt 2 lit. a), w czasie określonym w pkt 2 lit b).
Stosownie do § 23 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia zadania egzaminacyjne wykonywane w ruchu drogowym obejmują, z zastrzeżeniem § 24 lub § 25, co najmniej zadania określone w tabeli: - nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia – w zakresie poszczególnych kategorii prawa jazdy. Z tabeli nr 7 załącznika nr 2 do rozporządzenia wynika, że jednym z obowiązkowych zadań w trakcie egzaminu powinna być jazda drogami jednokierunkowymi o różnej liczbie pasów ruchu (poz. 4).
Przepis art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm.) definiuje drogę jako wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem pojazdów szynowych znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Z kolei jezdnia to część drogi przeznaczona do ruchu pojazdów; określenie to nie dotyczy torowisk wydzielonych z jezdni (art. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Zgodnie z pkt 7 art. 2 powołanej ustawy pas ruchu to każdy z podłużnych pasów jezdni wystarczający do ruchu jednego rzędu pojazdów wielośladowych, oznaczony lub nieoznaczony znakami drogowymi.
W świetle zapisu przebiegu egzaminu i ustaleń co do przebiegu trasy pokonanej przez pojazd egzaminacyjny prawidłowe jest stwierdzenie organu, że egzamin nie odbył się na drodze jednokierunkowej o różnej liczbie pasów ruchu. Takim kryteriom nie odpowiadają wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ulice, którymi poruszał się pojazd egzaminacyjny.
Nieuzasadnione jest stanowisko skarżącego, że dla ustalenia charakteru dróg niezbędne było powołanie biegłego. Charakter drogi, jako jednokierunkowej, wynika z jej oznakowania. Stosownie do § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310 z późn. zm.) znak D-3 "droga jednokierunkowa" oznacza początek lub kontynuację drogi lub jezdni, na której ruch odbywa się w jednym kierunku. Zatem dla określenia czy droga jest drogą jednokierunkową nie są niezbędne wiadomości specjalne i w tym celu zasięgnięcie opinii biegłego. W okolicznościach sprawy nie ma także podstaw do przyjęcia, by wpływ na wynik sprawy mogło mieć samodzielne ustalenie charakteru drogi przez organ rozstrzygający w sprawie, bez uzyskania informacji od właściwego zarządcy drogi. Jak wskazano bowiem już wyżej, rodzaj drogi, jako jednokierunkowej, wiąże się z jej oznakowaniem, które z założenia jest widoczne dla wszystkich użytkowników dróg. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ trafnie ocenił podniesione w odwołaniu zarzuty, zasadnie stwierdzając, że al. [...], ul. [...] oraz ul. [...] stanowią drogi dwukierunkowe dwujezdniowe, a nie drogi jednokierunkowe. Jak słusznie wskazał organ, znaki D-3 na wymienionych drogach znajdują się na odcinkach jednokierunkowych jezdni, a ich umieszczenie pozostaje bez wpływu dla rodzaju drogi, jako dwu, a nie jednokierunkowej. W świetle powołanych wyżej przepisów trafnie zaakcentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że droga i jezdnia nie są pojęciami tożsamymi, a droga może składać się z dwóch lub więcej jezdni. Natomiast, co jeszcze raz wymaga podkreślenia, znak D-3 "droga jednokierunkowa" oznacza początek lub kontynuację drogi lub jezdni, na której ruch odbywa się w jednym kierunku.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ nie przeanalizował charakteru wszystkich dróg, którymi poruszał się pojazd egzaminacyjny. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wymienił wszystkie te ulice wskazując, że nie mają charakteru dróg jednokierunkowych. Zauważyć przy tym należy, że analiza zapisu przebiegu egzaminu wskazuje, iż na dołączonym do odwołania zdjęciu na karcie 4 akt administracyjnych widoczny jest początek ul. [...], bezpośrednio za skrzyżowaniem z ul. [...]. Ulica [...], jak prawidłowo ustalił organ, także nie jest ulicą jednokierunkową, ale ulicą dwukierunkową dwujezdniową. Błędne jest zatem stanowisko skarżącego, że podczas egzaminu samochód egzaminacyjny poruszał się drogami jednokierunkowymi. Stwierdzić natomiast należy zasadność oceny organu, że egzamin nie został przeprowadzony zgodnie z przepisami określającymi wymagane w jego ramach zadania.
W konsekwencji, w świetle całokształtu prawidłowo ustalonych przez organ okoliczności stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości, że egzamin został przeprowadzony w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. Wobec wystąpienia sytuacji przewidzianej w art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, marszałek województwa, jako organ pierwszej instancji, był zobowiązany do unieważnienia egzaminu. Zarzut naruszenia przywołanego przepisu nie zasługuje na podzielenie.
Z przyczyn omówionych już wyżej nie zachodzą przesłanki do uznania naruszenia przez organy przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w świetle których organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na podstawie wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona. Organy zgromadziły dowody niezbędne dla dokonania ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia. Ocena dowodów pozostaje w granicach swobodnej oceny, a wysnute z niej wnioski w zakresie ustaleń faktycznych pozostają w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dokonał oceny wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i dał tej ocenie wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji.
W postępowaniu zrealizowana została zasada prawdy obiektywnej, jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, przewidziana w art. 7 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością. W kontrolowanym postępowaniu organy sprostały powyższym obowiązkom.
Wobec niestwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organy prawa materialnego ani też naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie w związku z dynamicznym wzrostem zagrożenia epidemicznego na terenie województwa lubelskiego oraz wzrostem zachorowań wśród pracowników sądów, mając na uwadze, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] 2021 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Odpisy zarządzenia zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego, organowi oraz uczestnikowi postępowania.