III SA/Lu 748/11

III SA/Lu 748/11 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2012-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Jerzy Drwal
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
art. 70b ust. 1, ust. 6, ust. 7
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jerzy Parchomiuk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi Z. D. prowadzącego Firmę Handlowo-Usługową "[...]" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Burmistrz odmówił – na podstawie przepisu art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm. – dalej jako "u.s.o"). – przyznania Z. D. prowadzącemu Firmę Handlowo-Usługową "Z." w A. dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M. S.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że wniosek o dofinansowanie został złożony w dniu 22 sierpnia 2011 r. Do wniosku dołączone zostały kserokopie następujących dokumentów: umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego zawartej w dniu 1 października 2008 r. na okres 36 miesięcy (od dnia 1 października 2008 r. do dnia 30 września 2011 r.) pomiędzy Z. D. a M. S., aneksu do tej umowy, zgodnie z którym na mocy porozumienia stron skrócono okres nauki M. S. do dnia 30 czerwca 2011 r. (o 3 miesiące), świadectwa dojrzałości technikum zawodowego Z. D. z 21 maja 1978 r., zaświadczenia o uzyskaniu przez przedsiębiorcę kwalifikacji pedagogicznych z dnia 17 listopada 2008 r., dyplomu mistrzowskiego w zawodzie cieśla z 5 lipca 2011 r. oraz świadectwa czeladniczego ucznia w zawodzie stolarza z dnia 5 lipca 2011 r.
W oparciu o te dokumenty organ stwierdził, że wnioskujący o przyznanie dofinansowania nie spełniał w chwili zawarcia umowy z młodocianym w celu nauki zawodu warunków wynikających z art. 70b u.s.o. oraz z § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626 – zwanego dalej "rozporządzeniem").
Wynika to z faktu, że uprawnienia do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych pracowników – dyplom mistrza w zawodzie cieśla – skarżący uzyskał dopiero po zakończeniu nauki zawodu przez młodocianego pracownika, gdy tymczasem obowiązek dysponowania tymi kwalifikacjami dotyczy całego okresu przygotowania zawodowego.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji Z. D. podniósł, że w roku 2004 rozszerzył przedmiot działalności gospodarczej o produkcję wyrobów tartacznych oraz stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Wyjaśnił również, że w dniu 1 października 2008 r. zawarł z OHP [...] Wojewódzką Komendą [...] porozumienie, na podstawie którego zobowiązał się zatrudnić w celu przygotowania zawodowego w zawodzie stolarza uczestników Środowiskowego Hufca Pracy [...]. W chwili podpisywania porozumienia miał ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oraz zdaną maturę. Zdaniem skarżącego spełnił on warunki formalne do otrzymania dofinansowania z tytułu poniesionych kosztów kształcenia młodocianego.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło zarzutów odwołania i utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] września 2011 r. w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Kolegium podzieliło ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji, w szczególności podstawę odmowy, że Z. D. nie posiadał kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych do nauki zawodu stolarza przez cały okres trwania nauki zawodu. Mianowicie skarżący po ukończeniu Technikum Mechanicznego dla Pracujących i uzyskaniu w 1978 r. tytułu mechanika o specjalności obróbka skrawaniem, w dniu 17 listopada 2008 r. ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, na podstawie którego uzyskał odpowiednie kwalifikacje pedagogiczne, natomiast dopiero w dniu 5 lipca 2011 r. uzyskał tytuł mistrza w zawodzie cieśla.
Tymczasem zgodnie z art. 70b ust. 1 pkt 1 u.s.o., pracodawcy przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w jego imieniu lub osoba u niego zatrudniona posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego. Oznacza to, że Z. D. nie posiadał kwalifikacji zawodowych wymaganych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu określonych w § 10 rozporządzenia o praktycznej nauce zawodu. W okresie przygotowania zawodowego młodocianego nie miał tytułu mistrza w zawodzie, którego nauczał, ani też nie posiadał świadectwa ukończenia technikum i tytułu zawodowego w zawodzie nauczanym (stolarz) lub w zawodzie pokrewnym, wobec czego nie spełniał przesłanek określonych w § 10 ust. 4 i 5 pkt 1 rozporządzenia.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu ich stosowania (Dz. U. Nr 82, poz. 537) oraz załącznika do tego rozporządzenia określającego strukturę klasyfikacji zawodów i specjalności – technik obróbki skrawaniem został umieszczony w grupie podstawowej nr 3 "technicy i inny średni personel" pod pozycją 311509, natomiast zawód stolarz sklasyfikowany został w grupie podstawowej nr 7 "robotnicy przemysłowi i rzemieślnicy" pod pozycją 752205. Nie można więc uznać, że posiadanie przez stronę zawodu technika mechanika o specjalności obróbka skrawaniem jest zawodem pokrewnym do nauczanego zawodu stolarza.
Z. D. – w ocenie organu II instancji – nie spełniał również wymogów określonych w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Nawet w przypadku uznania, że od końca 2004 r. wraz z rozszerzeniem przedmiotu działalności gospodarczej o produkcję wyrobów stolarskich i ciesielskich rozpoczął pracę w zawodzie stolarza lub cieśli, nie można przyjąć, że posiadał on wymagane kwalifikacje. Zgodnie z tym przepisem, aby spełniać wymagania stawiane dla instruktorów praktycznej nauki zawodu oprócz posiadania przygotowania pedagogicznego należy posiadać również świadectwo ukończenia technikum przez kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, a także wymagany co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie nauczanym. W przypadku strony staż pracy mógł być osiągnięty pod koniec 2010 r., a więc po dwóch latach od rozpoczęcia przygotowania zawodowego przez pracownika młodocianego.
W sytuacji, gdy w okresie przygotowania zawodowego Z. D. nie miał stosownych uprawnień niemożliwe było przyznanie mu wnioskowanego dofinansowania, bowiem do jego uzyskania oba warunki posiadania kwalifikacji określone w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu: tytuł mistrza i przygotowanie pedagogiczne muszą – co do zasady – istnieć w czasie trwania całego okresu przygotowania zawodowego.
W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r. skarżący Z. D. zarzucił obrazę prawa materialnego – art. 70b u.s.o. oraz § 10 ust. 5 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, polegającą na błędnej interpretacji, co spowodowało uznanie, że nie posiadał kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Zarzucił także naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.a., polegające na niewłaściwym odczytaniu zaświadczenia o zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 21 grudnia 2004 r., z którego wynika, że firma skarżącego w czerwcu 2002 r. nie zaś w 2004 r. rozszerzyła działalność gospodarczą o usługi tartaczne oraz produkcję okien i drzwi z drewna, przez co organ nie wyjaśnił dokładnie sprawy i naruszył jego słuszny interes, gdyż posiadał sześcioletni staż pracy wymagany w zawodzie nauczanym.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślono, że fakt, iż od 1996 r. Z. D. prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem były usługi tartaczne, a od 2002 r. również produkcja okien i drzwi z drewna, nie daje podstaw do uznania jego kwalifikacji za wystarczających do uzyskania dofinansowania w świetle obowiązujących przepisów. Ponadto tytuł mistrzowski w zawodzie cieśla, uzyskał w dniu 5 lipca 2011 r., a więc po ukończeniu szkolenia pracownika młodocianego u pracodawcy. Zdaniem Kolegium do uzyskania stosowanego dofinansowania oba warunki posiadania kwalifikacji określone w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu: tytuł mistrza i przygotowanie pedagogiczne muszą istnieć w czasie trwania całego okresu przygotowania zawodowego.
Zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że przedmiot działalności zmodyfikowany został w 2002 r. strona skarżąca złożyła dopiero na etapie składania skargi sądowej, jednakże sama zmiana przedmiotu wykonywania działalności dokonana w ewidencji działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że strona taką działalność wykonywała od 2002 r., tym bardziej, że w odwołaniu wskazywała, że działalność taką wykonuje od końca 2004 r. Ostatecznie zaś ustalenie dotyczące stażu pracy jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem wnioskodawca nie spełniał innej przesłanki koniecznej do uznania go za instruktora praktycznej nauki zawodu – nie posiadał tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego, którego nauczał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sąd administracyjny uprawniony jest do badania zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że weryfikacji przed sądem podlega to, czy organy administracji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa (materialnego i procesowego) w oparciu o należycie ustalony i oceniony stan faktyczny sprawy (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a").
Dlatego aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne byłoby stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy akt organu dotknięty byłby wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów Sąd stwierdza, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Prawidłowość ustaleń faktycznych dokonanych przez organy orzekające w toku postępowania administracyjnego nie budziła wątpliwości i nie była przez skarżącego na etapie postępowania przed organami w ogóle kwestionowana. Dlatego nie jest uzasadniony zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., według którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wszystkie dowody przedłożone przez skarżącego organy wzięły pod uwagę i dokonały należytej i prawidłowej ich oceny. Kwestionowana przez skarżącego była natomiast wykładnia przepisów prawa materialnego, które odnoszą się do przesłanek dofinansowania kosztów kształcenia za przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika.
Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 z późn. zm. – dalej jako "u.s.o"), pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach;
2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami.
Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy, a przyznaje je wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1 (art. 70b ust. 6 i 7 u.s.o.)
Bezsporne jest, że spełniona została druga przesłanka uzależniająca uzyskanie przedmiotowego dofinansowania, bowiem skarżący przedstawił kopię wystawionego przez Izbę Rzemieślniczą świadectwa z dnia 5 lipca 2011 r. o zdaniu przez M. S. egzaminu czeladniczego w zawodzie stolarz przed Komisją Egzaminacyjną Izby Rzemieślniczej .
W ocenie organów obu instancji nie została jednak przez skarżącego spełniona przesłanka posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego (art. 70b ust. 1 pkt 1 u.s.o.).
Kwalifikacje te zostały określone w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626), które na podstawie jego § 2 ust. 1 stosuje się odpowiednio do młodocianych pracowników, odbywających praktyczną naukę zawodu w ramach przygotowania zawodowego.
Zgodnie z § 10 ust. 2 powołanego rozporządzenia, zajęcia praktyczne realizowane u pracodawców i w indywidualnych gospodarstwach rolnych mogą także prowadzić "instruktorzy praktycznej nauki zawodu", do których należą:
1) pracownicy, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi stanowi podstawowe zajęcie i jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin przewidzianym dla nauczycieli,
2) pracodawcy lub wyznaczeni przez nich pracownicy albo osoby prowadzące indywidualne gospodarstwa rolne, dla których praca dydaktyczna i wychowawcza z uczniami lub młodocianymi nie stanowi podstawowego zajęcia lub jest wykonywana w tygodniowym wymiarze godzin niższym niż przewidziany dla nauczycieli, w ramach obowiązującego ich tygodniowego czasu pracy.
Z kolei według § 10 ust. 4 rozporządzenia, instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty (...).
Natomiast § 10 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, niemający tytułu mistrza w zawodzie, powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4, oraz:
1) świadectwo ukończenia technikum, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej albo świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej i tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub
2) świadectwo ukończenia liceum zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
3) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub
4) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku (specjalności) odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu dyplomu lub dyplom ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać.
W okolicznościach faktycznych tej sprawy poza sporem pozostawało to – na co zwróciły uwagę organy obu instancji – że skarżący w chwili zawarcia umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego spełniał wymóg posiadania ukończonego kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, jednakże dyplom mistrzowski w zawodzie cieśli uzyskał dopiero w dniu 5 lipca 2011 r., a zatem już po wygaśnięciu umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego (zakończeniu szkolenia przez M. S.).
Oznacza to, że istotę w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy stanowiło przesądzenie zagadnienia – w świetle cytowanych wyżej uregulowań ustawy i rozporządzenia – czy wymóg posiadania co najmniej tytułu mistrza pracodawca (instruktor praktycznej nauki zawodu) powinien spełniać już w dniu zawarcia z młodocianym umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, czy też możliwe jest spełnienie tego warunku nawet po zakończeniu procesu kształcenia młodocianego, jeśli jest on spełniony na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
W tym przedmiocie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 października 2010 r., sygn. I OSK 1140/10 i sygn. I OSK 1194/10. W pierwszym z nich NSA stwierdził, że wnioskujący o dofinansowanie niezależnie od przesłanki określonej w art. 70b ust.1 pkt 2 u.s.o., ma wykazać nie tyle posiadanie wymaganych kwalifikacji w chwili rozstrzygania, ile ustaleniu podlega zaistnienie przesłanki "prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę posiadającą wymagane kwalifikacje". Omawiana przesłanka jest więc spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje. W drugim wyroku NSA wyjaśnił, że oba wymagane warunki posiadania kwalifikacji: tytuł mistrza i przygotowanie pedagogiczne (lub ukończony kurs pedagogiczny) muszą istnieć w czasie trwania całego okresu przygotowania zawodowego (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. IV SA/GL 426/08, LEX nr 494341). Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zaś stanowiska, według którego treść art. 70b ust. 7 pkt 1 u.s.o. determinuje taką wykładnię przesłanki materialnej z art. 70b ust.1 pkt 1 tej u.s.o., zgodnie z którą dofinansowanie kosztów kształcenia przysługuje także wtedy, gdy pracodawca prowadził przygotowanie zawodowe nie posiadając kwalifikacji, ale uzyskał je po zakończeniu szkolenia – przed rozstrzygnięciem wniosku o przyznanie dofinansowania (zob. uzasadnienie pierwszego z cytowanych wyżej wyroków NSA).
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przywołaną judykaturę. W konsekwencji należy stwierdzić, że legitymowanie się przez osobę prowadzącą przygotowanie zawodowe młodocianych "kwalifikacjami" dopiero po zakończeniu przygotowania zawodowego nie spełnia wymogu przewidzianego w art. 70b ust. 1 pkt 1 u.s.o. ustalonego w drodze wykładni gramatycznej, ale jest także sprzeczne z wykładnią celowościową tego przepisu, która prowadzi do wniosku, że dofinansowanie przygotowania zawodowego winno być prowadzone przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje, tak by młodociani mieli w efekcie zapewniony należyty poziom przygotowania zawodowego, tylko bowiem w takiej sytuacji dofinansowanie ma rację bytu.
Wprawdzie w judykaturze pojawiły się odstępstwa od wskazanej wyżej wykładni art. 70b ust. 1 pkt 1 u.s.o., jednakże wymaga zaakcentowania, że miały one charakter wyjątkowy i dotyczyły takich sytuacji, gdy instruktorzy praktycznej nauki zawodu nieposiadający w chwili zawarcia umowy kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, w okresie kształcenia młodocianego kwalifikacje te nabywali, zaś późniejsze uzyskanie tych kwalifikacji nie miało wpływu na złożenie przez młodocianego egzaminu z wynikiem pozytywnym, z tym jednak zastrzeżeniem, że nabycie kwalifikacji przez instruktorów praktycznej nauki zawodu następowało w stosunkowo krótkim czasie po zawarciu z młodocianym umowy w celu przygotowania zawodowego – w okresie od 3 tygodni do 2 miesięcy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt IV SA/GL 207/11 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 441/08).
Stanowczo podkreślić jednak należy, że w takiej sytuacji skarżący Z. D. się nie znajdował, ponieważ tytułu mistrza w zawodzie cieśli w ogóle w okresie kształcenia młodocianego nie posiadał, a uzyskał go już po zakończeniu kształcenia młodocianego i wygaśnięciu umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego.
Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia przez organ spełnienia przez skarżącego przesłanek określonych w § 10 ust. 5 pkt 1-3 rozporządzenia.
O ile instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to powinien legitymować się przygotowaniem pedagogicznym lub ukończonym kursem pedagogicznym oraz w zależności od rodzaju wykształcenia odpowiednim świadectwem.
Jeżeli instruktor legitymuje się świadectwem ukończenia technikum kształcącego w zawodzie innym niż ten, którego będzie nauczał i ma tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będzie nauczał, to przepis § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia wymaga od niego dodatkowo co najmniej sześcioletniego stażu pracy w tym zawodzie nabytego po uzyskaniu tytułu zawodowego. Jeżeli natomiast instruktor legitymuje się dyplomem ukończenia szkoły policealnej i tytułem zawodowym w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będzie nauczał, to zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia wymagany jest od niego trzyletni staż w zawodzie, którego będzie nauczał.
W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo ustaliło, że skarżący nie spełnia wymagań o których mowa w § 10 ust. 5, jakie winni spełniać instruktorzy praktycznej nauki zawodu nie posiadający tytułu mistrza w zawodzie, by mogli skorzystać z dofinansowania. Organ zasadnie zakwestionował istnienie pokrewieństwa pomiędzy zawodami: technik mechanik o specjalności obróbka skrawaniem i stolarz (zawód nauczany), co uzasadniałoby zastosowanie § 10 ust. 5 rozporządzenia. Sąd podziela odnoszący się do tej kwestii wywód Kolegium, że oceny takiej należało dokonać w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jego stosowania (Dz. U. Nr 82, poz. 537), a w szczególności przy uwzględnieniu załącznika obejmującego "Klasyfikację zawodów i specjalności". Klasyfikacja ta ma charakter urzędowy, a więc obiektywny i powszechny, nie stanowi interpretacji stworzonej na potrzeby konkretnej sprawy, a ma na celu – zgodnie z delegacją ustawową zawartą w art. 36 ust. 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) – klasyfikację zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy, uwzględniając zawody i specjalności występujące na rynku pracy oraz potrzeby pośrednictwa i poradnictwa zawodowego. Klasyfikacja uwzględnia podział zadań wykonywanych stale lub z niewielkimi zmianami przez poszczególne osoby i wymagających odpowiednich kwalifikacji (wiedzy i umiejętności), zdobytych w wyniku kształcenia lub praktyki. Uznać należy zatem, że co do zasady zakwalifikowanie różnych zawodów do różnych grup podstawowego podziału nie pozwala na uznanie ich za pokrewne, natomiast jest możliwe uznanie za pokrewne zawodów znajdujących się w tych samych podgrupach, zwłaszcza elementarnych (por. wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 65/09).
Skoro zatem zawód technika mechanika i stolarza należą do zupełnie innych grup zawodów w ramach klasyfikacji zawodów stosowanej na potrzeby rynku pracy, to prawidłowo organ uznał, że nie są to zawody pokrewne, a w konsekwencji bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i możliwości zastosowania wobec skarżącego § 10 ust. 5 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. ma kwestia, od ilu lat skarżący prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest wykonywanie usług tartacznych i stolarskich dla ludności.
Dlatego w tym kontekście na prawidłowość zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji żadnego wpływu nie miał załączony przez skarżącego na etapie skargi skierowanej do Sądu, dokument w postaci zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 3 czerwca 2002 r., który wskazuje, że usługi tartaczne dla ludności jako przedmiot prowadzonej działalności gospodarczej skarżący zgłosił do ewidencji już w 2002 roku (k. 5 akt sprawy).
Mając przytoczone motywy na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.