III SA/Lu 725/23

III SA/Lu 725/23 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-01-17
Data wpływu
2023-12-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 61 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Ł. H. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 26 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Uzasadnienie
Ł. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 26 września 2023 r. w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie rozkazu będzie miało dla niego wyjątkowo negatywne konsekwencje, a ponadto może spowodować nieodwracalne następstwo w postaci wydalenia ze służby, mimo braku potwierdzenia winy skarżącego prawomocnym wyrokiem karnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnoszącej o ochronę tymczasową. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków.
W ocenie sądu, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wykazał, że zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że co do zasady wykonanie rozkazu personalnego dotyczącego zawieszenia w obowiązkach służbowych nie powoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygnięcie takie niewątpliwie pociąga za sobą konsekwencje w postaci zmniejszenia uposażenia w okresie zawieszenia (art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – Dz. U z 2023 r. poz. 171), jednak samo w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 1 p.p.s.a. Ponadto po zakończeniu postępowania karnego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 124 ust. 2 ustawy o Policji). Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawieszenie w czynnościach służbowych nie skutkuje również wydaleniem (zwolnieniem) ze służby (art. 41 ustawy o Policji).
Skarżący nie skonkretyzował natomiast w czym w stosunku do niego miałaby się wyrażać realna szkoda związana z zawieszeniem w czynnościach służbowych oraz jakie skutki tej czynności miałyby charakter nieodwracalny. Skarżący nie wskazał, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał żadnych konkretnych argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji.
Wniosek skarżącego w istocie opiera się jedynie na subiektywnym przekonaniu o wadliwości orzeczenia. Sam tylko fakt wniesienia skargi do sądu nie uzasadnia jednak wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. Stanowisko skarżącego, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że skarżący nie przedstawił okoliczności przesądzających o realnym i konkretnym niebezpieczeństwie wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków co powoduje, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności nie może być uwzględniony.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.