III SA/LU 705/24

III SA/Lu 705/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 73aa ust. 1 pkt 1, ust. 3, art. 140mb ust. 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal, Asesor WSA Agnieszka Kosowska, Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 19 sierpnia 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji), w wyniku rozpatrzenia odwołania M. T. (dalej jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji") z 9 kwietnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytoriom państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 23 lutego 2024 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niezarejestrowanie na terytorium RP pojazdu marki Mercedes-Benz, nr VIN: [...] w terminie 90 dni od sprowadzenia pojazdu z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Decyzją z 9 kwietnia 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1000 zł za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia z terytoriom państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, organ II instancji decyzją z 19 sierpnia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie przywołał przepis art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251 z późn. zm.), dalej jako "p.r.d." lub "ustawa", z którego wynika dla właściciela pojazdu będącego przedsiębiorcą prowadzącym na terytorium RP działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytoriom państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Odnosząc się do sprawy Kolegium wskazało, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą polegającą na obrocie pojazdami w dniu 10 lutego 2024 r. sprowadził pojazd marki Mercedes-Benz, nr VIN: [...] na terytorium Rzeczpospolitej Polski. Organ ustalił, że w dniu 16 lutego 2024 r. skarżący zbył wyżej wymieniony pojazd. Na skarżącym, który przez 7 dni był właścicielem przedmiotowego pojazdu, ciążył obowiązek złożenia wniosku o jego rejestrację.
Organ odwoławczy wskazał, że podmiot dokonujący sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polski, ma 90 dni na dokonanie rejestracji pojazdu, jednakże obowiązek ten ulega skróceniu w przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym. Wówczas, termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu. Inna interpretacja powyższego przepisu prowadziłaby do pogorszenia pozycji prawnej kolejnych nabywców sprowadzonych na terytorium RP pojazdów. Kolegium podzieliło argumentacją organu I instancji, że ustawodawca celowo zmienił treść przepisu w celu poprawy warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjności danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów na terenie Rzeczpospolitej Polski. Zatem osoba sprowadzająca pojazd powinna być zaznajomiona ze stanem technicznym pojazdu, jak i obowiązującymi przepisami dotyczącymi wymagań technicznych w celu dopuszczenia pojazdu do ruchu oraz rejestracji pojazdu.
Brak dopełnienia obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego sprowadzonego pojazdu prowadzi do zastosowania sankcji o której mowa w treści art. 140mb ust. 3 p.r.d., zgodnie z którym kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł. Kolegium zwróciło uwagę, że na stronie jako właścicielu sprowadzonego pojazdu ciążył obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie 90 dni od dnia jego sprowadzenia. Strona nie wywiązała się z powyższego obowiązku, gdyż będąc właścicielem pojazdu nie dokonała jego rejestracji, zbywając pojazd po 7 dniach. Czynność polegająca na zbyciu pojazdu w konsekwencji prowadzi do niemożności złożenia wniosku o dokonanie rejestracji pojazdu, gdyż obowiązek ten ciąży jedynie na właścicielu pojazdu. Dokonując sprzedaży sprowadzonego pojazdu w terminie 7 dni od dnia jego sprowadzenia strona sama skróciła sobie ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że sama czynność zbycia pojazdu nie spowodowała zwolnienia strony z obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której znaczna część sprowadzanych samochodów w ogóle nie byłaby rejestrowana, przy założeniu, że są one zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy za zasadne uznał nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1 000 zł z tytułu naruszenia obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.
Kolegium zwróciło uwagę, że od dnia 1 stycznia 2024 r. organy są związane wysokością kary, która wynika wprost z przepisu ustawy. Nie mogą zatem miarkować wysokości kary uwzględniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, tak jak miało to miejsce na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2023 r. przepisu art. 140n ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Organy nie są również uprawnione do prowadzenia postępowania administracyjnego w celu rozważenia sprawy pod kątem odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu, stosownie do treści art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.".
Organ odwoławczy podniósł, że nie jest związany oraz nie zgadza się ze stanowiskiem wynikającym z informacji Ministra Infrastruktury z 4 marca 2023 r., znak: DTD- 3.4400.226.2024. Nie ma żadnych podstaw do uznania, że po sprzedaży pojazdu odpada przesłanka do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podmiot, który był, ale nie jest w trakcie wydania decyzji właścicielem pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. T. zaskarżył w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 19 sierpnia 2024 r.
Skarżący zarzucił naruszenie:
a) art. 73aa ust. 1 pkt 3 p.r.d., poprzez brak przyjęcia, że zbycie pojazdu przed upływem terminu otwartego na podstawie wymienionego przepisu wyłącza konieczność złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, ponieważ obowiązkiem tym objęty jest wyłącznie właściciel pojazdu, a w momencie zbycia pojazdu podmiot przestaje nim być, a tym samym nie podlega on w ogóle hipotezie przepisu;
b) art. 73aa ust, 1 pkt 3 p.r.d., poprzez pominięcie stanowiska Ministra Infrastruktury wyrażonego w piśmie Departamentu Transportu Drogowego z 4 marca 2024 r., podczas gdy to Minister Infrastruktury jest podmiotem, który był autorem wskazanego przepisu;
c) art. 74 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 74 ust. 2b p.r.d., poprzez nieuwzględnienie tego przepisu i pominięcie okoliczności, że złożenie wniosku o rejestrację pojazdu przez podmiot zajmujący się profesjonalnie handlem pojazdami spowoduje, że przez kilka tygodni (w okresie trwania pozwolenia czasowego, tj. tzw. miękkiego dowodu) sprzedaż pojazdu będzie niemożliwa, ponieważ nowy właściciel nie będzie w stanie zarejestrować go na swoją rzecz;
d) art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, poprzez wyłączenie możliwości zastosowania tego przepisu i wyłączenie możliwości otrzymania zwrotu akcyzy z uwagi na rejestrację pojazdu, podczas gdy obowiązku rejestracji nie ma.
Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1000 zł za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 90 dni od dnia sprowadzenia pojazdu z terytoriom państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2024 r.
Bezspornym jest, że skarżący prowadzący działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, w dniu 10 lutego 2024 r. sprowadził na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej pojazd marki Mercedes-Benz, nr VIN: [...], którego nie zarejestrował i który już w 16 lutego 2024 r. odsprzedał.
W tym stanie faktycznym organy uznały, że skarżący podlega karze pieniężnej na podstawie art. 140mb ust. 2 p.r.d. w związku z art. 73aa ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Spór w sprawie dotyczy wykładni przepisów prawa materialnego, które legły u podstaw rozstrzygnięć organów.
Zgodnie z art. 73aa ust. 1 p.r.d. właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia:
1) nabycia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
2) dopuszczenia do obrotu przez organ Krajowej Administracji Skarbowej pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej;
3) sprowadzenia pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
W przypadku gdy właścicielem pojazdu, o którym mowa w ust. 1, jest przedsiębiorca prowadzący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej działalność gospodarczą w zakresie obrotu pojazdami, obowiązany jest do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o którym mowa w ust. 1, w terminie 90 dni (art. 73aa ust. 3 p.r.d.).
Z kolei zgodnie z art. 140mb ust. 2 p.r.d. kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.
Brzmienie tych przepisów jest jasne i nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Skoro przepis stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację we wskazanym ustawowym terminie (30 lub 90 dni), to oczywiste jest, że chodzi o każdego właściciela, dla którego co też oczywiste, bieg ustawowego terminu do dokonania tej czynności będzie inny. Tym samym zarejestrowanie przez kolejnego właściciela pojazdu w ustawowym terminie, który mieści się jednocześnie w terminie, w którym zobowiązany był to zrobić poprzedni właściciel (czyli w tej sprawie skarżący) gdyby pojazdu nie sprzedał, nie oznacza, że skarżący nie ponosi odpowiedzialności za zaniechanie wykonania ustawowego obowiązku.
Podzielić należy stanowisko organów, że istotny jest fakt, że dany podmiot będąc do tego zobowiązany nie dopełnił ustawowego obowiązku przed zdarzeniem, które uczyniło to niemożliwym. Nie budzi wątpliwości, że zbycie pojazdu uniemożliwiło skarżącemu złożenie wniosku o rejestrację pojazdu, gdyż wniosek taki może złożyć wyłącznie aktualny właściciel i jak słusznie zauważa skarżący z chwilą dokonania czynności zbycia utracił legitymację do zarejestrowania pojazdu.
Istota sprawy niniejszej nie dotyczy jednak możliwości wykonania tego obowiązku. Zaskarżona decyzja nie dotyczy bowiem nałożenia na skarżącego obowiązku zarejestrowania pojazdu, którego już nie jest właścicielem, a nałożenia kary za to, że nie dokonał rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy tym właścicielem był.
Przepis art. 140mb ust. 2 p.r.d. stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu, a nie kto jest właścicielem pojazdu, obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 3, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 1000 zł.
Tym samym skarżący, będąc właścicielem pojazdu zobowiązany był do jego zarejestrowania przed dokonaniem zbycia, które nastąpiło w terminie otwartym na dokonanie rejestracji pojazdu. Słusznie zwraca uwagę organ, że zbycie pojazdu przed upływem terminu do dokonania jego rejestracji było prawem skarżącego. Nie oznacza to jednak, jak już zaznaczono, że ta okoliczność i fakt zarejestrowania pojazdu przez nowego nabywcę zwalania skarżącego z odpowiedzialności za to, że w czasie kiedy był właścicielem tej rejestracji nie dokonał.
Skoro tego nie uczynił, podlega karze pieniężnej, na podstawie powołanego wyżej przepisu.
Nie jest więc dowolne stanowisko organów, że dokonując sprzedaży sprowadzonego pojazdu w terminie 7 dni od dnia jego sprowadzenia skarżący sam skrócił sobie ustawowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego, co wynika z okoliczności stanu faktycznego i regulacji art. 73aa ust. 1 p.r.d., który nakłada obowiązek złożenia wniosku o rejestrację na właściciela. W przypadku, gdy pojazd zostanie zbyty w terminie wcześniejszym, przed upływem 90 dni od sprowadzenia pojazdu na terytorium Polski z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, to wówczas, co nie powinno budzić wątpliwości, końcowy termin na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego jest równoznaczny z terminem zbycia sprowadzonego pojazdu.
Słusznie zwraca uwagę organ, że ustawodawca tylko w jednym przypadku, o którym mowa w art. 73aa ust. 7 p.r.d., zniósł obowiązek w zakresie rejestracji. Zgodnie z tym przepisem, przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 p.r.d. nie stosuje się w przypadku, gdy właściciel pojazdu nabytego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokona zbycia tego pojazdu przed upływem terminów, o których mowa w ust. 1 albo 3. Przypadek ten w niniejszej sprawie nie zachodzi, gdyż nie mamy do czynienia z pojazdem nabytym na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, który został zbyty przed upływem terminu na dokonanie jego rejestracji, a z pojazdem zbytym przed upływem ustawowego terminu do złożenia wniosku o rejestrację przez właściciela, przedsiębiorcę, który sprowadził pojazd z terytorium Państwa UE na terytorium Polski.
W ocenie sądu właśnie treść art. 73aa ust. 7 p.r.d. potwierdza obowiązek zarejestrowania pojazdu, o którym mowa w ust. 1, przez każdorazowego właściciela.
Takiej wykładni nie może zmienić stanowisko Ministerstwa Infrastruktury zawarte w piśmie z 4 marca 2024 r., DTD-3.4400.226.2024, dotyczące wykładni art. 73aa p.r.d., do którego odwołuje się w skardze skarżący. Stanowisko to nie stanowi źródła prawa. Zauważyć należy, że w powołanym piśmie zastrzeżono, że stanowi ono jedynie pogląd prawny, niemogący być uznany za wiążący w żadnej sprawie indywidualnej. W piśmie wskazano, że art. 73aa ust. 7 p.r.d. został dodany na etapie prac senackich, w związku z wnioskiem strony społecznej dotyczącym konkretnego przypadku. Przepis ten miał z założenia charakter doprecyzowujący i jego wprowadzenie nie powinno różnicować sytuacji podmiotów w zależności od pochodzenia pojazdu, gdyż nie znajduje to ani faktycznego, ani prawnego uzasadnienia. Wnioski takie co najwyżej mogą stanowić postulaty de lege ferenda.
Nie jest uzasadnione powoływanie się przez skarżącego na rozstrzygnięcia kilku samorządowych kolegiów odwoławczych, w których wyrażone zostało stanowisko zgodne ze stanowiskiem przedstawionym w piśmie Ministerstwa Infrastruktury. Są to rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach, które nie wiążą organu w sprawie niniejszej. Nie świadczą także, wbrew temu co twierdzi skarżący, o istnieniu jednolitej linii orzeczniczej. Z tego względu brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z dołączonych do skargi kopii decyzji samorządowych kolegiów odwoławczych. Dokumenty te nie spełniają przesłanek z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.).
Zauważyć przy tym należy, że pojazd nabyty w kraju będzie co do zasady pojazdem zarejestrowanym i zaewidencjonowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast pojazd nabyty spoza granic kraju nie będzie miał rejestracji krajowej i nie będzie widniał w Centralnej Ewidencji Pojazdów – ze wszystkimi tego konsekwencjami dotyczącymi nie tylko prawa administracyjnego. W interesie publicznym i nie tylko jest zatem jak najszybsze wprowadzenie pojazdu sprowadzonego z zagranicy do polskiego systemu prawnego. Jak trafnie zauważyło Kolegium, wprowadzenie obowiązku dokonania zgłoszenia rejestracyjnego przez podmiot zawodowo trudniący się obrotem pojazdami daje gwarancję pewności obrotu prawnego oraz należytą ochronę nabywców uprzednio sprowadzonych pojazdów na terytorium RP. W takiej sytuacji nabywca pojazdu zakupionego od profesjonalnego podmiotu, uzyskuje pewność, że nabyty pojazd samochodowy został dopuszczony do ruchu. Wykładania przepisów prawa materialnego zaprezentowania przez organ chroni nabywców pojazdów i daje im gwarancję, że nabywany pojazd nie jest dotknięty zarówno wadami technicznymi, jak i wadami prawnymi, które uniemożliwiłyby dopuszczenie do ich do ruchu, a w szczególności ich rejestrację po zakupie.
Słusznie też wywodzi organ, że przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do sytuacji, w której znaczna część sprowadzanych samochodów w ogóle nie byłaby rejestrowana, gdyby były zbywane przed upływem terminu na dokonanie zgłoszenia rejestracyjnego. Niewątpliwie taka interpretacja w istotny sposób wpływałaby na bezpieczeństwo obrotu prawnego, a przede wszystkim bezpieczeństwo ruchu drogowego, w sytuacji, gdyby okazało się, że sprowadzane pojazdy nie są sprawne technicznie. Celem omawianej regulacji jest nie tylko rejestracja w ścisłym znaczeniu, ale zapewnianie, aby w Centralnej Ewidencji Pojazdów znalazły się dane dotyczące danego pojazdu od samego jego początku sprowadzenia na terytorium Polski i były systematycznie uaktualniane.
Tym samym okoliczność, że zbyty przez skarżącego w dniu 16 lutego 2024 r. pojazd został zarejestrowany przez nowego właściciela pozostaje bez wpływu na uchybienie obowiązkom skarżącego jako właściciela tego pojazdu do dnia 16 lutego 2024 r.
Trafnie zauważa organ odwoławczy, że od dnia 1 stycznia 2024 r. organy są związane wysokością kary, która wynika wprost z przepisu ustawy. Nie mogą zatem miarkować wysokości kary uwzględniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy, tak jak miało to miejsce na podstawie obowiązującego do dnia 31 grudnia 2023 r. art. 140n ust. 4 p.r.d. Zgodnie z art. 140n ust. 6 p.r.d., w brzmieniu od 1 stycznia 2024 r., do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nie stosuje się przepisów art. 189d – 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego.
Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 126), poprzez wyłączenie możliwości zastosowania tego przepisu i wyłączenie możliwości otrzymania zwrotu akcyzy. W pierwszej kolejności podnieść należy, że powołany przepis określa wysokość stawek akcyzy na samochody osobowe. Przepis ten nie posiada jednostki redakcyjnej wskazanej w zarzucie (ust. 1). Po drugie, jak już wyżej zostało szczegółowo omówione, istota sporu sprowadzała się do oceny, czy w okolicznościach sprawy słuszne było nałożenie kary za to, że skarżący nie dokonał rejestracji pojazdu sprowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, kiedy właścicielem był tego pojazdu. Kwestia akcyzy i zwrotu akcyzy jest bez znaczenia dla ustalenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku rejestracji pojazdu.
Z tych wszystkich względów, w ocenie sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana bez naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, których treść nie pozostawiała wątpliwości.
Organ podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, a w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe jego podstawy.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.).