III SA/Lu 671/24

III SA/Lu 671/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1394
art. 2, art. 16
Ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. L. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia 31 lipca 2024 r. nr SKO.4041.RU/306/24 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 lipca 2024 r. (nr SKO.4041.RU/306/24) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ odwoławczy", "organ II instancji" lub "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. P. (dalej jako "skarżąca", "strona" lub "Spółka"), utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. P. (dalej jako "organ I instancji") z dnia 14 lutego 2024 r. (nr Km.5410.4.1115.2023.WKP3) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu w terminie 30 dni od daty nabycia.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco:
W dniu 7 września 2023 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie strony o nabyciu naczepy marki K. o nr rej. [...], do którego załączono fakturę VAT nr [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r.
Zawiadomieniem z dnia 18 grudnia 2023 r. organ I instancji poinformował skarżącą o wszczęciu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, w związku z naruszeniem obowiązku zawiadomienia o nabyciu przedmiotowego pojazdu w ustawowym terminie. W odpowiedzi pismem z dnia 28 grudnia 2023 r. Spółka wniosła o odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej, na podstawie art. 189f § 1 pkt 2, § 2 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – dalej jako "k.p.a.").
Decyzją z dnia 14 lutego 2024 r. organ I instancji – Prezydent Miasta B. P. nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 220 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia w terminie 30 dni o nabyciu pojazdu.
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą, decyzją z dnia 10 lipca 2024 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140mb pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 – dalej jako "p.r.d."), wyjaśniając, że Spółka mimo ciążącego na niej obowiązku nie zawiadomiła w ustawowym terminie o nabyciu pojazdu do czego była zobowiązana. Termin do realizacji tego obowiązku upływał w dniu 31 sierpnia 2023 r., podczas gdy zgłoszenia o nabyciu pojazdu Spółka dokonała dopiero w dniu 7 września 2023 r., tj. po 7 dniach od upływu ustawowego terminu. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie nie zachodzą przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Waga naruszenia prawa polegającego na niepowiadomieniu organu o nabyciu pojazdu z uchybieniem terminu o 7 dni nie ma charakteru znikomego, zwłaszcza, że powinność taka należy do podstawowych obowiązków podmiotu nabywającego pojazd. W niniejszej sprawie nabywcą pojazdów (w tym samym dniu zakupiono 23 pojazdy) jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, od którego wymaga się większej niż przeciętna znajomości prawa, tym bardziej, że działalnością transportową zajmuje się on od wielu lat. Należyta staranność w tym zakresie obciąża każdego nabywcę lub zbywcę, prawidłowo dbającego o swoje interesy. Ponadto naruszenie ustawowego terminu zawiadomienia, w sposób istotny godzi w warunki legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów prowadzonej przez Ministra Cyfryzacji.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że wynikający z art. 78 ust. 2 p.r.d. obowiązek zawiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni istnieje w porządku prawnym od dnia 1 stycznia 1999 r., a zatem nie jest więc obowiązkiem nowym. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego daty nabycia pojazdu organ odwoławczy stwierdził, że datę 1 sierpnia 2023 r. wskazał sam wnioskodawca składając zawiadomienie o nabyciu w tym właśnie dniu pojazdu i załączając do niego fakturę VAT. Kolegium uznało również, że w sprawie nie ma znaczenia ustalenie kolejności naruszeń, których strona dopuściła się nie zawiadamiając o nabyciu każdego z dwudziestu trzech pojazdów, ale powtarzalność tych naruszeń. Przy ustalaniu wysokości kar, które w granicach ustawowych mogły wynosić od 200 zł do 1000 zł, organ pierwszej instancji przyjął minimalną wysokość kary przyjmując zasadę – po 200 zł za niezgłoszenie nabycia dziesięciu samochodów, po 220 zł za kolejne dziesięć samochodów oraz po 240 zł za dalsze trzy samochody.
Skarżąca K. Spółka z o.o. z siedzibą w B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie:
1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez ich błędne zastosowanie, skutkujące niepoinformowaniem strony o faktach znanych organowi odwoławczemu z innych spraw, polegających na ustaleniu, że strona w jednym czasie nabyła 23 pojazdy, a także poprzez niepoczynienie ustaleń co do tego, czy i kiedy Prezydent Miasta B. P. został zawiadomiony o zbyciu przedmiotowego pojazdu przez poprzedniego właściciela, jak również poprzez ustalenie, że strona dopuściła się powtarzalnych naruszeń w zakresie zawiadamiania o nabyciu pojazdów, aż wreszcie poprzez brak ustalenia co do tego, czy uchybienie terminowi zawiadomienia o nabyciu pojazdu wywarło konkretny i realny wpływ na naruszenie pewności obrotu prawnego i jego bezpieczeństwa, w następstwie czego nie poczyniono ustaleń co do tego, czy stopień naruszenia prawa, którego dopuściła się strona, był wyższy niż znikomy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) prawa materialnego, tj. art. 140mb w zw. z art. 140n p.r.d. w zw. art. 189f i art. 189d k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3, art. 31 ust. 2 i art. 2 in fine Konstytucji RP, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sytuacji każdego opóźnienia w zawiadomieniu organu o fakcie zbycia lub nabycia pojazdu, brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej;
3) art. 140mb p.r.d. zw. z art. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających okoliczność nabycia przez Spółkę dwudziestu trzech pojazdów, na którą powołują się organy obu instancji. Nie poczyniono ustaleń co do tego, czy i w jakim terminie Prezydent Miasta B. P. został zawiadomiony o zbyciu przedmiotowego pojazdu przez poprzedniego właściciela. Bez takich ustaleń organ II instancji nie mógł przystąpić do oceny zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 189f k.p.a. W ocenie Spółki, organy nie wykazały także, aby opóźnienie w zawiadomieniu o nabyciu pojazdu spowodowało naruszenie w jakikolwiek sposób dóbr, takich jak: życie lub zdrowie, mienia w znacznych rozmiarach lub ważnego interesu publicznego. Nie doszło również do żadnego zdarzenia drogowego z udziałem przedmiotowego pojazdu. W okresie opóźnienia nie doszło do dalszego zbycia pojazdu przez skarżącą. W tym kontekście organ podniósł, że wartościami chronionymi na gruncie analizowanych przepisów są pewność i bezpieczeństwo obrotu gospodarczego oraz sprawność (łatwość) identyfikacji aktualnego właściciela pojazdu. Brak jednak ustaleń co do tego, że wartości te zostały naruszone w sposób większy niż znikomy. Poprzez zgłoszenie nabycia prawa własności przedmiotowego pojazdu niewątpliwie doszło do zaprzestania naruszenia prawa, wobec czego ziściły się przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białej Podlaskiej wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna, bowiem nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw.
Bezsporne jest, że w dniu 1 sierpnia 2023 r. Spółka zakupiła naczepę marki K. o nr rej. [...]. W dniu 7 września 2023 r. do organu I instancji wpłynęło zawiadomienie Spółki o nabyciu przedmiotowego pojazdu, do którego załączono fakturę VAT nr [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r., dokumentującą powyższą czynność. Niesporne jest również to, że we wskazanych datach Spółka nabyła równocześnie 22 inne pojazdy i zgłosiła ich nabycie do tego samego organu, tj. do Prezydenta Miasta B. P..
Stosownie do art. 155 § 1 k.c. – umowa sprzedaży, zamiany, darowizny, przekazania nieruchomości lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. W kontrolowanej sprawie organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu w dniu 18 grudnia 2023 r. postępowania w związku z naruszeniem przez Spółkę art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. Organ identycznie postąpił w 22 innych, wskazanych wyżej sprawach.
Rozstrzygając sprawę w pierwszej kolejności należy przedstawić stan prawny obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania i w dacie popełnienia przez Spółkę deliktu administracyjnego.
Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. – w brzmieniu obowiązującym we wskazanych wyżej datach – na właścicielu pojazdu zarejestrowanego spoczywał obowiązek zawiadomienia starosty w terminie nieprzekraczającym 30 dni o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Zatem powyższa powinność spoczywała, niezależnie od siebie, na zbywcy jak i na nabywcy zarejestrowanego pojazdu. Powyższy termin jest terminem prawa materialnego. Analizując treść przytoczonego wyżej przepisu zwrócić należy uwagę na użyte przez prawodawcę sformułowanie, z którego wynika, że trzydziestodniowy termin zawiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu jest nieprzekraczalny. W ocenie sądu, poprzez użycie takiego zwrotu ustawodawca chciał podkreślić, jak duże znaczenie ma zachowanie wyznaczonego terminu do dokonania zawiadomienia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Obowiązek zawiadomienia organu o nabyciu lub zbyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni funkcjonował w porządku prawnym od dnia 1 stycznia 1999 r., nie był więc obowiązkiem nowym. Przepis art. 140mb pkt 2 p.r.d., który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2020 r. stanowił, że jeśli podmiot będący właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu – podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.
Zwrócić należy uwagę na uzasadnienie projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych ustaw, mocą której wprowadzono do ustawy p.r.d. między innymi art. 140mb, określający powyższe sankcje. W projekcie wskazano, że celem nowelizacji jest poprawa przestrzegania przez właścicieli pojazdów obowiązku złożenia wniosku o rejestrację, wyrejestrowanie pojazdu w określonym terminie czy też ustawowego terminu zawiadomienia o nabyciu, zbyciu pojazdu czy zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych w dowodzie rejestracyjnym. W konsekwencji powinno to wpłynąć również na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami i referencyjność danych gromadzonych w centralnej ewidencji pojazdów, prowadzonej przez ministra właściwego do spraw informatyzacji. Ponadto zmiany w ustawie – Prawo o ruchu drogowym, są wynikiem zarzutów formalnych Komisji Europejskiej dotyczących uchybienia zobowiązaniom transpozycji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z 18.09.2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. Urz. UE L nr 269, s. 34), dotyczących m.in. braku sankcji za niezarejestrowanie importowanego pojazdu oraz niewyrejestrowanie pojazdu wycofanego z eksploatacji (zob. druk sejmowy, VIII.3495). Powyższą ustawę nowelizacyjną opublikowano w Dz. U. z 2019 r. poz. 1579.
Według art. 140n ust. 1 i 2 p.r.d. kary pieniężne nakłada w drodze decyzji administracyjnej starosta. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej, organ miał obowiązek uwzględnić zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 p.r.d.). Przepis art. 140n ust. 6 p.r.d. stanowił natomiast, że do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV k.p.a. Zgodnie zaś z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa.
W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. zmianie uległy niektóre przepisy p.r.d. – na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1394 – zwanej dalej "ustawą nowelizującą"). Przepis art. 78 ust. 2 p.r.d. otrzymał brzmienie: "Właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o: 1) zbyciu pojazdu; 2) zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym". Nowe brzmienie nadano również art. 140mb ust. 1 p.r.d., wedle którego: "Kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł". Na podstawie wspomnianej ostatnio nowelizacji uchylony został również ust. 4 art. 140n, zaś ust. 6 tej jednostki redakcyjnej otrzymał brzmienie: " Do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się."
Stosownie natomiast do art. 14 pkt 3 ustawy nowelizującej: "W przypadku gdy pojazd został nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym. Według zaś art. 16 ustawy nowelizującej: "Do postępowań w sprawach nakładania kar pieniężnych, o których mowa w art. 140mb ustawy zmienianej w art. 2, wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2024 r., stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.
W świetle wskazanych przepisów intertemporalnych, organy orzekające w przedmiotowej sprawie prawidłowo uznały, że należało zastosować przepisy p.r.d. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2024 r. Wskazuje bowiem na to data nabycia przez Spółkę przedmiotowego pojazdu (1 sierpnia 2023 r.), jak również data wszczęcia postępowania (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 7 grudnia 2023 r. doręczono stronie 11 grudnia 2023 r.).
W ocenie Sądu, organy orzekające w przedmiotowej sprawie prawidłowo uznały, że brak było podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., tj. do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu. Nie można bowiem przyjąć, że waga naruszenia prawa w okolicznościach rozpatrywanej sprawy była znikoma. Pojęcie "znikoma waga naruszenia prawa" użyte w tym przepisie nie zostało zdefiniowane. Odwołać się zatem należało do językowego znaczenia słowa "znikomy". W "Uniwersalnym słowniku języka polskiego" pod redakcją prof. S. Dubisza (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, tom 5, str.733), słowo "znikomy" oznacza "bardzo nieznaczny pod względem nasilenia, liczby, rozmiarów, itp.; bardzo mały". Skoro zatem na właściciela pojazdu zrejestrowanego nałożono ustawą obowiązek zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu "w terminie nieprzekraczającym 30 dni", który jest terminem dostatecznie długim, to przekroczenie tego terminu przez Spółkę o 7 dni nie mogło zostać uznane za znikome. Ponadto waga naruszenia prawa "rośnie", jeśli zostanie uwzględnione, że skarżąca dopuściła się identycznego naruszenia prawa w związku ze zgłoszeniem nabycia 22 innych pojazdów, także z przekroczeniem ustawowego terminu. Nadto delikt administracyjny został popełniony przez profesjonalny podmiot, prowadzący działalność gospodarczą. Wobec takich podmiotów stosuje się wyższe wymagania, związane z zawodowym charakterem tego rodzaju działalności. Podmiot taki musi mieć świadomość obowiązków jakie nakładają na niego przepisy prawa, zaś nieznajomość prawa stanowi okoliczność obciążającą. Podnoszona przez Spółkę okoliczność, że opóźnienie zgłoszenia nabycia pojazdu nastąpiło z winy pracownika – nie ma znaczenia dla odpowiedzialności strony i nie może stanowić przesłanki ekskulpacyjnej.
Biorąc pod uwagę te okoliczności, waga naruszenia prawa nie mogła zostać oceniona przez organy jako znikoma. Przeciwnie, należało przyjąć, że w świetle stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej sprawie waga naruszenia obowiązku ustanowionego w art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d. była większa niż znikoma.
W tym miejscu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 476/21, który trafnie przytoczono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W wyroku tym podniesiono, że w świetle art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., to nie tylko kwestia zawiadomienia organu o zbyciu pojazdu z 1 dniowym uchybieniem terminu, przy jednoczesnym wykonaniu przez nabywcę obowiązku zawiadomienia o nabyciu tego pojazdu i dokonaniu jego przerejestrowania, ma znaczenie dla oceny wagi naruszenia prawa, o której mowa w art. 189 § 1 pkt 1 k.p.a., lecz także chronione prawem wartości i dobra, w odniesieniu do których rozważana jest skala ich naruszenia. Omawiana kara ma bowiem niezwykle istotne znaczenie z punku widzenia skutecznej implementacji unormowań unijnych w zakresie ochrony środowiska naturalnego i ochrony zdrowia. Należało mieć również na uwadze, o czym była już mowa, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r., do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, nie stosuje się już przepisów art. 189d-189f k.p.a.
Wbrew twierdzeniom Spółki, zaskarżona decyzja zapadła bez naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. W ocenie sądu, Kolegium wzięło pod uwagę i prawidłowo oceniło wszystkie istotne okoliczności oraz dowody, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Organowi I instancji znany był z urzędu fakt nabycia przez stronę w dniu 1 sierpnia 2023 r. oprócz przedmiotowego pojazdu, również 22 innych pojazdów, jak również okoliczność zgłoszenia ich nabycia w dniu 7 września 2023 r. Prezydent Miasta B. P. wszczął bowiem w każdej z tych spraw postępowanie, zawiadamiając o tym stronę i zapewniając jej udział w każdym stadium postępowania. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Niecelowe i nielogiczne byłoby informowanie w każdej indywidualnej sprawie, że organ wszczął postępowanie również w 22 innych przypadkach, skoro Spółka została poinformowana o powyższym w każdej sprawie oddzielnie. Nie można zatem mówić o naruszeniu art. 77 § 4 k.p.a.
Sąd nie podziela zarzutu skargi, że organy były zobligowane do poczynienia ustaleń, czy uchybienie terminu zawiadomienia o nabyciu pojazdu wywarło konkretny i realny wpływ na naruszenie pewności obrotu prawnego i jego bezpieczeństwa. Brak jest bowiem normatywnej podstawy do dokonywania tego rodzaju ustaleń i to z urzędu. Nie było również podstawy do dokonywania ustaleń, czy poprzedni właściciel przedmiotowego pojazdu zawiadomił organ o jego zbyciu.
Kolegium trafnie uznało, że w sprawie nie miało znaczenia ustalenie kolejności naruszeń, których strona się dopuściła, nie zawiadamiając o nabyciu każdego z dwudziestu trzech pojazdów, ale powtarzalność tych naruszeń. Przy ustalaniu wysokości kar, które w granicach ustawowych mogły wynosić od 200 zł do 1000 zł, organ pierwszej instancji przyjął minimalną wysokość kary przyjmując zasadę – po 200 zł za niezgłoszenie nabycia dziesięciu samochodów, po 220 zł za kolejne dziesięć samochodów oraz po 240 zł za kolejne trzy samochody. W rozpatrywanej sprawie zasadnie zatem nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 220 zł.
Należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji nie naruszył granic uznania administracyjnego w zakresie ustalenia wysokości kary. Oceniając zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń, jakiego strona się dopuściła, organ wprawdzie nie odstąpił od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ale jednocześnie zastosował dopuszczalny przepisami jej wymiar, dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wyjaśniając, jakimi przesłankami kierował się stosując określony wymiar kary.
Wreszcie za chybiony należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wymienionych w pkt 2 i 3 petitum skargi.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wbrew postawionej w pkt 2 zarzutów skargi tezie, organy nie przyjęły, że w sytuacji każdego opóźnienia w zawiadomieniu organu o fakcie zbycia lub nabycia pojazdu, brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jedynie, że okoliczności sprawy, które przedstawiono wyżej, nie przemawiały za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
Organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowej wykładni art. 140mb pkt 2 p.r.d., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2024 r. i poprawnie zastosowały ten przepis. Należy wskazać, że ustawodawca dał możliwość nałożenia przez organ kary pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Tymczasem w przedmiotowej sprawie nałożono na stronę karę pieniężną w istocie w granicach minimalnej jej wysokości (220 zł). Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 p.r.d.). Wysokość kary nałożonej w niniejszej sprawie mieści się zatem w granicach określonych przez ustawodawcę i nie jest nadmierna.
Z przytoczonych względów skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.).