III SA/LU 657/23

III SA/Lu 657/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Ewa Ibrom /przewodniczący sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. W. na decyzję Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] września 2023 r., Nr [...], Lubelski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie z [...] lipca 2023 r., nr [...], znak: [...], umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek P. W. (dalej jako "skarżący"), dotyczący wydania decyzji o skróceniu kwarantanny.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący poddany został kwarantannie ze względu na wspólne zamieszkiwanie z osobą, u której zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV 2. Kwarantanna miała trwać od 10 do 26 stycznia 2022 r.
W dniu 12 stycznia 2022 r. do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Lublinie wpłynął wniosek skarżącego o wydanie decyzji o skróceniu kwarantanny. Wniosek został przekazany, zgodnie z właściwością, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Lublinie (dalej jako "organ I instancji").
W dniu 23 stycznia 2022 r. kwarantanna uległa zakończeniu.
Organ I instancji, decyzją z [...] lutego 2022 r., nr [...], znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, wskazując, że kwarantanna będąca przedmiotem wniosku, została zakończona.
Decyzją z [...] marca 2022 r., nr [...], znak: [...], L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na decyzję tę skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, zarzucając naruszenie art. 105 § 1 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: "k.p.a.").
Wyrokiem z 22 września 2022 r, sygn. akt III SA/Lu 218/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji. Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z powodu niepełnego uzasadnienia, które nie zawiera odniesienia się do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.
W dniu [...] października 2022 r. organ II instancji wydał decyzję nr [...] uchylającą w całości decyzję organu I instancji z [...] lutego 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując konieczność dostosowania rozstrzygnięcia do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Lublinie z 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 218/22.
Decyzją z [...] lutego 2023 r., nr [...], znak: [...] organ I instancji ponownie orzekł o umorzeniu w całości postępowania administracyjnego.
Decyzją z [...] kwietnia 2023 r., nr [...], znak: [...], organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją z [...] lipca 2023 r. [...], znak: [...] organ I instancji po raz kolejny umorzył postępowanie w sprawie jako bezprzedmiotowe.
Decyzją z [...] września 2023 r. nr [...], znak: [...], organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ wyjaśnił, że obowiązek poddania się kwarantannie był obowiązkiem czasowym, od którego uwolnić mogły ściśle określone zdarzenia wymienione w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r., poz. 351 z późn. zm.) oraz w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861 z późn. zm.), obowiązujących w dniu poddania skarżącego obowiązkowej kwarantannie. Składając wniosek o skrócenie kwarantanny skarżący wskazał, iż uzyskał ujemny wynik testu RT-PCR na obecność wirusa SARS-CoV 2 i powinien być traktowany na równi z osobami zaszczepionymi. Organ I instancji zawiadomił skarżącego, iż skarżący nie przedstawił dokumentów bądź informacji potwierdzających istnienie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w § 7 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego. Ponadto organ zawiadomił skarżącego, że przedstawienie negatywnego wyniku testu wykonanego przez osobę niezaszczepioną wspólnie zamieszkującą z osobą zakażoną wirusem SARS-CoV 2 wykonanego w drugiej dobie po stwierdzeniu zakażenia u osoby wspólnie zamieszkującej przez osobę, która pozostaje w stałym narażeniu na zakażenie nie może stanowić podstawy do stwierdzenia uzasadnionej podstawy do skrócenia tej kwarantanny. W dniu 23 stycznia 2022 r. kwarantanna skarżącego uległa zakończeniu, a więc orzekanie o jej skróceniu jest obecnie bezprzedmiotowe.
W ocenie organu odwoławczego, decyzja organu I instancji z [...] lipca 2023 r., wyczerpująco uzasadnia przesłanki umorzenia w całości postępowania administracyjnego w przedmiocie wniosku skarżącego z 12 stycznia 2022 r., a ponadto "organ I instancji prawidłowo zinterpretował intencje sądu".
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:
1. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy organ winien był uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji w celu merytorycznego rozpatrzenia wniosku o skrócenie kwarantanny, która w ocenie skarżącego po dniu 11 stycznia 2022 r. utrzymywana była niezgodnie z przepisami, a co skutkuje bezprawnym uniemożliwieniem skarżącemu występowania z roszczeniami związanymi z badaniem legalności nałożenia kwarantanny;
2. art. 138 § 2 i 2a k.p.a. w zw. z art. 6 i 17 pkt 3 k.p.a. poprzez zignorowanie treści własnych wskazówek udzielonych organowi pierwszej instancji, zawartych w decyzji uchylającej z dnia 26 kwietnia 2023 r., a które nakazywały merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony, co stanowi jaskrawe pogwałcenie zasady legalności i zaakceptowanie tego naruszenia przez organ odwoławczy;
II. naruszenie prawa materialnego, tj.:
1. art. 2 pkt 3, pkt 4, pkt 12 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f) ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona powinna być poddana obowiązkowi kwarantanny w sytuacji, gdy w jej przypadku nie było podstaw prawnych do utrzymywania kwarantanny po dniu 11 stycznia 2022 r.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący zakwestionował stanowisko organu o bezprzedmiotowości postępowania. Podkreślił, że domagał się skrócenia kwarantanny od 11 stycznia do 23 stycznia 2022 r. W tym okresie kwarantanna była nałożona, a skarżący przestrzegał jej obowiązywania, ponosząc tego wszelkie skutki, w tym w postaci otrzymania wynagrodzenia za pracę w niepełnej wysokości. Zdaniem skarżącego nielogiczne jest stwierdzenie, że w dacie orzekania nie było przedmiotu postępowania.
Skarżący podniósł, ze bezprawne utrzymywanie stanu kwarantanny skutkowało poniesieniem przez skarżącego szkody. Natomiast umorzenie postępowania pozbawia go możliwości dochodzenia odszkodowania w trybie art. 417 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 4171 § 2 kodeksu cywilnego.
Zdaniem skarżącego stan faktyczny oraz prawny na dzień 23 stycznia 2022 r. nie zmienił się w porównaniu do stanu faktycznego i prawnego na dzień 11 stycznia 2022 r. Wszystkie elementy prawa materialnego zachodzą nadal. Skoro tak, to niezasadne jest twierdzenie, że po dniu 23 stycznia 2022 r. postępowanie było bezprzedmiotowe.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona.
Sąd podziela stanowisko organu o bezprzedmiotowości postępowania w sprawie z wniosku skarżącego o skrócenie kwarantanny z uwagi na zakończenie kwarantanny.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, jak również kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji.
Z przepisu art. 153 p.p.s.a. wynika, że związanie organów oraz sądów dotyczy nie tylko oceny prawnej, ale także wskazań co do dalszego postępowania. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencję oceny prawnej. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś aprioryczne rozstrzygnięcie problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia organu.
Wskazania co do dalszego postępowania powinny zostać sformułowane przez sąd w sposób niewątpliwy oraz niedopuszczający różnych interpretacji. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w prowadzonym ponownie na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję.
Wskazania mają wytyczać kierunek działalności organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, ale nie mogą zawierać apriorycznego rozstrzygnięcia problemów związanych z treścią przyszłego rozstrzygnięcia. Również jeśli chodzi o poszczególne dowody, wskazania sądu nie mogą naruszać zasady swobodnej oceny dowodów.
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. Natomiast niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w art. 153 p.p.s.a. jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu prowadzonym po uchyleniu decyzji organu II instancji z [...] marca 2022 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wprawdzie organ II instancji po wydaniu wyroku przez sąd uchylił decyzję organu I instancji, a następnie kolejną wydaną przez ten organ decyzję, nie ulega jednak wątpliwości, że wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 218/22, wiązały organy obu instancji w toku ponownego rozpoznawania sprawy, na każdym jej etapie.
Przypomnieć należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku w sprawie sygn. akt III SA/Lu 218/22 wskazał, iż zaskarżona decyzja podlega uchyleniu z powodu niepełnego uzasadnienia, które nie zawiera odniesienia się do zawartego w odwołaniu naruszenia art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie: "k.p.a.")
Sąd zarzucił organowi, że ograniczył się do powołania przepisu § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz do stwierdzenia, że strona nie skorzystała z prawnej możliwości skrócenia kwarantanny, nie odniósł się natomiast do zasadniczej kwestii, a mianowicie bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego i zastosowania art. 105 § 1 k.p.a.
Sąd wskazał, że brak odniesienia się do zarzutu odwołania i lakoniczność argumentacji organu świadczy nie tylko o naruszeniu art. 107 § 3 dotyczącego uzasadnienia prawnego decyzji, ale także o naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady przekonywania (art. 11 k.p.a) oraz zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawarł następujące zalecenie co do dalszego postępowania, które należy zacytować w całości:
"Ponownie rozpatrując organ odwoławczy będzie miał obowiązek odniesienia się przede wszystkim do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w rozpoznawanej sprawie."
Z uzasadnienia wyroku nie wynika, by sąd uznał zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a. za bezpodstawne. Sąd nie dokonał w ogóle oceny prawidłowości stanowiska organów o bezprzedmiotowości postępowania wobec zakończenia kwarantanny z dniem 23 stycznia 2022 r. Wskazał jedynie, że skarżący domagał się skrócenia kwarantanny od 11 stycznia 2022 r., do czego organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł.
Ocena sądu sprowadzała się więc zatem tylko i wyłącznie do zarzutu naruszenia przez organ II instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W żaden sposób sąd nie przesądził ani o konieczności, ani o sposobie merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego.
Dokonana przez sąd ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie zostały początkowo prawidłowo odczytane przez organ II instancji, który decyzją z [...] października 2022 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, wskazując konieczność merytorycznego rozpatrzenia wniosku o skrócenie kwarantanny, podczas gdy to organ odwoławczy miał ponownie rozpoznać sprawę i ocenić zasadność zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. Również w kolejnej decyzji, wydanej [...] kwietnia 2023 r. organ odwoławczy powtórzył te zalecenia, nie wykonując wytycznych sądu.
W ocenie sądu organ odwoławczy dopiero rozpoznając sprawę po raz czwarty wykonał wytyczne co do dalszego postępowania, sformułowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 22 września 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 218/22.
Wydając zaskarżoną decyzję z [...] września 2023 r. organ odwoławczy – zgodnie z zasadą dwuinstancyjności – rozpoznał ponownie sprawę będącą przedmiotem decyzji organu I instancji i odniósł się do zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu, w szczególności do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. Organ II instancji dostosował się zatem do wskazań co do dalszego postępowania zawartych w powołanym wyroku.
Sąd podziela stanowisko organu, że w sprawie zachodziła bezprzedmiotowość postępowania, uzasadniająca umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i literaturze ugruntowany jest pogląd, według którego bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiot postępowania administracyjnego istnieje, jeśli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: a) w sprawie działa organ administracji publicznej, b) organ ten jest właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia w tej sprawie, c) sprawa ma indywidualny charakter, d) rozstrzyganie o niej następuje w formie decyzji administracyjnej, e) w przepisach materialnego prawa administracyjnego zawarta jest norma kompetencyjna upoważniająca organ do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, f) nie zapadło ostateczne rozstrzygnięcie, g) zrealizowany został pewien stan faktyczny odpowiadający generalnie hipotezie określonej w normie zawierającej normę kompetencyjną, h) istnieje podmiot mogący być stroną postępowania (dysponujący zdolnością administracyjnoprawną), i) podmiot ten dysponuje interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., j) podmiot uprawniony do wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie.
Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej. Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć szczególna relacja między sytuacją faktyczną danego podmiotu a sytuacją prawną danego podmiotu, z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej. Inaczej mówiąc odpadła podstawa wydania autorytatywnego aktu administracyjnego rozstrzygającego o materialnych uprawnieniach i obowiązkach strony, co stanowi trwałe i nieusuwalne przeszkody do kontynuowania postępowania.
Taka sytuacja zachodzi w sprawie niniejszej.
Jak wynika z akt administracyjnych, na skarżącego nałożony został obowiązek odbycia kwarantanny z powodu zamieszkiwania z osobą, u której zdiagnozowano zakażenie wirusem SARS-CoV 2 i która poddana została izolacji.
Zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym zasady i tryb rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz podejmowania działań przeciwepidemicznych, zadania organów administracji publicznej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a także obowiązki osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi określa ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 z późn. zm.), dalej jako: "ustawa".
Zakażenie koronawirusem SARS-CoV-2 zostało objęte przepisami powołanej ustawy na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325 z późn. zm.) wydanym na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddawania się różnym zabiegom, badaniom i obowiązkom, m.in. kwarantannie (pkt 1 lit. f).
Obowiązkową kwarantannę przewiduje art. 34 ustawy. W myśl art. 34 ust. 2 osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.
Zgodnie z art. 34 ust. 5 pkt 5 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia zobowiązany został do określenia, w drodze rozporządzenia chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w ust. 2, oraz okresów obowiązkowej kwarantanny, mając na względzie rodzaj biologicznego czynnika chorobotwórczego lub choroby zakaźnej oraz potrzebę zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz ochrony zdrowia publicznego.
W dacie objęcia skarżącego obowiązkiem odbycia kwarantanny obowiązywało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy, które przewidywało możliwość skrócenia kwarantanny.
Przepis § 7 ust. 4 tego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do 15 lutego 2022 r., stanowił, że w przypadku osoby zamieszkującej lub prowadzącej wspólne gospodarstwo domowe z osobą, u której stwierdzono zakażenie wirusem SARS-CoV-2 i która została poddana z tej przyczyny izolacji w warunkach domowych, okres obowiązkowej kwarantanny ulega zakończeniu po upływie 7 dni od dnia zakończenia tej izolacji albo po uzyskaniu negatywnego wyniku testu molekularnego przez osobę odbywającą kwarantannę, wykonanego nie wcześniej niż w pierwszym dniu po zakończeniu tej izolacji. Państwowy powiatowy inspektor sanitarny, w uzasadnionych przypadkach, decyduje o skróceniu albo zwolnieniu z obowiązku odbycia obowiązkowej kwarantanny.
Z uwagi na, że skarżący był osobą niezaszczepioną przeciwko COVID-19, co jest bezsporne, nie miały do niego zastosowania zasady zwolnienia z obowiązku odbycia kwarantanny, określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r. poz. 861 z późn. zm.).
Kwarantanna skarżącego trwać miała pierwotnie od 10 do 26 stycznia 2022 r. Z akt sprawy wynika, że 12 stycznia 2022 r. skarżący złożył wniosek o skrócenie kwarantanny, wniosku tego nie skierował jednak do organu właściwego, czyli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Lublinie, lecz do Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Lublinie, co spowodowało konieczność przekazania wniosku organowi właściwemu. Do wniosku dołączył skarżący wynik testu wykonanego następnego dnia po rozpoczęciu kwarantanny.
Z uwagi na treść § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r., przewidującego możliwość skrócenia kwarantanny, organ I instancji podjął czynności w sprawie, wysyłając skarżącemu 18 stycznia 2022 r., a więc w czasie trwania kwarantanny, zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i informacją, że wobec nieprzedstawienia przez skarżącego dokumentów potwierdzających istnienie uzasadnionego przypadku, dającego postawę do skrócenia kwarantanny, może zostać wydana decyzja niezgodna z żądaniem strony. Skarżącemu zakreślony został siedmiodniowy termin na zgłoszenie dowodów.
Tymczasem kwarantanna skarżącego uległa wcześniejszemu zakończeniu w dniu 23 stycznia 2022 r., co jest bezsporne. Jest również poza sporem, że skarżący udzielił odpowiedzi na wezwanie organu dopiero po zakończeniu kwarantanny.
Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, że wobec zakończenia kwarantanny organ nie miał podstaw do orzekania o jej skróceniu. Nie istniał już stosunek materialno-prawny pozwalający organowi rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Brak było więc przedmiotu orzekania, co uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Trafnie zauważa również organ I instancji, że w sytuacji, gdy kwarantanna została już odbyta organ nie był uprawniony do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie skrócenia czy też odmowy skrócenia kwarantanny, gdyż zwolnienie strony z obowiązku odbycia kwarantanny nie mogłoby zadziałać wstecz. Skoro w chwili wydawania rozstrzygnięcia nałożony na skarżącego obowiązek był już wykonany, a zatem już na skarżącym nie ciążył, nie było przedmiotu sprawy administracyjnej, rozstrzyganej na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego.
Bezpodstawne są zatem zarzuty skarżącego, że istniały przepisy prawa materialnego, które pozwalały na rozpoznanie sprawy. Okoliczność, że w okresie kwarantanny obowiązywały przepisy, przewidujące możliwość skrócenia kwarantanny, nie nakłada na organ obowiązku rozstrzygania o skróceniu kwarantanny po jej zakończeniu, skoro zmieniły się okoliczności faktyczne w sprawie, powodujące, że odpadła podstawa wydania przez organ decyzji rozstrzygającego o materialnych uprawnieniach i obowiązkach strony.
Z akt sprawy wynika, że skarżący konsekwentnie domagał się skrócenia kwarantanny, aczkolwiek swoje żądania nie zawsze formułował jednakowo. W piśmie z [...] lutego 2022 r. skarżący wniósł o wydanie decyzji, że był objęty kwarantanną od 10 do 11 stycznia 2022 r. Również w odwołaniach z [...] marca 2022 r., [...] lutego 2023 r. i [...] lipca 2023 r. skarżący wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji i zobowiązanie organu do wydania decyzji stwierdzającej, że był objęty kwarantanną od 10 do 11 stycznia 2022 r. W skardze do sądu, mimo obszernych wywodów na temat definicji chorób zakaźnych i braku podstaw do uznania Covid-19 za chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, a w konsekwencji braku podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązku odbycia kwarantanny w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, skarżący zakwestionował podstawę prawną nałożenia kwarantanny powyżej jednego dnia, domagając się w związku z tym wydania decyzji merytorycznej o uchyleniu kwarantanny za ten okres lub o jej skróceniu.
Skarżący nie kwestionował zatem obowiązku odbycia kwarantanny co do zasady, nie zgadzał się jedynie z określeniem czasu trwania kwarantanny. Nie podważał także formy nałożenia na niego obowiązku odbycia kwarantanny.
Wyjaśnić zatem należy, że jak wynika z akt sprawy, w sprawie nałożenia na skarżącego obowiązku kwarantanny nie została wydana decyzja administracyjna. Obowiązek poddania się kwarantannie nałożony został czynnością materialno-techniczną. Niezależnie od tego, czy działanie organu w tej formie uznane zostanie za prawidłowe czy nie, zauważyć należy, że czynność ta jest wskazaną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Skarżącemu przysługiwała zatem skarga do sądu na czynność organu o nałożeniu kwarantanny na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący z możliwości tej jednak nie skorzystał.
Wobec braku podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o skróceniu kwarantanny, bezpodstawne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 pkt 3, pkt 4, pkt 12 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i w zw. z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona powinna być poddana obowiązkowi kwarantanny po dniu 11 stycznia 2022 r. W konsekwencji bezpodstawny jest także zarzut, że po dniu 11 stycznia 2022 r. kwarantanna utrzymywana była niezgodnie z przepisami, co spowodowało uniemożliwienie skarżącemu występowania z roszczeniami związanymi z badaniem legalności nałożenia kwarantanny.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. art. 138 § 2 i 2a k.p.a. w zw. z art. 6 i 17 pkt 3 k.p.a. poprzez "zignorowanie treści własnych wskazówek udzielonych organowi pierwszej instancji, zawartych w decyzji uchylającej z dnia [...] kwietnia 2023 r., a które nakazywały merytoryczne rozpatrzenie wniosku strony", wyjaśnić należy, że – jak już była o tym mowa – organ związany był w toku całego postępowania wskazaniami sądu, zawartymi w wyroku w sprawie III SA/Lu 218/22, a nie wskazaniami zawartymi w decyzji z 26 kwietnia 2023 r., sprzecznymi ze wskazaniami sądu.
Z tych wszystkich względów, stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.