III SA/LU 656/23

III SA/Lu 656/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 1661/24 - Wyrok NSA z 2024-12-11
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 41 ust. 2 pkt 8
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. D. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr 1307 w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 23 sierpnia 2023 r. (nr 1307) Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego R. D. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 6 lipca 2023 r. (nr [...]) w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji z dniem 26 lipca 2023 r.
Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu 28 kwietnia 2023 r. Komendant Miejski Policji w C. (dalej jako "organ pierwszej instancji") wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko st. asp. R. D. - funkcjonariuszowi Komendy Miejskiej Policji w C., obwiniając go o to, że w dniu 27 kwietnia 2023 r. w miejscu zamieszkania, tj. C. ul. [...] posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w ilości 44 szt. oraz łuski rożnego typu, czym naruszył zasady praworządności, a zachowanie funkcjonariusza nie przyczyniło się do pogłębienia społecznego zaufania do Policji, tj. o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej określonego w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 ze zm.) w związku z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r.
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy w dniu 18 marca 2022 r. Komendant Miejski Policji w C. wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Ponadto rozkazem personalnym z dnia 28 kwietnia 2023 r. Komendant Miejski Policji w C. zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 1 maja 2023 r., do dnia 31 lipca 2023 r. na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.
W dniu 7 czerwca 2023 r. asesor Prokuratury Rejonowej we W. wydał postanowienie o przedstawieniu R. D. zarzutu o to, że: w okresie od daty dziennej bliżej nieustalonej do dnia 27 kwietnia 2023 r. w C., woj. l. , w miejscu swojego zamieszkania posiadał bez wymaganego zezwolenia 43 sztuki amunicji w postaci:
- 1 (jednego) naboju karabinowego kal. 7,92 mm M. (7,92x57), produkcji niemieckiej z 1944 r.,
- 1 (jednego) naboju karabinowego kal. 8 mm M. W. (8x56R) produkcji węgierskiej z 1938 r.,
- 6 (sześciu) naboi karabinowych kal. 7,92 mm M. (7,62x54R) produkcji polskiej w tym 2 (dwa) naboje z 1957 r. z pociskami smugowymi typu T. , 2 (dwa) naboje z 1956 r. z pociskami przeciwpancerno-zapalającymi typu B. oraz 2 (dwa) naboje z 1976 r. z pociskami lekkimi typu L. ,
- 1 (jednego) naboju pośredniego kal. 7,62 mm wz. 43 (7,62x39) produkcji polskiej z 1959 r. z pociskiem przeciwpancerno - zapalającym typu B. ,
- 5 (pięciu) naboi karabinowych ślepych kal. 7,62 mm M. produkcji polskiej w tym 2 (dwa) naboje z 1996 r., 2 (dwa) naboje z 1997 r. oraz 1 (jeden) nabój z 1999 r.,
- 23 (dwudziestu trzech) naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 22 (5,6 mm) L. R. w tym 5 (pięć) naboi produkcji USA z pociskami ze stopu ołowiu typu S. , 11 (jedenaście) naboi produkcji niemieckiej z pociskami ze stopu ołowiu typu S. , 6 (sześć) naboi produkcji czeskiej z pociskami ze stopu ołowiu typu S. oraz 1 (jeden) nabój produkcji czeskiej z pociskiem ze stopu ołowiu o powierzchni miedziowanej,
- 1 (jednego) naboju sportowego bocznego zapłonu kal. 22 (5,6 mm) L. R. produkcji polskiej z pociskiem ze stopu ołowiu typu S. ,
- 1 (jednego) naboju pistoletowego kal. 9 mm M. produkcji polskiej z 1987 r.,
- 2 (dwóch) naboi pistoletowych kal. 7,62 mm wz. 30 produkcji polskiej z 1954 r. 1 (jeden) nabój oraz z 1955 r. 1 (jeden) nabój,
- 1 (jednego) naboju sygnałowego kal. 26 mm czerwony dym produkcji polskiej z 1977 r.,
- 1 (jednej) spłonki łuski od rozcalonego naboju karabinowego kal. 7,62 mm M. produkcji rosyjskiej z 1915 r.
tj. o popełnienie czynu z art. 263 § 2 k.k.
Rozkazem personalnym z dnia 6 lipca 2023 r. Komendant Miejski Policji w C. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 26 lipca 2023 r. – na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji. Jednocześnie na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm. – dalej jako: "k.p.a."). Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego Komendant Policji (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") utrzymał w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozkazu organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, który stanowił materialnoprawną podstawę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, podobnie jak i inne przepisy ustawy o Policji, nie definiuje pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ podniósł, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Oczywistość popełnienia czynu organ może ustalić samodzielnie, na podstawie analizy okoliczności konkretnego zdarzenia. Ocena taka jest możliwa zwłaszcza wówczas, gdy sprawca został złapany na gorącym uczynku lub przyznał się do popełnienia przestępstwa, a także gdy inne okoliczności zdarzenia nie nasuwają wątpliwości, że określony czyn został popełniony przez konkretną osobę. Miernikiem oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie jest jedynie przyznanie się do popełnienia takiego czynu. Przesłanka ta jest także spełniona, gdy inne okoliczności nie nasuwają wątpliwości, że dany czyn został popełniony przez konkretną osobę.
Organ II instancji stwierdził, że zebrany materiał dowodowy stanowił podstawę do uznania, że skarżący dopuścił się czynu o znamionach przestępstwa oraz że popełnienie przez niego takiego czynu było oczywiste i uniemożliwiało pozostanie policjanta w służbie. W dniu 27 kwietnia 2023 r. podczas przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych oraz pojazdów znajdujących się na posesji, gdzie zamieszkuje skarżący funkcjonariusze Policji odnaleźli i zabezpieczyli 44 sztuki amunicji oraz łuski różnego typu do jednostek broni, na które skarżący nie posiadał zezwolenia.
Organ odwoławczy podkreślił, że podejrzenie popełnienia przez policjanta przestępstwa bez wątpienia naraża na szwank dobra przedstawiające wartość społeczną. Osoba, która jest podejrzana o popełnienie czynu karalnego, nie tylko pogarsza obraz służby publicznej, ale naraża tę służbę na kolejne szkody, jakie wynikają z faktu rażącego naruszenia wysokich standardów stawianych funkcjonariuszom publicznym. Służba traci autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym. Z tego powodu pozostawienie w służbie policjanta, który nie odznacza się powyższymi walorami, jest niedopuszczalne.
W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji, w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody należało stwierdzić, że wszystkie wymagane ustawowo przesłanki wymienione w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zostały w niniejszej sprawie spełnione. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że st. asp. R. D. popełnił czyn o znamionach przestępstwa określonego w art. 263 § 2 kk oraz że popełnienie tego czynu jest oczywiste. Równocześnie, stwierdzenie faktu oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie st. asp. R. D. w czynnej służbie. W interesie społecznym, związanym ze szczególną rolą Policji, jako podmiotu zaufania publicznego, jest aby funkcjonariuszami Policji pozostawały osoby o nieposzlakowanej opinii, co do których nie ma żadnych podejrzeń, związanych z popełnieniem czynów zabronionych. Należy bowiem zauważyć, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Nie może zatem, w tej sprawie przeważyć słuszny interes funkcjonariusza, polegający na pozostawieniu go w służbie, nad interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodów organ odwoławczy wyjaśnił, że nie uwzględnił tych wniosków, uznając iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający, a okoliczności, które strona chce udowodnić nie mają znaczenia w sprawie. Wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia st. asp. R. D. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nastąpiło wobec powzięcia przez Komendanta Miejskiego Policji w C. informacji o ujawnieniu w miejscu zamieszkania policjanta 44 sztuk amunicji do jednostek broni, na które nie posiada on zezwolenia - co zostało potwierdzone zarówno w opinii Laboratorium Kryminalistycznego KWP w L., jak i informacji przekazanej w piśmie Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w L. z dnia 31 maja 2023 r.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia 23 sierpnia 2023 r. w całości.
Zarzucił organowi:
I. obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dowolne przyjęcie, że R. D. popełnił czyn o znamionach czynu zabronionego, który uniemożliwia mu dalsze pełnienie służby, w sytuacji gdy nie zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie, które uprawniałyby organ do podjęcia decyzji o zwolnieniu odwołującego się ze służby na podstawie tego przepisu;
II. obrazę przepisów postępowania administracyjnego mającego istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, a to:
1. art. 8, art. 11 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte rozważenie zarzutów zawartych w odwołaniu skarżących i ich konsekwencji brak wskazania oraz niewystarczające wskazanie powodów, dla których zostały one uznane za niezasadne, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez Komendanta Miejskiego Policji w C., w konsekwencji nie sposób zaskarżonej decyzji skontrolować;
2. art. 11 art. 78 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na całkowicie wadliwym uzasadnieniu decyzji przez organ II instancji, a w szczególności nie odniesienie się do konkretnych okoliczności sprawy wskazywanych przez stronę, które w jej ocenie miały podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, w konsekwencji niewystarczające odniesienie się do stanowiska skarżącego, dotyczącego braku uwzględnienia przez organ istotnych okoliczności sprawy, jakim są brak zaistnienia przesłanek uprawniających organ do rozważenia kwestii możliwości zwolnienia ze służby st. asp. R. D. na podstawie ustawowych przesłanek zawartych w treści przepisu art. 41 ust 2 pkt 8 ustawy o Policji;
3. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ art. 10 § 1 i 2, art. 73 § 1 kpa, 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 78 § 1 i 2 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne przeprowadzenie wszystkich zgłaszanych przez stronę dowodów, nie wyczerpujące ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nierozpatrzenie wyczerpująco całości materiału dowodowego, a także poprzez brak wskazania w uzasadnieniu na konkretne okoliczności faktyczne, leżące u podstaw wydania decyzji;
4. art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy nie zostały spełnione przesłanki do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, jak i poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji. Dodatkowo wniósł o wystąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do Komendanta Policji o udzielenie informacji odnośnie liczby zatrudnionych Policjantów w KWP w L. i podległym jemu jednostkom, którzy mają postawione zarzuty karne i nadal pełnią służbę, oraz wskazanie rodzajowo, jakie zarzuty posiadają ww. funkcjonariusze - celem wykazania faktu, niejednolitego i nierównego traktowania funkcjonariuszy Policji, i w większości przypadków przyzwolenie przełożonych na dalszą służbę takim funkcjonariuszom, którzy mają zarzuty karne, niejednokrotnie gatunkowo cięższe aniżeli skarżący, co ma również znaczeniem względem stanowiska organu, który wskazuje w treści decyzji, że osoba która ma postawienie zarzuty popełnienia przestępstwa umyślnego traci przymiot nieskazitelnego charakteru i nie może dalej pełnić służby w Policji.
W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie był rozkaz personalny Komendanta Policji utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia 6 lipca 2023 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji.
Zdaniem skarżącego, organ niewłaściwie zastosował w stanie faktycznym sprawy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że w skarżący popełnił czyn o znamionach czynu zabronionego. Natomiast w ocenie organu, nie było żadnych wątpliwości, co do tego, skarżący dopuścił się takiego czynu.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozkazu personalnego Komendanta Policji stanowił przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.
Zauważyć należy, że zastosowanie fakultatywnego trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji, uzależnione jest od zaistnienia trzech warunków:
1) czyn popełniony przez policjanta wyczerpuje znamiona przestępstwa lub przestępstwa skarbowego,
2) popełnienie tego czynu jest oczywiste,
3) charakter czynu powoduje, że dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie w Policji jest niemożliwe.
Możliwość zastosowania fakultatywnego trybu rozwiązania z policjantem stosunku służbowego wymaga łącznego spełnienia wszystkich przesłanek przewidzianych w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w tym wykazania, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu noszącego znamiona przestępstwa albo przestępstwa skarbowego jest oczywiste. Natomiast w ustawie o Policji nie zdefiniowano pojęcia "oczywistości popełnienia czynu wyczerpującego znamiona przestępstwa". W judykaturze podnosi się, że zaistnienie tej przesłanki nie musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem w sprawie karnej. Wówczas bowiem podstawę do zwolnienia tego funkcjonariusza stanowiłby art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym, stosunek służbowy z policjantem rozwiązuje się w przypadku skazania funkcjonariusza prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego. Drugą fakultatywną podstawę przewidziano w art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, według której, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4. Natomiast w sytuacji, gdy funkcjonariusz w związku z prowadzonym przeciwko niemu postępowaniem karnym został zawieszony w czynnościach służbowych, wówczas można z nim rozwiązać stosunek służbowy, jeżeli upłynął 12-miesięczny okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych i nie ustały przyczyny zastosowania zawieszenia (art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji).
Należy mieć na uwadze, że odmienny jest stan faktyczny, w którym popełnienie przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa jest "oczywiste", od stanów faktycznych, gdy z taką "oczywistością" nie mamy do czynienia, pomimo że przed organami ścigania toczy się postępowanie karne. Są to odrębne stany faktyczne, niezależne od siebie, a każdy z nich umożliwia rozwiązanie z policjantem stosunku służbowego w odrębnym trybie. Z tego właśnie powodu organ Policji mając zamiar zwolnić funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, nie jest zobowiązany do oczekiwania na prawomocne zakończenie sprawy karnej, ani też na upływ 12-miesięcznego okresu zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji stanowi odrębną przesłankę, która dopuszcza możliwość wcześniejszego rozwiązanie stosunku służbowego z policjantem. To organ Policji decydując się na zastosowanie tego trybu zwolnienia ze służby, musi mieć świadomość, że z takich uprawnień może skorzystać tylko wówczas, gdy wszystkie warunki zastosowania przedmiotowej instytucji rzeczywiście zostaną spełnione (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 23 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Lu 103/20 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 3685/21).
W rezultacie przesłanka "oczywistości" popełnienia czynu może być przez organ Policji ustalona samodzielnie, na podstawie analizy całokształtu okoliczności konkretnego zdarzenia. Przyjąć należy, że co do zasady, stwierdzenie naruszenia przez policjanta norm prawa karnego należy do kompetencji właściwych organów ścigania i sądów karnych, a zatem wszelkie dopuszczalne w tym zakresie wyjątki muszą być ściśle przestrzegane. Tym samym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zobowiązuje organ do wykazania, że taka reakcja przełożonych zwalnianego ze służby funkcjonariusza Policji była uprawniona. Oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie zależy od subiektywnego przekonania organu Policji. Ocena taka jest możliwa, jeżeli okoliczności zaistniałego zdarzenia nie nasuwają żadnych wątpliwości, że określony czyn został popełniony oraz że sprawcą takiego czynu o znamionach przestępstwa jest konkretny funkcjonariusz Policji. Powyższe oznacza, że oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być bezsporna.
Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że oczywistość popełnienia czynu zachodzi przede wszystkim, wówczas gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa albo gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120), nie dopatrzył się niekonstytucyjności przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jednocześnie wyjaśnił, że instytucja przewidziana w tym przepisie niewątpliwie została wprowadzona w interesie Policji i ma na celu szybkie usunięcie ze służby w Policji funkcjonariuszy popełniających czyny o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego. Taki cel nie oznacza przyzwolenia na możliwość nadużywania przedmiotowej instytucji. Niedopuszczalne jest bowiem zwalnianie policjantów ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", czyli w razie każdego podejrzenia co do popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstwa oraz wbrew przesłankom zawartym w tym przepisie.
Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji było ustalenie, że skarżący posiadał bez wymaganego zezwolenia 43 sztuk amunicji. Zgodnie z treścią art. 263 § 2 k.k. kto bez wymaganego zezwolenia posiada broń palną lub amunicję, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Stosownie do art. 10 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni o amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm.) 2 naboje karabinowe kal. 7,62 mm M. z pociskami smugowymi, 2 naboje karabinkowe kal. 7,62 mm M. z pociskami przeciwpancerno-zapalającymi oraz 1 nabój pośredni kal. 7,62 mm wz. 43 z pociskiem przeciwpancerno-zapalającym stanowią amunicję szczególnie niebezpieczną z uwagi na wypełnienie ich pocisków materiałami wybuchowymi – masą smugową i zapalającą.
Fakt nielegalnego posiadania amunicji został ujawniony w dniu 27 kwietnia 2023 r. w takcie przeszukania pomieszczeń przy ulicy [...] w C..
To, że skarżący znalazł amunicję na zawodach strzeleckich i zabezpieczył ją w dobrej wierze i tylko z uwagi na szczególną sytuację rodzinną nie zgłosił tego Policji, co podniesiono w piśmie z dnia 14 lipca 2023 r., nie podważa legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, podobnie zresztą jak i okoliczność zasygnalizowana w skardze, że znalezienie amunicji nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że skarżący trwale ją posiadał. Nie sposób zarzucić organowi Policji, że nieprawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy w sytuacji, kiedy skarżący miał możliwość wcześniejszego zgłoszenia faktu zabezpieczenia amunicji przed osobami niepowołanymi i nie podjął takiego działania do dnia, w którym dokonano przeszukania.
Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nietrafne okazało się twierdzenie skarżącego, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie wystąpiły przesłanki określone w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, stanowiące podstawę do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.
W ocenie Sądu, w świetle prawidłowo zgromadzonego i należycie ocenionego materiału dowodowego, organ Policji miał pełne podstawy do przyjęcia, że skarżący R. D. dopuścił się przypisywanego mu czynu o znamionach przestępstwa (określony w art. 263 § 2 k.k.), po drugie do uznania, że popełnienie przez skarżącego tego czynu było oczywiste oraz po trzecie, że zachowanie skarżącego wyczerpujące znamiona tego przestępstwa uniemożliwia skarżącemu pełnienie dalszej służby w Policji.
Bezspornym jest również, że w okresie od daty dziennej bliżej nieustalonej do dnia 27 kwietnia 2023 r. w C., woj. l. , w miejscu swojego zamieszkania posiadał bez wymaganego zezwolenia 43 szt. amunicji w postaci: 1 naboju karabinowego kal. 7,92 mm M. , 1 naboju karabinowego kal. 8 mm M. W., 6 naboi karabinowych kal. 7,62 mm M. 1 naboju pośredniego kal. 7,62 mm wz. 43, 6 naboi karabinowych ślepych kal. 7,62 mm M., 23 naboi sportowych bocznego zapłonu kal. 22 (5,6 mm) L. R., 1 naboju sportowego bocznego zapłonu kal. 22 (5,66 mm) L. R., 1 naboju pistoletowego kal. 9 mm M. , 2 naboi pistoletowych kal. 7,62 mmm wz. 30, 1 naboju sygnałowego kal. 26 mm.
Powyższy stan faktyczny organ ustalił prawidłowo gromadząc materiał dowodowy w rozpoznawanej sprawie. W tym celu wykorzystał dowody zebrane na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w C. w sprawie o sygn. akt [...], dowody zgromadzone na potrzeby postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową we W. w sprawie o sygn. akt [...], dowody z postępowania dyscyplinarnego oraz dowody znane organowi z urzędu. Do akt administracyjnych włączono materiały m.in.: postanowienie o wszczęciu śledztwa, protokoły przesłuchania świadka, protokół przeszukania, postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego, postanowienie o przedstawieniu zarzutów, opinie biegłego, postanowienie o zawieszeniu w czynnościach służbowych.
W ocenie Sądu, powyższe okoliczności nie budzą żądnych wątpliwości, że w dniu 27 kwietnia 2023 r. w C. bez wymaganego zezwolenia skarżący posiadał 43 szt. amunicji. Dlatego należy stwierdzić, że tego rodzaju zachowanie skarżącego stanowiło podstawe do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Stąd też nie można było organowi skutecznie zarzucić dopuszczenia się naruszenia tego przepisu.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy dostatecznie wyjaśniły okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, biorąc pod uwagę prawidłowo zabrany i oceniony materiał dowodowy. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi w zakresie naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i postępowania administracyjnego zarówno art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, jak i art. 8 w z wz. art. 11 k.p.a. Zaskarżone rozstrzygnięcie w uzasadnieniu faktycznym zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia. Tym samym brak jest także podstaw do uznania, że przy wydawaniu kontrolowanego rozkazu personalnego został naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego przedstawia przebieg procesu decyzyjnego stosowania przepisów prawa administracyjnego materialnego jak i procesowego prezentując czynności i rozumowanie organu administracji na etapie ustalania okoliczności faktycznych sprawy oraz przesłanki, które według organu zadecydowały o rozstrzygnięciu zawartym w zaskarżonym orzeczeniu. Organ stosownie do art. 7 k.p.a rozważył przy tym słuszny interes strony oraz interes społeczny. Podkreślić należy, że skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Skarżący w toku postępowania był zawiadamiany o przysługującym mu prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Natomiast sam fakt, że skarżący z wydanym przez organ rozstrzygnięciem się nie zgadza nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.
W ocenie Sądu, wydając rozkaz personalny organ odwoławczy prawidłowo zastosował zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego i nie przekroczył granic uznania administracyjnego, co czyni zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bezzasadnym.
Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w piśmie skarżącego, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.), dalej w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres dopuszczalnego postępowania dowodowego jest bardzo ograniczony. Wynika to z faktu, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, oceniają zatem, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, nie ustalają natomiast stanu faktycznego sprawy. Z tych przyczyn Sąd nie mógł uwzględnić zgłoszonych przez skarżącego wniosków dowodowych.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.