III SA/Lu 633/22

III SA/Lu 633/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 69 ust. 3; art. 72 ust. 1 pkt 2;
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 § 1; art. 156 § 1 pkt 3;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant: Asystent sędziego Katarzyna Sugier po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego na prawo jazdy uchyla zaskarżoną decyzję.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania M. z siedzibą w [...] od decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 11 maja 2022 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego K. W. na prawo jazdy w zakresie kategorii B, przeprowadzonego przez egzaminatorkę D. N. w dniu [...] 2021 r., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu [...] 2021 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. Oddziale Terenowym w P. egzaminatorka D. N. przeprowadziła praktyczny egzamin państwowy w zakresie kategorii B prawa jazdy K. W.. Egzamin został zakończony wynikiem negatywnym.
Marszałek Województwa Lubelskiego w ramach kompleksowej kontroli Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w L., zgodnie z art. 69 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622, dalej powoływanej także jako "u.k.p.’) przeprowadził kontrolę praktycznego egzaminu państwowego K. W. z dnia [...] 2021 r.
Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. organ pierwszej instancji zawiadomił prowadzącą egzamin D. N. oraz egzaminowaną K. W. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2022 r. organ pierwszej instancji dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony M. z siedzibą przy Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] (dalej powoływaną także jako "M. ").
Następnie decyzją z dnia 11 maja 2022 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 69 ust. 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., unieważnił praktyczny egzamin państwowy K. W.. W ocenie organu egzaminatorka D. N. przerwała egzamin w sposób niezgodny z przepisami ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisami wykonawczymi do ustawy. W opinii organu pierwszej instancji decyzja egzaminatorki o przerwaniu egzaminu była nieprawidłowa, gdyż egzaminowana K. W. nie stworzyła zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, nie doszło również do nieustąpienia przez nią pierwszeństwa podczas wykonywanego manewru cofania. Egzaminatorka nie mogła przerwać egzaminu zakładając jedynie, że egzaminowana nie ustąpi pierwszeństwa przejazdu innemu uczestnikowi ruchu drogowego.
Organ stwierdził, że w świetle zapisów w arkuszu przebiegu części praktycznej egzaminu państwowego na prawo jazdy oraz nagrania z przebiegu egzaminu egzaminatorka przerwała egzamin uznając, że egzaminowana nie ustąpiła pierwszeństwa przejazdu podczas cofania pojazdem egzaminacyjnym, wykonując manewr zawracania przy użyciu biegu wstecznego, to jest stosownie do zapisu określonego w poz. 10.7 tabeli nr 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2019 r. poz. 1206 z późn. zm.). Nieustąpienie pierwszeństwa przejazdu podczas cofania jest zaliczane do zachowań osoby egzaminowanej zagrażających bezpośrednio życiu i zdrowiu uczestników ruchu drogowego skutkujących przerwaniem egzaminu państwowego. Jednakże, w opinii organu pierwszej instancji, taka sytuacja nie miała miejsca. Organ stwierdził, że w momencie rozpoczęcia cofania pojazdem przez egzaminowaną na jezdni z tyłu za pojazdem egzaminacyjnym nie znajdowały się inne pojazdy. Pojazd, który w trakcie manewru poruszał się po jezdni, wjechał na tę jezdnię z bocznej drogi już po rozpoczęciu wykonywania manewru cofania przez egzaminowaną. Egzaminatorka hamowała pojazdem egzaminacyjnym w momencie, gdy egzaminowana rozpoczęła zmianę kierunku jazdy i pojazd egzaminacyjny tyłem wjeżdżał już na stanowisko postojowe. Dopiero po hamowaniu pojazdu egzaminacyjnego kierujący pojazdem nadjeżdżającym z tyłu włączył kierunkowskaz i rozpoczął zmianę pasa ruchu, aby ominąć zatrzymany na jezdni pojazd egzaminacyjny. Pojazd ten zbliżył się do pojazdu egzaminacyjnego po upływie około 6 sekund od momentu zatrzymania pojazdu przez egzaminatorkę, co w ocenie organu nadzoru było wystarczającym czasem, aby egzaminowana wjechała całym obrysem pojazdu egzaminacyjnego do stanowiska postojowego.
Odwołania od decyzji organu pierwszej instancji zostały wniesione przez [...] oraz przez egzaminatora D. N..
Wnioskiem z dnia 8 sierpnia 2022 r. M. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie o wykonanie i nadesłanie na adres strony lub sporządzenie zdygitalizowanej kopii akt sprawy zgromadzonych po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji.
Postanowieniem z dnia 19 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uwzględnienia wniosku.
Następnie, po rozpatrzeniu odwołania M. , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie decyzją z dnia 31 października 2022 r. utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa Lubelskiego .
W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła M. z siedzibą w [...]. Odwołanie nie zawierało szczegółowych zarzutów. Pismem z dnia 3 czerwca 2022r. skarżąca [...] uszczegółowiła złożone odwołanie.
Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że pojazd jadący z tyłu po jezdni, na której egzaminowana wykonywała manewr zawracania, zmienił pas ruchu wobec zatrzymania pojazdu egzaminacyjnego na jezdni przez egzaminatorkę, a nie wobec wykonywania manewru cofania przez egzaminowaną. Egzaminatorka hamowała pojazdem w chwili, gdy pojazd egzaminacyjny tyłem wjeżdżał już w stanowisko postojowe. Kierujący pojazdem jadącym po jezdni widział pojazd egzaminacyjny cofający w stanowisko postojowe od momentu, gdy wyjechał z drogi poprzecznej. Poruszał się z niewielką prędkością, widząc pojazd cofający na stanowisko postojowe i realizując ciążący na nim obowiązek zachowania ostrożności i zaniechania jazdy, aby nie utrudniać ruchu. Samochód egzaminacyjny został zahamowany przez egzaminatorkę na jezdni, co nie prowadziło do zapobieżenia powstaniu sytuacji stanowiącej zagrożenie dla zdrowia i życia w ruchu drogowym. Z nagrania wynika, że kierujący poruszający się po jezdni dostosował prędkość jazdy, aby uniknąć ewentualnej kolizji, a hamowanie przez egzaminatorkę pojazdem egzaminacyjnym w tej sytuacji było całkowicie nieuzasadnione. Hamowanie pojazdu egzaminacyjnego nie dość, że nie chroniło przed ewentualną kolizją, ale spowodowało utrudnienie ruchu kierującemu jadącemu z tyłu po jezdni, który musiał omijać zatrzymany na prawym pasie ruchu pojazd egzaminacyjny. Nie można uznać, że kontynuowanie manewru przez egzaminowaną zagroziłoby bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Po pierwsze, pojazd zbliżający się do pojazdu egzaminacyjnego wjechał na drogę z bocznej ulicy już po rozpoczęciu manewru i w tej sytuacji zahamowanie pojazdu egzaminacyjnego było opcją, która najbardziej utrudniała ruch pojazdu znajdującego się na drodze. Po drugie, egzaminatorka zahamowała pojazd w momencie, gdy zaczynał on wjeżdżać na stanowisko parkingowe, poruszając się na biegu wstecznym. Kierunek, w którym poruszał się pojazd egzaminacyjny, był odpowiedni do sytuacji drogowej i zmniejszał możliwość utrudnienia ruchu innego pojazdu, który zbliżali się z tyłu z niewielką prędkością. Dopiero po hamowaniu pojazdu egzaminacyjnego kierujący pojazdem nadjeżdżającym z tyłu włączył kierunkowskaz i rozpoczął zmianę pasa ruchu, aby ominąć zatrzymany na jezdni pojazd egzaminacyjny. W ocenie Kolegium istnieje duże prawdopodobieństwo, iż egzaminowana wjechałaby całym obrysem pojazdu egzaminacyjnego do stanowiska postojowego, zanim nadjeżdżający pojazd mijałby samochód egzaminacyjny. Istotne dla oceny sytuacji jest to, że hamowanie przez egzaminatora nie ułatwiło jazdy zbliżającego się pojazdu i nie przyczyniło się do zmniejszenia ryzyka powstania sytuacji kolizyjnej. Kolegium podzieliło ustalenie organu pierwszej instancji co do tego, że prędkość pojazdu zbliżającego się do pojazdu egzaminacyjnego była niewielka, a jego kierowca rozpoczął manewr omijania dopiero po zatrzymaniu pojazdu egzaminacyjnego przez egzaminatorkę.
Kolegium nie uwzględniło zarzutów podniesionych w odwołaniu M. . Zdaniem Kolegium ustalony stan faktyczny uzasadnia stwierdzenie, że egzamin został przeprowadzony w sposób niezgodny z przepisami ustawy, a ujawnione nieprawidłowości miały wpływ na jego wynik. W konsekwencji, mając na względzie przepis art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p., organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji orzekającej o unieważnieniu egzaminu państwowego na prawo jazdy.
W skardze na decyzję Kolegium M. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Strona skarżąca zarzuciła, że organ nie zebrał pełnego materiału dowodowego w sprawie, pominął istotny materiał dowodowy, błędnie ustalił stan faktyczny, oparł swoje ustalenia na niedopuszczalnych dowodach oraz naruszył zasadę umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez:
- brak odniesienia się do zarzutów zawartych w treści odwołania, a w szczególności do zarzutu niedopuszczalności dowodów w postaci arkusza przebiegu części praktycznej egzaminu oraz zapisu audio-wideo z przebiegu egzaminu z dnia [...] 2021 r.;
- dopuszczenie dowodu z zapisu audio-wideo z przebiegu egzaminu, co w ocenie skarżącej narusza przepisy o ochronie danych osobowych;
- brak w aktach sprawy notatki egzaminatora z przebiegu egzaminu lub protokołu egzaminacyjnego zawierającego taką notatkę, które w ocenie strony skarżącej jako jedyne mogą stanowić dowód na okoliczność przyczyny przerwania egzaminu;
- odmowę przeprowadzenia dowodu w postaci przesłuchania egzaminatorki D. N. na okoliczności przerwania egzaminu na prawo jazdy;
- bezzasadną odmowę sporządzenia kopii akt sprawy.
W ocenie strony skarżącej w opisanych okolicznościach wydaną decyzję uznać należy co najmniej za przedwczesną.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") polegają na kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości wykładni i zastosowania norm prawa materialnego. Daje temu wyraz przepis art. 145 p.p.s.a., który w § 1 stanowi między innymi, że sąd administracyjny uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Po przeprowadzeniu według wskazanych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 października 2022 r., w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego K. W. na prawo jazdy w zakresie kategorii B, przeprowadzonego w dniu [...] 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, w ramach kontroli w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w L. Marszałek Województwa L. dokonał miedzy innymi kontroli egzaminu praktycznego na prawo jazdy kategorii B, do którego K. W. przystąpiła w dniu [...] 2021 r. w WORD w L. Oddziale Terenowym w P.. Egzamin był prowadzony przez egzaminatorkę D. N..
W wyniku przeprowadzonej kontroli organ pierwszej instancji pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie unieważnienia egzaminu prowadzącą egzamin D. N. oraz egzaminowaną K. W.. Ponadto, postanowieniem z dnia 13 stycznia 2022 r., organ pierwszej instancji dopuścił do udziału w postępowaniu na prawach strony skarżącą [...]. Postępowanie administracyjne toczyło się zatem z udziałem egzaminatorki D. N., egzaminowanej K. W. oraz skarżącej.
Po przeprowadzeniu postępowania, organ pierwszej instancji decyzją z dnia 11 maja 2022 r. orzekł o unieważnieniu praktycznego egzaminu państwowego. Decyzja została doręczona D. N. oraz K. W. w dniu 16 maja 2022 r., zaś skarżącej w dniu 23 maja 2022 r.
Treść dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wskazuje także, że od decyzji organu pierwszej instancji zostały wniesione dwa odwołania. Skarżąca wniosła odwołanie pismem z dnia 27 maja 2022 r., które zostało w dniu 2 czerwca 2022 r. przekazane przez organ pierwszej instancji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu i następnie uzupełnione w piśmie z dnia 3 czerwca 2022 r. Natomiast pismem z dnia 29 maja 2022 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 30 maja 2022 r., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniosła także D. N.. Odwołanie D. N. zostało w dniu 7 czerwca 2022 r. przekazane przez organ pierwszej instancji Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Lublinie, do którego wpłynęło w dniu 9 czerwca 2022 r.
Natomiast właściwe do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrzyło jedynie odwołanie wniesione przez skarżącą M. . Wynika to wprost z treści protokołu z posiedzenia niejawnego Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie odbytego 31 października 2022 r. oraz treści zaskarżonej decyzji. W decyzji tej wskazano mianowicie, że jej wydanie nastąpiło po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 października 2022 r. odwołania M. w [...]. Także w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało wyłącznie na wniesienie odwołania przez stronę skarżącą, z całkowitym pominięciem odwołania D. N..
Takie działanie organu odwoławczego należy ocenić jako sprzeczne z obowiązującymi przepisami postępowania administracyjnego.
Stosownie do art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (pkt 2), albo umarza postępowanie odwoławcze (pkt 3).
Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykładnia językowa przywołanego przepisu nie pozwala na uznanie możliwości wydania przez organ odwoławczy w jednej sprawie kilku decyzji, w wyniku odrębnego rozpoznania kilku odwołań, lecz wskazuje, że organ "wydaje decyzję". W sytuacji, w której wniesiono kilka środków zaskarżenia, są one rozpatrywane w jednym terminie, łącznie i wydawana jest jedna decyzja organu odwoławczego. Pomimo bowiem wielości odwołań, przed organem toczy się jedno postępowanie odwoławcze zainicjowane tymi odwołaniami. Oznacza to, że w sytuacji wniesienia odwołań od decyzji organu pierwszej instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego - tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie - zasada dwuinstancyjności nakłada na organ drugiej instancji obowiązek łącznego rozpoznania odwołań w jednym terminie i wydania w ich przedmiocie jednego rozstrzygnięcia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2003 r., sygn. IV SA 3643/02 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. II OSK 405/16 i z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. II OSK 2472/15).
Sąd podziela także stanowisko, zgodnie z którym niedopuszczalne jest, po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie, podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. W wypadku, gdy organ drugiej instancji wyda decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nierozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań, orzeczenie to kończy postępowanie odwoławcze. W takiej sytuacji wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nierozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Rozpoznanie tylko niektórych odwołań skutkuje tym, że podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze. W konsekwencji takiego działania wyłączona jest możliwość rozpoznania innych dotychczas nie rozpoznanych odwołań, pochodzących od innych podmiotów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 638/17, z dnia 2 października 2003 r., sygn. IV SA 3643/02, z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 1198/09, z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2146/11, z dnia 15 marca 2016 r., sygn. II OSK 1772/14, z dnia 16 listopada 2017 r., sygn. II OSK 405/16).
Wskazać należy, że niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań stron wywołuje daleko idące, nieakceptowalne skutki prawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2146/11 oraz z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2638/12). Z jednej strony wykluczyć należy stan, w którym odwołania niektórych stron pozostają nierozpoznane po zakończeniu postępowania. Z drugiej strony, wykluczone jest wydanie ponownych decyzji w celu ich rozpoznania, bowiem nie może istnieć w obrocie wiele decyzji ostatecznych w tej samej sprawie, czego potwierdzenie stanowi norma art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Postępowanie prowadzone w jednej sprawie administracyjnej kończy się wydaniem jednej decyzji. Natomiast niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania wszystkich odwołań traktowane jest jako istotne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 1613/13, z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. OSK 1230/04, z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. II OSK 1109/07, z dnia 18 maja 2012 r., sygn. I OSK 736/11, z dnia 14 maja 2013 r., sygn. II OSK 2005/12, z dnia 8 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2638/12, z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. I OSK 3482/18).
W niniejszej sprawie obowiązek łącznego rozpoznania odwołań wniesionych od decyzji organu pierwszej instancji nie został zrealizowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., rozpoznało odwołanie skarżącej, natomiast pominęło w swoim rozstrzygnięciu odwołanie wniesione przez D. N..
Kolegium naruszyło zatem określoną w art. 138 § 1 k.p.a. zasadę postępowania odwoławczego obligującą organ odwoławczy do wydania w sprawie jednej decyzji rozstrzygającej sprawę po rozpatrzeniu łącznie wszystkich wniesionych odwołań. Powyższa wadliwość działania organu odwoławczego skutkować musi uchyleniem zaskarżonej decyzji i jednocześnie czyni przedwczesnym odniesienie się przez Sąd do zarzutów sformułowanych w skardze, a odnoszących się do meritum sprawy.
Ponownie rozpatrując sprawę organ w zgodzie z wyżej omówioną zasadą rozstrzygnie w sprawie po rozpoznaniu łącznie obu odwołań wniesionych od decyzji Marszałka Województwa Lubelskiego z dnia 11 maja 2022 r.
Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w wyroku.