III SA/Lu 630/24

III SA/Lu 630/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-11-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Iwona Tchórzewska
Jerzy Drwal /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 475
art. 71 ust. 1 ), ust. 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2024 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2024 r., nr PS-III.8641.40.2023 Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 6 maja 2024 r., nr 171/LO/05/24 o uznaniu A. W. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
W dniu 6 maja 2024 r. A. W. (dalej jako "skarżący") zgłosił się do Miejskiego Urzędu Pracy w L. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Wraz z wnioskiem o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna skarżący złożyła m.in.:
- świadectwo pracy z dnia 30 kwietnia 2024 r. wystawione przez L. Sp. z o. o. w L. poświadczające zatrudnienie w okresie:
. od 1 lutego 2019 r. do 30 września 2023 r. w wymiarze 1/1 etatu,
. od 1 października 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. w wymiarze 1/2 etatu,
. od 1 stycznia 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r. w wymiarze 1/4 etatu,
i informujące, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem przez pracodawcę na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy;;
- zaświadczenie o dochodach z dnia 22 kwietnia 2024 r. wystawione przez L. Sp. z o. o. w L., z którego wynika, że skarżący był zatrudniony w ww. firmie od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 30 kwietnia 2024 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku Kierownik ds. logistyki i administracji, zaś wynagrodzenie miesięczne brutto (opodatkowane) za okres od 1 października 2023 r. do 31 października 2023 r. wynosiło [...] zł.
W tych okolicznościach decyzją z dnia 6 maja 2024 r. Prezydent Miasta Lublin (dalej jako "organ I instancji") orzekł o uznaniu skarżącego od dnia 6 maja 2024 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przyczyną odmowy przyznania prawa do zasiłku była okoliczność, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 475 z późn. zm.), dalej jako "ustawa", przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.
Skarżący wniósł odwołanie, w którym zaskarżył decyzję organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Decyzją z dnia 18 lipca 2024 r. Wojewoda (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynikało m. in., że uzupełniono akta sprawy o zaświadczenie pracodawcy z dnia 20 czerwca 2023 r. potwierdzające wysokość miesięcznego wynagrodzenia brutto, które skarżący otrzymał w październiku 2023 r (3 679, 78 zł), w listopadzie i grudniu 2023 r. ([...] zł), w okresie styczeń – kwiecień 2024 r.([...] zł) oraz wskazujące na odprowadzenie należnych składek na Fundusz Pracy. Wynikało także, że do ustalenia prawa do zasiłku wymagane jest, aby bezrobotny w okresie 18 miesięcy bezpośrednio przed rejestracją w powiatowym urzędzie pracy wykazał co najmniej 365 dni zatrudnienia, w okresie którego osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe dotyczy również zatrudnienia wykonywanego w niepełnym wymiarze czasu pracy, ponieważ wymagany jest warunek osiągania wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Organ odwoławczy podniósł, że skarżący dokonał rejestracji w dniu 6 maja 2024 r., a zatem badany okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień tej rejestracji obejmuje zasięg od 5 listopada 2022 r. do 5 maja 2024 r. Na poczet okresu uprawniającego do zasiłku podlega zaliczeniu zatrudnienie w L. Sp. z o. o. w L. w okresie:
- od 5 listopada 2022 r. do 30 września 2023 r. (330 dni) oraz
- od 1 października 2023 r. do 31 października 2023 r. (31 dni).
Osiągane przez stronę w tym okresie wynagrodzenie brutto w poszczególnych miesiącach było w kwocie wyższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę. Okresy te stanowią łącznie 361 dni. Oznacza to, że skarżący nie spełnia ustawowych warunków do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
A. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję Wojewody. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z zaświadczenia lekarskiego z dnia 6 grudnia 2022 r. na okoliczność stanu złego zdrowia M. W. usprawiedliwiającego niemożliwość zarejestrowania się skarżącego w terminie ustawowym dającym skarżącemu możliwość zachowania warunku uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.
Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 71 ust 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucji rynku pracy, poprzez uznanie, że skarżący jest osobą bezrobotną od dnia 6 maja 2024 r. i nie przysługuje mu prawo do zasiłku;
2) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności w sprawie poprzez nieuwzględnienie, iż odwołujący usprawiedliwił nie dokonanie zarejestrowania w Urzędzie Pracy w dniu 2 maja 2024 r. z powodu nadzwyczajnych okoliczności, na które nie miał wpływu – konieczność zaopiekowania się ojcem w związku z jego chorobą;
3) nieuwzględnienie wszystkich dowodów znajdujących się w aktach sprawy, poprzez nieuwzględnienie zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego stan zdrowia ojca odwołującego;
4) niezastosowanie art. 34 ust 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezpośrednio lub przez analogię do zaistniałych okoliczności, poprzez nie przyjęcie, iż niezarejestrowanie przez skarżącego we właściwym powiatowym urzędzie pracy w dniu 2 maja 2024 r. nie nastąpiło z jego winy;
5) nie odniesieniem się przez organ I i II instancji do pisma odwołującego z dnia 7 maja 2024 r. zawierającego prośbę "o przywrócenie terminu rejestracji" oraz o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołującego;
6) art. 9 k.p.a. przez niewystarczające informowanie przez organy obu instancji skarżącego o przysługujących prawach;
7) art. 8 i art. 11 k.p.a., brak stanowiska organów obu instancji w zakresie prośby "o przywrócenie terminu rejestracji", takie bierne działanie nie buduje zaufania do organu administracji i nie przekonuje obywatela do podejmowanych działań przez organ.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
Skarga podlega oddaleniu.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o uznaniu A. W. od dnia 6 maja 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2024 r., poz. 475 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia" lub "ustawa".
Kwestią sporną jest w niniejszej sprawie to, czy skarżący spełniał przesłanki do nabycia prawa do zasiłku a mianowicie, czy posiadał wymagane "365 dni", o których mowa w art.71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy.
Należy zatem wyjaśnić, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Stosownie do art. 2 pkt 12a ustawy minimalne wynagrodzenie za pracę oznacza to kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2020 r. poz. 2207 z późn. zm.).
Według art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Minimalne wynagrodzenie za pracę w 2022 r. wynosiło miesięcznie - 3010 zł (według rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14.09.2021 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2022 r.), od 1 stycznia do 30 czerwca 2023 r. - 3490 zł, od 1 lipca 2023 r. - 3600 zł (stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13.09.2022 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2023 r.), zaś od 1 stycznia 2024 r. - 4242 zł (zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14.09.2023 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2024 r.).
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący był ostatnio zatrudniony w L. Sp. z o. o. w L. w okresie od 1 lutego 2019 r. do 30 września 2023 r. w wymiarze 1/1 etatu, od 1 października 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. w wymiarze 1/2 etatu, od 1 stycznia 2024 r. do 30 kwietnia 2024 r. w wymiarze 1/4 etatu. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem przez pracodawcę. W wymienionym wyżej okresie skarżący był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na stanowisku Kierownik ds. logistyki i administracji, zaś wynagrodzenie miesięczne brutto (opodatkowane) za okres od 1 października 2023 r. do 31 października 2023 r. wynosiło [...] zł, od którego opłacono składkę na Fundusz Pracy w wysokości [...] zł, w miesiącach: listopad-grudzień 2023 r. w wymiarze 1/2 etatu pobrał wynagrodzenie [...] zł brutto od którego opłacono składkę na Fundusz Pracy w wysokości [...] zł, w miesiącach: styczeń-kwiecień 2024 r. w wymiarze 1/4 etatu pobrał wynagrodzenie [...] zł brutto od którego opłacono składkę na Fundusz Pracy w wysokości [...] zł.
Powyższe oznacza, że organy administracji zasadnie odmówiły przyznania prawa do zasiłku. Na wymagane "365 dni", o których mowa w art. 71 ust.1 pkt 2 lit a) ustawy, skarżący posiadał 361 dni i były to następujące okresy: od 5 listopada 2022 r. do 30 września 2023 r. (330 dni) oraz od 1 października 2023 r. do 31 października 2023 r. (31 dni).
Skarżący nie spełniał warunków ustawowych, określonych w art. 71 ustawy, do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ łącznie wykazał on 361 dni zaliczenia na poczet okresu uprawniającego do zasiłku, czyli okres krótszy niż wymagane ustawą 365 dni. W związku z tym, że rejestracji skarżący dokonał w dniu 6 maja 2024 r. badany okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji obejmował okres od 5 listopada 2022 r. do 5 maja 2024 r.
W celu nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych nie jest wystarczające samo wykazanie zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, ponieważ zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy. Niezbędne jest równoczesne wykazanie osiągania wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, co w przypadku strony nie zostało spełnione, co wyżej wykazano.
Z akt sprawy wynikało, że skarżący nie zakwestionował informacji zawartych w zaświadczeniu z dnia 20 czerwca 2024 r. wydanym przez byłego pracodawcę - L. Spółkę z o.o. w L.. Zakwestionował natomiast postępowanie organu polegające na nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności w sprawie poprzez pominięcie faktu, iż odwołujący usprawiedliwił nie dokonanie zarejestrowania w Urzędzie Pracy w dniu 2 maja 2024 r. z powodu nadzwyczajnych okoliczności, na które nie miał wpływu. Skarżący – jak wyjaśnił – musiał zaopiekować się swoim ojcem w dniu 2 maja 2024 r. związku z jego chorobą i z tego powodu nie mógł udać się do Urzędu Pracy. Podnoszona przez skarżącego okoliczność nie podważa legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Usprawiedliwienie niestawiennictwa w Urzędzie Pracy dotyczy innej sytuacji, a mianowicie niestawiennictwa osoby bezrobotnej w wyznaczonym przez organ terminie. Odnosząc się do zaprezentowanej w tej materii argumentacji skarżącego należy wskazać, że w myśl art. 33 ust. 1 ustawy, powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. W ust. 2 powyższy przepis określa, że rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień. Według art. 33 ust. 3 ustawy o promocji, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 4 cyt. ustawy, starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Ostatnio wspomniany przepis dotyczy sytuacji osoby bezrobotnej, której wcześniej przyznano taki status, a nie osoby, która dopiero zamierza dokonać rejestracji.
Z powyższych przepisów wynika, że organy administracyjne nie mogą przy rozstrzyganiu sprawy dotyczącej przyznania zasiłku stosować żadnych odstępstw od ustalonych przez prawo wymogów, a w szczególności przyznawać zasiłek w drodze wyjątku tylko dlatego, że zainteresowanej osobie zabrakło tylko czterech dni do ustawowego limitu przepracowanych dni (365) uprawniających do świadczenia. Przepisy ustawy regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości i obligują organy zatrudnienia do wydawania decyzji o charakterze związanym.
Nie zasługuje zatem na uwzględnienie argumentacja skarżącego zawarta w skardze, że organ powinien uwzględnić nadzwyczajne okoliczności – konieczność opieki nad chorym ojcem w dniu 2 maja 2024 r. Tego dnia Miejski Urząd Pracy w L. normalnie funkcjonował i przyjmował interesantów. Rzeczą skarżącego było takie zaplanowanie czynności w dniu 2 maja 2024 r. aby wygospodarować czas na ewentualną bezpośrednią wizytę w Urzędzie Pracy w celu rejestracji. Pismo skarżącego z dnia 7 maja 2024 r. zawierającego prośbę "o przywrócenie terminu rejestracji" było więc nieskutecznym podaniem, a to oznacza, że niezasadny jest zarzut o naruszeniu art. 8 i art. 1 k.p.a. poprzez nie odniesienie się przez organ do tej prośby.
Zaskarżoną decyzję wydano bez naruszenia przepisów prawa materialnego (w tym art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a/ ustawy). Rozstrzygnięcie to nie narusza również przepisów prawa procesowego. Skarżącemu zapewniono możliwość czynnego udziału w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym. Uzasadnienie skontrolowanej decyzji zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Odzwierciedla ono prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy i wyjaśnia podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r., poz. 935).