III SA/Lu 63/06

III SA/Lu 63/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jadwiga Pastusiak
Jerzy Marcinowski
Zdzisław Sadurski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono  orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 132, art. 134, art. 135 k, art. 135 l, art. 135 e, art. 135 g, art. 135 k, art. 138
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi B. O. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie naruszenie dyscypliny służbowej 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] nr [...]. 2. określa, że zaskarżone orzeczenie nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się tego wyroku.
Uzasadnienie
I
Komendant Wojewódzki Policji w dniu [...] 2006 r. wydał na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 oraz art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji orzeczenie nr [...] o utrzymaniu w mocy orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji wydanego dnia [...] 2005 r. w sprawie asp. B. O. obwinionego o to, że w dniu [...]września 2005 r. zgodnie z grafikiem służby pełnił dyżur obsługi zdarzeń, posiadając informację o ujawnionym wykroczeniu skarbowym i będąc skierowanym do jego obsługi przez dyżurnego jednostki policji zaniechał wykonania czynności służbowych, przez co naruszył dyscyplinę służbową przewidzianą w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 7 poz.58 z późn. zm.) w związku z § 13 pkt 1 zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji oraz w związku z pkt 2 ppkt 6 i 8 zakresu czynności detektywa zespołu operacyjno – rozpoznawczego sekcji kryminalnej.
W uzasadnieniu wskazano, że postanowieniem z dnia [...] 2005 r. Komendant Miejski Policji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko asp. B. O. – detektywowi Zespołu Operacyjnego Sekcji Kryminalnej Komisariatu Policji, Komendy Miejskiej Policji obwiniając go o naruszenie dyscypliny służbowej polegające na zaniechaniu wykonania czynności służbowych, do których był zobowiązany. Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji wydał orzeczenie nr [...], w którym stwierdził winę w zakresie popełnienia zarzucanego czynu i odstąpił od wymierzenia kary.
Od powyższego orzeczenia obwiniony asp. O. odwołał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji wnosząc o uniewinnienie od stawianego zarzutu lub umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnosił, że żaden z przesłuchanych w sprawie świadków nie potwierdził stawianego mu zarzutu. Wszyscy natomiast zgodnie twierdzą, że to dyżurny jednostki sierż. sztab. W. C. podjął decyzję, której skutkiem było naruszenie dyscypliny służbowej. Obwiniony miał jedynie zasugerować dyżurnemu jednostki możliwość przekazania sprawy Urzędowi Celnemu na mocy obowiązującego w tej materii porozumienia. Jednocześnie skarżący podkreślił, że odpowiedzialność za kierowanie jednostką policji pod nieobecność komendanta spoczywa na policjancie dyżurnym oraz sprawującym nadzór służbowy. W rozpatrywanej sprawie kwestia odpowiedzialności nadzorującego została z niewiadomych przyczyn pominięta. Skarżący podkreślił, że pełniąc dyżur zdarzeniowy był jedynie wykonawcą poleceń dyżurnego i nadzorującego, a ponadto podkreślił, że skierowanie go do obsługi tego zdarzenia nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Nikt nie wydał mu bowiem takiego polecenia. Wynika to również ze stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, dyżurny jednostki oraz nadzorujący nie wydali poleceń dotyczących wykonania czynności procesowych tej sprawie".
W toku postępowania odwoławczego przeprowadzono analizę akt postępowania, sprawozdania, orzeczenia dyscyplinarnego oraz odwołania złożonego przez skarżącego. Na tej podstawie ustalono, że w dniu [...] 2005 r. asp. B. O. pełnił dyżur zdarzeniowy od godz. 14.00 do 22.00 w Komisariacie Policji. Około godz. 18.00 funkcjonariusze SOK doprowadzili na komisariat zatrzymanego na terenie dworca PKP mężczyznę. Podstawą zatrzymania był fakt, że w obecności innych osób wykrzykiwał wulgarne słowa i zachowywał się agresywnie. Jego wygląd i zachowanie wskazywały na to, że znajduje się pod wpływem alkoholu. Zatrzymany posiadał przy sobie papierosy bez wymaganych prawem znaków akcyzy i w związku z tym zachodziło podejrzenie popełnienia przez niego wykroczenia przewidzianego w art. 65 § 4 kodeksu karnego skarbowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 29 września 2004 r. w sprawie współdziałania straży ochrony kolei z Policją, Strażą Graniczną i Inspekcją Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 223 poz. 2262) funkcjonariusze SOK nie mogą bowiem wykonywać czynności przewidzianych w kodeksie karnym skarbowym.
Przesłuchany w charakterze świadka sierż. sztab. W. C. – dyżurny Komisariatu Policji zeznał, że po przybyciu funkcjonariuszy SOK wraz z zatrzymanym, skierował ich do pokoju nr 5 w celu sporządzenia notatki służbowej. W pokoju tym przebywał również sprawujący nadzór podkom. G. P. Następnie o zaistniałym zdarzeniu poinformowany został asp. B. O. – pełniący dyżur zdarzeniowy, który zjawił się na miejscu po około 10 minutach. Następnie obwiniony został poinformowany o zaistniałym zdarzeniu i skierowany do pokoju, gdzie przebywał zatrzymany. Sierż. sztab. W. C. zeznał również, że nakazał wezwanemu wykonanie czynności operacyjnych w celu zweryfikowania podejrzenia popełnienia wykroczenia skarbowego. Ponadto stwierdził, że w pokoju nr 5 gdzie przebywali: zatrzymany, podkom. G. P., funkcjonariusz SOK L. O. oraz asp. B. O. był świadkiem, jak ten ostatni zaproponował przekazanie sprawy do Urzędu Celnego uzasadniając to tym, że ze względu na małą ilość papierosów bez znaków akcyzy Urząd Celny może w stosunku do zatrzymanego przeprowadzić postępowanie mandatowe. W odpowiedzi na tę propozycję sierż. sztab. C. powiedział żeby obwiniony zrobił tak, żeby było dobrze, ale nie wydał w tej materii żadnego konkretnego polecenia. Później dyżurny widział już tylko jak funkcjonariusze SOK opuszczają budynek Komisariatu razem z zatrzymanym. Po ich wyjściu asp. O. poinformował dyżurnego, że również udaje się do Urzędu Celnego, żeby zobaczyć jak sprawa zostanie załatwiona. Po upływie około 20 minut dyżurny rozmawiał ponownie telefonicznie z obwinionym i dowiedział się od niego, że zatrzymany mężczyzna został przez funkcjonariuszy SOK zwolniony, zwrócono mu również nieoznakowane znakami akcyzy papierosy. Dyżurny nakazał obwinionemu sporządzenie notatki informującej o tym zdarzeniu, jednak do zakończenia służby tj. do godz. 21.30, obwiniony nie zgłosił się do Komisariatu i notatki nie sporządził.
Przesłuchany w charakterze obwinionego asp. B. O. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że w dniu [...] września 2005 r. pełnił dyżur obsługi zdarzeń w KP T. jednak nie jest prawdą, że został skierowany do obsługi przedmiotowego zdarzenia i w związku z tym nie zaniechał czynności służbowych. Dodatkowo stwierdził, że sierż. sztab. W. C. – Dyżurny Komisariatu Policji– na pewno nie wydawał mu żadnego polecenia w sprawie zatrzymanego z papierosami mężczyzny. Podkreślił również, że jedynie zasugerował możliwość przekazania zatrzymanego do Urzędu Celnego na podstawie porozumienia zawartego pomiędzy Policją a tym Urzędem. Nie podejmował zatem żadnych decyzji w badanej sprawie. Natomiast gdyby otrzymał polecenie załatwienia tej sprawy w Komisariacie z pewnością by je zrealizował.
Przesłuchany w charakterze świadka podkom. G. P. potwierdził, że był obecny w pokoju nr 5 w czasie rozmowy dotyczącej zatrzymanego oraz, że obwiniony asp. O. wystąpił z propozycją przekazania sprawy do Urzędu Celnego. Ponadto stwierdził, że jeden z funkcjonariuszy SOK przebywający w pokoju oświadczył, że się spieszy ponieważ kończy służbę, co nie pozostało bez wpływu na analizowaną sytuację . Na podstawie zgromadzonych materiałów ustalono, że funkcjonariuszem tym był T. B.
Z zeznań wyżej wymienionego funkcjonariusza SOK T. B. wynika natomiast, że to dyżurny Komisariatu Policji powiedział żeby przekazać zatrzymanego Urzędowi Celnemu. Taka wersja znajduje również potwierdzenie w zeznaniu drugiego funkcjonariusza SOK L. O. Rozbieżne są natomiast zeznania funkcjonariuszy SOK dotyczące polecenia sporządzenia notatki służbowej. Jedynie L. O. potwierdził, że dyżurny Komisariatu polecił sporządzenie takiej notatki.
W dalszej części uzasadnienia Organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu dyscyplinarnym obwinionemu nie zarzucono "niewykonania polecenia dyżurnego Komisariatu" lecz "zaniechanie wykonania czynności służbowych w związku z ujawnieniem wykroczenia skarbowego". W takim ujęciu decydujące znaczenie dla oceny zdarzenia jest to, że obwiniony we wskazanym dniu pełnił dyżur zdarzeniowy i miał obowiązek załatwiania spraw zgłaszanych do Komisariatu. Nie budzi również wątpliwości fakt, że dyżurny powiadomił go telefonicznie o doprowadzeniu na Komisariat przez funkcjonariuszy SOK mężczyzny podejrzanego o popełnienie wykroczenia skarbowego. Po zgłoszeniu do dyżurnego obwiniony został skierowany do obsługi zaistniałego zdarzenia. W ocenie organu administracji, po takiej informacji obwiniony powinien przystąpić do czynności związanych z ujawnionym wykroczeniem.
Organ przyjął, ze zgodnie z uzgodnieniami z dnia [...] stycznia 2005 r. zawartymi pomiędzy Komendantem Komisariatu Policji– podinsp. D. a kierownikiem Referatu "Grupa Mobilna" Izby Celnej– C., funkcjonariusze referatu "Grupa Mobilna" udzielają pomocy funkcjonariuszom policji uczestniczącym w akcji "Zero tolerancji". Pomoc ta polega na przejęciu od funkcjonariuszy policji osób zatrzymanych i wdrożeniu postępowania mandatowego przewidzianego w art. 86 § 4, 91 § 4 oraz 89 § 3 Kks. Policjanci dokonujący zatrzymania osób posiadających nielegalne wyroby tytoniowe lub alkoholowe zabezpieczają jedynie u zatrzymanego towary i środki finansowe niezbędne na pokrycie grożącej kary grzywny. W świetle tych ustaleń organ odwoławczy uznał, że porozumienie powyższe nie obejmuje postępowania mandatowego dotyczącego wykroczenia skarbowego z art. 65 § 4 Kks. W świetle powyższych ustaleń istotne jest, że przejęcie sprawy powinno nastąpić od policji po zabezpieczeniu nielegalnych towarów.
W ocenie organu odwoławczego sprawa wydania bądź nie wydania obwinionemu polecenia przez dyżurnego Komisariatu stanowi jedynie okoliczność dodatkową która ma pewien wpływ na ocenę jego zachowania lecz nie zdejmuje z niego odpowiedzialności za prawidłowe załatwienie spraw służbowych.
Na podstawie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Jak stanowi art. 132 a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione gdy policjant:
- ma zamiar jego popełnienia tj. chce je popełnić albo przewiduje możliwość jego popełnienia i na to się godzi,
- nie ma zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek nie zachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach.
Z całości zgromadzonego w trakcie postępowania materiału wynika, że obwiniony nie miał zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego w postaci zaniechania czynności służbowych, gdyż przybył na wezwanie dyżurnego jednostki, brał udział w rozmowie na temat sposobu załatwienia przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy stwierdził natomiast, że obwiniony popełnił przewinienie poprzez niezachowanie ostrożności wymaganej w danych warunkach gdyż jako doświadczony policjant winien był wiedzieć jakie czynności służbowe należy wykonać przy zgłoszeniu wykroczenia.
Art. 135 j ust. 5 ustawy o Policji daje przełożonemu dyscyplinarnemu możliwość odstąpienia od ukarania jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości dla służby przewinienia dyscyplinarnego nie jest znaczny a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. W ocenie organu odwoławczego przepis ten został zastosowany w rozpatrywanej sprawie zasadnie.
II
Na powyższe rozstrzygniecie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł obwiniony, zarzucając mu niezgodność z prawem w szczególności z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go orzeczenia I instancji, uniewinnienie skarżącego od zarzucanego mu czynu i umorzenie postępowania dyscyplinarnego oraz o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionych orzeczeń do czasu wydania wyroku. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że orzeczenie organu II instancji dotknięte jest daleko idącą niekonsekwencją i brakiem logiki.
Odpowiedzialność za kierowanie jednostką policji pod nieobecność komendanta spoczywa na dyżurnym jednostki oraz sprawującym nadzór służbowy. W dniu [...] września 2005 r., w którym miało miejsce badane zdarzenie dyżurnym był W. C., a nadzór służbowy sprawował G. P. Obwiniony stwierdził, że dyżurny wezwał go do Komisariatu, a następnie skierował do pokoju nr 5, gdzie przebywali funkcjonariusze SOK T. B. i L. O., w celu odebrania od nich notatki urzędowej oraz przejęcia zatrzymanych papierosów. Funkcjonariusze nie sporządzili jednak żadnej notatki służbowej, gdyż zanim przystąpili do jej sporządzenia dyżurny skierował ich wraz z zatrzymanym do Urzędu Celnego. Tym samym dyżurny dokonał zmiany swojego polecenia skierowanego do skarżącego, a polegającego na podjęciu czynności służbowych związanych z ujawnionym wykroczeniem. Na potwierdzenie swojego stanowiska B. O. przytacza zeznania funkcjonariuszy SOK, którzy zgodnie stwierdzają, że nie podejmował on żadnych decyzji w sprawie skierowania ich do Urzędu Celnego i że polecenie takie wydał im dyżurny Komisariatu. Skarżący podkreśla, że w tym stanie faktycznym nie mógł on podjąć ani wykonać żadnych czynności służbowych, były by one bowiem sprzeczne z poleceniem dyżurnego jednostki, a tym samym mogłyby być poczytane za przekroczenie uprawnień. Nie mógł zatem spisać żadnych danych zatrzymanego ani przejąć od niego nieoznakowanych znakami akcyzy papierosów.
W dalszej części skarżący podkreślił, że doskonale wie, jakie czynności służbowe należy wykonać przy zgłoszeniu wykroczenia, ale w tym konkretnym przypadku związany był poleceniem służbowym dyżurnego, odpowiedzialnego za kierowanie jednostką policji, w chwili, gdy miało miejsce badane zdarzenie. W ocenie skarżącego biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny ustalony w postępowaniu nie można mu zarzucić jakiegokolwiek zawinionego przekroczeniu uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, w szczególności naruszenia dyscypliny służbowej przez zaniechanie wykonania czynności służbowych.
III
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. Ponadto ustosunkowując się do twierdzenia asp. B, O, zawartego w skardze, że to dyżurny jednostki wydał polecenie skierowane do funkcjonariuszy SOK dotyczące doprowadzenia zatrzymanego mężczyzny do Urzędu Celnego, podkreślił, że dyżurny jednostki policji nie ma uprawnień do wydawania poleceń funkcjonariuszom innych służb. Zatem tego rodzaju "polecenie służbowe" skierowanie do funkcjonariuszy SOK nie może usprawiedliwiać niepodjęcia przez skarżącego czynności służbowych w rzekomym przekonaniu że stanowiłoby to kwestionowanie polecenia służbowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
IV
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie w części, w której skarżący domaga się uchylenia zaskarżonych orzeczeń i wstrzymania ich wykonania.
Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).
Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 5) od orzeczeń i postanowień kończących postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
V
Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola polega na badaniu działań podmiotów zaliczanych do szeroko pojętego sektora administracji publicznej, pod względem ich zgodności z przyjętymi wzorcami.
W rozpatrywanej sprawie, wzorce takie zawarte są w ustawie o Policji w rozdziale "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów". Natomiast w zakresie nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych (art. 135p. ust. 1 ustawy o Policji).
Zgodnie z art. 132 powoływanej wyżej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne. W sytuacji, gdy zachodzą wątpliwości co do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego kwalifikacji prawnej albo tożsamości sprawcy przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego przełożony dyscyplinarny zleca przeprowadzenie czynności wyjaśniających (art. 134 i cytowanej ustawy). Postępowanie dyscyplinarne oraz czynności wyjaśniające prowadzi rzecznik dyscyplinarny. W swoich działaniach rzecznik dyscyplinarny jest zobowiązany do zbierania materiałów dowodowych i podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, w szczególności przesłuchuje świadków, przyjmuje wyjaśnienia obwinionego oraz dokonuje oględzin (art. 135 e). Art. 135 g nakłada na prowadzących postępowanie dyscyplinarne, przełożonego dyscyplinarnego i rzecznika dyscyplinarnego, obowiązek badania i uwzględniania okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Natomiast w § 2 cytowanego przepisu wprowadzono zasadę domniemania niewinności do czasu udowodnienia winy i stwierdzenia jej prawomocnym orzeczeniem. Jednocześnie nakazuje w sposób stanowczy, rozstrzyganie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego. Należy zatem stwierdzić, że organ prowadzący postępowanie w ramach swobodnej oceny dowodów jest ustawowo zobligowany do wyrobienia sobie opinii dopiero na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania z pełnym wykorzystaniem dostępnej wiedzy i doświadczenia życiowego.
Dopiero na podstawie zebranego w trakcie postępowania dyscyplinarnego materiału przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie co do meritum sprawy. Podkreślić należy, że w sytuacji gdy przełożony dyscyplinarny stwierdzi, że w postępowaniu dyscyplinarnym nie zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy przysługuje mu możliwość uchylenia postanowienia rzecznika dyscypliny o zakończeniu czynności dowodowych i przekazania akt sprawy do uzupełnienia.
VI
W ocenie Sądu rozstrzygniecie wydane w rozpatrywanej sprawie zarówno w I jak i w II instancji narusza wskazane wyżej zasady obiektywizmu i rzetelności obowiązujące w postępowaniu dyscyplinarnym. Po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego pojawiają się liczne sprzeczności i niekonsekwencje.
Organy I jak i II instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na zeznaniach sierż. sztab. W. C.– dyżurnego Komisariatu Policji, mimo że w aktach sprawy znajdują się sprzeczne z nimi zeznania dwóch funkcjonariuszy Straży Ochrony Kolei i wyjaśnienia samego skarżącego. W badanych orzeczeniach nie znajduje się żadne wyjaśnienie wskazujące dlaczego akurat tym twierdzeniom organy orzekające dały wiarę, odmawiając wiarygodności innym. Na żadnym etapie postępowania nie podjęto czynności mogących wyjaśnić wątpliwości co do rzeczywistego przebiegu zajścia – nie przeprowadzono konfrontacji świadków. Należy w tym miejscu podkreślić, że możliwość podjęcia takich działań miał zarówno organ I instancji, zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami, jak i organ odwoławczy, który co do zasady, opiera się na ustaleniach co do stanu faktycznego sprawy dokonanych przez organ I instancji ma jednak zgodnie z dyspozycją art. 135 l możliwość jeśli jest to konieczne dla prawidłowego wydania orzeczenia możliwość zlecenia uzupełnienia materiału dowodowego. Nie podjęcie żadnych działań, w tym zakresie prowadzi do wniosku, że ocena materiału dowodowego stanowiąca podstawę wydania zaskarżonych orzeczeń została przeprowadzona w sposób dowolny, co w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy.
VII
Ponadto wydaje się, że istotny wpływ na przebieg zdarzenia stanowiącego podstawę niniejszego postępowania miał fakt, że osoba zatrzymana [...] września 2005 r. na dworcu PKP w T. z nieposiadającymi znaków skarbowych akcyzy papierosami, znajdowała się pod wpływem alkoholu, co w efekcie uniemożliwiało podjęcie w stosunku do niej rutynowych w takich sytuacjach działań.
Bezspornym jest, że w stosunku do osoby nietrzeźwej a za taką należałoby uznać osobę zatrzymaną przez funkcjonariuszy SOK nie można było wykonywać określonych czynności procesowych przez funkcjonariuszy Policji. Nie wykazano, żeby w stosunku do osoby zatrzymanej, nietrzeźwej wszczęto określone prawem procedury i na kim spoczywał ten obowiązek. Ustalenie powyższych okoliczności może mieć istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. "Nietypowość" ta doprowadziła do sytuacji, w której zatrzymany pomimo iż był pod wpływem alkoholu oraz zachowywał się agresywnie i posiadał nieoznaczone znakami akcyzy papierosy został zwolniony.
VIII
W ocenie Sądu uchylenie jedynie decyzji organu II instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania naruszałoby podstawową zasadę postępowania dyscyplinarnego, tj. zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 135 k ustawy o Policji której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy dyscyplinarne różnych stopni.
Warto również w tym miejscu podkreślić, że przepisy ustawy o Policji regulujące postępowanie dyscyplinarne przewidują możliwość włączenia do materiałów rozpatrywanej sprawy, akt przekazanych przez prokuraturę, być może ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego równolegle w tej sprawie śledztwa, okażą się pomocne przy ustalaniu rzeczywistego przebiegu badanego zdarzenia.
IX
Zgodnie z art. 152 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. W sprawie niniejszej zaskarżone orzeczenie jako uchylone w całości nie może być do czasu uprawomocnienia się wyroku wykonane.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności i na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji