III SA/Lu 609/04

III SA/Lu 609/04 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-12-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Małgorzata Fita /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6110 Podatek od towarów i usług
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 539/05 - Wyrok NSA z 2005-07-20
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Marcin Małek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10grudnia 2004 r. sprawy ze skargi M. S., R. G. prowadzących Agencję Celną E. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie : uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, ustalenie wartości celnej towaru oraz określenie wysokości podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a skargę odrzucić.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], Nr [...] wydaną przez Dyrektora Izby Celnej po rozpatrzeniu odwołania "[...]" – sp. z o.o. w J. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] uznającej zgłoszenie celne uzupełniające Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. za nieprawidłowe, uchylono zaskarżoną decyzję w części sentencji wzywającej do uiszczenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej (9.425,00 zł) samodzielnie wyliczonych przez podatnika, od dnia 13.08.2003 r. do dnia zapłaty podatku i orzeczono o zmianie w treści sentencji z "wezwać do uiszczenia ... odsetek za zwłokę naliczonych samodzielnie przez podatnika od kwoty zaległości podatkowej wynoszącej 9.425,00 zł od dnia powstania długu celnego tj. od dnia 13.08.2003 r. do dnia zapłaty podatku..." na "wezwać do uiszczenia ... odsetek za zwłokę naliczonych samodzielnie przez podatnika od kwoty zaległości podatkowej 9.425,00 zł, od dnia 28 maja 2004 r. do dnia zapłaty podatku...", zaś w pozostałej części utrzymano decyzję organu I instancji w mocy.
Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyli M. S. i R. G. prowadzący Agencję Celną [...] w L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zarzucając jej naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, 23 § 1, 7, 9, art. 29 § 1, art. 65 § 7, art. 83 § 1 i 2, art. 27718, 85 § 1 w zw. z art. 80 § 5, art. 230 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 71 § 4 Kodeksu celnego w zw. z art. 267 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które to naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego miały wpływ na wynik sprawy.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Biorąc pod uwagę cytowany przepis uznać należy, że legitymowanymi do wniesienia skargi są dwie kategorie podmiotów. Pierwszą z nich będą podmioty, którym to uprawnienie przysługuje w celu ochrony ich interesu prawnego (i do tej grupy niewątpliwie należy zaliczyć stronę postępowania, do której decyzja została adresowana), drugiej grupie podmiotów przyznano prawo wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na pełnioną przez nich funkcję oraz ochronę porządku prawnego.
Oceniając możliwość złożenia skargi przez stronę w kontekście naruszenia jej interesu prawnego, trzeba zwrócić uwagę na fakt, iż interes ten należy rozumieć jako przyznanie jednostce prawa konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym na mocy określonych przepisów prawa materialnego oraz, że musi być on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie.
W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej skierowana została do "[...]" – sp. z o.o. w J., reprezentowanej przez Agencję Celną "[...]" M. S., R. G. w L. W konsekwencji, z powyższego wynika, iż wyżej wymieniona spółka "[...]" jest adresatem zaskarżonej decyzji i miała ona prawo złożenia na nią skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z którego to prawa nie skorzystała.
Skargę natomiast wnieśli M. S. i R. G. prowadzący Agencję Celną "[...]" w L., określeni w decyzji jako "reprezentujący" stronę.
W postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na zasadzie art. 34 i art. 35 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stronę będącą osobą prawną reprezentować mogą jedynie pełnomocnicy, których wymienia ustawa, a mianowicie: adwokat lub radca prawny, inny skarżący lub uczestnik postępowania, pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Zgodnie z art. 33 uczestnikiem postępowania na prawach strony jest osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, ale nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego.
Składając skargę w przedmiotowej sprawie Agencja Celna "[...]" – M. S., R. G., nie wykazała, iż zaskarżona decyzja narusza jej interes prawny. Stwierdzić należy również, iż zgodnie z wymienionymi wcześniej przepisami agencja celna nie może reprezentować strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na względzie powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.