III SA/Lu 608/05

III SA/Lu 608/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-12-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Małgorzata Fita /sprawozdawca/
Marek Zalewski
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Ochrona zdrowia
Sygn. powiązane
II OSK 1038/06 - Wyrok NSA z 2007-01-09
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 136
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2001 nr 88 poz 966
par. 4 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania.
Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
par. 5 - 7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca),, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Referent Marcin Małek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję Inspektora Sanitarnego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. M. kwotę [...] złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.
Uzasadnienie
Inspektor Sanitarny decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. H. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej – zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podał, iż sprawy związane ze zgłaszaniem, rozpoznawaniem i stwierdzaniem chorób zawodowych regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłoszenia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) zwanego dalej rozporządzeniem.
Po zgłoszeniu do Powiatowego Inspektora Sanitarnego przez J. H. podejrzenia u siebie o choroby zawodowej "zatrucia amoniakiem, ozonem i tlenkami azotu" wszczęto postępowanie w tym przedmiocie i skierowano go do Poradni Chorób Zawodowych, celem rozpoznania lub wykluczenia u niego choroby zawodowej. Zgodnie bowiem z przepisem § 5 ust. 1 rozporządzenia, do wydawania orzeczeń lekarskich o rozpoznawaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u pracownika upoważniony jest lekarz medycyny spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednostce orzeczniczej pierwszego lub drugiego stopnia. Jednostkami orzeczniczymi pierwszego stopnia w świetle przepisu § 5 ust. 2 pkt 1 i 2 są poradnie, oddziały chorób zawodowych OMP oraz katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych Akademii Medycznej (których w Akademii Medycznej nie zorganizowano).
Z zebranego materiału dowodowego, w tym z "karty oceny narażenia zawodowego" wynika, że J. H. zatrudniony był na stanowisku Inspektora w Wydziale Organizacyjnym Urzędu Miejskiego. Do jego obowiązków należało prowadzenie gospodarki środkami rzeczowymi, zaopatrzenie materiałowo – techniczne Urzędu, administrowanie budynkiem Urzędu, nadzór nad prowadzeniem remontów, zapewnienie sprawnej łączności telefonicznej, telefaksowej, i radiotelefonicznej, zakup środków na potrzeby BHP, nadzór nad pracą palaczy i sprzątaczek, zabezpieczeniem mienia, prowadzenie małej poligrafii na potrzeby Urzędu i jednostek podległych oraz zaopatrzenie Urzędu w niezbędne czasopisma i wydawnictwa. Wykonywanie więc kserokopii dokumentów niezbędnych do pracy Urzędu stanowiło tylko niewielki wycinek obowiązków J. H., tym bardziej, że pracownicy Urzędu potrzebne im odbitki ksero wykonywali osobiście.
J. H. w pomieszczeniu kserografu przebywał tylko chwilowo tj. w momencie kserowania dokumentów, co nie odbywało się też codziennie. Wykonywane badania okresowe nie wykazywały też żadnych uszczerbków stanu jego zdrowia, które mogłyby nasuwać podejrzenie choroby zawodowej "przewlekłego zatrucia amoniakiem, ozonem lub tlenkami azotu".
Z uwagi na powyższe, nie ma podstaw do uznania obsługi kserografu za pracę szkodliwą dla zdrowia, która mogłaby spowodować jego rozstrój.
Z wydanego orzeczenia lekarskiego nr 77 z dnia 13 września 2004 r., wynika, że nie potwierdzono u J. H. podejrzenia przewlekłego zatrucia amoniakiem, ozonem i tlenkami azotu. Jednostka orzecznicza pierwszego stopnia tj. Poradnia Chorób Zawodowych Oddziału OMP wyjaśniła, że z dokumentacji jednostek opieki zdrowotnej, w których w/w był leczony wynika, że u J. H. rozpoznano chorobę nadciśnieniową i chorobę niedokrwienną serca II-go st., tj. schorzenia, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia i nie są wynikiem przewlekłego zatrucia amoniakiem, ozonem ani tlenkiem azotu. Choroby zawodowej "przewlekłego zatrucia amoniakiem, ozonem i tlenkami azotu" u J. H. nie rozpoznała również jednostka orzecznicza drugiego stopnia, tj. Instytut Medycyny Pracy. Z orzeczenia Lekarskiego nr [...] z dnia [...] wydanego przez ten Instytut wynika, że obserwacja w kierunku przewlekłego zatrucia lub jego następstw wywołanego przez substancje chemiczne – była negatywna. Oznacza to, że u badanego nie wykryto żadnych objawów (zmian w stanie zdrowia) mogących świadczyć o przewlekłym zatruciu lub jego następstwach spowodowanych przez substancje chemiczne.
Zarzuty zawarte w odwołaniu J. H., że: "zatajono", iż był on przez wiele lat narażony na szkodliwe dla zdrowia substancje chemiczne i ich związki, że OMP wydał w całości fałszywe orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej bez przeprowadzenia badań klinicznych i bez skierowania go do żadnego szpitala czy kliniki oraz wadliwie wypełnił druk orzeczenia, że nie uwzględniono jego wniosku i nie skierowano go na badanie do Kliniki Chorób Zakaźnych Akademii Medycznej, że podczas ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji "zataił" zarzuty odwołania z dnia [...] grudnia 2004 r., że nie uwzględniono wniosku o wyłączenie z postępowania lek. med. T. S., oraz , że jednostka orzecznicza drugiego stopnia wydała wadliwe orzeczenie lekarskie nr [...] i nie doręczono mu wyników badań, nie mogą być uwzględnione z następujących powodów.
Wykonywanie przez J. H. kserokopii dokumentów i materiałów niezbędnych do pracy Urzędu Miejskiego stanowiło tylko niewielki wycinek jego obowiązków. W pomieszczeniu kserografu przebywał tylko chwilowo, tj. w momencie kserowania dokumentów i materiałów potrzebnych w pracy Urzędu, co nie odbywało się codziennie. Wykonywane okresowe badania lekarskie nie wykazywały żadnych uszczerbków na jego zdrowiu, sugerujących zatrucie, o jakim mowa wcześniej. Ocena warunków pracy zawarta w "karcie oceny narażenia zawodowego" opracowanej w pierwszej instancji przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, że J. H. nie był narażony na czynniki szkodliwe dla zdrowia jest oceną prawidłową i niczego w tej karcie nie zatajono.
Orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] 2004 r. o braku podstaw do rozpoznania u J.H. choroby zawodowej, spowodowanej zatruciem amoniakiem, tlenkami azotu i ozonem wydane przez Poradnię Chorób Zawodowych wydane na podstawie badań własnych, wyników badań okresowych, wykonywanych w czasie jego zatrudnienia w Urzędzie oraz wyników badań lekarskich z innych jednostek opieki zdrowotnej, w których był on leczony – nie jest fałszywe.
Szpitale i kliniki nie określone w rozporządzeniu nie są upoważnione do rozpoznawania przewlekłych chorób zawodowych. Z uwagi na powyższe J. H. w celu potwierdzenia zgłoszenia choroby zawodowej lub jej wykluczenia nie mógł być skierowany na badania do szpitala ani kliniki lecz zgodnie z § 5 ust. 2 został skierowany do właściwej (ze względu na miejsce pracy i zamieszkania) jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia.
Wniosku J. H. z dnia [...] października 2004 r. złożonego w OMP o skierowanie go na badania do Kliniki Chorób Zakaźnych Akademii Medycznej nie uwzględniono, ponieważ Klinika Chorób Zakaźnych jest jednostką orzeczniczą drugiego stopnia, wyłącznie w zakresie chorób zakaźnych i inwazyjnych, których podejrzenia u J. H. nie zgłoszono. Natomiast Klinika Chorób Zakaźnych AM nie jest upoważniona do orzekania w sprawie pozostałych chorób zawodowych, wymienionych w wykazie, stanowiącym załącznik do rozporządzenia. Organ I instancji nie zataił zarzutów zawartych w odwołaniu z dnia [...] grudnia 2004 r. Wymienione odwołanie znajduje się w aktach sprawy. Brak było również uzasadnienia do realizacji wniosku J. H. o wyłączenie z postępowania diagnostycznego lek. med. T. S. Postępowanie medyczne bowiem, dotyczące rozpoznawania i orzekania w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje wyłączenia lekarza posiadającego wymagane kwalifikacje określone w odnośnych przepisach. Zarzuty, odnośnie treści i zasadności orzeczenia lekarskiego z jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia mogą być zgłoszone we wniosku o ponowne badania w jednostce orzeczniczej II stopnia.
Nadmienić jednak należy, że jednostka orzecznicza drugiego stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy, w wydanym orzeczeniu nr [...] potwierdziła treść orzeczenia lekarskiego, wydanego przez lek. med. T. S. z jednostki orzeczniczej I stopnia. Nie stwierdzono przy tym wadliwości orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej I i II stopnia, ani w zakresie formy, ani w zakresie treści.
Orzeczenie lekarskie nr [...] Instytutu Medycyny Pracy jest zgodne z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002 r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U. Nr 132, poz. 1121). Wyżej wymieniony przepis przewiduje jedynie zamieszczenie uzasadnienia, dlaczego nie rozpoznano choroby zawodowej, co nie jest równoznaczne z obowiązkiem dołączenia do orzeczenia wyników badań dodatkowych.
Jeśli chodzi o pomiary stężenia ozonu, tlenków azotu i par amoniaku, nie wykonywano ich, ponieważ stanowisko, na którym pracował J. H. nie było i nie jest stanowiskiem szkodliwym dla zdrowia. Pomiary wykonane obecnie nie odzwierciedlałyby stanu z okresu pracy J. H., ponieważ kserokopiarki, które obsługiwał J. H. zostały wycofane z użycia i nie ma ich na stanie w Urzędzie.
Na powyższą decyzję J. H. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi zakwestionował orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie oraz prawidłowość przeprowadzonego postępowania zarzucając w szczególności, iż organ II instancji nie przeprowadził własnego postępowania dowodowego i nie wezwał go do zapoznania się z jego wynikami przed wydaniem decyzji oraz, że nie przedstawiono mu wyników przeprowadzonych badań lekarskich wykonanych na potrzeby wydania wyżej wymienionych orzeczeń.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przede wszystkim należy podnieść, iż w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W niniejszej sprawie materialną – prawną podstawę orzekania stanowią przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115).
Zgodnie z § 2 ust. 1 i 2 powołanego wyżej rozporządzenia, przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzeniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanym dalej "narażeniem zawodowym". Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznania może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych.
Biorąc pod uwagę treść cytowanego przepisu, należy stwierdzić, iż chorobą zawodową jest taka choroba, która:
1) wymieniona jest w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia,
2) spowodowana została (co można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem) działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy,
a oba te warunki muszą być spełnione łącznie, przy czym chorobę taką można zgłosić oraz rozpoznać jedynie w odniesieniu do
3) pracownika lub byłego pracownika,
4) w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych.
Ocenę narażenia zawodowego przeprowadza: w związku z podejrzeniem choroby zawodowej – lekarz zgłaszający podejrzenie, sprawujący profilaktyczną opiekę nad pracownikiem; w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej – lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 rozporządzenia; a w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia takiej choroby – państwowy powiatowy inspektor sanitarny (§ 2 ust. 5).
Zgodnie z powołanym wyżej § 5, właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w odrębnych przepisach, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, wymienionych w tym przepisie.
I tak jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, 2) katedry, poradnie i kliniki chorób zawodowych akademii medycznych, 3) przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego – w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i inwazyjnych; 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja – w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby.
Jednostkami orzeczniczymi II stopnia są: 1) od orzeczeń wydawanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa wyżej w punkcie 1,2 i 4 – przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo – rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy; 2) od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa wyżej, w punkcie 3 – katedry, poradnie i kliniki chorób zakaźnych i inwazyjnych akademii medycznych, a w odniesieniu do gruźlicy także jednostki badawczo – rozwojowe prowadzące rozpoznawanie i leczenie gruźlicy.
Zgodnie z § 7 cyt. rozporządzenia, pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.
Orzeczenie wydane w wyniku ponownego badania jest ostateczne, co oznacza, że pracownik po wydaniu tegoż orzeczenia nie może złożyć ponownego wniosku o dokonanie następnej obdukcji lekarskiej.
Analizując powyższe unormowania w świetle stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że organy inspekcji sanitarnej słusznie uznały, iż nie ma podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – zatrucie ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne.
Po pierwsze, postępowanie epidemiologiczne przeprowadzone w sprawie nie wykazało, aby skarżący wykonując pracę w Urzędzie Miejskim w okresie od 16 maja 1988 r. do 30 kwietnia 2003 r. był narażony na możliwość powstania wyżej wymienionej choroby zawodowej (k. 13 - 14).
Po drugie, orzeczeniem lekarskim nr [...] z dnia [...] sporządzonym przez uprawnionego lekarza, zatrudnionego w jednostce orzeczniczej określonej wcześniej powołanymi przepisami – Instytucie Medycyny Pracy im. prof. J. N., nie rozpoznano u J. H. przewlekłego zatrucia lub jego następstw wywołanego przez substancje chemiczne, o co wnioskował skarżący w swoim zgłoszeniu choroby zawodowej z dnia [...] stycznia 2004 r.
Orzeczenie to sporządzone było w wyniku odwołania od orzeczenia lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I stopnia - Ośrodku Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych.
Mając na uwadze powyższe, nie został spełniony żaden z warunków koniecznych dla stwierdzenia choroby zawodowej, o których mowa w § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Dokonując analizy dokumentów zawartych w aktach sprawy, sąd zauważył co prawda nieprawidłowości związane z wydaniem orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2004 r. przez lekarza zatrudnionego w Ośrodku Medycyny Pracy, Poradni Chorób Zawodowych w Chełmie, które to orzeczenie wydane zostało niezgodnie z przepisem § 6 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych (bez przeprowadzenia badania lekarskiego i przed dokonaniem oceny narażenia zawodowego), jednakże uznał, iż uchybienie to przy stwierdzonym przez organy inspekcji sanitarnej braku narażenia zawodowego oraz potwierdzeniu przez jednostkę orzeczniczą II stopnia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej nie miało wpływu na wynik sprawy.
Dla stwierdzenia bowiem choroby zawodowej, jak wcześniej była o tym mowa, niezbędne jest kumulatywne spełnienie przesłanek: rozpoznanie choroby zawodowej zawartej w wykazie chorób zawodowych oraz stwierdzenie, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.
Natomiast niezależnie od uchybień związanych z wydaniem orzeczenia lekarskiego, faktem jest, iż skarżący nie pracował w warunkach narażenia zawodowego, które spowodować mogło powstanie choroby zawodowej przewlekłego zatrucia lub jego następstw wywołanego przez substancje chemiczne, co jest warunkiem koniecznym dla stwierdzenia takiej choroby.
Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącego odnośnie naruszenia przepisów postępowania przez organy orzekające w niniejszej sprawie uznając, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
Za niesłuszny w szczególności należało uznać zarzut nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego przez Inspektora Sanitarnego, albowiem organy orzekające w II instancji wydają decyzję na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji i tylko w określonym zakresie mogą takie postępowanie na podstawie art. 136 k.p.a. uzupełnić oraz zarzut uniemożliwienia wypowiedzenia się skarżącemu co do zebranych dowodów i materiałów, albowiem z akt sprawy wynika, iż został on poinformowany o zakończeniu postępowania w piśmie tegoż organu z dnia [...] września 2005 r. dotyczącym zarzutów odwołania skarżącego.
Niesłuszny jest również zarzut skarżącego odnośnie niewydania mu wyników badań przez jednostki orzecznicze wydające orzeczenia o stanie jego zdrowia. Zgodnie bowiem z przepisem § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 sierpnia 2001 r. w sprawie rodzajów dokumentacji medycznej w zakładach opieki zdrowotnej, sposobu jej prowadzenia oraz szczegółowych warunków jej udostępniania (Dz.U. Nr 88, poz. 966 ze zm.) wyniki badań, których wydania skarżący się domagał, stanowią dokumentację indywidualną wewnętrzną, przeznaczoną na potrzeby zakładu, z którego usług korzystał.
Z tych względów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.