III SA/LU 592/25

III SA/Lu 592/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-12-03
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 3 i 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. B. i D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 lipca 2025 r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 lipca 2025 r., nr [...]
Uzasadnienie
P. B. i D. B. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 3 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu, domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.
W skardze oraz w piśmie z dnia 3 października 2025 r. skarżący wnieśli również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Prezydenta Miasta Lublin z dnia 9 lipca 2025 r., nr [...] W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiąże się z wyrządzeniem skarżącym znacznej szkody. Podkreślono również, że prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji jest wysokie, a dochodzenie od organu administracji potencjalnie wyegzekwowanej kwoty 1000 zł będzie wymagało dodatkowego czasu i wysiłku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.
Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia.
Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.
Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę wnioskującą o udzielenie ochrony tymczasowej do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony wstrzymanie wykonania jest uzasadnione (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności (por. M. Jagielska, pkt 7 komentarza do art. 61 § 3 p.p.s.a. [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 5. wyd. zmienione i uzupełnione, wyd. C.H. BECK, Warszawa 2017, str. 406-407 oraz powołane tam orzecznictwo). Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2023 r., sygn. akt I GSK 1305/23).
W ocenie Sądu, wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnili, że zachodzi w stosunku do nich niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej, co ma miejsce w niniejszej sprawie, tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności pieniężnej ma charakter odwracalny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2011 r., sygn. akt I GZ 217/11). Za wstrzymaniem wykonania decyzji nie może również przemawiać ewentualne wdrożenie czynności egzekucyjnych. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego niewątpliwie pociąga za sobą pewne konsekwencje finansowe, jednak samo w sobie nie świadczy o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 1 p.p.s.a. Trzeba też zauważyć, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego, a nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2016 r., sygn. akt II GZ 1099/16). Z tej przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest dołożyć szczególnej staranności by uprawdopodobnić, że występują wyjątkowe okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2022 r., sygn. akt II OZ 255/22).
Skarżący w niniejszej sprawie nie sprostali powyższemu obowiązkowi, bowiem na poparcie swojego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie nałożenia kary w wysokości 1000 zł nie przedstawili jakichkolwiek okoliczności ani dokumentów obrazujących ich sytuację majątkową. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawili w szczególności, czy posiadają oszczędności, majątek ruchomy czy nieruchomy. Nie wskazali również wydatków związanych chociażby z bieżącym utrzymaniem. Bez rzetelnych informacji na temat aktualnej sytuacji materialnej skarżących nie można natomiast w żaden sposób ocenić, czy zapłata należności doprowadziłaby do znacznej szkody, czy też nieodwracalnych skutków.
Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący nie przedstawili informacji, danych ani dokumentów obrazujących ich stan majątkowy i pozwalających na realną ocenę możliwości wystąpienia okoliczności stanowiących prawne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast nieprzedstawienie okoliczności składających się na pełny obraz sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy skutkuje uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zauważyć ponadto należy, że rozstrzygając w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sąd nie dokonuje merytorycznej oceny tej decyzji ani nie bierze pod uwagę prawdopodobieństwa uwzględnienia skargi. Dlatego też sama okoliczność kwestionowania przez skarżących decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu pozostaje bez wpływu dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym zakresie istotne są jedynie przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W konsekwencji Sąd uznał, że argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie oraz decyzji organu pierwszej instancji nie przemawia za uznaniem zaistnienia tego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.