III SA/Lu 593/06

III SA/Lu 593/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2007-02-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Fita
Marek Zalewski
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 807/07 - Wyrok NSA z 2007-10-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia NSA Marek Zalewski, Protokolant Starszy inspektor Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w I. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja Podatkowa i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne, po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z siedzibą w I. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, nr [...] z dnia [...], o retrospektywnym zaksięgowaniu kwoty wynikającej z długu celnego należnej z tytułu dopuszczenia do wolnego obrotu we Wspólnocie na podstawie dokumentu SAD nr [...] z dnia [...], Dyrektor Izby Celnej utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] stycznia 2006 r. w Oddziale Celnym objęto procedurą dopuszczenia do obrotu importowany z Ukrainy przez spółkę "[...]" techniczny chlorek sodu, zadeklarowany do kodu CN 2501 00 51. Organ celny przyjął to zgłoszenie, a następnie poddał je kontroli, w wyniku której doszedł do wniosku, że należności przywozowe mogą być wyższe od kwoty zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym. Wobec powyższego wezwał stronę w trybie art. 248 § 1 rozporządzenia Komisji (EWG) z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2193/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako WKCW) – do złożenia zabezpieczenia należności przywozowych w kwocie stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym a ostateczną należną za towar.
Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] decyzję nr [...], od której strona odwołała się, wnosząc o uchylenie decyzji i zarzucając naruszenie art. 207 § 2, art. 212 Ordynacji podatkowej, art. 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz zasady "lex retro non agit".
Rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zauważył, że kwestią sporną jest ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego chlorku sodu. Strona zadeklarowała kod CN 2501 00 51, natomiast organ celny zaklasyfikował ją do kodu CN 2501 00 99.
W trakcie prowadzonego postępowania organy celne zgromadziły dowody, w tym:
- pozwolenie na zastosowanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na szczególne przeznaczenie nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. obowiązujące do dnia 31 marca 2006 r. na towar o kodzie CN 2501 00 51;
- sprawozdania z badań Centralnego Laboratorium Celnego Nr [...], [...], [...] z dnia [...] lutego 2006 r. wskazujące, iż badane próbki stanowią sól naturalną, nieczyszczoną, z zawartością minerałów ilastych, mogącą służyć do celów przemysłowych. Ponadto stwierdzono, iż badany towar nie zawiera substancji wymienionych w załączniku 8 do Wspólnej Taryfy Celnej;
- oświadczenie strony, że przedmiotowa sól była poddawana procesowi mieszania w różnych proporcjach m.in. z solą wypadową pozyskiwana w kraju, tym samym otrzymywano różne gatunki soli drogowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził między innymi, że klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz Ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną. Ponadto dokonując klasyfikacji taryfowej każdego towaru, należy kierować się "Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej" zamieszczonymi na początku taryfy celnej oraz uwagami do poszczególnych sekcji i działów, które decydują jak należy taryfikować towary. Dla celów prawnych taryfikację towarów ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy zauważył, że pozycja 2501 kodu obejmuje sól (włączając sól kuchenną i sól denaturowaną) i czysty chlorek sodu, nawet w roztworze wodnym lub zawierającą dodatek środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; wodę morską. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było ustalenie właściwej podpozycji w obrębie pozycji 2501, tzn. czy jest to podpozycja 2501 00 51 czy też 2501 00 99.
Podpozycja 2501 00 51 obejmuje z sól zwyczajną (włączając sól kuchenną i sól denaturowaną) i czysty chlorek sodu, nawet w roztworze wodnym lub z dodatkiem środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; pozostałe; denaturowane lub do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem), innych niż konserwowanie lub przygotowywanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt.
Natomiast podpozycja 2501 00 99 obejmuje z sól zwyczajną (włączając sól kuchenną i sól denaturowaną) i czysty chlorek sodu, nawet w roztworze wodnym lub z dodatkiem środków zapobiegających zbrylaniu lub środków zapewniających dobrą sypkość; pozostałe; pozostałe; pozostałe.
W świetle powyższego, aby zaklasyfikować przedmiotowy towar do kodu 2501 00 51, towar ten powinien podlegać warunkom określonym w punkcie II F postanowień wstępnych do taryfy. W ust. 1 pkt F określono, iż uprzywilejowane traktowanie taryfowe ze względu na rodzaj towarów udzielane jest, pod pewnymi warunkami, w odniesieniu do towarów nienadających się do spożycia, nasion, gazy młynarskiej niekonfekcjonowanej, niektórych różnych świeżych winogron stołowych, fondue z sera, tytoniu, saletry. Towary nienadające się do spożycia przez ludzi, w odniesieniu do których przyznano uprzywilejowane traktowanie taryfowe z uwagi na ich rodzaj, wymienione są w załączniku 8 poprzez odniesienie do pozycji, w ramach której są klasyfikowane wraz z ich wyszczególnieniem i ilością użytych denaturantów. Takie towary uznawane są za niezdatne do spożycia, jeżeli towary, które mają zostać skażone i denaturanty są jednorodnie zmieszane, a ich rozdzielenie jest gospodarczo niewykonalne. Załącznik 8 zawiera wykaz substancji skażających z podziałem na poszczególne kody CN wraz z podaniem nazw substancji skażających wykorzystywanych we wskazanych ilościach.
Dla podpozycji 2501 00 51 za środki skażające, dodane w odpowiedniej ilości, uznawane są: Ponceau 6 R, eozyna, naftalen, proszek mydlany, dichromian sodu lub potasu, tlenek żelaza, podchloryn sodu.
W świetle zebranych dowodów importowana sól nie mogła być uznana za denaturowaną.
Jak wskazano powyżej, do kodu CN 2501 00 51 klasyfikuje się również sól do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem), innych niż konserwowanie lub przygotowanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt. Tym samym ustalić należało, czy deklarowane przez stronę zastosowanie soli jako soli drogowej mieści się w brzmieniu tej podpozycji, tzn. czy jest to sól do celów przemysłowych. Stwierdzić należało, że zastosowanie soli do zimowego utrzymania dróg nie może być uznane za zastosowanie dla celów przemysłowych, za takie zastosowanie uznaje się wykorzystanie jako surowiec lub półprodukt w przemysłowych procesach produkcyjnych np. w metalurgii, przemyśle skórzanym, ceramicznym, kosmetycznym itp. Każde inne zastosowanie soli wyłącza możliwość jej zaklasyfikowania do kodu CN 2501 00 51, a dalsza klasyfikacja uzależniona jest od tego, czy jest to sól odpowiednia do spożycia przez ludzi czy nie. Z załączonych dokumentów wynikało, że jest to sól techniczna, dlatego sól ta winna być zaklasyfikowana do kodu CN 2501 00 99. Klasyfikacja ta jest zgodna z 1 i 6 Ogólną Regułą Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Zatem aby wprowadzić importowaną sól pod podpozycją 2501 00 51, sól ta musi spełniać wymagania stawiane przez Wspólną Taryfę Celną dla tego kodu oraz wprowadzający musi posiadać stosowne pozwolenie (na szczególne przeznaczenie). Łączne spełnienie tych dwóch warunków pozwala na wprowadzenie pod tym kodem CN towaru na obszar celny Wspólnoty, natomiast gdy jeden z tych warunków nie jest spełniony, towar nie może być zaklasyfikowany do kodu CN 2501 00 51.
Aby skorzystać z pozwolenia, importowany towar musi być zaklasyfikowany do kodu CN określonego w pozwoleniu. Przedmiotowe pozwolenie nie stanowi rozstrzygnięcia w kwestii klasyfikacji taryfowej, rozstrzygnięciem takim jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]. Z uwagi na fakt, że zadeklarowany przez stronę kod CN jest nieprawidłowy, a właściwy kod CN (2501 00 99) jest inny niż określony w pozwoleniu – pozwolenie to nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Tym samym zarzut naruszenia art. 207 § 2 oraz art. 212 Ordynacji podatkowej jest zarzutem chybionym. Z tego względu organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego w prawidłowy sposób dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego.
Poza tym organ odwoławczy zauważył, że błędne było poinformowanie strony o konieczności naliczenia i uiszczenia odsetek od długu celnego gdyż zgodnie z art. 65 ust. 6 Prawa celnego "odsetki pobiera się według zasad i w wysokości określonej w odrębnych przepisach, dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych". Pobór odsetek za zwłokę uregulowany został w art. 53 i 54 Ordynacji podatkowej. Art. 54 cyt. ustawy wymienia przypadki, w których w drodze wyjątku od zasady nie są naliczane odsetki za zwłokę, mimo powstania zaległości podatkowej. W rozpoznanej sprawie zastosowanie znajduje § 1 pkt 1 ww. artykułu, zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się w przypadku zabezpieczenia kwoty należności. Zgodnie z art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę jest traktowana na równi z nadpłatą, w związku z powyższym w niniejszej sprawie kwota wpłaconych odsetek w wysokości 24,00 zł była nienależna.
W odpowiedzi na zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że obowiązek kierowania się zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa oraz udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień stronie o przepisach prawa z niego wynikający nie został w trakcie prowadzonego postępowania naruszony. W toku prowadzonego postępowania strona była informowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, ustosunkowania się do zebranego materiału dowodowego, składania wniosków dowodowych, ponadto w wezwaniu o złożenie zabezpieczenia wskazano na możliwość zastosowania wyższej stawki cła niż ta, która została zadeklarowana przez stronę.
Zarzut wydania decyzji z naruszeniem art.122 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy w toku prowadzonego postępowania uzyskano potwierdzenie składu właściwości fizyko-chemicznych importowanej soli, jak również informacje na temat jej przeznaczenia (dane te w pełni odzwierciedlały stan towaru i umożliwiały dokonanie jego jednoznacznej taryfikacji do kodu CN 2501 00 99) – jest zarzutem bezpodstawnym.
Na powyższą decyzję spółka "[...]" wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając naruszenie art. 207 § 2, art. 212, art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej oraz zasady "lex retro non agit".
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w dniu [...] stycznia 2006 r. złożyła zgłoszenie celne wraz z pozwoleniem z dnia [...] maja 2005 r. na zastosowanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na szczególne przeznaczenie. Organ celny przyjął złożone zgłoszenie celne, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowana procedurą celną. Klasyfikacji przedmiotowej soli do kodu CN 2501 00 51 dokonał Urząd Celny decyzją nr [...] z dnia [...], wydając skarżącej pozwolenie na zastosowanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na szczególne przeznaczenie. Decyzja ta była ostateczna i wiążąca dla strony przez cały okres jej obowiązywania, tj. do dnia 31 marca 2006 r. Strona skarżąca nie zakwestionowała sposobu zakwalifikowania przedmiotowej soli, albowiem przedmiotowej klasyfikacji dokonał uprawniony organ, działający na podstawie znanych mu przepisów prawnych.
W świetle art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej strona skarżąca miała prawo polegać na działaniach i decyzjach organu celnego, a tym samym nie miała żadnych podstaw ani prawnych, ani faktycznych, aby treść pozwolenia kwestionować w jakimkolwiek zakresie.
Naczelnik Urzędu Celnego, wydając decyzję nr [...], dopuścił się naruszenia art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej, albowiem decyzja nr [...] rozstrzygała sprawę co do jej istoty i kończyła postępowanie w danej instancji. Do 31 marca 2006 r. pozwolenie na zastosowanie uprzywilejowanego traktowania nr [...] znajdowało się w obrocie prawnym i rozstrzygnięcia w nim zawarte są dla strony i organu wiążące (art. 212 Ordynacji podatkowej). Strona nie może ponosić ujemnych konsekwencji zmiany w toku obowiązywania decyzji interpretacji prawnej obowiązujących przepisów prawnych. Naruszałoby to, narażając stronę na ujemne konsekwencje prawne, fundamentalną, konstytucyjnie zagwarantowaną zasadę demokratycznego i praworządnego państwa prawa, jaką jest zasada, że prawo nie może działać wstecz.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że w świetle przepisów rozstrzygnięciem w sprawie klasyfikacji taryfowej importowanego towaru jest decyzja Naczelnika Urzędu Celnego. Rozstrzygnięciem jest również Wiążąca Informacja Taryfowa (art. 12 Wspólnotowego Kodeksu Celnego; rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r.; Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.). Organem właściwym do wydawania Wiążącej Informacji Taryfowej na mocy § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. (Dz. U. nr 87, poz. 830) jest Dyrektor Izby Celnej – takiego dokumentu strona nie przedstawiła. Przedłożone pozwolenie nie stanowi rozstrzygnięcia w kwestii klasyfikacji taryfowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna bowiem zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego, jak i przepisów postępowania – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zauważyć należy, że w sprawie nie jest sporne, iż towar sprowadzony z Ukrainy przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" objęty został procedurą celną dopuszczenia do obrotu.
Stosownie do art. 201 ust. 1 pkt a/ rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE.L.92.302.1 ze zm.) dług celny w przywozie powstaje m. in. w wyniku dopuszczenia do obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym. Miarodajną chwilą powstania długu celnego, jest chwila przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego).
Nie ulega wątpliwości, że o klasyfikacji taryfowej towaru decyduje jego stan w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego.
Zauważyć należy, że towarem objętym zgłoszeniem celnym jak i pozwoleniem na zastosowanie uprzywilejowanego traktowania taryfowego, wydanym w dniu [...] maja 2005 r. przez Naczelnika Urzędu Celnego, miał być produkt określony jako: "techniczny chlorek sodu – luzem; (sól drogowa)"; "sól kamienna do zimowego utrzymania dróg" (por. pole 31 dokumentu SAD i rubryka 7 pozwolenia z dnia [...] maja 2005 r.).
Przedstawiony wyżej opis towaru wskazuje jednoznacznie na to, że importer zadeklarował, iż przedmiotem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu jest wyrób gotowy, tj. sól do zimowego utrzymania dróg. Tymczasem z wyjaśnień strony (pismo z dnia [...] maja 2006 r. – k. 30 wspólnych akt administracyjnych, dołączonych do akt III SA/Lu 573/06) oraz z opinii z dnia [...] czerwca 2004 r., sporządzonej przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów (k. 28 wspólnych akt administracyjnych) wynika, że importowana sól, która była przedmiotem zgłoszenia celnego, wydobyta w kopalni [...], w rzeczywistości stanowiła jedynie półprodukt, czy też surowiec służący do wyprodukowania "soli drogowej". Dopiero bowiem sól z antyzbrylaczem, produkowana przez firmę "[...]" na bazie soli z kopalni [...] (49%) oraz soli wypadowej z Inowrocławskich Zakładów Chemicznych Soda Mątwy (51%), mogła być stosowana do posypywania nawierzchni drogowych w ich zimowym utrzymaniu. Na życzenie konkretnych odbiorców, producent mógł stosować różne proporcje surowców.
O tym, że towar objęty zgłoszeniem celnym nie był wyrobem gotowym, tj. solą wykorzystywaną w zimie, jako środek do posypywania dróg świadczą również sprawozdania z badań wykonanych w dniu 22 lutego 2006 r. przez Centralne Laboratorium Celne (k. 5 - 10 wspólnych akt administracyjnych).
Nie ma wątpliwości, że dla oceny prawidłowości zastosowania przez organy celne prawa materialnego kluczową kwestią jest ustalenie, do jakiego kodu CN powinien być zaliczony towar importowany przez stronę z Ukrainy, który został objęty procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu w dniu 11 stycznia 2006 r.
Zgodzić się trzeba ze stanowiskiem strony skarżącej, że w niniejszej sprawie nie można powoływać się wprost - jak to uczyniły organy obu instancji - na Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE.C.06.50.1), bowiem noty te zostały opublikowane dopiero w dniu [...] lutego 2006 r., tymczasem strona dokonała zgłoszenia przed tą datą, a więc strona skarżąca nie miała możliwości uwzględnienia ich treści przy sporządzaniu zgłoszenia celnego. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego znaczenia, bowiem w tej sytuacji prawidłowość zgłoszenia podlega ocenie przy uwzględnieniu niżej przedstawionych reguł.
W myśl reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zamieszczonej w Części Pierwszej - Sekcja I Załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE.L.87.256.1, z poźn. zm.) przy dokonywaniu klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z regułami określonymi w pkt 2 lit. a i b. Ponadto, w myśl reguły 3, jeżeli stosując regułę 2 b) lub z innego powodu, towary pozornie mogą być klasyfikowane do dwu lub więcej pozycji, to – co do zasady – pozycja określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny.
Przenosząc wskazane reguły do oceny dokonanej przez organy celne weryfikacji zgłoszenia celnego spółki "[...]", zauważyć należy, że w celu zaklasyfikowania importowanego towaru do właściwego kodu CN w ramach pozycji 2501 00, organy celne miały w pierwszej kolejności obowiązek zastosować ten kod Nomenklatury Scalonej, który określał towar wprost lub w sposób najbardziej szczegółowy.
Zauważyć należy, że kod CN2501 00 51 zawiera dwie kategorie soli, podzielone według kryterium rodzaju – sól denaturowana i kryterium przeznaczenia – sól do celów przemysłowych (włącznie z oczyszczaniem), innych niż konserwowanie lub przygotowywanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt.
Nie budzi wątpliwości, że importowany przez stronę towar, nie stanowił soli denaturowanej w rozumieniu warunków przewidzianych w Sekcji II pkt F przepisów wstępnych Wspólnej Taryfy Celnej .
Aby przesądzić, czy towar można zaliczyć do drugiej kategorii soli objętej podpozycją 2501 00 51, należało uprzednio wyjaśnić znaczenie określenia "do celów przemysłowych" w kontekście, w jakim zostało ono użyte we Wspólnej Taryfy Celnej. W ocenie sądu określenie sól do celów przemysłowych oznacza taki rodzaj soli, która zostanie użyta jako surowiec lub półprodukt w każdym procesie przemysłowym, innym niż konserwowanie lub przygotowanie artykułów spożywczych dla ludzi i zwierząt, zaś w wyniku tego procesu powstanie określony produkt gotowy.
Odnosząc się w tym miejscu do treści pozwolenia z dnia [...] maja 2005r., stwierdzić należy, że nie dotyczyło ono zastosowania gospodarczej procedury celnej (np. przetwarzania pod kontrolą), lecz uprzywilejowanego traktowania taryfowego ze względu na szczególne przeznaczenie towaru. Według wymogów tego pozwolenia (rubryka 7), towarem objętym procedurą dopuszczenia do obrotu miała być sól do zimowego utrzymania dróg, a zatem produkt gotowy, który nie podlega procesom przetworzenia.
Skoro spółka "[...]" nie wykazała, że importowany towar miał podlegać przetworzeniu tj. miał służyć " do celów przemysłowych" według brzmienia podpozycji 2501 00 51, to prawidłowo organy celne zaklasyfikowały importowany towar do podpozycji 2501 00 99.
W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 207 i art. 212 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że jest on bezzasadny. Podkreślić należy, że zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż dotyczyły pozwolenia z dnia [...] maja 2005r. wydanego przez Naczelnika Urzędu Celnego, które nie mogło wywrzeć skutków prawnych w przedmiotowej sprawie, ze względów, które zostały przedstawione powyżej.
Wbrew twierdzeniom strony, organy celne nie naruszyły zasady "lex retro non agit", skoro brzmienie podpozycji mogących mieć zastosowanie w sprawie nie uległo zmianie i było identyczne w chwili wydania pozwolenia z dnia [...] maja 2005 r. oraz w dacie orzekania przez organy obu instancji.
Na marginesie jedynie należy zauważyć, że jakkolwiek organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznanej sprawie zastosowanie znajduje art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się w przypadku zabezpieczenia kwoty należności, zaś zgodnie z art. 72 § 2 Ordynacji podatkowej część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę jest traktowana na równi z nadpłatą, w związku z powyższym w niniejszej sprawie kwota wpłaconych odsetek w wysokości 24,00 zł była nienależna, to nie znalazło to odzwierciedlenia w samym rozstrzygnięciu decyzji. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.