III SA/Lu 583/05

III SA/Lu 583/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Marcinowski
Małgorzata Fita /sprawozdawca/
Marek Zalewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
art. 132 ust. 1 i 2, art. 134 pkt 3, art. 135 l - 135 n, art. 135 j ust. 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi S. G. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę
Uzasadnienie
Orzeczeniem dyscyplinarnym nr [...] z dnia [...] wydanym na podstawie art. 133 ust. 8 pkt 1 oraz art. 135 n ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7 poz. 58 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania st. asp. S. G., od orzeczenia nr [...] Komendanta Miejskiego Policji wydanego dnia [...], Komendant Policji uchylił zaskarżone orzeczenie w zakresie wymierzonej S. G. kary i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] Komendant Miejski Policji postanowieniem nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. asp. S. G. – asystentowi Ogniwa II Sekcji Patrolowo – Interwencyjnej Komendy Miejskiej Policji obwiniając go o to, że:
- w nocy z 4 na 5 maja 2005 r. w czasie pełnienia służby patrolowej w rejonie służbowym nr [...] na terenie miasta B., w godzinach od 20.20 do 21.40 nie dokumentował na bieżąco przebiegu służby patrolowej, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 13 pkt 1 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w związku z pkt 2 lit. 1 szczegółowego zakresu czynności policjanta,
- w miejscu i czasie wskazanym wyżej umyślnie wprowadził w błąd podinspektora Z. S. pełniącego obowiązki Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji co do miejsca swojego pobytu w rejonie służbowym podając drogą radiową, że znajduje się na ul. W., gdy faktycznie przebywał w klatce schodowej bloku nr [...] przy ul. K. czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.
Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego Komendant Miejski Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stwierdził winę i wymierzył st. asp. G. karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko.
Od wskazanego orzeczenia ukarany odwołał się do Komendanta Policji, wnosząc o jego uchylenie i ponowne rozpatrzenie sprawy z uwagi na niewspółmierności orzeczonej kary do zarzucanych uchybień.
W toku postępowania odwoławczego, po przeprowadzeniu analizy wskazanych akt postępowania dyscyplinarnego, w tym zeznań świadków, rozpatrująca sprawę komisja dyscyplinarna stwierdziła, że zgodnie z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie przepisów. Przewinienie dyscyplinarne – jak stanowi art. 132 a ustawy o Policji – jest zawinione gdy policjant:
1. ma zamiar jego popełnienia, tj. chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia z tym się godzi,
2. nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł przewidzieć
Biorąc pod uwagę zebrany w trakcie postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy komisja dyscyplinarna stwierdziła, że st. asp. S. G. popełnił przewinienie z winy umyślnej: nie dokumentował na bieżąco przebiegu służby patrolowej oraz podał drogą radiową inne niż rzeczywiste miejsce pobytu. Dodatkowo, komisja dyscyplinarna dokonując oceny całokształtu okoliczności popełnienia zarzucanych obwinionemu czynów dopatrzyła się również czynników mających wpływ na zaostrzenie kary, a mianowicie działanie obwinionego, pełniącego obowiązki dowódcy patrolu, miało miejsce w obecności podwładnego.
Po zapoznaniu się ze sprawozdaniem komisji Komendant Policji dokonał oceny zebranego materiału i zgodnie z wnioskiem komisji stwierdził, że kara orzeczona w stosunku do obwinionego – wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, jest karą niewspółmierną do okoliczności popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Zdaniem Komendanta Policji istotną okolicznością w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że postępowanie obwinionego nie wywołało negatywnych skutków ani dla policjantów pełniących służbę ani dla innych osób.
W konsekwencji Komendant Policji uznał, że adekwatna w rozpatrywanej sytuacji jest kara ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku orzeczona na okres 12 miesięcy. Wyżej wymieniona kara będzie jednoznacznie wskazywać na wątpliwości przełożonych co do przydatności obwinionego do służby na zajmowanym stanowisku. Tym samym stanowić będzie potwierdzenie dotychczasowych ocen okresowych i opinii służbowych dotyczących st. asp G. Ponadto unaoczni obwinionemu, iż dalsze tego rodzaju postępowanie spotyka się ze zdecydowaną reakcją przełożonych.
Na powyższe orzeczenie S. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając mu naruszenie art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 132a, art. 134h, art. 135 ust. 1 pkt 1 oraz art. 135g ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie iż skarżący naruszył dyscyplinę służbową. Ponadto skarżący wskazał, że przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia zostały naruszone zasady obiektywizmu i domniemania niewinności, a organy zbyt szeroko interpretowały przepisy prawa, a jako podstawę wymierzenia kary przyjęły abstrakcyjne, zdaniem skarżącego, twierdzenia.
W uzasadnieniu skargi st. asp. G. poddał w wątpliwość kwalifikację okoliczności faktycznych, które stanowią podstawę zaskarżonego orzeczenia. Miedzy innymi stwierdził, że nie można mówić o przewinieniu w sytuacji, gdy policjant zmuszony chorobą udaje się w trakcie pełnienia służby do mieszkania swojej znajomej (znajdującego się w wyznaczonym do pełnienia służby rejonie), aby skorzystać z łazienki, podobnie jak nie może być uznane za naruszenie dyscypliny służbowej brak wpisów w notatniku w przedstawionej wyżej sytuacji. Skarżący kwestionuje również stawiany mu zarzut celowego wprowadzenia w błąd co do miejsc swojego pobytu w czasie pełnienia służby, tłumacząc, że błędne podanie lokalizacji drogą radiową było jedynie pomyłką wynikającą ze skomplikowanej topografii osiedla ("blokowisko"). Ponadto skarżący podniósł, że w trakcie rozpatrywania jego sprawy pojawiło się wiele wątpliwości, które zostały rozstrzygnięte na jego niekorzyść. Stało się tak za sprawą wcześniejszych negatywnych opinii o jego przydatności do służby na zajmowanym stanowisku wynikających z częstego przebywania na zwolnieniach lekarskich.
Skarżący podkreślił, że w ocenie materiału dowodowego nie wzięto pod uwagę zeznań świadków: podwładnego pos. K., pani C. oraz jego samego wskazujących jednoznacznie, że w trakcie pełnienia służby "nagle źle się poczuł".
W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Policji podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów regulują przepisy Rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), które w art. 132 ust. 1 i 2 stanowią, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydawanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów.
Zgodnie z art. 132 a cyt. ustawy, przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując jego popełnienia, na to się godzi, 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że taką możliwość przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć.
W niniejszej sprawie czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne polegał na tym, że obwiniony w nocy z 4 na 5 maja 2005 r. w czasie pełnienia służby patrolowej w rejonie służbowym nr [...] na terenie miasta B., w godz. od 20.20 do godz. 21.40 nie dokumentował na bieżąco przebiegu służby patrolowej, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w związku z § 13 pkt 1 Zarządzenia nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 maja 1993 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w związku z pkt 2 lit. 1 szczegółowego zakresu czynności policjanta, oraz, że w miejscu i czasie wskazanym wyżej umyślnie wprowadził w podinspektora Z. S. pełniącego obowiązki Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji co do miejsca swojego pobytu w rejonie służbowym podając drogą radiową, że znajduje się na ul. W., gdy faktycznie przebywał w klatce schodowej bloku nr [...] przy ul. K. czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 4 ustawy o Policji.
Po przeprowadzeniu postępowania dyscyplinarnego w I instancji, zgodnie z przepisami art. 134 i - art. 135 j, przełożony dyscyplinarny – Komendant Miejski Policji po dokonaniu oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, stwierdził winę S. G. w zakresie zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę określoną w art. 134 ust. 4 ustawy o Policji, czyli wyznaczył go na niższe stanowisko służbowe.
Od orzeczenia wydanego w I instancji skarżący złożył odwołanie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego – Komendanta Policji, w którym nie zgodził się z treścią zaskarżonego orzeczenia i podniósł, iż wymierzona kara jest niewspółmierna do zarzucanego mu czynu.
Postępowanie w II instancji zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami art. 135 l – 135 n ustawy o Policji i zakończone orzeczeniem Komendanta Policji, który uchylił orzeczenia dyscyplinarne wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w pierwszej instancji w zakresie wymierzonej kary i wymierzył skarżącemu karę mniej surową – karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku, określoną w katalogu kar dyscyplinarnych w art. 134 pkt 3 ustawy o Policji.
W pozostałej części, dotyczącej uznania, iż skarżący dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, wyższy przełożony dyscyplinarny zgodził się z orzeczeniem wydanym w I instancji.
Dokonując oceny zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy przeprowadzając postępowanie, zastosowały się do postanowień zawartych w przepisach określających odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów i prawidłowo, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami, przeprowadziły postępowanie dyscyplinarne. Jedynym jego mankamentem, był brak zamieszczenia w postanowieniu Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] o wszczęciu postępowania pouczenia o uprawnieniach przysługujących obwinionemu w toku postępowania dyscyplinarnego (art. 134 i art. 135 f ust. 1). Brak ten jednakże został konwalidowany poprzez pouczenie skarżącego o powyższych uprawnieniach w czasie jego przesłuchania przez rzecznika dyscyplinarnego w dniu [...] 2005 r. (k. [...]) i dlatego stwierdzić należy, że uchybienie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy.
Prawidłowo w świetle zebranego materiału dowodowego organy oceniły i uzasadniły fakt dokonania przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające zarówno na jego korzyść jak i niekorzyść (art. 135 g ustawy o Policji). Słusznie wywiodły, iż zachowanie skarżącego w czasie pełnionej służby patrolowej w nocy z dnia 4 na 5 maja 2005 r. wypełniało znamiona przewinienia dyscyplinarnego i prawidłowo wywiodły, iż zachowanie to było zawinione. Faktem jest, iż S. G. nie działał z pełną premedytacją i udając się na służbę nie miał zamiaru bezpośredniego popełnienia zarzucanego mu przewinienia, jednak zaniedbując swoje obowiązki w trakcie tej służby, godził się na jego popełnienie.
Znał swoje obowiązki w zakresie czynności służbowych (k. [...]), a jednak zaniedbał je poprzez nieudokumentowanie na bieżąco przebiegu służby patrolowej oraz wprowadził w błąd Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji co do miejsca swojego pobytu rejonie służbowym.
Powyższe stanowiło naruszenie dyscypliny służbowej, o której mówi art. 132 ust 1 i 2 ustawy o Policji.
Wymierzona kara mieści się zaś w katalogu kar dyscyplinarnych, zawartym w art. 134 cyt. ustawy i została wymierzona w sposób określony w art. 134 h, który stanowi o współmierności wymierzonej kary do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego.
Treść zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego zgodna jest z art. 135 n ust. 4 i art. 135 j ust. 2 ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji