III SA/Lu 567/04

III SA/Lu 567/04 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2004-10-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-10-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja
Małgorzata Fita /sprawozdawca/
Maria Wieczorek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant st. ref. Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) i art. 37 n ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], nr [...] w sprawie zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego za okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
W uzasadnieniu podano, iż decyzją organu I instancji z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] J. S. nabyła prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia [...] marca 2003 r. w wysokości określonej ustawą o zatrudnieniu i bezrobociu, w kwocie maksymalnej 200% zasiłku dla bezrobotnych, które to świadczenie tej daty pobiera.
Następnie, w grudniu 2003 r. J. S. otrzymała "nagrodę z zysku", wypłaconą przez Zakłady Azotowe "[...]" S.A. w P. w wysokości 373,32 zł brutto.
Po uzyskaniu wiadomości o tym fakcie, organ I instancji decyzją z dnia [...] maja 2004 r. orzekł o zawieszeniu stronie prawa do świadczenia przedemerytalnego za okres od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2003 r. z powodu osiągnięcia w tym miesiącu przychodu z innego tytułu niż podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w wysokości przekraczającej dopuszczalny limit określony przepisami ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Analizując niniejszą sprawę po wniesieniu przez J. S. odwołania od powołanej wyżej decyzji, organ II instancji nie znalazł podstaw do jej uchylenia.
Zgodnie bowiem z art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, stanowiącej podstawę wydania decyzji, prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku:
1) podjęcia pozarolniczej działalności,
2) podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.1,
3) osiągnięcia przychodów z innych tytułów niż wymienione w pnk 1 i 2, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
Mając na uwadze powyższe, należy uznać, że wypłata zaległych wynagrodzeń i innych świadczeń z tytułu zatrudnienia, np. odpraw, zaległych podwyżek, które powinny być wypłacone najpóźniej do dnia rozwiązania stosunku pracy, nie skutkuje zawieszeniem wypłaty świadczenia przedemerytalnego. Natomiast, wypłacenie należnych po dniu rozwiązania stosunku pracy świadczeń, rekompensat, nagród z zysku itp. powinno skutkować zawieszeniem wypłaty świadczenia przedemerytalnego. Przy czym zawieszenie świadczenia przedemerytalnego następuje tylko w danym miesiącu, w którym nastąpiło przekroczenie dozwolonego limitu osiąganych przychodów. Przekroczenie wysokości wskazanego przychodu nie pozbawia zaś prawa do świadczenia, a jedynie powoduje zawieszenie jego pobierania, bowiem wznowienie wypłaty następuje w następnym miesiącu, w którym przychód ten już nie występuje.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że stosunek pracy został rozwiązany z J. S. w lutym 2003 r., a od dnia 4 marca 2003 r. pobierała ona świadczenie przedemerytalne w wysokości maksymalnej 200% zasiłku dla bezrobotnych, czyli przychód o którym mowa wyżej w rezultacie skutkował zawieszeniem pobieranego świadczenia przedemerytalnego.
Nagrodę z zysku w wysokości 373,32 zł brutto, J. S. otrzymała w grudniu 2003 r., co uzasadniało zawieszenie świadczenia przedemerytalnego w tym miesiącu.
Na powyższą decyzję Wojewody J. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zarzucając im naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 77 § 1, 80 § 1, 107 § 1 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, nie zebranie pełnego materiału dowodowego oraz błędną jego ocenę i brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji odnośnie stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Mając na uwadze art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje ona w zgodności z obowiązującym prawem.
Materialno – prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowi przepis art. 37 n ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) w związku z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r.
Zgodnie z przepisem art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w następujących przypadkach:
1) podjęcia pozarolniczej działalności,
2) podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust.1,
3) osiągania przychodów z innych tytułów niż wymienione wcześniej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku podatnika, podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych oraz uzyskiwania diet i innych należności pieniężnych przez osoby wykonujące czynności związane z pełnieniem obowiązków społecznych i obywatelskich, jeżeli łączna kwota uzyskanych przychodów w danym miesiącu z tych tytułów oraz z tytułu świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż skarżąca uzyskała w grudniu 2003 r. przychód w wysokości 373,32 zł – nagrodę z zysku, wypłaconą przez byłego pracodawcę Zakłady Azotowe "[...]" S.A. w P. i przysługującą skarżącej po okresie rozrachunkowym w tymże zakładzie (roku obrachunkowym), który to okres przypadał na datę późniejszą niż data rozwiązania z nią stosunku pracy.
Mając na uwadze powyższe, należność ta, jako nie mająca charakteru należności, która powinna zostać wypłacona pracownikowi najpóźniej w dniu rozwiązania z nim stosunku pracy przez pracodawcę, stanowi przychód określony w punkcie 3 ustępu 2 wyżej wymienionego przepisu art. 37 n cyt. ustawy.
Biorąc pod uwagę fakt, iż kwota świadczenia przedemerytalnego pobierana przez skarżącą wynosiła 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1 cyt. ustawy, dodatkowe uzyskanie przez nią przychodu w grudniu 2003 r. stanowiło podstawę do orzeczenia o zawieszeniu przysługującego jej prawa do świadczenia przedemerytalnego w tym miesiącu.
Na marginesie warto dodać, iż powołany przepis art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie pozostawia rozstrzygnięcia przedmiotowej kwestii uznaniu organów administracji, ale jest normą prawną bezwzględnie obowiązującą, do której stosowania organy te są powołane.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1, 80 § 1,107 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym uznał, iż w rozpatrywanej sprawie do naruszenia wyżej wymienionych przepisów nie doszło. Organy administracji obu instancji wydając decyzje dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy na podstawie zebranych dowodów, czemu wyraz dały w uzasadnieniach decyzji, sporządzonych według oceny sądu, w sposób zgodny z art. 107 § 1 k.p.a..
Z tych też względów i na podstawie art. 151 ustawy – Postępowanie przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.