III SA/LU 538/24

III SA/Lu 538/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-12-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska /sprawozdawca/
Anna Strzelec /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Kurator Oświaty
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 737
art. 88 ust. 4 pkt 1
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska (sprawozdawca) Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. Ż.-Z. na decyzję Lubelskiego Kuratora Oświaty w Lublinie z dnia 25 czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. III SA/Lu 538/24
UZASADNIENIE
Przedmiotem skargi M. Ż. (dalej jako "skarżąca") jest decyzja Lubelskiego Kuratora Oświaty (dalej jako "Kurator") z dnia 25 czerwca 2024 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły publicznej.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia 7 marca 2022 r. Starosta W. zezwolił skarżącej na założenie Publicznej Szkoły [...]" we W. (dalej jako "Szkoła"). W decyzji wskazano, że szkoła rozpocznie działalność 1 września 2022 r. i kształcić będzie w zawodach – terapeuta zajęciowy, technik bezpieczeństwa i higieny pracy, technik administracji oraz opiekunka środowiskowa. Zezwolenie zostało wydane na czas nieokreślony.
W dniu 14 września 2023 r. na adres e-mail pracownika Wydziału Edukacji i P. Społecznej Starostwa Powiatowego we W. wpłynęła prośba skarżącej o możliwość dopisania w Systemie Informacji Oświatowej (SIO) nowego zawodu - opiekun medyczny. Następnie w dniu 26 września 2023 r. Dyrektor Publicznej Szkoły [...] we W. złożyła pisemny wniosek o dokonanie wpisu nowego kierunku kształcenia - opiekun medyczny - do Systemu Informacji Oświatowej. W związku z tym Starosta W. pismem z dnia 29 września 2023 r. zwrócił się do Dyrektora Szkoły o przedłożenie kompletu wymaganych dokumentów potwierdzających spełnienie przesłanek zawartych w art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r., poz. 737 ze zm.), dalej również jako "ustawa"
w terminie 7 dni. Skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów.
Zawiadomieniem z dnia 6 listopada 2023 r. Starosta W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły publicznej z uwagi na uzyskanie informacji, że Publiczna Szkoła [...] we W. od
1 września 2023 r. prowadzi kształcenie w zawodzie opiekun medyczny, na który nie ma zezwolenia. Starosta uzyskał jednocześnie informacje od Przewodniczącej Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy w Lublinie, że wniosek Szkoły o wydanie opinii w sprawie zasadności kształcenia zgodnie z potrzebami rynku pracy w zawodzie "opiekun medyczny" wpłynął do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie za pośrednictwem e-mail w dniu 27 września 2023 r., a następnie przesyłką pocztową w dniu 3 października 2023 r. Jednocześnie Przewodnicząca poinformowała, że na dzień 9 października 2023 r. opinia nie została jeszcze wydana.
Natomiast Dyrektor Kuratorium Oświaty Delegatury w C. pismem z dnia 3 listopada 2023 r. poinformował, że arkusz organizacyjny Publicznej Szkoły [...] we W. na rok szkolny 2023/2024 nie zawierał informacji dotyczących kształcenia słuchaczy w zawodzie opiekun medyczny, jednak pismem z dnia
16 sierpnia 2023 r. przedłożono arkusz organizacyjny wraz z aneksem dotyczącym KKZ (Kwalifikacyjny kurs zawodowy) i zmianą na stanowisku kierowniczym, w którym ujęto organizację kształcenia słuchaczy w zawodzie opiekun medyczny w formie stacjonarnej w semestrze jesiennym oddział I – 20 słuchaczy i w semestrze letnim oddział II – 20 słuchaczy celem zaopiniowania przez Kuratorium Oświaty. Opinia została przesłana do skarżącej, jednak skarżąca nie odpowiedziała na uwagi zawarte w opinii i nie przesłała zatwierdzonych zmian do arkusza organizacji szkoły na rok szkolny 2023/2024.
Starosta ustalił również, że szkoła zmieniła siedzibę sekretariatu i prowadzenia zajęć dydaktycznych, bowiem wynajmuje pomieszczenia przy ul. [...] we W., natomiast w zezwoleniu figuruje ul. [...].
Decyzją z dnia 12 grudnia 2023 r. Starosta W. cofnął M. Ż. zezwolenie na założenie Publicznej Szkoły [...] we W.. Jako podstawę prawną Starosta wskazał art. 68 ust. 7 i art. 90a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe oraz § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 31), dalej jako "rozporządzenie z dnia 18 sierpnia 2017 r."
Skarżąca wniosła odwołanie, podkreślając, że nie zgadza się z wydaną decyzją. Do odwołania dołączyła uchwałę Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy w L. z dnia 12 grudnia 2023 r. o zasadności kształcenia na kierunku opiekun medyczny w Publicznej Szkoły [...] we W.. W piśmie z dnia 5 marca 2024 r. skarżąca przedstawiła dodatkową argumentację prawną odwołania oraz przedłożyła rekomendacje o zasadności kształcenia na kierunku opiekun medyczny. W toku postępowania odwoławczego załączyła również opinie prawne wskazujące na brak podstaw do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie szkoły publicznej domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania administracyjnego.
Lubelski Kurator Oświaty nie podzielił argumentów skarżącej i decyzją z dnia 25 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].
W uzasadnieniu Kurator przywołał treść art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe oraz § 2, § 3 ust. 1 pkt 3 lit. d, § 5 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia
18 sierpnia 2017 r. i wyjaśnił, że wprowadzenie nowego zawodu wymaga zmiany zezwolenia (decyzji administracyjnej) organu jednostki samorządu terytorialnego właściwej do udzielenia zezwolenia na założenie szkoły, a ta powinna być wydana po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Kurator przytoczył również treść
art. 68 ust. 7, ust. 7a ustawy Prawo oświatowe i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie opinia wojewódzkiej rady rynku pracy była wymagana.
Kurator podkreślił, że Publiczna Szkoła [...] we W. rozpoczęła prowadzenie kształcenia w zawodzie opiekun medyczny od 1 września
2023 r. bez wymaganej opinii Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy w L.. Stosowna opinia została wydana dopiero w dniu 12 grudnia 2023 r., jednak pomimo przedłożenia ww. opinii nie złożono wniosku o zmianę zezwolenia w związku z wprowadzeniem kształcenia w nowym zawodzie, zatem prowadzone jest ono w zawodzie innym niż wskazane w zezwoleniu, co stanowi naruszenie § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. Kurator zwrócił również uwagę, że przywołany przez skarżącą
art. 68 ust. 7b ustawy Prawo oświatowe dotyczy uzyskania ponownej opinii wojewódzkiej rady rynku pracy, a zatem nie dotyczy sytuacji ubiegania się o opinię po raz pierwszy, przy rozszerzeniu kształcenia o nowy zawód, jak ma to miejsce
w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem Kuratora z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w tym
z arkusza organizacji szkoły na rok szkolny 2023/2024 - wynika bezspornie, że
w Publicznej Szkole [...] we W. od 1 września 2023 r. prowadzony był nowy kierunek kształcenia w zawodzie opiekun medyczny (symbol 532102). Zawód ten nie został wskazany w wydanym w dniu 7 marca 2022 r. zezwoleniu na założenie Szkoły. Wobec powyższego Szkoła prowadząc kształcenie
w zawodzie opiekun medyczny od 1 września 2023 r. bez wymaganej opinii Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy w L., co do zasadności kształcenia zgodnie
z potrzebami rynku pracy działała z naruszeniem przepisu art. 68 ust. 7 pkt 1 ustawy Prawo oświatowe. Natomiast stosownie do § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia
18 sierpnia 2017 r. zezwolenie na założenie szkoły publicznej może być cofnięte
w przypadku prowadzenia przez szkołę kształcenia w zawodzie innym niż wskazany
w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6 i następuje w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie Kuratora, w przypadku rozszerzenia kształcenia przez szkołę w nowym zawodzie, aby uniknąć ryzyka cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły, osoba prowadząca tę szkołę powinna wystąpić o zmianę zezwolenia na jej założenie w zakresie zawodów, w których kształci poprzez wpis nowego zawodu.
Wobec powyższego zamiar wprowadzenia nowego zawodu wymagał uzyskania opinii wojewódzkiej rady rynku pracy o zasadności kształcenia w danym zawodzie zgodnie z potrzebami rynku pracy oraz zmiany wydanego zezwolenia.
Ponadto Kurator zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącej, Starosta W. zawiadomił o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, wysyłając stosowne zawiadomienie, które jednak nie zostało przez skarżącą odebrane.
Kurator podał również, że w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji Starosta W. błędnie powołał art. 90a ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, bowiem katalog przesłanek cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły publicznej przez osobę fizyczną zawiera § 7 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. Nie zalicza się do nich zmiana adresu siedziby szkoły dokonana z naruszeniem przepisów prawa. W opisanej sytuacji może mieć natomiast zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, który stanowi, że jeżeli szkoła lub placówka albo organ prowadzący prowadzi działalność z naruszeniem przepisów ustawy Prawo oświatowe lub ustawy
o systemie oświaty albo rozporządzeń wydanych na ich podstawie, organ sprawujący nadzór pedagogiczny (kurator) może polecić, w drodze decyzji, usunięcie uchybień
w wyznaczonym terminie. Lubelski Kurator Oświaty wydał w dniu 12 marca 2024 r. decyzję nr [...], w której polecił Dyrektorowi Publicznej Szkoły [...] we W. usunięcie uchybień stwierdzonych podczas kontroli. W punkcie 7 wskazanej decyzji Kurator Oświaty polecił prowadzenie zajęć dydaktycznych w miejscu wskazanym w zezwoleniu na założenie Szkoły.
Kurator zwrócił także uwagę, że arkusz organizacji szkoły opracowuje dyrektor szkoły, a zatwierdza organ prowadzący szkołę. W związku z tym nie jest prawdziwe twierdzenie skarżącej, że Kuratorium Oświaty w Lublinie pozytywnie zaopiniowało arkusz organizacji szkoły na rok szkolny 2023/2024, w którym widniał kierunek kształcenia - opiekun medyczny, bowiem z dokumentacji Delegatury w C. (pismo z dnia 19 maja 2023 r. znak: [...] oraz z dnia 28 sierpnia 2023 r. znak: [...]) wynikało, że arkusz organizacji Publicznej Szkoły [...] we W. na rok szkolny 2023/2024 był niezgodny z przepisami prawa
w zakresie m.in. kwalifikacji nauczycieli, dyrektora szkoły, podziału słuchaczy na grupy na zajęciach, organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Samo przekazanie do opiniowania organowi sprawującemu nadzór pedagogiczny arkusza organizacji szkoły
z wymienionym zawodem - opiekun medyczny, nie wywołuje skutków prawnych
w postaci wymaganej zmiany zezwolenia w związku z wprowadzeniem nowego zawodu, nie zastępuje też opinii wojewódzkiej rady rynku pracy, ani opinii kuratora oświaty w tym zakresie.
Lubelski Kurator Oświaty wyjaśnił, że podejmując decyzję o cofnięciu zezwolenia działał w ramach tzw. uznania administracyjnego. Skoro przepisy prawa dopuszczają cofnięcie zezwolenia w przypadku prowadzenia przez szkołę prowadzącą kształcenie
w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, to organ jednostki samorządu terytorialnego działając w granicach uznania administracyjnego mógł taką decyzję podjąć. Decyzja administracyjna wydawana w ramach uznania administracyjnego dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej, przy określeniu kryteriów oceny, jakimi ma się kierować organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Zdaniem Kuratora, Starosta W. decydując o cofnięciu zezwolenia na założenie Publicznej Szkoły [...] we W. nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego. Taki wniosek wypływa z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zawiera ono niezbędne - w świetle art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako "k.p.a." elementy składające się na uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Nawiązuje ono prawidłowo do zgromadzonych
w sprawie dowodów i jednoznacznie odzwierciedla przyjęty i opisany stan faktyczny. Zdaniem Kuratora, późniejsze uzyskanie pozytywnej opinii WRRP w grudniu 2023 r., nie uzasadnia uchylenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji o cofnięciu zezwolenia na założenie szkoły. Ponadto od osoby zajmującej się profesjonalnie prowadzeniem szkół publicznych wymaga się znajomości przepisów prawa w obszarze oświaty oraz prawidłowego ich stosowania w bieżącej działalności.
W przypadku M. Ż.-Z. jako organu prowadzącego Szkołę stwierdzono w tym obszarze liczne uchybienia stwierdzone w trybie sprawowanego nadzoru pedagogicznego.
Kurator podkreślił, że od roku szkolnego 2022/2023 były stwierdzane w wyniku przeprowadzanych kontroli doraźnych nieprawidłowości w funkcjonowaniu szkoły, które skutkowały wydaniem zaleceń. Dodatkowo w dniu 15 maja 2023 r. do Kuratorium Oświaty Delegatury w C. został przesłany arkusz organizacji Publicznej Szkoły [...] we W. na rok szkolny 2023/2024. Lubelski Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 12, art. 110 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy Prawo oświatowe pismem z dnia 19 maja 2023 r., stwierdził, że arkusz organizacji
ww. szkoły jest niezgodny z przepisami prawa w zakresie dotyczącym m.in. liczby godzin kształcenia zawodowego, ujęcia jako zajęć edukacyjnych podstaw przedsiębiorczości, podania liczby godzin zajęć prowadzonych przez nauczycieli, liczby słuchaczy w poszczególnych oddziałach w zakresie braku przyporządkowania do konkretnych semestrów i zawodów oraz wymiaru godzin zajęć prowadzonych
w grupach, przydzielenia nauczycielom zajęć edukacyjnych "podstawy anatomii, fizjologii i patologii z elementami pierwszej pomocy", "komunikacja personalna
i społeczna", "ocena ryzyka zawodowego", "podstawy działalności zawodowej", "komputerowe wspomaganie działalności", "prowadzenie terapii zajęciowej" niezgodnie z wymaganymi kwalifikacjami, powierzenia stanowiska wicedyrektora szkoły osobie, która nie posiada kwalifikacji do zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole [...]. W dniu 20 czerwca 2023 r. do Kuratorium Oświaty Delegatury w C. wpłynął zatwierdzony przez M. Ż.-Z. arkusz organizacyjny szkoły. Lubelski Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 55 ust. 8 ustawy Prawo oświatowe - w związku z wykonywanymi czynnościami wynikającymi z nadzoru pedagogicznego, wydał pismem z dnia 13 lipca 2023 r. zalecenie podjęcia działań, w celu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w zatwierdzonym na rok szkolny 2023/2024 arkuszu organizacji szkoły. Skarżąca pismem z dnia 16 sierpnia 2023 r. poinformowała Lubelskiego Kuratora Oświaty jedynie ogólnikowo o realizacji powyższych zaleceń, nie wskazując konkretnych sposobów ich realizacji.
W dniu 22 sierpnia 2023 r. do Delegatury w C. wpłynęło pismo z dnia
16 sierpnia 2023 r. w sprawie zaopiniowania zmian do zatwierdzonego arkusza organizacji Publicznej Szkoły [...] we W. na rok szkolny 2023/2024. Lubelski Kurator Oświaty, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 12,
art. 110 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy Prawo oświatowe w piśmie z dnia 28 sierpnia
2023 r. stwierdził, że załączony dokument "Arkusz organizacyjny wraz z aneksem dotyczącym KKZ i zmianą na stanowisku kierowniczym" jest również niezgodny
z przepisami prawa w zakresie szczegółowo wskazanym w opinii. Skarżąca odebrała ww. pismo i pomimo istnienia takiego obowiązku nie przesłała Lubelskiemu Kuratorowi Oświaty zatwierdzonych zmian. W związku z powyższym Dyrektor Delegatury
w C. podjął decyzję o przeprowadzeniu w dniu 29 września 2023 r. w Szkole kontroli doraźnej dotyczącej zgodności funkcjonowania szkoły z zatwierdzonym arkuszem organizacji szkoły i przepisami prawa w roku szkolnym 2023/2024.
Zawiadomienie o kontroli doraźnej i jej zakresie zostało przesłane na adres
e-mail: [...] w dniu 27 września 2023 r. W dniu 29 września 2023 r. upoważnieni wizytatorzy po przybyciu do siedziby Publicznej Szkoły [...] we W. nie zastali ani dyrektora szkoły, ani osoby w zastępstwie nieobecnego dyrektora szkoły, a sekretariat szkoły był zamknięty. Następnie w dniu
4 października 2023 r. ponownie na adres e-mail została przesłana informacja o kontroli w dniu 5 października 2023 r. W tym dniu wizytatorzy po przybyciu o wyznaczonej godzinie do siedziby Szkoły również nie zastali dyrektora szkoły, a sekretariat szkoły był zamknięty. W dniu 3 listopada 2023 r. wizytatorzy przybyli kolejny raz do siedziby Szkoły. Po okazaniu D. G., Dyrektorowi Szkoły upoważnienia do przeprowadzenia kontroli doraźnej, udali się do wskazanego przez nią pomieszczenia
w celu przeprowadzenia czynności kontrolnych. W tym czasie D. G. opuściła budynek szkolny i już nie wróciła w tym dniu do siedziby szkoły. Również w dniu
4 listopada 2023 r. wizytatorzy nie zastali w Szkole Dyrektora.
Wobec wykazanych nieprawidłowości w "Arkuszu organizacyjnym wraz
z aneksem dotyczącym KKZ i zmianą na stanowisku kierowniczym" oraz trzykrotnego uniemożliwienia wizytatorom podjęcia czynności kontrolnych w Publicznej Szkole P. "E." we W., Dyrektor Delegatury w C. pismem z dnia
8 listopada 2023 r. działając na podstawie § 4a rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego
(Dz. U. z 2024 r., poz. 15), zwrócił się do Dyrektora Szkoły o przekazanie informacji
i danych dotyczących działalności Publicznej Szkoły [...] we W.. Dyrektor Szkoły nie przesłał ani w wyznaczonym, ani w późniejszym terminie wskazanych w piśmie informacji i danych, o które zwracał się Kurator.
Opisana powyżej sytuacja w sposób oczywisty – zdaniem Kuratora - rażąco narusza przepisy prawa, w tym art. 55 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy Prawo oświatowe poprzez uniemożliwienie wizytatorom wykonującym czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego, wglądu do prowadzonej przez szkołę dokumentacji dotyczącej przebiegu nauczania oraz organizacji pracy, a także do znajdujących się w szkole dokumentów nauczycieli potwierdzających kwalifikacje do prowadzenia przydzielonych im zajęć.
Pismem z dnia 20 listopada 2023 r. do Dyrektora Szkoły zostały przesłane dwa egzemplarze protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu 9 listopada 2023 r. z prośbą
o podpisanie protokołu kontroli, parafowanie każdej ze stron oraz odesłanie jednego egzemplarza protokołu do Kuratorium Oświaty. Dyrektor Szkoły nie podpisała protokołu i w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania nie złożyła wyjaśnień dotyczących przyczyny odmowy podpisania protokołu. Natomiast pismem z dnia 7 grudnia 2023 r. zgłosiła zastrzeżenia do ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia 20 listopada 2023 r. Zgłoszone zastrzeżenia nie zostały uwzględnione w całości, o czym Dyrektor Szkoły została powiadomiona.
Mając powyższe na uwadze Lubelski Kurator Oświaty na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe wydał decyzję nr [...] z dnia 4 stycznia 2024 r., w której polecił Dyrektorowi Publicznej Szkoły [...] we W. usunięcie,
w terminie 14 dni uchybień w związku z nieprzekazaniem informacji i danych dotyczących działalności Szkoły. Dyrektor Szkoły jednak nie usunął w wyznaczonym terminie uchybień. Następnie Lubelski Kurator Oświaty wydał kolejną decyzję
nr [...] z dnia 12 marca 2024 r., w której polecił Dyrektorowi Szkoły usunięcie,
w terminie 14 dni uchybień stwierdzonych podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej
w tej placówce w dniu 9 listopada 2023 r.
Sytuacje opisane powyżej świadczą o tym, że zarówno organ prowadzący szkołę jak i jej dyrektor w swojej działalności w sposób oczywisty naruszają obowiązujące przepisy prawa lekceważąc przy tym organ nadzoru pedagogicznego. Wzmacnia to argument dotyczący słuszności decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie szkoły publicznej pomimo uznaniowości w wyżej wymienionym zakresie. Nie zmienia tego również twierdzenie strony o zapotrzebowaniu na rynku pracy na pracowników kształconych na kierunku opiekun medyczny.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie M. Ż.-Z. zarzuciła decyzji Lubelskiego Kuratora Oświaty naruszenie:
1. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP, polegające na niedziałaniu na podstawie przepisów prawa, a to w związku z niewłaściwym zastosowaniem
art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe wskazującego, w jaki sposób wprowadza się nowy zawód w szkole publicznej istniejącej, co doprowadziło do wadliwego utrzymania w mocy i funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji Starosty [...]. Przedstawione w tym zakresie stanowisko organów, iż kształcenie w nowych zawodach wymaga zmiany zezwolenia na założenie szkoły, wprowadza nowe przesłanki dla rozszerzenia kształcenia w nowych zawodach, które nie są przewidziane w ustawie Prawo oświatowe, a tym samym wymogi nieprzewidziane przez prawo;
2. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego zgromadzonego
w sprawie, nieuwzględnieniu argumentacji skarżącej i jej słusznego interesu oraz interesu społecznego odnoszonego zarówno do słuchaczy Szkoły, jak i szerszej lokalnej społeczności, której Szkoła daje możliwości kształcenia oraz na dowolnej ocenie tegoż materiału dowodowego, w tym na niewzięciu pod uwagę rekomendacji szpitali działających na terenie powiatu [...], jak
i ościennych w zakresie potrzeb kształcenia pracowników na kierunku opiekun medyczny oraz docenienia absolwentów Szkoły;
3. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym sporządzeniu uzasadnienia i niezgodnie z wymogami wynikającymi z tego ostatniego przepisu, w tym przytoczenie okoliczności niezwiązanych
z zaskarżaną decyzją, a sprawiających wrażenie dodatkowego uzasadnienia "na siłę" dla kierunku podjętego rozstrzygnięcia, w tym przytoczenie ustaleń wynikających z nadzoru pedagogicznego poczynionego przez wizytatora delegatury Kuratorium Oświaty w C. - E. L.-M., która mimo wyłączenia od dnia 15 marca 2023 r. od czynności związanych ze Szkołą podejmowała kolejne czynności przeciwko prowadzonej przez skarżącą placówce, co stanowi dowody nieprzekonujące i niewiarygodne;
4. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nie tylko brak pogłębienia zaufania obywateli do organów Państwa, ale wprost podburzenie tego zaufania poprzez utrzymanie w mocy decyzji rażąco naruszającej prawo poprzez nałożenie na skarżącą wymogów nieprzewidzianych w prawie, gdyż kwestia ustalenia, w jakich zawodach Szkoła będzie kształciła uczniów została wyczerpująco uregulowana w art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe, z którego wynika, że pozostaje to kompetencją dyrektora szkoły wraz z organem prowadzącym szkołę, natomiast nie wymaga w żadnym razie zmiany zezwolenia na prowadzenie szkoły i brak proporcjonalności działania organów administracji w niniejszej sprawie;
5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i wynikowo art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...]
w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie
o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie Szkoły;
6. art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe poprzez dokonanie błędnej subsumpcji tego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a to będącej wynikiem błędnego przyjęcia, iż do wprowadzenia nowego zawodu w szkole publicznej istniejącej wymagana jest zmiana zezwolenia na założenie szkoły
w zakresie dodania nowych zawodów, co w konsekwencji doprowadziło obydwa organy działające w sprawie do niewłaściwego zastosowania § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. i nieuchylenia wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji organu I instancji.
Wobec tak postawionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz umorzenie postępowania administracyjnego ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organy administracji, a także o zasadzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że wprowadzenie do oferty edukacyjnej Szkoły nowego zawodu nie wymaga zmiany zezwolenia na jej prowadzenie, a to
z uwagi na brak takiego wymogu sformułowanego w art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe. Ponadto na ostatnich stronach uzasadnienia zaskarżonej decyzji pojawia się szereg wątków niezwiązanych z przedmiotową sprawą, a mających prawdopodobnie wyłącznie przestawić Szkołę w niewłaściwym świetle. W ocenie skarżącej poprawnym rozstrzygnięciem sprawy winno być uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia dla Szkoły.
Skarżąca wskazała, że w art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe brak jest przesłanki odnoszącej się do zmiany zezwolenia na prowadzenie szkoły w przypadku rozpoczęcia kształcenia w nowym zawodzie. Brak jest w tym przepisie jakiegokolwiek obowiązku zmiany zezwolenia na prowadzenie szkoły jako takiej. Brak jest też takiego obowiązku zarówno w art. 88 ustawy Prawo oświatowe odnoszącym się do warunków udzielania zezwolenia jako takiego, jak i trudno - wbrew decyzji Kuratora - wywnioskować obowiązek takiej zmiany z przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r., a jeśliby nawet takie przesłanki wywnioskować - to należałoby rozporządzenie uznać za niezgodne z ustawą (a tym samym nie powinno być stosowane), gdyż ustawa takiej zmiany nie wymaga. Skarżąca - jako organ prowadzący Szkołę - powiadomiła Starostę o rozpoczęciu kształcenia w zawodzie - opiekun medyczny - w sposób przewidziany art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe
i uzyskała wszystkie potrzebne dokumenty dnia 12 grudnia 2023 r., najpóźniej zatem
z tym dniem spełnione były wszystkie warunki do wpisania nowego zawodu, w którym kształci Szkoła do Systemu Informacji Oświatowej (która to czynność miała charakter materialno-techniczny). Starosta jest obowiązany wpisywać stosowne informacje
w odniesieniu do Szkoły do SIO zgodnie z art. 108 ust. 8 pkt 1 lit. b) oraz art. 111 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o systemie informacji oświatowej
(Dz. U. z 2024 r., poz. 152 ze zm.). Ustalenie, w jakich zawodach szkoła prowadząca kształcenie zawodowe prowadzi kształcenie, jest wyłączną kompetencją dyrektora tejże szkoły, wykonywaną w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę, a organ sprawujący nadzór pedagogiczny (kurator oświaty) nie ma kompetencji do wyrażenia jakiejkolwiek opinii w sprawie, o jakiej mowa.
W odpowiedzi na skargę Lubelski Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie
i podtrzymał dotychczasową argumentację. Dodatkowo Kurator odnosząc się do zarzutu wyłączenia od dnia 15 marca 2023 r. od czynności związanych ze Szkołą wizytatora Delegatury Kuratorium Oświaty w C. wskazał, że E. L.-M. na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. została wyłączona jedynie od udziału
w czynnościach nadzoru pedagogicznego w związku z toczącym się w stosunku do M. Ż.-Z. postępowaniem wyjaśniającym przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym dla Nauczycieli oraz postępowaniem karnym, a nie od zadań wynikających ze sprawowanego nadzoru pedagogicznego nad Publiczną Szkołą [...] we W..
Skarżąca pismem z dnia 1 października 2024 r. przedstawiła replikę do odpowiedzi Kuratora na skargę. W jej ocenie Kurator "najwyraźniej zdając sobie sprawę ze słabości swoich argumentów", próbuje zwekslować istotę sporu na zachowanie skarżącej w różnych innych sytuacjach niż bezpośrednio stan faktyczny zaskarżonej decyzji. Jednak nie jest to spór o zachowanie skarżącej lub Dyrektora Szkoły w czasie licznych kontroli kuratoryjnych. Nawet gdyby uchybiło ono w czymkolwiek przepisom prawa lub, co gorsza, "poczuciu godności pracowników Lubelskiego Kuratorium Oświaty bądź samego piastuna funkcji kuratora oświaty w województwie lubelskim" - nie tego rzecz dotyczy.
Skarżąca podkreśliła, że Lubelski Kurator Oświaty powołuje się na § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r., który dopuszcza cofnięcie zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej w przypadku "prowadzenia przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany
w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6 tegoż rozporządzenia. Oczywiście, gdyby miarodajną normę materialnoprawną ograniczyć do literalnej treści tego przepisu, to stanowisko Kuratora mogłoby mieć jakieś pozory wiarygodności. W końcu nie jest przedmiotem sporu, że zezwolenie udzielone skarżącej rzeczywiście nie przewiduje kształcenia w zawodzie opiekun medyczny. Nie można jednak pominąć okoliczności, którą Kurator "skrzętnie przemilcza" mianowicie przyjmuje założenie, jakoby skarżąca miała prawny obowiązek nie tylko złożyć wniosek o opinię właściwej Wojewódzkiej Rady Rynku Pracy (którą przecież ostatecznie uzyskała), lecz co najistotniejsze, uzyskać również ostateczną decyzję o zmianie udzielonego wcześniej zezwolenia na założenie szkoły publicznej, o którym mowa w art. 88 ust. 4 ustawy Prawo oświatowe, poprzez dodanie nowych zawodów kształcenia. Tymczasem rozporządzenie z dnia
18 sierpnia 2017 r., nie jest aktem hierarchicznie równym ustawie i nie można go odczytywać w oderwaniu od Prawa oświatowego. Jak każdy tego rodzaju akt normatywny, stanowi akt wykonawczy w znaczeniu ścisłym, tj. merytorycznie
i funkcjonalnie powiązany z ustawą oraz konkretyzujący jej normy. Nie może być
z ustawą sprzeczny. Kurator odczytuje zaś § 7 wskazanego rozporządzenia, tak jakby był on przepisem autonomicznym, a więc bez uwzględnienia kontekstu ustawowego. Tymczasem samo rozporządzenie nie reguluje zmiany zezwolenia na założenie szkoły publicznej. Ta materia nie została delegowana ministrowi właściwemu do spraw oświaty i wychowania, który zresztą nie mógł ująć w rozporządzeniu materialnych przesłanek zmiany, a jedynie szczegółowe zasady i warunki udzielania i cofania zezwolenia. Innymi słowy, minister mógł tylko uszczegółowić regulację ustawową.
Skarżąca podniosła, że uregulowanie odnośnie merytorycznych podstaw zmiany zezwolenia zawiera art. 90a ust. 1 i art. 90b ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, który przewiduje taki wymóg jedynie w razie zmiany siedziby szkoły publicznej prowadzonej przez osobę fizyczną, utworzenia innej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych przez tę szkołę oraz przekazania prowadzenia szkoły podmiotowi innemu niż jednostka samorządu terytorialnego. Skarżąca zwróciła również uwagę, że ten punkt widzenia został wyraźnie potwierdzony w judykaturze (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 lipca
2023 r., sygn. III SA/Łd 117/23).
Postanowieniem z dnia 18 października 2024 r. sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Ustawa Prawo oświatowe przewiduje, że szkoła i placówka może być szkołą
i placówką publiczną albo niepubliczną (art. 8 ust. 1). Przy czym jednostki samorządu terytorialnego mogą zakładać i prowadzić jedynie szkoły i placówki publiczne
(art. 8 ust. 3). Natomiast osoby prawne (inne niż jednostki samorządu terytorialnego)
i osoby fizyczne mogą zakładać i prowadzić zarówno szkoły niepubliczne jak i szkoły publiczne.
Jak podkreśla się w literaturze szkołami publicznymi są szkoły istniejące w interesie ogółu społeczeństwa (czyli w interesie publicznym), które zapewniają obywatelom nieodpłatne i powszechnie dostępne kształcenie na odpowiednim poziomie oraz wydają świadectwa i dyplomy mające walor dokumentów urzędowych lub umożliwiają ich uzyskanie. Szkoły te są ponadto w całości lub w przeważającej części utrzymywane ze środków publicznych, czyli środków finansowych gromadzonych w sektorze finansów publicznych i przekazywanych szkołom przez państwo lub jednostki samorządu terytorialnego (M. Pilich [w:] A. Olszewski, M. Pilich, Prawo oświatowe. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2022, art. 8).
Ustawa Prawo oświatowe, w przypadku szkół i placówek publicznych prowadzonych przez podmioty inne niż jednostki samorządu terytorialnego, wyraźnie wprowadza pewne obostrzenia w ich zakładaniu i prowadzeniu w porównaniu do placówek niepublicznych prowadzanych przez takie podmioty.
Zgodnie bowiem z art. 88 ust. 4 pkt 1 ustawy założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną inną niż jednostka samorządu terytorialnego lub osobę fizyczną wymaga zezwolenia właściwego organu jednostki samorządu terytorialnego, której zadaniem jest prowadzenie szkół lub placówek publicznych odpowiednio danego typu lub rodzaju, wydanego po uzyskaniu pozytywnej opinii kuratora oświaty. Zgodnie natomiast z art. 168 ust. 1 ustawy osoby prawne i osoby fizyczne mogą zakładać szkoły i placówki niepubliczne po uzyskaniu wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek.
W świetle obowiązujących przepisów wykonywanie zadań z zakresu oświaty jest obowiązkiem organów administracyjnych, które realizują ten obowiązek przez system szczegółowych zadań administracyjnych, związanych z utworzeniem odpowiednich placówek oświatowych, ich bieżącym prowadzeniem, finansowaniem itp. Realizacja tych zadań jest pokrywana ze środków publicznych. Aktualnie administracja publiczna nie dysponuje prawnym monopolem na wykonywanie zadań z zakresu oświaty. Jednakże w odniesieniu do zakładania placówek publicznych doszło do dość daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej, gdyż założenie szkoły publicznej wymaga zezwolenia, a warunki jego uzyskania określa § 4 ust. 1 pkt 1-6 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. Ograniczenie to posiada swoje bardzo wyraźne ratio, które wiąże się z koniecznością ochrony interesu publicznego. Interes ten jest wedle woli ustawodawcy wyższą wartością niż potrzeba pluralizacji systemu podmiotów wykonujących zadania oświatowe. Ochrona tego interesu wynika z obowiązku pokrywania kosztów funkcjonowania szkół publicznych ze środków publicznych. W konsekwencji takich rozwiązań prawnych w zakresie finansowania ustawodawca uznał, iż sieć szkół publicznych musi być zorganizowana racjonalnie, tj. musi być m.in. dostosowana do potrzeb, zaś te wynikają z ilości potencjalnych uczniów, którzy korzystają lub w przyszłości będą korzystać z usług oświatowych. W związku z tym, co do zasady wyklucza się tworzenie szkół publicznych ponad potrzeby, gdyż utrzymywanie ze środków publicznych szkół w ilości przekraczających potrzeby danej wspólnoty nie jest w interesie publicznym (zob. wyrok NSA z 25 września 2024 r., sygn. III OSK 4720/21).
Jak więc widać założenie szkoły publicznej jest reglamentowane przez prawo, bowiem jednym z wymogów uzyskania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej, jest warunek aby tworzenie szkół publicznych przez osoby prawne i fizyczne sprzyjało poprawie warunków kształcenia, a także korzystnie uzupełniało sieć szkół publicznych na danym terenie (art. 88 ust. 6). Zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej ściśle reglamentuje uprawnienie do prowadzenia szkoły lub placówki publicznej do konkretnych form działalności edukacyjnej. W konsekwencji
w każdym przypadku, gdy wnioskodawca będzie dążył do jej poszerzenia, będzie zobowiązany do złożenia nowego wniosku (zob. J. Pierzchała, 3. Zezwolenie na założenie szkoły [w:] Prawo oświaty prywatnej, Warszawa 2016).
Zgodnie bowiem z § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie przez osobę prawną lub osobę fizyczną szkoły lub placówki publicznej - zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej określa m.in. założyciela, typ szkoły lub rodzaj placówki, jej nazwę, adres jej siedziby i termin rozpoczęcia działalności, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - zawód lub zawody, w których kształci szkoła.
Ustawa Prawo oświatowe nie zawiera definicji legalnej zezwolenia. Na tle przepisów regulujących działalność gospodarczą, w doktrynie przyjmuje się, że jest to indywidualny akt prawny (decyzja administracyjna), wydawany na wniosek zainteresowanego podmiotu (przedsiębiorcy) w celu uzyskania zgody na podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej (por. C. Kosikowski Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235-236). Udzielenie zezwolenia jest równoznaczne z dopuszczeniem przedsiębiorcy do wykonywania działalności gospodarczej po spełnieniu przez niego przewidzianych prawem warunków jej wykonywania i uchyleniem w sposób zindywidualizowany ustawowej przeszkody w legalnym podejmowaniu określonej działalności gospodarczej. Zezwolenia jako akty wydawane przez organy administracji publicznej są źródłem uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień w sferze stosunków publicznoprawnych.
Zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej jest zatem decyzją administracyjną, która w sposób ścisły określa ramy w jakich funkcjonować ma placówka. Nie jest to akt, który udziela generalnej zgody na prowadzenie działalności oświatowej przez podmiot inny niż jednostka samorządu terytorialnego, ale właśnie akt reglamentujący w ścisły sposób zakres uprawnień takiego podmiotu. Innymi słowy zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej umożliwia prowadzenie działalności edukacyjnej jedynie w zakresie określonym w zezwoleniu. Należy bowiem pamiętać, że mamy do czynienia ze szkołą lub placówką publiczną, która wprawdzie prowadzona przez podmiot inny niż publiczny – to jednak realizuje zadania oświatowe zastrzeżone dla podmiotów publicznych (zadania własne gmin czy powiatów – art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o samorządzie powiatowym), czy korzysta ze środków publicznych w postaci dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego (art. 25 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych). Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie edukacji publicznej należy do zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego, natomiast pozostałe osoby prawne lub osoby fizyczne pełnią w zakresie zaspakajania tych potrzeb tylko funkcję uzupełniającą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2014 r. o sygn. akt I OSK 147/14).
W przypadku więc, gdy zezwolenie określa zawód lub zawody, w których kształci szkoła – rozpoczęcie kształcenia w zawodzie nieujętym w zezwoleniu wymaga, w ocenie sądu, uzyskania nowego zezwolenia w tym zakresie. Przy czym przez owo "nowe zezwolenie", zdaniem sądu, należy rozumieć również zmianę dotychczasowego zezwolenia (ostatecznej decyzji administracyjnej) w zakresie określenia zawodów, w których kształci szkoła na podstawie art. 155 k.p.a.
W innym bowiem przypadku, prawodawca nie wprowadzałby w konsekwentny sposób wymogu podania już we wniosku o udzielenie zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej zawodu lub zawodów, w jakich szkoła będzie kształcić (§ 3 ust. 1 pkt. 3 lit d rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r.). Również w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. z 2004 r., Nr 46, poz. 438) przewidziano taki wymóg w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. a, tak samo w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej przez osobę prawną lub osobę fizyczną (Dz. U. z 2003 r., Nr 116, poz. 1092), analogicznie w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 26 marca 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i warunków udzielania i cofania zezwolenia na założenie szkoły publicznej przez osobę prawną lub fizyczną (Dz. U. z 1997 r., Nr 32, poz. 187).
We wszystkich wskazanych rozporządzeniach przewidziano, że zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej określa - w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - zawód lub zawody, w których kształci szkoła.
Intencją więc ustawodawcy było wyeliminowanie sytuacji, w której szkoła publiczna prowadzona przez podmiot "prywatny" pomimo uzyskania stosownego zezwolenia dokładnie określającego zawody, w których ma kształcić – kształci w zakresie, w jakim nie posiada zezwolenia.
W przypadku natomiast szkół niepublicznych ich założenie wymaga jedynie uzyskania wpisu do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego obowiązaną do prowadzenia odpowiedniego typu publicznych szkół i placówek. Jest to zatem stosunkowo mało sformalizowana czynność materialno-techniczna o tzw. charakterze rozstrzygającym (tzn. wpis do ewidencji rozstrzyga o prawnej możliwości prowadzenia działalności określonego rodzaju – w danym wypadku działalności oświatowej). Zgłoszenie do ewidencji zawiera m.in. określenie odpowiednio typu lub rodzaju szkoły lub placówki oraz daty rozpoczęcia jej funkcjonowania, a w przypadku szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe - nazw zawodów, w których szkoła będzie kształcić, zgodnych z nazwami zawodów określonych w klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego. Ustawa przewiduje również, że osoba prowadząca szkołę lub placówkę jest obowiązana zgłosić w ciągu 14 dni zmiany w danych zawartych w zgłoszeniu, powstałe po wpisie do ewidencji.
Należy więc uznać, że rozpoczęcie kształcenia w nowym zawodzie w przypadku szkoły publicznej musi być poprzedzone stosownym zezwoleniem określającym zawód lub zawody, w których kształci szkoła. Natomiast w przypadku szkoły niepublicznej rozpoczęcie kształcenia w nowym zawodzie wymaga zgłoszenia zmian do ewidencji prowadzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego.
W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze szkołą publiczną, to zdaniem sądu zupełnie chybione są argumenty skarżącej, że ustalenie zawodów, w których kształci szkoła należy do kompetencji dyrektora w porozumieniu z organem prowadzącym, bez konieczności uzyskiwania w tym zakresie zmiany wydanego uprzednio zezwolenia.
Uprawnienia dyrektora szkoły określone w art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe w żadnym razie nie stoją na przeszkodzie czy nie wyłączają obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia na kształcenie w określonym zawodzie. Raz jeszcze należy podkreślić, że kształcenie przez szkołę publiczną prowadzoną przez podmiot "prywatny" w zawodach, co do których szkoła taka nie posiada zezwolenia, stanowi naruszenie prawa mogące doprowadzić do cofnięcia tego zezwolenia. Czym innym jest bowiem kompetencja dyrektora szkoły do ustalenia zawodów, w których ma kształcić szkoła, a czym innym jest kształcenie w szkole publicznej, dla której organem prowadzącym nie jest jednostka samorządu terytorialnego w zawodzie, na którego kształcenie szkoła ta nie posiada zezwolenia.
Skarżąca podkreśla, że wprowadzenie do oferty edukacyjnej szkoły nowego zawodu nie wymaga zmiany zezwolenia na jej prowadzenie, a to z uwagi na brak takiego wymogu sformułowanego w art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe.
Zgodnie z tym przepisem dyrektor szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe, z wyjątkiem szkoły artystycznej, w porozumieniu z organem prowadzącym szkołę ustala zawody, w których kształci szkoła, po:
1) uzyskaniu opinii wojewódzkiej rady rynku pracy o zasadności kształcenia w danym zawodzie zgodnie z potrzebami rynku pracy, o której mowa w art. 22 ust. 5 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, oraz
2) nawiązaniu współpracy odpowiednio z pracodawcą lub osobą prowadzącą indywidualne gospodarstwo rolne, których działalność jest związana z danym zawodem lub branżą, w ramach umowy, porozumienia lub ustaleń, o których mowa w art. 120a ust. 1, obejmujących co najmniej jeden cykl kształcenia w danym zawodzie.
W istocie przepis ten nie wprowadza wymogu zmiany zezwolenia na założenie szkoły. Skarżąca jednak nie dostrzega, że powołany przepis umieszczony jest w rozdziale 3 zatytułowanym "Zarządzanie szkołami i placówkami publicznymi". Dotyczy więc zarówno szkół i placówek publicznych, dla których organem założycielskim jest jednostka samorządu terytorialnego, jak i szkół i placówek publicznych, dla których organem prowadzącym jest podmiot "prywatny". Ustawa Prawo oświatowe nie przewiduje, aby jednostka samorządu terytorialnego uzyskiwała zezwolenie na założenie szkoły. W związku z tym wywodzenie z treści art. 68 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe wniosku, że dla wprowadzenia nowego zawodu kształcenia nie jest wymagane nowe zezwolenie (ewentualnie zmiana dotychczasowego) na założenie szkoły jest zupełnie nietrafione. Przywołany przepis normuje kompetencje dyrektora każdej szkoły lub placówki publicznej, bez względu na to, jaki jest status prawny podmiotu zakładającego daną szkołę.
Skarżąca zarzuciła również, że uregulowanie odnośnie merytorycznych podstaw zmiany zezwolenia zawiera art. 90a ust. 1 i art. 90b ust. 2 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo oświatowe, który przewiduje taki wymóg jedynie w razie zmiany siedziby szkoły publicznej prowadzonej przez osobę fizyczną, utworzenia innej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych przez tę szkołę oraz przekazania prowadzenia szkoły podmiotowi innemu niż jednostka samorządu terytorialnego.
Odnosząc się do tego argumentu należy wskazać, że ustawa Prawo oświatowe nie przewiduje także stwierdzenia nieważności zezwolenia na założenie szkoły. Nie oznacza to jednak, że nie jest możliwe podjęcie takiego rozstrzygnięcia na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym zakresie sąd nie podziela argumentacji zaprezentowanej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 lipca 2023 r. w sprawie III SA/Łd 117/23, który stanął na stanowisku, że organy administracji błędnie przyjęły, że kształcenie w nowych zawodach w szkole wymaga zmiany zezwolenia na założenie szkoły na podstawie art. 155 k.p.a. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wymóg taki nie wynika z żadnego przepisu ustawy Prawo oświatowe. Ustawa ta określa w jakich sytuacjach konieczna jest zmiana zezwolenia. Regulują to przepisy art. 90a (w razie zmiany siedziby szkoły lub utworzenia innej lokalizacji prowadzenia zajęć dydaktycznych) oraz art. 90b (przekazanie prowadzenia szkoły innej osobie prawnej lub fizycznej). W dwóch wymienionych przepisach ustawa nakazuje dokonanie zmiany w zezwoleniu na założenie szkoły. Nie ma natomiast takiego przepisu nakazującego zmianę zezwolenia w przypadku zamiaru kształcenia w szkole w nowych zawodach. Skoro nie ma takiego przepisu w ustawie to oznacza, że nie jest potrzebna zmiana zezwolenia na założenie szkoły. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przy ocenie prawidłowości poglądu organów administracji należy również uwzględnić ratio legis art. 68 ust. 7 ustawy. Celem tego przepisu było wprowadzenie elastycznego systemu kształcenia uczniów w nowych zawodach. Na rynku pracy pojawiają się ciągle nowe zawody i konieczna jest szybka reakcja szkół w zakresie kształcenie w tych zawodach. W związku z czym dyrektorzy szkół otrzymali instrument prawny do szybkiego wprowadzenia kształcenia w nowych zawodach w postaci art. 68 ust. 7 bez konieczności stosowania długotrwałych procedur zmiany zezwolenia na założenie szkoły.
Przede wszystkim przywołany wyrok zapadł w stanie prawnym obowiązującym przed 30 września 2023 r.
Zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2017 r. zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej może być cofnięte w przypadku m.in. prowadzenia przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6.
Należy jednocześnie wskazać, że do 29 września 2023 r. przesłaną do cofnięcia zezwolenia na założenie szkoły lub placówki publicznej była zmiana lub wprowadzenie nowego zawodu w szkole prowadzącej kształcenie zawodowe, z naruszeniem art. 68 ust. 7 ustawy.
W związku z powyższym obecnie nie budzi wątpliwości, że prowadzenie przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, może prowadzić do cofnięcia tego zezwolenia. W tym zakresie przywołany przez skarżącą wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
w sprawie III SA/Łd 117/23 nie jest adekwatny do realiów przedmiotowej sprawy, gdyż wydany został w innym stanie prawnym.
Po drugie nie można zgodzić się z argumentacją, że dyrektorzy szkół otrzymali instrument prawny do szybkiego wprowadzenia kształcenia w nowych zawodach bez konieczności stosowania długotrwałych procedur zmiany zezwolenia na założenie szkoły. W ocenie sądu należy bowiem wyraźnie odróżnić kompetencje poszczególnych podmiotów zarządzających szkołami i placówkami publicznymi od stosunku administracyjnoprawnego, jaki zawiązuje się w oparciu o wydane zezwolenie. To właśnie zezwolenie kreuje ramy, w jakich szkoła lub placówka publiczna prowadzona przez podmiot "prywatny" może funkcjonować. Zdaniem sądu uprawnienie dyrektora szkoły do ustalania zawodów, w których kształci szkoła w żadnym razie nie zwalnia podmiotu prowadzącego szkołę z obowiązku uzyskania stosownego zezwolenia w tym zakresie.
Dodatkowo sąd nie podziela argumentacji o długotrwałości procedur zmiany zezwolenia. Przepisy bowiem Kodeksu postępowania administracyjnego wyraźnie wskazują terminy w jakich sprawa administracyjna powinna być załatwiona.
Odnosząc się natomiast do możliwości zmiany zezwolenia na założenie szkoły publicznej na podstawie art. 155 k.p.a. należy wskazać, że w uzasadnieniu wyroku NSA z 27 lipca 2021 r. (sygn. akt II GSK 180/21), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z treści art. 155 k.p.a. wynika, że przesłankami jego stosowania jest: ustalenie istnienia w obrocie prawnym decyzji, na mocy której strona nabyła prawo; wyrażenie przez stronę zgody na zmianę lub uchylenie takiej decyzji; brak przepisów szczególnych, które zmianie lub uchyleniu takiej decyzji miałyby, czy też mogłyby się sprzeciwiać oraz istnienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony, przemawiającego za zmianą lub uchyleniem takiej decyzji. Omawiany tryb zmiany decyzji ostatecznej nie może być przedmiotem analizy w oderwaniu od kontekstu systemowego. Tworzy go przede wszystkim zasada trwałości decyzji ostatecznych, która służy realizacji podstawowych dla porządku prawnego zasad prawa, a mianowicie bezpieczeństwa prawego, pewność prawa, zaufania do państwa i stanowionego prawa oraz ochrony praw nabytych, co motywowane jest potrzebą zapewnienia stabilności i pewności stosunków administracyjnoprawnych w przestrzeni czasu. Wspomniana zasada nie ma jednak charakteru bezwzględnie obowiązującego. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że trwałość decyzji nie jest równoznaczna z ich niezmienialnością, lecz polega na ograniczeniu możliwości ich wzruszania tylko do przypadków określonych przez przepisy ogólnego postępowania administracyjnego. Z całą pewnością przepisem takim jest art. 155 k.p.a., który dotyczy instytucji odwoływalności decyzji ostatecznej,
tj. wzruszenia decyzji ze skutkiem ex nunc z powodów niezwiązanych z ochroną legalności, lecz z powodów natury celowościowej motywowanych interesem społecznym lub słusznym interesem strony. Z normatywnej treści art. 155 k.p.a. nie wynika, aby zakres jego stosowania oraz ustanowionej na jego gruncie instytucji odwoływalności decyzji ostatecznej należało ograniczać (i to stanowczo) wyłącznie do decyzji uznaniowych. Z punktu widzenia zakresu stosowania art. 155 k.p.a. w relacji do istoty prowadzonego na jego podstawie postępowania - ukierunkowanego na sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej - zasadnicze znaczenie ma to, że jedynym (wyłącznym) miarodajnym kryterium weryfikacji (odwoływalności) decyzji ostatecznej, w trybie o którym w nim mowa, jest interes społeczny lub słuszny interes strony, a więc klauzule generalne z dominującym znaczeniem kryterium słuszności.
Bezspornie zezwolenie na założenie szkoły publicznej przez osobę "prywatną" należy do kategorii decyzji po części uznaniowej. Oprócz bowiem przesłanek zależnych wyłącznie od podmiotu występującego z wnioskiem, warunkiem uzyskania zezwolenia jest wymóg ocenny polegający na pozytywnym zweryfikowaniu, że utworzenie nowej szkoły publicznej będzie sprzyjało poprawie warunków kształcenia, a także korzystnie uzupełniało sieć szkół publicznych na danym terenie.
Należy również zauważyć, że w uchwale NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. II GPS 2/09 podkreślono, że rozważając możliwości stosowania trybu przewidzianego w art. 155 k.p.a. niezbędne jest ustalenie, czy w konkretnym wypadku istnieje tożsamość sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnym. Powszechnie przyjmuje się, że na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy faktycznej i prawnej. W literaturze i orzecznictwie ustalił się pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por J. Borkowski [w:] B. Adamiak J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Warszawa 2008 s. 764, J. Zimmermann, Problem beneficjum novorum w postępowaniu administracyjnym, PiP 1987, nr 5, s. 62 i nast., B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007, nr 1, s. 7 i nast.; uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7, wyrok NSA z 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV SA 1061/96, LEX Omega nr 45166 oraz wyrok NSA z 20 stycznia 1999 r. sygn. akt III SA 6434/97, LEX Omega nr 37852). W literaturze zwrócono uwagę, że proste odwołanie się do elementów mających przesądzać o tożsamości sprawy bywa zawodne. Dotyczy to między innymi różnic odnoszących się do stanu faktycznego i podstawy prawnej decyzji wydanych w postępowaniu głównym i nadzwyczajnym. Każda z tych decyzji podjęta jest na podstawie innych przepisów prawa, ustanawiających różne przesłanki rozstrzygnięcia. O wydaniu wspomnianych aktów przesądzają inne okoliczności, co powoduje, że znaczące dla treści rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego nie pokrywają się ze sobą. W związku z tym mówiąc o tożsamości sprawy należy mieć na uwadze, że chodzi "(...) o tożsamość sprawy mierzoną faktem konkretyzacji jednego stosunku administracyjnoprawnego." (por. Z. Kmieciak, Głębokość orzekania w sprawach objętych kognicją sądów administracyjnych, PiP 2007, nr 4, s. 34). Ocena istnienia tożsamości sprawy administracyjnej w wypadku trybów nadzwyczajnych powinna uwzględniać, że nieuchronne zmiany stanu faktycznego nie mogą mieć na nią wpływu, gdy chodzi o konkretyzację jednego stosunku administracyjnoprawnego. W wypadku stosowania art. 155 k.p.a. regułą jest, że to właśnie zmiana okoliczności faktycznych następująca po skonkretyzowaniu uprawnień lub obowiązków strony, uzasadnia skorzystanie z instytucji zmiany (uchylenia) decyzji. W związku z tym należało uznać, że jeżeli wspomniana zmiana zachodzi w ramach jednego stosunku administracyjnoprawnego to tożsamość sprawy nie zostaje naruszona. W wypadku przyjęcia poglądu przeciwnego możliwość stosowania art. 155 k.p.a. zostałaby istotnie ograniczona. Podsumowując stwierdzić należy, że dopóki mamy do czynienia z tymi samymi prawami i obowiązkami, tych samych podmiotów, ukształtowanymi obowiązującą decyzją, tym samym lub zachowującym ciągłość regulacji stanem prawnym i niezmienionym w kwestiach prawnie istotnych stanem faktycznym, dopóty można mówić o istnieniu tożsamości sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym.
Zatem w ocenie sądu zezwolenie na założenie szkoły jest taką decyzją administracyjną, która z racji jej charakteru częściowo uznaniowego może podlegać zmianom w oparciu o art. 155 k.p.a. Bowiem zmiana zezwolenia w części obejmującej zawód lub zawody, w których kształci szkoła nie powoduje bowiem zmiany w zakresie przyznanych uprawnień. Wspomniana zmiana nastąpi bowiem w ramach udzielonego stronie zezwolenia.
Ponownie należy podkreślić, że zezwolenie na założenie szkoły lub placówki publicznej może być cofnięte w przypadku prowadzenia przez szkołę prowadzącą kształcenie zawodowe kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 6. Decyzja administracyjna wydawana w takim przypadku jest – co wynika wprost z literalnego brzmienia przepisu – decyzją uznaniową, w odróżnieniu od przypadków wskazanych w § 7 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Ustawodawca bowiem przewidział, że w przypadku wystąpienia okoliczności kształcenia w zawodzie innym niż wskazany w zezwoleniu "można cofnąć zezwolenie".
Decyzja uznaniowa (dyskrecjonalna) pozwala organowi na zachowanie swobody rozstrzygnięcia pomimo spełnienia przez jednostkę ustawowych przesłanek. Co do zasady ustawodawca stosuje konstrukcję decyzji uznaniowych w sytuacjach, gdy w interesie ogółu jest zachowanie po stronie organu prawa do odmowy spełnienia żądania jednostki, nawet gdy ta wypełni ustawowe wymogi.
Jeżeli decyzja administracyjna mająca charakter decyzji uznaniowej zostanie zaskarżona do sądu, podstawowym zadaniem sądu jest zbadanie, czy organ prawidłowo ustalił stan faktyczny. Inaczej niż przy sądowej kontroli decyzji związanej, sąd nie ma kompetencji do określenia organowi administracji wykładni przepisów w taki sposób, który wskazywałby, jak organ ten powinien sprawę rozstrzygnąć. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 sierpnia 2017 r., I OSK 2884/15, kontrola decyzji mającej charakter uznaniowy ogranicza się do badania, czy decyzja nie nosi cech dowolności, a więc czy znajduje oparcie w materiale dowodowym. Nie ocenia się rozstrzygnięcia, a samo postępowanie poprzedzające wydanie decyzji. Badaniu przez sąd podlega to, czy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Sąd wskazał w powołanym wyroku również, że nie można oceniać tego rodzaju decyzji z punktu widzenia ich słuszności.
Oceniając, w tym zakresie zaskarżoną decyzję należy podkreślić, że Kurator wskazał argumenty, które w jego ocenie uzasadniały prawidłowość podjętej decyzji. Przede wszystkim podkreślono, że z materiału dowodowego bezspornie wynika, że Szkoła rozpoczęła kształcenie w zawodzie opiekun medyczny od września 2023 r. pomimo, że nie posiadała jeszcze opinii wojewódzkiej rady rynku pracy o zasadności kształcenia. Z wnioskiem o wydanie takiej opinii Dyrektor Szkoły wystąpiła już w trakcie nowego roku szkolnego 2023/2024. Zdaniem sądu – wskazuje to na lekceważenie obowiązujących przepisów, co nie powinno mieś miejsca w przypadku szkoły publicznej, która zobowiązana jest do zapewnienia edukacji na odpowiednim poziomie, przestrzegając wymogów prawnych.
Kurator podkreślił również, że od osoby zajmującej się profesjonalnie prowadzeniem szkół publicznych wymaga się znajomości przepisów prawa w obszarze oświaty oraz prawidłowego ich stosowania w bieżącej działalności. W przypadku skarżącej jako organu prowadzącego szkołę stwierdzono w tym obszarze liczne uchybienia stwierdzone w trybie sprawowanego nadzoru pedagogicznego. Kurator ponadto szeroko przedstawił stwierdzone nieprawidłowości w organizacji Szkoły.
Skarżąca natomiast marginalizuje wyniki prowadzonych wobec niej kontroli Kuratorium Oświaty, wskazując że są to okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto niezwiązane z przesłankami warunkującymi cofnięcie zezwolenia.
W ocenie sądu przedstawione przez Kuratora wyniki prowadzonych kontroli, w tym doraźnych zakończonych wydaniem decyzji administracyjnych zobowiązujących skarżącą do usunięcia ujawnionych naruszeń prawa oraz lekceważenie przez skarżącą tych decyzji przemawia za uznaniem, że organy obu instancji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.
Podejmując decyzję administracyjną odbierającą jednostce określone uprawnienie, w tym przypadku prawo do prowadzenia szkoły publicznej, należy ocenić całokształt sprawy, z uwzględnieniem zarówno interesu strony jak również interesu publicznego. Zdaniem sądu, w tym konkretnym przypadku, interes publiczny, rozumiany jako zapewnienie uczniom kształcenia zawodowego na odpowiednim poziomie oraz zgodnego z prawem przeważa nad interesem skarżącej polegającym na możliwości prowadzenia szkoły publicznej. Raz jeszcze bowiem należy podkreślić, że mamy do czynienia ze szkołą publiczną, a nie placówką niepubliczną, która podlega jedynie wpisowi do właściwego rejestru.
Skarżąca jest organem prowadzącym szkołę publiczną. W ocenie sądu nie ma wątpliwości, że od takiego podmiotu można i należy oczekiwać podwyższonej staranności we wszystkich aspektach działania szkoły, tak samo jak oczekiwać tego należy od jednostki samorządu terytorialnego będącej organem prowadzącym szkołę publiczną. Prowadzenie szkoły publicznej po uzyskaniu stosownego zezwolenia, nie jest zwykłą działalnością gospodarczą. Prowadzenie szkoły publicznej wiąże się bowiem z odpowiedzialnością za wykonywanie zadań oświatowych, przynależnych władzom publicznym. Jeżeli więc osoba fizyczna lub osoba prawna (np. spółka prawa handlowego) podejmuje się zadania oświatowego w formie prowadzenia szkoły lub placówki publicznej to zobowiązana jest jednocześnie do ścisłego przestrzegania prawa oraz eliminowania stwierdzonych nieprawidłowości, a nie unikania kontroli czy uchylania się od poleceń organu nadzoru oświatowego.
Wobec powyższego, zdaniem sądu, przedstawiona przez organy argumentacja w świetle całokształtu materiału dowodowego, daje podstawę do uznania, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia granic uznania administracyjnego.
W ocenie sądu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zdaniem sądu organy zgromadziły kompletny materiał dowodowy, poddały go wszechstronnej analizie, a następnie ocenie oraz wyprowadziły z niego prawidłowe wnioski, które logicznie przedstawione zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.