III SA/Lu 537/20

III SA/Lu 537/20 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grzegorz Grymuza
Joanna Cylc-Malec
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
I OSK 1942/21 - Wyrok NSA z 2025-03-19
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 105 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 119 pkt 2, art. 151, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 18 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2020 r. [...] w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. (nr [...]) utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. (nr [...]) o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia przebiegu granic działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej A. K. i działki nr [...], stanowiącej własność Ł. W., położonych w L. w obrębie [...].
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:
Prawomocną decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. (nr [...]) Burmistrz Miasta L. orzekł o rozgraniczeniu nieruchomości obejmujących działkę nr [...] o pow. 0,1296 ha i działkę nr [...] o pow. 0,0564 ha (stanowiące własność skarżącej A. K.) z działką nr [...] o pow. 0,1874 ha (należącą do J. W., K. W., E. W. i K. W.) i ustalił przebieg granicy prawnej między tym działkami.
Na wniosek A. K. z dnia 8 czerwca 2014 r. Burmistrz Miasta L. postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. (nr [...]) wszczął nowe postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące ustalenia przebiegu granic działki nr [...] z działką nr [...] (stanowiącą obecnie własność Ł. W.) i wyznaczył geodetę P. S. do przeprowadzenia czynności technicznych rozgraniczenia. W toku tego postępowania czynności z ustalania przebiegu granic zakończono w dniu 31 lipca 2014 r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. organ I instancji umorzył postępowanie rozgraniczeniowe argumentując w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w sprawie poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją, gdyż prowadziłoby to do wydania w nowym postępowaniu wadliwej, bo nieważnej decyzji.
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej, decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. (nr [...]), uchylono decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. i przekazano sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
Na skutek skargi Ł. W. na wskazaną wyżej decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2015 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu [...] – uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, iż fakt, że Ł. W. (obecna właścicielka działki nr [...]) nie była stroną postępowania prowadzonego w 2001 roku i adresatem decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. (bo kto inny był wówczas właścicielem działki będącej przedmiotem rozgraniczenia), absolutnie nie wyłącza tożsamości podmiotowej sprawy. Ustalenie przebiegu granic w decyzji z 2001 r. wywołuje bowiem skutki prawne również w stosunku do późniejszych właścicieli nieruchomości. Odnosząc się do kryterium tożsamości przedmiotowej Sąd wskazał, że kluczowe dla ustalenia czy mamy do czynienia z tożsamością spraw rozgraniczeniowych jest ustalenie zakresu ustalenia przebiegu granic w obydwu sprawach. W konsekwencji Sąd uznał, że zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw, gdyż kwestia rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...] objęta wnioskiem A. K. z dnia 8 czerwca 2014 r. stanowiła element rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] listopada 2001 r. Wątpliwości Sądu nie budziła również okoliczność, że podstawa prawna decyzji z 2001 r. i sprawy z 2014 r. nie uległa zmianie. W opisanej sytuacji Sąd zobowiązał natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do wyjaśnienia kluczowej w sprawie kwestii, czy istnieje tożsamość stanu faktycznego spraw z toku 2001 i roku 2014, czy też ustalenia co do przebiegu granic z 2001 roku stały się nieaktualne na skutek zmiany okoliczności sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca A. K., a wyrokiem z dnia 20 września 2017 r., sygn. akt I OSK 2910/15, Naczelny Sąd Administracyjny – oddalił skargę kasacyjną.
W tych okolicznościach ponownie rozpoznając odwołanie skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta L. z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że sprawa zakończona decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. jest tożsama podmiotowo i przedmiotowo z niniejszą sprawą, w której umorzono postępowanie rozgraniczeniowe. Właścicielka działki nr [...] Ł. W. jest następczynią prawną poprzednich współwłaścicieli działki, zatem zachodzi tożsamość podmiotowa sprawy oraz przedmiotowa, ponieważ w decyzji dokonano rozgraniczenia działek nr [...] i nr [...]. Natomiast stan faktyczny sprawy z 2001 r. oraz z 2014 r. jest tożsamy, gdyż skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności.
Na skutek skargi A. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił tę skargę i wyrokiem z dnia 23 października 2018 r. sygn., akt III SA/Lu 237/18, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż organ odwoławczy – wbrew zaleceniom Sądu – nie podjął czynności w celu wyjaśnienia kluczowej kwestii, czy ustalenia co do przebiegu granic z 2001 r. stały się nieaktualne na skutek zmiany okoliczności. Sąd stwierdził również, że organ odwoławczy pominął milczeniem dowód z protokołu granicznego z dnia 24 lipca 2014 r. sporządzonego przez geodetę P. S. i nie dokonał analizy oraz oceny wskazanego dowodu w kontekście tego, czy zaistniały nowe okoliczności podważające aktualność ustalonego wcześniej przebiegu granic.
Dlatego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. (nr [...]), utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r.
Skarżąca A. K. zaskarżyła po powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, który wyrokiem z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt III SA/Lu [...] – decyzję tę uchylił.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] czerwca 2020 r. kolejny raz utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2014 r.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w świetle przepisu art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021, poz. 735 – dalej jako "k.p.a.") wystąpiły podstawy do umorzenia prowadzanego postępowania rozgraniczeniowego ponieważ sprawa zakończona decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. jest tożsama podmiotowo oraz przedmiotowo, a także w zakresie podstawy prawnej i stanu faktycznego ze sprawą, w której w 2014 roku organ pierwszej instancji wszczął postępowanie, a następnie je umorzył. Organ podniósł, że skarżąca nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby rozgraniczenie. Takie okoliczności nie wynikają ze złożonych przez skarżącą pism L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia 8 stycznia i 24 marca 2016 r., zdjęć z przebiegu granicy i urządzeń się na niej znajdujących, postanowienia Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] listopada 1964 r. wraz ze szkicami polowymi oraz orzeczeń sądów administracyjnych, w tym m.in. wyroku NSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt I OSK 2063/16, dotyczącego kwestii stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu.
Odnosząc się do protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę P. S., a w szczególności do szkiców granicznych nr 1 i nr 2, organ odwoławczy podniósł, że nie mają one prawnego znaczenia dla sprawy. Organ ocenił, że podstawowym błędem tego geodety było niezapoznanie się z dokumentacją geodezyjną, co spowodowało, że początkowo nie miał on żadnej wiedzy o istnieniu prawomocnej decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości z 2001 r. W protokole granicznym z dnia [...] lipca 2014 r. w wykazie dokumentów geodeta nie wymienił bowiem prawomocnej decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] listopada 2001 r. Organ odwoławczy wskazał na pismo Wojewódzkiej Inspekcji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. z dnia 24 marca 2016 r., w którym stwierdzono, że geodeta uprawniony P. S. mimo posiadanej wiedzy o rozgraniczaniu w 2001 r. nie podjął żadnych czynności wyjaśniających, tylko przekazał sporządzoną dokumentację do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W powołanym piśmie stwierdzono również, że dokumentacja została poddana weryfikacji i w wyniku stwierdzonych nieprawidłowości zwrócona do poprawy oraz uzupełnienia. Z powodu zaś śmierci tego geodety operat techniczny nie został poprawiony, przez co nie został przyjęty do zasobu jako pełnowartościowy materiał dowodowy. Tym samym przedstawione na szkicach granicznych nr 1 i nr 2 trzy projektowane granice, nie kwestionują i nie mogą kwestionować granicy ustalonej prawomocną decyzją ostateczną z dnia 19 listopada 2001 r. Organ odwoławczy podkreślił również, że ostateczne decyzje administracyjne stanowią podstawę ustalenia przebiegu granic nieruchomości. Za bezpodstawne i nieuprawnione uznał zaś twierdzenia skarżącej, że wykonane w 2001 r. rozgraniczenie nieruchomości przez A. K. było obarczone takimi błędami, że nie nadaje się do wskazania ustalonej granicy na gruncie, gdyż geodeta ten nie założył punktów granicznych, a jedynie je zamarkował. Organ odwoławczy wskazał na protokół graniczny sporządzony w dniu 18 sierpnia 2001 r. przez geodetę A. K. ze szkicem granicznym, na którym wskazano przebieg granicy z punktami granicznymi. Operat z rozgraniczenia został zarejestrowany w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w L. w dniu [...] października 2001 r., pod numerem [...]/2001. Jak stwierdzono w decyzji z dnia [...] listopada 2001 r., jej wydanie poprzedziło dokonanie przez Burmistrza Miasta L. oceny prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości przez upoważnionego geodetę oraz zgodności sporządzonych dokumentów z przepisami prawa. Odnosząc się zaś do podnoszonej przez skarżącą kwestii ustalenia w terenie punktów granicznych organ wyjaśnił, że służy temu postępowanie w trybie art. 39 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, dotyczące wznowienia znaków granicznych, a nie dokonanie ponownego rozgraniczenia.
W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca A. K. wniosła o jej uchylenie w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a., poprzez wydanie przez organ drugiej instancji decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy rozstrzygnięcie takie było nieuzasadnione w przedmiotowej sprawie z uwagi na zaistniałe okoliczności;
b) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, niekompletnym rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego i nie odniesieniu się do części zgromadzonych dowodów, dokonaniu oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób nielogiczny i sprzeczny z doświadczeniem życiowym, mimo ustawowego zobowiązania organu do pełnego i dokładnego gromadzenia środków dowodowych, poprzez:
. błędną ocenę protokołu granicznego i operatu sporządzonego przez geodetę inż. P. S., jako nie mającego prawnego znaczenia dla sprawy, podczas gdy wynikającego z niego trzy granice kwestionują i mogą kwestionować granice ustalone prawomocną decyzją z dnia [...] listopada 2001 r.;
. nieprawidłową ocenę pism L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 marca 2016 r. oraz z dnia 8 stycznia 2016 r. w przedmiocie kontroli przepisów przy wykonywaniu pracy geodezyjnej i kartograficznej;
. nieprawidłowe ustalenie, że stan faktyczny w 2001 roku jest tożsamy ze stanem faktycznym w 2014 roku, pomimo wykazania przez skarżącą zaistniałych zmian, które podważają przebieg granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...], ustalonego w postępowaniu rozgraniczeniowym w 2001 roku;
c) art. 85 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin nieruchomości nr [...] i nr [...] położonych w L. , obręb Ś., na okoliczność wykazania zmian na gruncie od czasu ustalenia granicy w 2001 roku;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1 i art. 31 ust. 1, art. 33 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, z późn. zm. – dalej jako "pgik"), poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości z uwagi na wcześniej wydaną decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, podczas gdy zdarzenia faktyczne zaistniałe po wydaniu decyzji oraz dostrzeżona zmiana stanu prawnego wskazują, że stan władania na gruncie różni się od tytułu prawnego do tego władania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu błędną ocenę protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę P. S. w 2014 r. podnosząc, że jego analiza prowadzi do wniosku, że zaistniały nowe okoliczności podważające aktualność przebiegu granicy. Skarżąca podkreśliła, że nieaktualność granic ustalonych w 2001 r. potwierdzają szkice graniczne nr [...] i nr [...] dołączone do protokołu granicznego z 2014 r., gdzie wskazano trzy różne granice (według ewidencji gruntów, według stanu istniejącego na gruncie i według map z 1922 oraz 1964 r.). Na gruncie zaszły zmiany w związku z rozbiórkami budynków. W ocenie skarżącej wyznaczony przez geodetę uprawnionego przebieg granicy nie odpowiada granicy wykazanej w dokumentacji pierwotnej, a w szczególności materiałom z lat 1922-1964. Brak jest jakichkolwiek punktów pozwalających na odtworzenie granic ustalonych przez geodetę A. K. opiniującego w postępowaniu rozgraniczeniowym w 2001 roku. Stan uwidoczniony w dokumentach nie jest możliwy do odtworzenia na gruncie, ponieważ większość znaków nie istnieje. Skarżąca podniosła również, że w aktach sprawy brak potwierdzenia o przesłaniu decyzji rozgraniczeniowej z 2001 r. do sądu wieczystoksięgowego oraz do starosty. O braku wykonania tej decyzji świadczą wypisy z ewidencji gruntów dla działki nr [...] i nr [...] z dnia 6 czerwca 2014 r. i niepodpisany wypis z ewidencji gruntów dla działki nr [...], które nie zwierają żadnej wzmianki o decyzji rozgraniczeniowej z 2001 roku.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Wniesiona przez skarżącą skarga nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.
Wymaga na wstępie zwrócenia uwagi, że złożona w sprawie niniejszej skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie złożył organ, a skarżąca nie oponowała.
Przypomnienia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem kontroli tej działalności pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega przede wszystkim to, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie było obciążone wadami określonymi w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a., uzasadniającymi uchylenie zapadłego rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie jego nieważności. Jednocześnie zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Istotnym jest mianowicie to, że w sprawie, która poddana została już kontroli sądowej, ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz dokonały oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane w ogóle być nie mogą.
W tym kontekście należało mieć na względzie, że rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy był zatem związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 października 2019 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 369/19.
W ocenie Sądu rozpoznającego skargę w sprawie niniejszej, organ odwoławczy prawidłowo wykonał wytyczne co do dalszego postępowania zawarte powołanym wyżej wyroku oraz wyczerpująco wyjaśnił wskazane przez sąd i niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.
Przypomnienia zatem wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 29 października 2019 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SA/Lu 369/19 stwierdził, że organ odwoławczy nie dokonał analizy dowodu, jakim był protokół graniczny z dnia 24 lipca 2014 r. sporządzony przez geodetę P. S. i nie dokonał jego oceny w kontekście zaistnienia nowych okoliczności podważających aktualność przebiegu granic ustalonych pierwotną decyzją o rozgraniczeniu z dnia [...] listopada 2001 r. Zwrócił też uwagę, że strona skarżąca podnosiła jakoby zaistniały nowe okoliczności faktyczne podważające aktualność ustalonych w 2001 r. granic nieruchomości, co potwierdzać miały szkice graniczne nr 1 i nr 2 dołączone do protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę P. S.. Organ nie odniósł się wówczas również do podnoszonego przez skarżącą zagadnienia zmiany przebiegu granic obu tych działek poprzez rozbiórkę komórki, co nastąpiło w 2012 r.
Natomiast przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej była ponowna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie umorzenia postępowania rozgraniczeniowego dotyczącego ustalenia przebiegu granic działki nr [...], stanowiącej własność skarżącej A. K. i działki nr [...], należącej do Ł. W., położonych w L. w obrębie [...].
Kwestia tożsamości podmiotowej i przedmiotowej oraz tożsamości podstawy prawnej spraw dotyczących rozgraniczenia wyżej wymienionych działek została przesądzona już w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1155/14. Stanowiskiem tym Sąd orzekający w tej sprawie został związany na podstawie art. 153 p.p.s.a., podobnie jak związany był nim organ, który wydał zaskarżoną decyzję ostateczną. Rozpoznając zaś sprawę ponownie organ odwoławczy wykonał wszystkie zalecenia zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 369/19. Organ odniósł się bowiem do protokołu granicznego sporządzonego przez geodetę P. S. i wyjaśnił, dlaczego dowód ten nie mógł podważyć aktualności przebiegu granic ustalonych decyzją Burmistrza Miasta L. z dnia [...] listopada 2001 r.
Skarżąca podnosiła wprawdzie, że ustalone w 2001 r. granice stały się nieaktualne, co potwierdzać mają szkice graniczne nr 1 i nr 2 dołączone do protokołu granicznego z dnia 24 lipca 2014 r. sporządzonego przez geodetę P. S., gdzie wskazano trzy różne przebiegi granic – według ewidencji gruntów, według stanu istniejącego na gruncie oraz według map z 1922 i 1964 r. Dodatkowo skarżąca zmiany przebiegu granic upatrywała również w tym, że po rozgraniczeniu w 2001 r. rozebrano w roku 2012 komórkę, która znajdowała się na działce nr [...], a której fundamenty wyznaczały granicę z działką nr [...]. Rozbiórka komórki spowodowała zaś w ocenie skarżącej przesunięcie granicy.
Otóż, stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo skonstatował, że przedstawione na szkicach granicznych nr 1 i nr 2, dołączonych do protokołu granicznego z dnia 24 lipca 2014 r. sporządzonego przez geodetę P. S. trzy ustalone przebiegi granic nieruchomości nie świadczą o zakwestionowaniu przebiegu granic pomiędzy działkami o numerach [...] ustalonej prawomocną decyzją Burmistrza Miasta L. z dnia [...] listopada 2001 r. Organ wykazał bowiem, że geodeta P. S. przystępując do czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy wyżej wymienionym działki nie posiadał wiedzy o dokonanym już ostatecznie w nieodległej przeszłości rozgraniczeniu i o decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] listopada 2001 r. Z protokołu granicznego z dnia 24 lipca 2014 r. sporządzonego przez tego geodetę wynika, że w wykazie dokumentów stanowiących podstawę ustalenia przebiegu granic bezspornie nie wymienił on prawomocnej decyzji o rozgraniczeniu z dnia [...] listopada 2001 r. Odwołując się zaś do pisma L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 24 marca 2016 r. (nr [...]) organ odwoławczy zauważył, że wskazany geodeta po tym jak uzyskał wiedzę o zakończonym w 2001 r. rozgraniczeniu – nie podjął już żadnych czynności wyjaśniających, a jedynie przekazał sporządzoną dokumentację do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Okoliczność ta miała zatem znaczenie dla oceny prawidłowości stanowiska organu i zasadności jego wniosków. Organ wskazał bowiem, że w wyniku weryfikacji i stwierdzonych nieprawidłowości dokumentacja ta została zwrócona geodecie do poprawy i uzupełnienia, a operat techniczny nie został poprawiony z powodu śmierci geodety i w konsekwencji nie został przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Skoro zatem dokumentacja geodezyjna sporządzona przez geodetę uprawnionego P. S. nie została przyjęta do zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to nie mogła stanowić dowodu na to, że przebieg granic działek ewidencyjnych o numerach [...] ustalony prawomocną decyzją rozgraniczeniową z [...] listopada 2001 r. został błędnie wyznaczony.
Ustalonego wskazaną powyżej decyzją rozgraniczeniową w zakresie przebiegu granicy pomiędzy działkami o numerach [...] nie podważały również zmiany, na które powoływała się skarżąca, to jest rozbiórka komórki i wzniesienie nowego płotu. Zmiany na gruncie związane z jego użytkowaniem, jego sposobem i zabudową, dokonane stosunkowo niedawno – nie stanowią podstawy do zmiany ustalenia przebiegu prawnych granic nieruchomości, jako podstawowej przesłanki dokonania rozgraniczenia. Okoliczności te mogą wpłynąć na zmianę przebiegu prawnych granic nieruchomości, ale tylko wtedy, kiedy miały miejsce w odpowiednio odległym czasie. Wzniesienie budynku lub posadowienie ogrodzenia nieruchomości, wpłynąć może bowiem na przebieg prawnych granic nieruchomości, o ile od czasu dokonanej zmiany upłynął przewidziany prawem okres czasu, uzasadniający zmianę dotychczasowej prawnej granicy pomiędzy nieruchomościami, np. przez zasiedzenie przygranicznych pasów gruntu nieruchomości sąsiedniej. W okolicznościach tej sprawy to jednak w ogóle nie nastąpiło, stąd nie mogło wpłynąć na zmianę przebiegu granicy prawnej nieruchomości ustalonych wiążąco ostatnio w roku 2001. Okoliczności tego rodzaju, na jakie powołała się skarżąca nie pozostają jednak bez ochrony prawnej. Wzniesienie bowiem budynku lub ogrodzenia z naruszeniem granic nieruchomości sąsiedniej podlega ochronie w ramach przysługującego właścicielowi nieruchomości, której granice zostały naruszone, cywilnoprawnego roszczenia windykacyjnego lub negatoryjnego, dochodzonego przed właściwym sądem powszechnym.
Wymaga dodatkowo wskazania w tym miejscu, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pgik, rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Organem przeprowadzającym rozgraniczenie z urzędu lub na wniosek strony, stosownie do art. 29 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pgik, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), zaś czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wskazane organy (art. 31 ust. 1 pgik). Z tego względu rodzaje rozstrzygnięć, jakie zapaść mogą w postępowaniu rozgraniczeniowym określają przepisy art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 pgik. Sprawa o rozgraniczenie w postępowaniu administracyjnym może zakończyć się ugodą mającą moc ugody sądowej (art. 31 ust. 4 pgik), decyzją organu o rozgraniczeniu, jeżeli mimo niezawarcia ugody, zebrane dowody pozwalają na ustalenie przebiegu granicy (art. 33 ust. 1 pgik), bądź decyzją o umorzeniu postępowania rozgraniczeniowego i przekazaniu sprawy z urzędu do rozpatrzenia sądowi (art. 34 ust. 2 pgik), gdy nie doszło do zawarcia ugody, ale również gdy zebrane w postępowaniu administracyjnym dowody nie dają podstaw do ustalenia przebiegu granicy w drodze decyzji.
Jak już wyżej wyjaśniono, przebieg granicy między działką skarżącej o nr [...] a działką nr [...] należącą do Ł. W. został ustalony prawomocną i ostateczną decyzją Burmistrz Miasta L. o rozgraniczeniu z dnia [...] listopada 2001 r. (nr [...]). Skoro zaś skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła żadnych istotnych dowodów wskazujących na zaistnienie nowych okoliczności, które podważają przebieg ustalonej wtedy granicy powyższą decyzją o rozgraniczeniu, to wszczęte obecnie postępowanie rozgraniczeniowe musiało doprowadzić do wniosków o jego bezprzedmiotowości.
Podsumowując stwierdzić należy, że organ rozpoznał sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w sprawie sygn. akt III SA 369/19, ponownie rozpatrzył wyczerpująco całość materiału dowodowego i dokonał jego oceny, zgodnie z art. 80 k.p.a. Nie można zgodzić się ze skarżącą, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i brak rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń i oceny stanu faktycznego. Organ odwoławczy ustosunkował się bowiem do zarzutów i twierdzeń skarżącej oraz dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy, który wyklucza także zasadność zarzutów dokonania przez niego wskazanych w skardze naruszeń prawa materialnego.
W konsekwencji, wobec bezzasadności zarzutów zawartych w skardze oraz wobec niestwierdzenia uchybień, które mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, a które Sąd miał obowiązek uwzględniać z urzędu, skargę jako bezzasadną należało oddalić.
Mając powyższe rozważania na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.