III SA/Lu 527/22

III SA/Lu 527/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 1 art. 148 ust. 1, ust. 4
Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r. (nr 0601-IGC.4400.6.2022.AC) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej J. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. L. – utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 22 kwietnia 2022 r. (nr 308000-COC-3.4400.271.2021.GZ) o odmowie unieważnienia zgłoszenia celnego z dnia 26 kwietnia 2021 r. nr [...]
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy:
W dniu 26 kwietnia 2021 r. skarżąca J. Spółka z o.o. w T. L. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na terenie Unii Europejskiej towar w postaci używanego samochodu ciężarowego marki M., nr [...], rok prod. 2011. W tym samym dniu zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane pod nr MRN [...]
W dniu 27 kwietnia 2021 r. został uiszczony podatek VAT wynikający ze wskazanego zgłoszenia celnego w kwocie 15 246 zł, a w dniu 29 kwietnia 2021 r. towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Nadawcą towaru był podmiot z W. . W polu 18 zgłoszenia celnego (znaki i przynależność środka transportu przy przybyciu) oraz w polu 21 (znaki i przynależność aktywnego środka transportu przekraczającego granicę) zgłaszający zadeklarował [...], czyli brytyjski numer rejestracyjny pojazdu, natomiast w polu 40 zgłoszenia (Deklaracja skrócona/poprzedni dokument) numer MRN brytyjskiego zgłoszenia tranzytowego o numerze [...]
Pismem z dnia 23 lipca 2021 r., nadanym w dniu 26 lipca 2021 r., skarżąca złożyła do Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej jako "organ pierwszej instancji") wniosek o unieważnienie wyżej wymienionego zgłoszenia celnego (nr [...]). W uzasadnieniu tego wniosku wyjaśniono, że powodem jego złożenia jest fakt innego przeznaczenia towaru, bowiem został on objęty w dniu 23 lipca 2021 r. procedurą tranzytu zewnętrznego T1 według [...] z przeznaczeniem wyprowadzenia poza teren Unii Europejskiej. Do wniosku załączono wydruk w/w zgłoszenia tranzytowego, kserokopię faktury sprzedaży pojazdu w dniu 23 lipca 2021 r. przez skarżącą podmiotowi z siedzibą w U. oraz kserokopię dokumentu rejestracyjnego pojazdu w W. . W polu 18 zgłoszenia tranzytowego (znaki i przynależność środka transportu przy przybyciu) oraz w polu 21 (znaki i przynależność aktywnego środka transportu przekraczającego granicę) zgłaszający zadeklarował [...], czyli brytyjski numer rejestracyjny pojazdu, natomiast w polu 40 zgłoszenia (Deklaracja skrócona/poprzedni dokument), MRN brytyjskiego zgłoszenia tranzytowego nr [...] Ponadto w polu 44 (Dodatkowe informacje/załączone dokumenty) figuruje m.in. zapis "unieważnienie [...]" oraz ponownie wskazano brytyjski numer rejestracyjny pojazdu.
Decyzją z dnia 22 kwietnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej odmówił Spółce unieważnienia zgłoszenia celnego [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r.
W wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 29 sierpnia 2022 r. – utrzymał w całości w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że samochód ciężarowy marki M. , nr [...], wyprodukowany w 2011 r. został przywieziony z W. jako towar o statusie nieunijnym i dwukrotnie został zgłoszony w Polsce do procedury dopuszczenia do obrotu. Jedno ze zgłoszeń ([...] z dnia 17 kwietnia 2021 r.) przed zwolnieniem towaru do procedury zostało unieważnione (w dniu 26 kwietnia 2021 r.) na wniosek zgłaszającego, natomiast drugie (nr [...]) doprowadziło do zwolnienia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu na terenie Unii Europejskiej, a tym samym do uzyskania przez towar unijnego statusu celnego. Następnie organ wskazał, że w związku z podważeniem przez organ celny zadeklarowanego w zgłoszeniu celnym importowym preferencyjnego pochodzenia towaru (skutkującego zerową stawką celną), prowadzone jest przez ten organ postępowanie celne, które w przypadku potwierdzenia, że nie jest to towar uprawniający do zerowej stawki celnej, może doprowadzić do określenia należności celnych według odpowiedniej stawki celnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że prowadzone postępowanie dotyczące pochodzenia towaru, niezależnie od sposobu jego zakończenia, nie ma wpływu na fakt posiadania przez towar nieunijnego statusu celnego przed dopuszczeniem go do obrotu na terenie Unii, oraz unijnego statusu celnego po dopuszczeniu go do obrotu. Natomiast organ stwierdził, że nie można uznać, że przedmiotowy pojazd posiadał status towaru unijnego i został błędnie zgłoszony do procedury celnej stosowanej wobec towarów nieunijnych. Z tych względów organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do unieważnienia zgłoszenia na podstawie art. 148 ust. 4 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L nr 343, str. 1 z dnia 29 grudnia 2015 r., ze zm. – dalej jako "rozporządzenie delegowane").
Zwrócono uwagę, że w wyniku zmiany decyzji importera co do przeznaczenia towaru, towar o unijnym statusie celnym po ok. 3 miesiącach od dopuszczenia do obrotu został zgłoszony do procedury tranzytu zewnętrznego T1, czyli procedury, która dotyczy towarów nieunijnych. Decyzja importera o zmianie przeznaczenia towaru nie świadczy, że towar omyłkowo został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczności sprawy: dwukrotne zgłoszenie do dopuszczenia do obrotu, opłacenie należności celnych powodujące dopuszczenie towaru do obrotu, a następnie zgłoszenie do procedury tranzytu po ok. 3 miesiącach świadczą o tym, że nie może być mowy o omyłkowym zgłoszeniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, w związku z czym nie zachodziły przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego na podstawie art. 148 ust. 1 rozporządzenia delegowanego.
Organ odwoławczy podniósł, że zgłoszenie nr [...] zostało złożone w systemie AIS/IMPORT w dniu 26 kwietnia 2021 r. W tym samym dniu, po przeprowadzeniu walidacji systemowej i merytorycznej, zgłoszenie zostało przyjęte przez organ celny, o czym zgłaszający został powiadomiony komunikatem [...] w systemie. W dniu 29 kwietnia 2021 r. towar objęty zgłoszeniem, tj. wskazany na wstępie używany samochód ciężarowy marki M. został zaś zwolniony do wnioskowanej procedury. W tej sytuacji, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie mogło być mowy o omyłkowym zgłoszeniu towaru do procedury celnej dopuszczenia do obrotu. Zgłoszenie towaru importowanego z W. do procedury dopuszczenia do obrotu najpierw w dniu 17 kwietnia 2021 r. [...]), a następnie, po unieważnieniu tego zgłoszenia w dniu 26 kwietnia 2021 r. kolejne zgłoszenie do tej samej procedury (nr [...]) oraz zapłata należności podatkowych wynikających ze zgłoszenia, co umożliwiło zwolnienie towaru do wnioskowanej procedury i świadczy o tym, że pojazd nie został omyłkowo zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu.
Organ zwrócił również uwagę, że zgłoszenie towaru do procedury tranzytu miało miejsce po ok. 3 miesiącach od zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu i zwolnienia go do tej procedury. Wskazuje to na zmianę po pewnym czasie decyzji samej strony dotyczącej przeznaczenia pojazdu, którego importu dokonała, a nie na omyłkowe zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu. Fakt innego przeznaczenia towaru strona podała również jako uzasadnienie swojego wniosku z dnia 23 lipca 2021 r. o unieważnienie zgłoszenia importowego. Przepisy prawa celnego nie przewidują natomiast możliwości unieważnienia zgłoszenia po zwolnieniu towarów, w przypadku zmiany decyzji co do przeznaczenia towaru.
Dlatego organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji rozważając przesłankę z art. 148 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego nieprawidłowo ocenił, że wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego został złożony 91 dni od daty przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgłoszenie celne [...], o nieważnienie którego strona wnosiła, zostało przyjęte bowiem w dniu 26 kwietnia 2021 r., czyli 90-ty dzień terminu, o którym mowa przepisie art. 148 ust. 1 lit. a) rozporządzenia delegowanego przypadał na dzień 25 lipca 2021 r., jednakże z tego powodu, że była to niedziela – ostatnim dniem terminu był dzień następny, tj. 26 lipca 2021 r. Wniosek z dnia 23 lipca 2021 r. został nadany w Urzędzie Pocztowym w T. L. właśnie w dniu 26 lipca 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie nadawczej), zatem z zachowaniem wyżej wymienionego terminu. Powyższe nie wpływa jednak na odmienne rozstrzygniecie sprawy.
Odnosząc się do zgłoszonego przez stronę wniosku dowodowego o wystąpienie do Starosty [...] w celu udostępnienia akt postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 26 lipca 2021 r., a następnie dopuszczenia dowodu z dokumentów znajdujących się w tej sprawie, w szczególności oświadczenia Spółki J. . z dnia 26 lipca 2021 r., na okoliczność wykazania, że pojazd marki M. został zarejestrowany czasowo wyłącznie w celu jego tranzytu poza granicę UE, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotem wnioskowanego dowodu była okoliczność stwierdzona innym dowodem. Wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wydruku z systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców wynika, że pojazd w dniu 26 lipca 2021 r. został czasowo (do dnia 25 sierpnia 2021 r.) zarejestrowany pod nr rej. [...] w Starostwie Powiatowym w T. L. w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę. Organ uznał, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy i w związku z tym żądanie przeprowadzenia takiego dowodu nie mogło zostać uwzględnione. Organ odwoławczy zauważył, że pomimo rejestracji pojazdu w Starostwie Powiatowym w T. L., jak deklarowała strona, w celu umożliwienia wywozu pojazdu za granicę, i posiadaniu polskich tablic rejestracyjnych, w zgłoszeniu tranzytowym [...] w polu 18 (Znaki i przynależność środka transportu przy przybyciu), w polu 21 (Znaki i przynależność aktywnego środka transportu przekraczającego granicę) oraz w polu 44 (Dodatkowe informacje/załączone dokumenty) zgłaszający zadeklarował nr [...], czyli brytyjski nr rejestracyjny pojazdu. W polu 40 zgłoszenia (Deklaracja skrócona/poprzedni dokument) wskazano MRN brytyjskiego zgłoszenia tranzytowego nr [...], a w polu 44 (Dodatkowe informacje/załączone dokumenty) figuruje m.in. zapis "unieważnienie [...]". W takiej sytuacji informacje te nie były zgodne z prawdą, gdyż w momencie zgłoszenia do procedury tranzytu pojazd posiadał już polskie znaki rejestracyjne, a poprzednim dokumentem było zgłoszenie importowe [...], które nie zostało unieważnione. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 269 z dnia 10 października 2013 r. – dalej jako "UKC"), osoba składająca zgłoszenie celne jest odpowiedzialna m.in. za prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu oraz autentyczność, prawidłowość i ważność dokumentów załączanych do zgłoszenia celnego. Organ wyjaśnił, że procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów nieunijnych z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Unii. Natomiast samochód ciężarowy marki M. , nr [...], poprzez objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu, zapłatę należności i zwolnienie do tej procedury, uzyskał status towaru unijnego, zatem nie powinien być objęty procedurą tranzytu zewnętrznego T1. Objęcie zaś tą procedurą było konsekwencją zadeklarowania w zgłoszeniu tranzytowym danych niezgodnych ze stanem faktycznym (brytyjskie numery rejestracyjne, brytyjskie zgłoszenie tranzytowe jako poprzedni dokument, unieważnienie zgłoszenia importowego [...]), co błędnie wskazywało, że zgłoszeniem objęty jest towar o statusie nieunijnym. Organ podniósł przy tym, że zgłoszenie o dopuszczenie do obrotu MRN [...] nie zostało unieważnione przed zgłoszeniem towaru do procedury tranzytu zewnętrznego, zatem operacją tą – niezgodnie z zasadami tranzytu zewnętrznego – objęto towar o statusie unijnym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła skarżąca J. Spółka z o.o. w T. L.. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, ze zm. – dalej jako "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2073, ze zm.), poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony do organów podatkowych, a w szczególności:
a) rozstrzyganie wszelkich niejasności czy też wątpliwości dotyczących ustalonego stanu faktycznego na niekorzyść strony – w szczególności wątpliwości co do pochodzenia towaru (samochodu marki M. ),
b) zaprzeczanie pochodzenia towaru jako unijnego, podczas gdy Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. w postępowaniu [...] wskazał, że ten sam samochód M. , którego dotyczy niniejsze postępowanie ma pochodzenie z Unii Europejskie; deklaracja wystawiona przez M. sp. z o.o. potwierdziła, że dla przedmiotowego samochodu M. miejscem pochodzenia jest Unia Europejska;
2) art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez wybiórcze rozpatrywanie zebranych dowodów, w szczególności powoływania się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyłącznie na niekorzystne dla strony dowody, bezpodstawnie nie dając wiary dowodom, które przemawiały na jej korzyść, przede wszystkim wyjaśnieniom strony oraz dokumentom – w szczególności urzędowym – zalegającym w aktach [...]; organ nie może skrótowo odnosić się do tak istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, jak rozbieżności co do pochodzenia rzeczonego samochodu.
W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi celnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r. poz. 137, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – dalej jako "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi nastąpić może również na drodze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należało też mieć na względzie zasadę, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Natomiast według art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych reguł Sąd stwierdził, że skarga w rozpoznawanej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem nie zawiera żadnych usprawiedliwionych podstaw.
Zaskarżoną decyzją odmówiono skarżącej unieważnienia zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 26 kwietnia 2021 r., które obejmowało używany samochód ciężarowy sprowadzony z W. . Skarżąca domagała się unieważnienia wyżej wymienionego zgłoszenia celnego z dnia 26 kwietnia 2021 r. z powodu rzekomo innego przeznaczenia towaru, wskazując, że został on objęty procedurą tranzytu zewnętrznego T1 według [...] z dnia 23 lipca 2021 r. z przeznaczeniem wyprowadzenia poza teren Unii Europejskiej.
Zgodnie z art. 174 ust. 1 UKC, na wniosek zgłaszającego organy celne unieważniają przyjęte zgłoszenie celne w następujących przypadkach, jeżeli mają pewność, że:
a) towary zostaną niezwłocznie objęte inną procedurą celną;
b) ze względu na szczególne okoliczności objęcie towarów procedurą celną, do której zostały zgłoszone, nie jest już uzasadnione.
Jeżeli jednak organy celne poinformowały zgłaszającego o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów, wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nie zostaje przyjęty przed przeprowadzeniem takiej rewizji. Według zaś art. 174 ust. 2 UKC, jeżeli nie przewidziano inaczej zgłoszenia celnego nie unieważnia się po zwolnieniu towarów.
Stosowanie do art. 148 rozporządzenia delegowanego, jeżeli zostanie ustalone, że towary, które miały zostać zgłoszone do innej procedury celnej, omyłkowo zgłoszono do procedury celnej, w ramach której powstaje dług celny w przywozie, zgłoszenie celne zostaje unieważnione po zwolnieniu towarów na uzasadniony wniosek zgłaszającego, jeżeli spełnione zostały następujące warunki:
a) wniosek złożono w terminie 90 dni od daty przyjęcia zgłoszenia;
b) towary nie zostały wykorzystane w sposób niezgodny z procedurą celną, do której zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu;
c) w chwili złożenia błędnego zgłoszenia spełnione zostały warunki objęcia towarów procedurą celną, do której zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu;
d) złożono zgłoszenie celne do procedury celnej, do której towary zostałyby zgłoszone, gdyby nie popełniono błędu.
Z powyższego przepisu wynika przede wszystkim, że rozpoznając wniosek strony o unieważnienie zgłoszenia celnego, organ w pierwszej kolejności jest zobowiązany do ustalenia tego, czy doszło do omyłkowego zgłoszenia do procedury celnej, w ramach której powstaje dług celny w przywozie towarów, które miały zostać zgłoszone do innej procedury celnej, a następnie ustalenia czy zostały spełnione przesłanki wskazane w lit. a-d tego przepisu.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o unieważnienie zgłoszenia celnego nr [...] został złożony w dniu 26 lipca 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym – k. 1 akt adm.), po zwolnieniu towaru, co nastąpiło w dniu 29 kwietnia 2021 r. Dlatego przepis art. 174 UKC nie mógł mieć zatem zastosowania. Bezspornie bowiem zgłoszenie celne nr [...] zostało złożone w systemie AIS/Import (Automatyczny System Importu) w dniu 26 kwietnia 2021 r. i w tym samym dniu zgłoszenie to zostało przyjęte przez organ celny, o czym zgłaszający został powiadomiony w systemie komunikatem [...] Towar objęty zgłoszeniem został zwolniony do wnioskowanej procedury w dniu 29 kwietnia 2021 r. (komunikaty z systemu AIS/Import – k. 99-102 akt adm.).
Tym samym całkowicie należało zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skarżąca w ogóle nie wykazała, aby w rzeczywistości doszło do omyłkowego zgłoszenia do procedury celnej dopuszczenia do obrotu objętego zgłoszeniem celnym towaru w postaci używanego pojazdu ciężarowego marki M. . Z akt sprawy wynika, że w dniu 17 kwietnia 2021 r. (nr [...]) skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu wskazany towar importowany z W. . Zgłoszenie to zostało po raz pierwszy przyjęte w dniu 17 kwietnia 2021 r. o godzinie 8:37. W tym samym dniu o godzinie 11:38 został złożony wniosek o unieważnienie tego zgłoszenia, a w konsekwencji zgłoszenie cele z dnia 17 kwietnia 2021 r. zostało unieważnione w dniu 26 kwietnia 2021 r. Z tej przyczyny towar w postaci używanego pojazdu ciężarowego marki M. został ponownie objęty nowym zgłoszeniem celnym i zgłoszony został do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 26 kwietnia 2021 r., według MRN [...] Ostatnio wymienione zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny 26 kwietnia 2021 r., a w dniu 27 kwietnia 2021 r. został uiszczony należny podatek, co skutkowało tym, że w dniu 29 kwietnia 2021 r. towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Analiza okoliczności sprawy prowadzi zatem do jednoznacznego wniosku, że zgłoszenie pojazdu do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego nr MRN [...] – nie było omyłkowe.
Wniosek o unieważnienie wskazanego zgłoszenia celnego skarżąca uzasadniła natomiast tym, że nastąpiła zmiana przeznaczenia towaru oraz zgłoszenie towaru do procedury tranzytu zewnętrznego T1 (tj. procedury, która dotyczy towarów nieunijnych) według MRN [...] z dnia 23 lipca 2021 r. Wskazuje to, że dopiero w tym czasie nastąpiła zmiana decyzji strony co do przeznaczenia towaru. Jednakże zmiana decyzji strony co do przeznaczenia towaru nie świadczy o tym, że towar został omyłkowo zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu. Jest zgoła odmiennie. W rozpoznawanej sprawie okoliczność zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu dwukrotnie, opłacenia należności, zwolnienia towaru do wnioskowanej procedury oraz dopiero po prawie trzech miesiącach zgłoszenia tego samego towaru do procedury tranzytu zewnętrznego T1 wskazują na to, że w sposób stanowczy nie można było uznać zgłoszenia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu za omyłkowe. Skoro zaś w sprawie nie miało miejsca omyłkowe zgłoszenie towaru do procedury celnej według MRN [...], w ramach której powstał dług celny, to nieuzasadnione było rozpatrywanie przesłanek wymienionych w lit. a-d art. 148 ust. 1 rozporządzenia delegowanego, gdyż nawet w przypadku ich spełnienia zgłoszenie nie mogłoby zostać unieważnione.
Nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 148 ust. 4 lit. b rozporządzenia delegowanego. Z powołanego przepisu wynika, że oprócz przypadków, o których mowa w ust. 1, 2 i 3, zgłoszenie celne unieważnia się po zwolnieniu towarów, na uzasadniony wniosek zgłaszającego, jeżeli towary unijne błędnie zgłoszono do procedury celnej stosowanej wobec towarów nieunijnych, a ich status celny jako towarów unijnych został potem potwierdzony za pomocą T2L, T2LF lub manifestu celnego towarów. Skarżąca wywodzi, że w rozpoznawanej sprawie zachodziły przesłanki do unieważnienia zgłoszenia na podstawie powołanego przepisu, ponieważ importowany używany samochód ciężarowy marki [...] był towarem unijnym i został błędnie zgłoszony do procedury celnej stosowanej wobec towarów nieunijnych. Powołuje się przy tym na postępowanie przed organem pierwszej instancji (w sprawie nr [...]), w którym przyjęto, że dla sprowadzonego samochodu miejscem pochodzenia jest Unia Europejska.
Stanowisko to nie jest prawidłowe. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, po pierwsze, że skarżąca nie przedłożyła żadnego z dokumentów, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie, potwierdzających unijny status celny towaru. Ponadto, przedmiotem postępowania w sprawie nr [...] była weryfikacja informacji podanych w zgłoszeniu celnym nr MRN [...] w zakresie ustalenia pochodzenia towaru. Tymczasem przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest unieważnienie zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, konsekwencją czego było uzyskanie przez towar unijnego statusu celnego. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zaś, że status celny towaru (unijny lub nieunijny) determinuje zastosowanie właściwej procedury celnej, natomiast ustalenie pochodzenia towaru związane jest z zastosowaniem odpowiedniej (zwykłej albo preferencyjnej) stawki celnej. Z akt sprawy i ze skargi wynika, jak słusznie zauważył organ, że skarżąca myli te pojęcia. Zgodnie z definicją zawartą w art. 5 pkt 22 UKC, "status celny" oznacza określenie towaru jako towar unijny lub nieunijny. Według zaś art. 5 pkt 23 UKC, "towary unijne" oznaczają towary należące do jednej z następujących kategorii:
a) towary całkowicie uzyskane na obszarze celnym Unii i w których skład nie wchodzą towary przywiezione z krajów lub terytoriów znajdujących się poza obszarem celnym Unii;
b) towary wprowadzone na obszar celny Unii z krajów lub terytoriów znajdujących się poza tym obszarem i dopuszczone do obrotu;
c) towary uzyskane lub wyprodukowane na obszarze celnym Unii wyłącznie z towarów, o których mowa w lit. b), lub z towarów, o których mowa w lit. a) i b).
"Towary nieunijne" oznaczają zaś towary inne niż te, o których mowa w pkt 23), lub takie, które utraciły unijny status celny (art. 5 pkt 24 UKC).
Jednocześnie wymaga zwrócenia uwagi, że pochodzenia towaru nie należy utożsamiać z krajem, z którego towar został przywieziony lub w którym został zakupiony. Kraj pochodzenia towaru to kraj, w którym towar został uzyskany całkowicie od etapu surowca do produktu albo były w nim poddane wystarczającemu przetworzeniu lub obróbce surowce zagraniczne lub krajowe i zagraniczne, czyli kraj w którym wyprodukowano towar zgodnie z warunkami określonymi w regułach pochodzenia. Ustalenie pochodzenia towaru – preferencyjne lub niepreferencyjne – jest istotne dla ustalenia właściwych stawek celnych lub środków pozataryfowych, których stosowanie zależy od pochodzenia towaru. Zagadnienie pochodzenia towarów jest uregulowane w odrębnym rozdziale UKC (Tytuł II, Rozdział 2 UKC). Prawidłowe jest również stwierdzenie organu, że pochodzenie towaru jest stałe, a status celny może zostać zmieniony, a w sprawie niniejszej samochód ciężarowy został przywieziony z W. jako towar o statusie nieunijnym. Jak już wyżej szczegółowo zostało to omówione, towar był dwukrotnie zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu, pierwsze zgłoszenie zostało unieważnione, drugie zgłoszenie zostało przyjęte i towar został zwolniony do procedury. W konsekwencji, towar ten uzyskał unijny status celny. Skarżąca w ogóle nie wykazała, że pojazd posiadał status towaru unijnego i został błędnie zgłoszony do procedury celnej stosowanej wobec towarów unijnych. W tej sytuacji nie zachodziły zatem przesłanki do unieważnienia zgłoszenia celnego na podstawie art. 148 ust. 4 lit. b rozporządzenia delegowanego.
Ponadto, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, nie miało także miejsca mogące mieć wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania – art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 188 i art. 124 Ordynacji podatkowej, w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne. Organ podjął bowiem niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przeprowadził dowody uzupełniające służące realizacji zasady prawdy obiektywnej, w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, a ocena ta nie jest dowolna i nie sprzeniewierza się zasadzie swobodnej oceny dowodów. Organ wskazał przy tym fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja nie narusza także innych, branych pod uwagę z urzędu przepisów prawa, których naruszenie mogłoby skutkować koniecznością jej wzruszenia.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – obowiązany był oddalić skargę jako bezzasadną, o czym orzekł w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a skarżąca nie żądała przeprowadzenia rozprawy.