III SA/Lu 466/23

III SA/Lu 466/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-11-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6262 Radni
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały.
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 40
art. 25 ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie: WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant: Starszy asystent sędziego Radosław Kot po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2023 r. sprawy ze skargi W. L. na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na odwołanie radnego Rady Miasta ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Miasta na rzecz W. L. [...] zł ([...] złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą nr [...] z dnia 30 czerwca 2023 r. Rada Miasta nie wyraziła zgody na odwołanie radnego Rady Miasta T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej.
Zaskarżona uchwała podjęta została na skutek wniosku złożonego przez Marszałka W. L. (dalej Marszałek), w którym Marszałek zwrócił się do Rady Miasta o podjęcie uchwały w przedmiocie wyrażenia zgody na odwołanie T. K. - radnego Rady Miasta ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej (dalej Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ) i jednoczesne wyrażenie zgody na wskazaną czynność przez Radę Miasta. Jako przyczynę odwołania radnego ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ wskazana została utrata zaufania Zarządu W. L. do T. K., spowodowana m.in. nieprawidłowościami, które zostały ustalone w trakcie kontroli doraźnej kompleksowej za okres od 1 stycznia 2021 roku do 30 listopada 2022 roku w Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ.
Materialnoprawną podstawę uchwały stanowił przepis art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, ze zm.), dalej u.s.g.
W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano, że Rada Miasta (dalej Rada) zapoznała się ze stanowiskiem Marszałka W. L. oraz z wyjaśnieniem radnego T. K.. W ocenie Rady wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu rady gminy z wyjątkiem sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. Wtedy rada zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody. Motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, muszą być badane, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy rada zobowiązana będzie odmówić wyrażenia zgody (zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu), czy też odmówi z innego powodu, kierując się okolicznościami konkretnego przypadku. Rada wskazała też, że przyczyna ewentualnego wypowiedzenia stosunku pracy wskazana we wniosku Marszałka Województwa nie jest związana z wykonywaniem przez radnego mandatu radnego Rady Miasta. Co za tym idzie decyzja Rady Miasta w tym zakresie jest decyzją uznaniową. Po przeanalizowaniu informacji zarówno otrzymanych od Marszałka Województwa jaki i radnego Rada uznała za zasadne podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na odwołanie T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ.
W. L. reprezentowane przez Marszałka W. L. (dalej też jako strona skarżąca) zaskarżyło w całości powyższą uchwałę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W skardze postawiono zarzut naruszenia art. 25 ust. 2 u.s.g., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na:
1) niewyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym T. K. w sytuacji, gdy ochrona stosunku pracy radnego jest uzasadniona jedynie wtedy, gdy rozwiązanie tego stosunku miałoby związek ze sprawowaniem mandatu radnego, tymczasem przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez T. K. mandatu radnego, co podważa zaufanie obywateli do organów władzy samorządowej;
2) poddaniu pod głosowanie i podjęcie na sesji Rady Miasta uchwały "w sprawie niewyrażenia zgody na odwołanie radnego T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej", podczas gdy strona skarżąca wnioskowała o zamieszczenie w porządku obrad sesji Rady Miasta uchwały "w sprawie wyrażenia zgody na odwołanie Radnego Rady Miasta Pana T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej ", wobec czego na sesji Rady Miasta poddana została pod głosowanie uchwała niezgodna z dyspozycją art. 25 ust. 2 u.s.g. oraz niezgodna z wnioskiem Marszałka W. L..
Marszałek wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., dowodów z dokumentów dołączonych do skargi, w postaci: 1) kopii pisma adresowanego do Rady Miasta z dnia 5 maja 2023 r, znak: [...]; 2) kopii pisma adresowanego do Rady Społecznej w Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SP ZOZ z dnia 5 maja 2023 r., znak: [...]; 3) kopii uchwały nr [...] z dnia 30 maja 2023 r. Rady Społecznej Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SP ZOZ wraz z opinią, 4) kopii pisma Rady Miasta z dnia 4 lipca 2023 r., znak: [...] wraz z kopią uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2023 r. - na okoliczność, że przyczyny rozwiązania stosunku pracy nie mają żadnego związku z wykonywaniem przez Pana T. K. mandatu radnego.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że jako przyczyna odwołania ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ wskazana została utrata zaufania Zarządu W. L. do T. K., spowodowana m. in. nieprawidłowościami, które zostały ustalone w trakcie kontroli doraźnej kompleksowej za okres od 1 stycznia 2021 r. do 30 listopada 2022 r., przeprowadzonej na mocy decyzji Zarządu W. L. z dnia 29 listopada 2022 r. w Stacji Ratownictwa Medycznego w okresie od dnia 1 grudnia 2022 r. do 13 stycznia 2023 r. Kontrola wykazała nieprawidłowości:
1) w zakresie spraw organizacyjnych;
2) w zakresie gospodarki finansowej;
3) w zakresie prawidłowości stosowania przepisów prawo zamówień publicznych;
4) w zakresie realizacji zadań statutowych;
Ponadto również Rada Społeczna Stacji Ratownictwa Medycznego w C. wyraziła negatywną opinię na temat pracy T. K. jako Dyrektora tej Stacji, co znalazło odzwierciedlenie w uchwale z dnia 22 marca 2023 r. w sprawie nieprzyznania nagrody rocznej dla Dyrektora za 2022 r.
Pełnomocnik strony skarżącej zwrócił uwagę, że zgodnie z dominującym obecnie poglądem w orzecznictwie, szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. Akceptacja stanowiska prezentowanego przez Radę Miasta prowadziłaby do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych w stosunku do innych pracowników, kosztem ich pracodawców, gdyż Rada Miasta mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy, także gdyby nie miało ono w istocie żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Tymczasem celem tej ochrony jest zapewnienie radnemu swobody w wykonywaniu mandatu, a nie tworzenie szczególnych przywilejów w zakresie trwałości stosunku pracy.
Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, nie ma wątpliwości, że przyczyny rozwiązania z T. K. stosunku pracy nie miały żadnego związku ze sprawowanym przez niego mandatem.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta (dalej organ) wniosła o oddalenie skargi. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że Rada Miasta w uzasadnieniu uchwały wskazała zarówno przyczyny, na jakich skarżący oparł wniosek o odwołanie, jak i szczegółowo przytoczyła treść odpowiedzi na wniosek, jaką wniósł radny T. K. pismem z dnia 23 maja 2023 r.
Wniosła o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu z tego pisma na okoliczność wykazania, że przyczyny rozwiązania stosunku pracy z radnym są nierzeczywiste i pozorne, co stanowiło podstawę do odmowy udzielenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym.
Pełnomocnik Rady wskazał, że wyjaśnienia radnego w zakresie wniosku skarżącego były bardzo szczegółowe i zostały udostępnione radnym przed podjęciem uchwały. Rada Miasta uznała za zasadne podjęcie uchwały o niewyrażeniu zgody na odwołanie T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego. Ponadto, przyczyna wypowiedzenia stosunku pracy wskazana we wniosku nie jest związana z wykonywaniem przez radnego mandatu radnego Rady Miasta, a co za tym idzie, decyzja Rady Miasta jest w tym zakresie decyzją uznaniową. Z tych te względów wniosek dowodowy strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączanych do skargi jest niezasadny. W ocenie organu, w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego, regulacja art. 25 ust. 2 u.s.g. nie ogranicza prawa rady do sprzeciwu wobec zamiaru pracodawcy rozwiązania stosunku pracy z radnym tylko do sytuacji, gdy przyczyną tego zamiaru są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu przez radnego, lecz jedynie zobowiązuje radę do odmowy wyrażenia zgody w takim przypadku, pozostawiając pozostałe decyzje jej swobodnemu uznaniu. Także w orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażane jest stanowisko, że o ile związaną jest decyzja rady w sytuacji, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę są zdarzenia wiążące się z wykonywaniem mandatu przez radnego, o tyle pozostałe przypadki wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy, bądź odmowy takiej zgody zostały pozostawione uznaniu rady powiatu, która decyduje, czy zachodzą przesłanki uwzględnienia wniosku pracodawcy. A zatem w tych sytuacjach rada powiatu może, ale nie musi, wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy.
W piśmie z dnia 12 września 2023 r. pełnomocnik strony skrzącej zwróciła uwagę, że odpowiedź na skargę została złożona po upływie terminu wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a., dlatego też powinna zostać uznana za bezskuteczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Na wstępie jednak, w kontekście stanowiska pełnomocnika strony skarżącej co do złożenia odpowiedzi na skargę z uchybieniem terminu wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a, wyjaśnić należy, że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidują w takich okolicznościach wskazywanego przez pełnomocnika skutku uznania odpowiedzi za bezskuteczną. Tym samy stanowisko organu przedstawione w odpowiedzi na skargę podlega ocenie sądu przy kontroli legalności zaskarżonej uchwały.
Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 25 ust. 2 u.s.g.
Zgodnie z tym przepisem, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Bez wątpienia przedmiotowa regulacja wprowadza dodatkową gwarancję trwałości stosunku pracy, w którym pozostaje radny, niezależnie od ochrony prawnej na zasadach ogólnych, określonych w przepisach prawa pracy.
Jak słusznie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyroku z dnia 6 kwietnia 2023 r., sygn. akt II SA/Bk 71/23, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA, w orzecznictwie sądów administracyjnych dotyczącym zarówno omawianej regulacji prawnej jak i podobnych regulacji znajdujących się w ustawie o samorządzie powiatowym i ustawie o samorządzie województwa doszło do rozbieżności co do wykładni powyższych przepisów. W przeszłości prezentowane było stanowisko zgodnie z którym, co do zasady wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym lub odmowa takiej zgody pozostawione są uznaniu rady, a jedynie w sytuacji, gdy rada uzna, że podstawą rozwiązania stosunku pracy są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody. I takie stanowisko zaprezentował organ w niniejszej sprawie. Z czasem jednak, na co z kolej zwróciła uwagę strona skarżąca, ten kierunek w orzecznictwie uległ zmianie i można obecnie uznać za dominujący odmienny pogląd prawny, zgodnie z którym szczególna ochrona przysługująca radnemu na podstawie przepisów uzależniających rozwiązanie z nim stosunku pracy od zgody rady dotyczy jedynie sytuacji, w których rozwiązanie z nim stosunku pracy związane jest z wykonywaniem przez niego mandatu. W przypadku zaś, gdy taki związek nie istnieje, rada nie może odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy. W każdym zatem przypadku niewyrażenia zgody przez radę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym należy wykazać, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Taką też wykładnię zaprezentował już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 142/23, czy w sprawie III SA/Lu 406/19 (wyroki prawomocne), a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni stanowisko wyrażone w tych wyrokach podziela.
W ocenie sądu, celem ograniczenia zagwarantowanego w art. 25 ust. 2 u.s.g. jest ochrona ważnego interesu publicznego w postaci zapewnienia jak największej niezależności w sprawowaniu funkcji radnego. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie zwraca uwagę, że należy wyraźnie oddzielić sferę interesów radnego, jako funkcjonariusza publicznego, posiadacza mandatu pochodzącego z wyborów powszechnych i członka organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, od sfery interesów pracowniczych radnego - pracownika. Dlatego bezwzględna odmowa wyrażenia przez radę zgody na rozwiązanie stosunku pracy może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy podstawą rozwiązania stosunku pracy są wyłącznie zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 847/16, z 24 października 2018 r., sygn. akt II OSK 659/17, z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 923/18, z 30 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 1714/18, z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4632/21, z 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4443/21, CBOSA).
Tym samym, w świetle regulacji art. 25 ust. 2 u.s.g., motywy pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym, muszą być szczegółowo badane, ponieważ od tych ustaleń zależy stanowisko rady w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z powodu zdarzeń związanych z wykonywaniem przez radnego mandatu. Motywy, jakimi kierowała się rada, powinny wynikać z kolei z uzasadnienia uchwały. Uchwała rady gminy w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie może być podjęta w sposób abstrahujący od motywów podanych przez pracodawcę, jak również powinna być uzasadniona w sensie obiektywnie weryfikowalnych argumentów oraz mieć oparcie w stanie faktycznym dotyczącym powodów rozwiązania stosunku pracy.
Jak wskazano, w każdym przypadku niewyrażenia zgody przez radę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym należy wykazać, że wykonywanie przez pracownika mandatu radnego, choćby w najmniejszym stopniu, determinuje decyzję pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę. Tym samym rada gminy jest uprawniona do oceny zasadności podstaw rozwiązania z radnym stosunku pracy tylko w takim zakresie, w jakim jest konieczny do wykazania, że podane przez pracodawcę przyczyny są pozorne, zaś rzeczywistymi przyczynami są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
W niniejszej sprawie nie budzi zaś wątpliwości, że przyczyny rozwiązania z T. K. stosunku pracy nie miały żadnego związku ze sprawowaniem przez niego mandatu radnego. Takie stwierdzenie zresztą wynika wprost z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, gdzie wskazano "Należy zaznaczyć, że przyczyna ewentualnego wypowiedzenia stosunku pracy wskazana we wniosku Marszałka Województwa z dnia 9 maja br. nie jest związana z wykonywaniem przez radnego mandatu radnego Rady Miasta. (...)".
Z pisma Marszałka W. L. z 5 maja 2023 r. wynika, że jako przyczynę odwołania ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wskazano utratę zaufania Zarządu W. L. do T. K.. W piśmie podane zostały szczegółowe dane dotyczące wyników kontroli. Wskazano m.in. na nieprawidłowości w zakresie spraw organizacyjnych, w tym związane z długotrwałą absencją Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego (179 dni roboczych w okresie objętym kontrolą), w zakresie gospodarki finansowej (błędne wystawienie trzech faktur za transport sanitarny "daleki", czy też ustalenia cennika za usługi warsztatowe naprawy samochodów w stacji obsługi [...] w C. i cen myjni samochodowej świadczonych komercyjnie prze Stację). Wskazano na skonkretyzowane uchybienia w zakresie prawidłowości stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych, czy też w zakresie realizacji zadań statutowych. Ponadto wskazano, że w ocenie organu powołującego dyrektora, T. K. pełniąc funkcję Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ, zarówno w poprzednim jak i bieżącym roku, nie przestrzegał obowiązujących go procedur, wyjaśniając na czym powyższe uchybienia polegały.
Rada, podejmując zaskarżoną uchwałę w jej uzasadnieniu przytoczyła wprawdzie stanowisko radnego zawarte w piśmie z dnia 23 maja 2023 r., wyrażone w odpowiedzi na powyższe pismo Marszałka, jednak w żaden sposób nie wykazała, by zachodziły podstawy do udzielenia radnemu szczególnej ochrony, wynikającej z art. 25 ust. 2 u.s.g. Z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, a także z przebiegu posiedzenia rady, na którym zaskarżona uchwała została podjęta (materiał video z LXXVIII Sesji Rady Miasta w dniu 30 czerwca 2023 r. powszechnie dostępny na stronie internetowej [...]), nie wynika, by Rada oceniła przyczyny odwołania dyrektora, podane w piśmie Marszałka W. L., jako pozorne, a jako rzeczywistą przyczynę wskazała okoliczności dotyczące wykonywania przez dyrektora mandatu radnego. Samo zaś odwołanie się w uzasadnieniu uchwały do treści pisma radnego bez analizy okoliczności podanych przez pracodawcę nie świadczy jeszcze o pozorności przyczyn w nich wskazanych. Wręcz przeciwnie, stanowisko Rady, jak już ponoszono, wyraźnie wskazuje na brak jakiegokolwiek związku odwołania z wykonywaniem mandatu radnego. Także z dołączonej do skargi uchwały Rady Społecznej Stacji Ratownictwa Medycznego w C. – SPZOZ z dnia 30 maja 2023 r. wynika, że Rada ta pozytywnie zaopiniowała wniosek Marszałka o odwołanie radnego T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ.
W tym miejscu dodać należy, że sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a postanowił dopuścić dowód z dokumentów dołączonych do skargi, z uwagi na ich brak w aktach sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę i ich znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego aktu. Natomiast pismo radnego z dnia 23 maja 2023 r. znajduje się w aktach sprawy przekazanych przez organ, dlatego też pełnomocnik organu na rozprawie cofnął wniosek o przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu.
Należy ponownie podkreślić, że uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. Celem art. 25 ust. 2 u.s.g. nie jest zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje. Rada nie posiada bowiem uprawnień do tego, aby oceniać konieczność czy zasadność ruchów personalnych podejmowanych przez pracodawcę. To przed sądem pracy radny, jak każdy inny pracownik, będzie mógł wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. To nie rolą rady jest rozstrzyganie sporów z zakresu prawa pracy i ocena okoliczności uzasadniających rozwiązanie stosunku pracy, gdyż oznaczałoby to wkraczanie w kompetencje sądu pracy. Do kompetencji rady należy jedynie ocena, czy przyczyny rozwiązania z radnym stosunku pracy nie są jednak związane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4632/21, z 26 września 2018 r., sygn. II OSK 2196/17, z 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 211/16, CBOSA).
W świetle przedstawionych okoliczności odmowa wyrażenia przez Radę Miasta zgody na odwołanie T. K. ze stanowiska Dyrektora Stacji Ratownictwa Medycznego w C. SPZOZ była sprzeczna z art. 25 ust. 2 u.s.g. Skarga jest zatem uzasadniona.
Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały.
Tym samym należało zaskarżoną uchwałę wyeliminować z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a.
Organ weźmie pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko prawne pamiętając, że odmowa wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy musi być podporządkowana ochronie wartości, które są istotne i chronione przez porządek prawny. Art. 25 ust. 2 u.s.g. nie ma na celu zapewnienie radnemu nieusuwalności z pracy jaką wykonuje i uchwała rady o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie rozstrzyga o tym, że radny ma być zwolniony, a jedynie usuwa przeszkodę rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę.
O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (480 zł), sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).