III SA/LU 46/22

III SA/Lu 46/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-05-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II GSK 1434/22 - Wyrok NSA z 2023-02-07
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 955
art. 22 ust. 1, 3; art. 23 ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.
Dz.U. 2006 nr 208 poz 1537
art. 4 ust. 1 i 2; art. 6 ust. 2
Ustawa z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na czynność Komendanta Policji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za zdeponowaną broń I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Komendanta Policji na rzecz S. M. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 4 sierpnia 2008 r. L. Komendant Wojewódzki Policji cofnął S. M. wydane w dniu 14 września 1998 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Z. pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji w dniu 15 października 2008 r. S. M. złożył skargę na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji, która prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2571/08 została oddalona.
W dniu 12 stycznia 2009 r. S. M. (dalej: "skarżący", "strona"), na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm., obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 955 ze zm.), przekazał do depozytu Wydziału Postępowań Administracyjnych Komendy Policji broń bojową typu Rewolwer [...].
Pismem z dnia 9 lipca 2009 r. skarżący został poinformowany przez Kierownika Sekcji pozwoleń na broń Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w L., że zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycie Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie (Dz.U. z 2004 r., Nr 152, poz. 1609), dalej: "rozporządzenie MSAWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni", za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1 % (tj. 2,42 zł) opłaty za wydanie pozwolenia na broń za każdą dobę przechowywania, i że opłata będzie naliczana od 13 stycznia 2010 r.
Następnie pismem z dnia 15 marca 2011 r. skarżący został poinformowany o naliczeniu opłaty za zdeponowaną broń za okres od dnia 13 stycznia 2010 r. do dnia 15 marca 2011 r. w kwocie [...]zł. Skarżący w dniu 13 kwietnia 2011 r. dokonał opłaty za zdeponowaną broń.
Kolejnym pismem z dnia 8 maja 2013 r. L. Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "organ"), na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o likwidacji niepodjętych depozytów (Dz.U. z 2006 r., Nr 208, poz. 1537 ze zm.) wezwał skarżącego do zbycia depozytu lub zadysponowania bronią w inny sposób określony przepisami prawa. Jednocześnie organ poinformował, że zgodnie z art. 4 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia uprawnionemu wezwania do odbioru. L. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił również, że zgodnie z art. 2 pkt 3 tej ustawy likwidacją niepodjętego depozytu jest przejście praw do tego depozytu na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący został poinformowany, że w przypadku nie zadysponowania przedmiotowym depozytem, organ Policji, po upływie 3 lat od dnia otrzymania niniejszego wezwania, złoży wniosek do sądu o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu. Organ poinformował też skarżącego, iż zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o broni i amunicji ma on prawo złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji bez żadnych kosztów lub złożenia pisemnego oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa. Organ poinformował również, że na dzień 8 maja 2013 r. opłata za zdeponowana broń wynosi [...] zł. Przedmiotowe pismo zostało odebrane przez skarżącego w dniu 14 maja 2013 r.
W dniu 22 grudnia 2021 r. zostało skarżącemu doręczone kolejne pismo organu z dnia 13 grudnia 2021 r., w którym organ poinformował skarżącego, że w związku z przedawnieniem opłaty depozytowej opłata jest naliczana od dnia 31 grudnia 2015 r. Organ dokonał wyliczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie na dzień 31 grudnia 2020 r., z odwołaniem do regulacji art. 68 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych, w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875). W konkluzji organ wyliczył wysokość opłaty na dzień 31 grudnia 2020 r. w kwocie 4244,68 zł. Wyjaśnił, że opłata obejmuje depozyt płatny od dnia 31 grudnia 2015 r. do dnia 13 marca 2020 r. oraz od dnia 25 maja 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r. – łącznie 1754 dni x 2,42 zł.
W dniu 5 stycznia 2022 r. skarżący złożył skargę na "decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13.12.2021 r." Wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Skarżący wyjaśnił, że dokonał złożenia broni do depozytu i od momentu jej złożenia regularnie i na czas pokrywał wszystkie koszty związane ze zdeponowaniem. Ponadto przy każdym wezwaniu do dokonania opłaty za depozyt pojawiała się informacja o możliwości zezłomowania broni. Wyjaśnił, że w kolejnych latach nie dostawał żadnej informacji o płatności za depozyt, w związku z czym uznał, że broń została zezłomowana. Skarżący odwołał się do art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji oraz art. 8 i art. i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "k.p.a.". Skarżący podniósł, że naliczenie opłaty za depozyt z góry za 6 lat zamiast jak dotychczas co roku jest wysoce niesprawiedliwe. Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie procesowym z dnia 11 marca 2022 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Na wstępie wskazać należy, że na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrolą sądu administracyjnego objęte zostały te prawne formy działania administracji publicznej, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia. Działania te podejmowane są w sprawach indywidualnych w tym znaczeniu, że ich przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Muszą przy tym dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Oznacza to, że musi istnieć związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która go dotyczy.
W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżone pismo Komendanta Policji należy zakwalifikować jako czynność, o której mowa w tym przepisie.
Obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni i amunicji bez wątpienia ma charakter publicznoprawny. Powstanie tego obowiązku jest konsekwencją obowiązku złożenia broni do depozytu Policji przez osoby, które nie mają wymaganych prawem uprawnień do posiadania broni lub utraciły te uprawnienia, w związku z brakiem pozwolenia na broń będącym aktem administracyjnym, stanowiącym formę reglamentacji dostępu do broni i faktycznego nią władania. Jego podstawę stanowi stosunek administracyjny, który charakteryzuje się tym, że jedną z jego stron jest organ administracji publicznej, uprawniony na podstawie przepisów prawa do podjęcia aktu lub czynności dotyczących uprawnień i obowiązków regulowanych przez przepisy prawa administracyjnego. W takim przypadku stosunek prawny nawiązuje się pomiędzy organem przyjmującym broń do depozytu, a deponującym. Wyłączona przy tym jest swoboda stron w uregulowaniu tego stosunku, a powstające w jego zakresie obowiązki i uprawnienia reguluje ustawa. Obowiązek ponoszenia takich opłat wynika wprost z ustawy o broni i amunicji i nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Obliczenie tej opłaty przez organ jest więc czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a rola organu w ustaleniu wysokości takiej opłaty sprowadza się do ustalenia liczby dni, przez które broń była przechowywana w depozycie i pomnożeniu jej przez stawkę dzienną opłaty. Organ dokonuje więc czynności czysto technicznej (rachunkowej), która jednak powoduje ustalenie zakresu obowiązku poniesienia kosztów przechowywania broni w depozycie przez podmioty wskazane w art. 23 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji. Wezwanie przez organ podmiotu, na który mocą ustawy nałożony jest obowiązek uiszczenia kosztów depozytu stanowi zatem czynność, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego, o czym skarżący został prawidłowo pouczony przez organ w zaskarżonym piśmie z dnia 13 grudnia 2021 r. (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 482/19 i wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 198/20 ze wskazanym tam orzecznictwem - orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Jak wynika z protokołu przyjęcia broni i amunicji do depozytu z dnia 12 stycznia 2009 r. (k. 84 akt admin.) podstawę założenia przez skarżącego broni do depozytu stanowił art. 22 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
Zgodnie z art. 22 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu mającym wówczas zastosowanie osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni lub której unieważniono kartę rejestracyjną broni pneumatycznej, jest obowiązana niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni. Art. 22 ust. 3 stanowi z kolei, że jeżeli broń nie zostanie zbyta w terminie 30 dni, należy ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji.
Wymóg uiszczenia opłaty za zdeponowanie broni wynika z art. 23 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, określającego podmioty na które ustawodawca nałożył obowiązek ponoszenia kosztów związanych z deponowaniem broni.
Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej czynności, koszty związane z deponowaniem broni i amunicji ponosi:
1) Policja lub Żandarmeria Wojskowa - w przypadku przejęcia jej do depozytu, w trybie określonym w art. 19 ust. 1, 1a oraz ust. 3 lub art. 36 ust. 3, oraz przekazania do depozytu przez znalazcę;
2) osoba, która utraciła prawo do jej posiadania, deponująca ją w trybie określonym w art. 22 ust. 3;
3) osoba deponująca, która weszła w jej posiadanie po osobie zmarłej;
4) osoba deponująca ją w trybie, o którym mowa w art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 5, art. 43 ust. 5 oraz w art. 54.
Stosownie do art. 23 ust. 2 ustawy o broni i amunicji osoba składająca broń do depozytu może:
1) wyrazić zgodę na jej zniszczenie - do protokołu przyjęcia broni oraz amunicji;
2) złożyć pisemny wniosek o zniszczenie broni oraz amunicji;
3) złożyć pisemne oświadczenie woli o przeniesieniu własności broni oraz amunicji na rzecz Skarbu Państwa.
W przypadku, o którym mowa w ust. 2, opłaty związane z deponowaniem broni i amunicji są pobierane po upływie roku od dnia ich złożenia do depozytu (art. 23 ust. 3 ustawy o broni i amunicji.
Ja wynika z powyższych przepisów ustawa ściśle określa krąg podmiotów, które mogą być obciążone kosztami związanymi z deponowaniem broni i amunicji, jak również moment powstania obowiązku ponoszenia tych kosztów.
W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornym jest, że skarżący utracił pozwolenie na broń palną bojową decyzją L. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 sierpnia 2008 r. Skarżący jest podmiotem obowiązanym do wnoszenia opłaty, o jakim mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji.
W ocenie organu, jak wynika z pisma z dnia 13 grudnia 2021 r., skarżący jako osoba, która utraciła prawo do posiadania broni zobowiązany jest do zapłaty opłaty za przechowywanie broni w depozycie naliczonej za okres od 31 grudnia 2015 r. (z uwagi na przedawnienie wcześniejszych należności) do 13 marca 2020 r. i od 25 maja 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., mając na uwadze regulacje ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych, w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2. Komendant Wojewódzki Policji dokonał obliczenia opłaty na dzień 31 grudnia 2020 r. w wysokości 4244,68 zł.
Wysokość opłaty określona została w rozporządzeniu MSWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni, które ma w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie, gdyż powołane przez organ w ww. piśmie z dnia 13 grudnia 2021 r. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 marca 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania broni i amunicji w depozycie Policji lub organu celnego (Dz.U. Nr 17, poz. 223), utraciło moc z dniem 12 kwietnia 2003 r. Wskazać jednak należy, że § 7 tego rozporządzenia, do którego odwołał się organ jest zasadniczo tożsamy w treści z § 11 rozporządzenia MSWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni.
Stosownie do przepisów § 11 rozporządzenia MSWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni za przechowywanie broni oraz amunicji w depozycie jest pobierana opłata w wysokości 1% opłaty za wydanie pozwolenia na broń osobie fizycznej za każdą dobę przechowywania (ust. 1). Opłata określona w ust. 1 jest pobierana od każdej sztuki broni lub broni wraz z amunicją przyjętej do depozytu na podstawie protokołu, o którym mowa w § 2 (ust. 2). Stosownie do § 12 ww. rozporządzenia opłatę, o której mowa w § 11, wpłaca się do kasy lub na rachunek bankowy jednostki deponującej, najpóźniej w dniu odbioru broni i amunicji z depozytu.
Zgodnie z kolei z regulacjami ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów - jej art. 4 ust. 1 i 2 - likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania do odbioru uprawnionemu lub wezwania, o którym mowa w art. 6 ust. 5 (przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zatasowania). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów przechowujący depozyt jest obowiązany wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie, o którym mowa w art. 4 ust. 2, oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia. Wezwanie do odbioru depozytu powinno nastąpić niezwłocznie po jego złożeniu lub uzyskaniu wiadomości o wystąpieniu okoliczności, która umożliwia odebranie tego depozytu (art. 6 ust. 2).
W myśl art. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów z chwilą likwidacji niepodjętego depozytu na Skarb Państwa przechodzą wszelkie korzyści i ciężary, jakie przyniósł od dnia, w którym znalazł się w dyspozycji przechowującego depozyt (ust. 1). Likwidacja niepodjętego depozytu nie uchyla skutków prawnych wynikających ze złożenia przedmiotu świadczenia do depozytu, określonych w odrębnych przepisach.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy likwidację niepodjętego depozytu stwierdza sąd na wniosek przechowującego depozyt. Jeżeli przechowującym depozyt jest sąd, likwidację niepodjętego depozytu sąd stwierdza z urzędu (ust. 2). Bez wątpienia orzeczenie sądu ma charakter deklaratoryjny, jako że likwidacja niepodjętego depozytu, jak wyżej wskazano, następuje z mocy prawa.
W ocenie sądu, w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego, okres za który powinna być naliczona opłata za depozyt został przez organ ustalony nieprawidłowo.
Nie budzi wątpliwości, że w przypadku zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji organ administracji uprawniony jest do podjęcia działań, mających na celu pobranie opłat związanych z deponowaniem broni.
W świetle też ugruntowanego orzecznictwa (zob. np. wyroki w sprawach sygn. akt: II OSK 2744/19, II OSK 346/20 i II OSK 1925/18, CBOSA) opłaty za przechowywanie broni w depozycie, o których stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy o broni i amunicji, należy zaliczyć do niepodatkowych należności budżetowych. Opłaty tego rodzaju są dochodami pobieranymi przez państwowe jednostki budżetowe (art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych – obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 305), na podstawie wskazanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (na dzień podjęcia zaskarżonej czynności Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm.). W ustawie o broni i amunicji brak jest terminu przedawnienia powyższego roszczenia, niemniej jednak mając na względzie regulacje art. 67 ustawy o finansach publicznych do przedawnienia takich opłat należy stosować (odpowiednio) przepisy art. 70 tej ustawy. W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej (dalej: "O.p.") zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 2744/19, CBOSA – skoro zgodnie z § 11 ust. 1 i § 12 rozporządzenia MSWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni, opłata jest pobierana za każdą dobę przechowywania broni w depozycie i w całości najpóźniej powinna być uiszczona w dniu odbioru broni z depozytu, to stosownie do art. 70 § 1 O.p. od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił odbiór broni i amunicji rozpoczyna bieg pięcioletni termin przedawnienia. W sytuacji jednak gdy osoba deponująca broń nie odbiera jej z depozytu, przechowujący depozyt, stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, zobowiązany jest wezwać uprawnionego do odbioru depozytu w terminie określonym w art. 4 ust. 2 wymienionej ustawy (trzech lat) oraz pouczyć go o skutkach jego niepodjęcia. W myśl art. 4 ust 1 omawianej ustawy nieodebranie depozytu we wskazanym wyżej terminie skutkuje likwidacją depozytu z mocy prawa, co oznacza, że prawa do depozytu przechodzą na rzecz Skarbu Państwa. Skoro do chwili likwidacji depozytu z mocy prawa, deponujący może ją odebrać, to z chwilą likwidacji depozytu termin przedawnienia określony w art. 70 § 1 O.p. rozpoczyna swój bieg od końca roku, w którym nastąpiła jego likwidacja. Jest to początkowy termin biegu terminu przedawnienia.
W okolicznościach niniejszej sprawy pismo z dnia 13 grudnia 2021 r. informujące skarżącego o naliczeniu opłaty od dnia 31 grudnia 2015 r. zostało skarżącemu doręczone w dniu 22 grudnia 2021 r. a zatem co do zasady przed upływem terminu przedawnienia takich należności. Jednakże, co istotne dla niniejszej sprawy i wyniku kontroli legalności podjętej przez organ czynności, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 2744/19 nieodebranie depozytu we wskazanym terminie skutkuje likwidacją depozytu z mocy prawa, co oznacza, że prawa do depozytu przechodzą na rzecz Skarbu Państwa, a więc deponujący traci prawo do dysponowania przedmiotem depozytu.
Z akt sprawy wynika natomiast, że pismem z dnia 8 maja 2013 r. skarżący został wezwany na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów do zbycia depozytu lub zadysponowania bronią w inny prawnie określony sposób i pouczony, że zgodnie z art. 4 tej ustawy likwidacja niepodjętego depozytu z mocy prawa następuje w razie niepodjęcia depozytu przez uprawnionego, mimo upływu terminu do odbioru depozytu. Organ pouczył skarżącego, że termin do odbioru depozytu wynosi 3 lata od dnia doręczenia wezwania uprawnionemu. Przedmiotowe wezwanie, jak wynika z akt, skarżący odebrał w dniu 14 maja 2013 r. Skarżący nie zareagował na przedmiotowe wezwanie. Depozyt nie został odebrany (zbyty) w terminie 3 lat. Wobec powyższego, stosownie do art. 4 ust. 1 ww. ustawy w maju 2016 r. nastąpiła z mocy prawa likwidacja niepodjętego depozytu. Zatem to upływ trzyletniego terminu odbioru broni (od 14 maja 2013 r.) skutkował przejściem prawa jej własności na rzecz Skarbu Państwa i po dniu 14 maja 2016 r. nie mogły być naliczane dalsze opłaty. Jest to końcowa data naliczania opłat. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie sygn. akt II OSK 2744/19 wyjaśnił bowiem, że "Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której przechowujący depozyt mimo prawidłowego wezwania do odbioru depozytu i jego likwidacji z mocy prawa, podejmuje z kilkuletnim opóźnieniem działania zmierzające do potwierdzenia zaistniałego stanu prawnego i za ten okres żąda uiszczenia opłat zwłaszcza, że od dnia likwidacji depozytu deponujący utracił prawo własności zdeponowanych przedmiotów."
Tym samym, w okolicznościach niniejszej sprawy organ w sposób nieuprawniony naliczył opłatę za zdeponowaną broń po dniu 14 maja 2016 r. Swoim działaniem organ naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 4 i art. 5 ustawy o likwidacji niepodjętych depozytów, jak i § 11 rozporządzenia MSWiA z 2004 r. w sprawie deponowania broni.
Naruszenie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., o czym orzeczono jak w pkt I wyroku.
Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną powyżej ocenę prawną i ustalając wysokość należnej opłaty za przechowanie broni w depozycie oceni, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do obciążenia nią skarżącego, przy obowiązku organu zastosowania instytucji przedawnienia.
Zwrot kosztów obejmujących wpis od skargi uzasadnia art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt II wyroku.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wniosek o skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.