III SA/Lu 452/23

III SA/Lu 452/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Jerzy Drwal /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Żołnierze zawodowi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2305
art. 138
Ustawa z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 536
art. 17a ust. 4
Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A.S.G. na decyzję Dowódcy [...] w D. z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r., Dowódca [...] w Dęblinie (dalej organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania A. S.- G. (dalej też jako skarżąca), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojskowego [...] w Z. (dalej organ I instancji) z dnia 17 kwietnia 2023 r. odmawiającą skarżącej przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że mł. chor. A. S. zajmująca stanowisko służbowe Kierownik [...] w Z., rozpoczęła pełnienie zawodowej służby wojskowej od dnia 10 października 2022 r. Skarżąca do służby wojskowej została powołana rozkazem personalnym nr [...] Dowódcy Generalnego [...] z dnia 16 września 2022 r.
W dniu 4 kwietnia 2023 r. skarżąca złożyła do organu I instancji wniosek o przyznanie dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 9%. Skarżąca wskazała, że posiada staż zawodowy w policji od dnia 20 sierpnia 2013 r. do 9 października 2022 r. oraz staż zawodowy służby w wojsku od 10 października 2022 r.
Decyzją z dnia 17 kwietnia 2023 r. organ I instancji odmówił skarżącej przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 9% najniższego uposażenia zasadniczego. Organ I instancji wyjaśnił, że w świetle regulacji art. 138 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 ze zm.), dalej też jako ustawa, w sytuacji powołania do służby wojskowej "byłego funkcjonariusza" jak miało to miejsce w rozpatrywanym przypadku, brak jest możliwości doliczenia czasu służby w innej formacji do czasu służby wojskowej, a tym samym uwzględnienia tego czasu przy przyznawaniu uprawnienia do dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Skarżąca złożyła odwołanie od przedmiotowej decyzji, w którym wskazała, że przed powołaniem do zawodowej służby wojskowej była funkcjonariuszem policji i na dzień składania przez nią wniosku o powołanie do zawodowej służby wojskowej obowiązywał przepis art. 17a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 536 ze zm.) zgodnie z którym okresy służby w formacjach, o których mowa w ust. 1 (w tym w policji) zalicza się do okresów, od których są uzależnione uprawnienia wymienione w art. 62 ust. 4 i art. 80 ust. 1 pkt 3 - czyli także do dodatku za długoletnią służbę wojskową. O treści tych przepisów została pouczona. Powołanie do zawodowej służby wojskowej nastąpiło na podstawie art. 138 nowej, obowiązującej od 23 kwietnia 2022 r. ustawy o obronie Ojczyzny, pomimo, że procedurę powołania skarżąca rozpoczęła 21 marca 2022 r. W jej ocenie w sprawie powinien znaleźć zatem zastosowanie art. 819 ustawy o obronie Ojczyny, zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie wyżej wymienionej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej.
Organ II instancji nie uwzględnił argumentów podniesionych w odwołaniu i decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że faktem jest, iż zgodnie z przepisami nieobowiązującej już ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych okres służby w policji zaliczał się do okresów uprawniających m.in. do dodatku za długoletnią służbę wojskową. Jednakże analogicznego zapisu ustawodawca nie wprowadził do obowiązującej obecnie ustawy o obronie Ojczyzny oraz do aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie.
Organ odwoławczy dodał, że poza kognicją organu II instancji leży możliwość badania prawidłowości powołania skarżącej do zawodowej służby wojskowej, tym bardziej, że rozkaz personalny nr [...] Dowódcy Generalnego [...] z dnia 16 września 2022 r. nie został zaskarżony.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie A. S. zaskarżyła decyzję organu II instancji w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, gdy okoliczności faktyczne i prawne wskazują, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej, a w konsekwencji niezastosowanie w sprawie art. 17a ust. 1-5 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i odmówienie skarżącej prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową w wysokości 9 % najniższego uposażenia zasadniczego;
2. przepisów postępowania tj.:
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023, poz. 775, ze zm.), dalej k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich czynności w sprawie, a także niezebranie w sposób wyczerpujący oraz nierozpatrzenie wszystkich dowodów w sprawie, jak i również brak właściwej oceny materiału dowodowego, w tym wniosku skarżącej o powołanie do zawodowej służby wojskowej z dnia 22 marca 2022 r., to jest w czasie obowiązywania ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i pouczenia skarżącej przez organ o obowiązujących w tym zakresie przepisach, a wskazana ustawa, co najważniejsze, obowiązywała w czasie rozpoczęcia postępowania procedury przejścia skarżącej z Policji do zawodowej służby wojskowej z zachowaniem uprawnień i świadczeń w niej wskazanych, a także w braku analizy rozkazu personalnego nr [...] z dnia 16 września 2022 r., w zakresie powołania do zawodowej służby wojskowej, gdzie w treści podstaw prawnych wskazany został art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny, który w tej sprawie powinien być zastosowany;
- art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak odrębnego, niezależnego przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego i przyjęcie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji za własne;
- art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez fakt, że organ w uzasadnieniu decyzji nie wyjawił na czym oparł swe rozważania, które dowody uznał za udowodnione, a które nie, i na których się oparł wydając zaskarżoną decyzję, oraz że w ogóle nie odniósł się do zarzutu strony w przedmiocie niezastosowania w sprawie przepisu art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny;
- art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z materiałami postępowania przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a także uniemożliwienie skarżącej składanie nowych dowodów, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zwrot kosztów postępowania.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podtrzymała argumentację odwołania.
W jej ocenie działanie organu jest pozaprawne i krzywdzące.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że obowiązkiem organów administracji jest działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, ze zm.) – dalej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W tym już miejscu podkreślić należy, że rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2023 r., I OSK 2728/19, Lex nr 3504869).
Granice niniejszej sprawy wyznaczyło rozstrzygnięcie organu w zakresie wniosku skarżącej z dnia 4 kwietnia 2023 r. o przyznanie dodatku za długoletnia służbę wojskową. Bez wątpienia więc postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte już w czasie obowiązywania ustawy o obronie Ojczyzny, która weszła w życie od dnia 23 kwietnia 2022 r. Tym samym wbrew zarzutom skargi nie mógł mieć w sprawie zastosowania art. 819 tej ustawy, zgodnie z którym w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Dlatego też zarzut naruszenia tego przepis uznać należy za chybiony.
Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu II instancji, że poza granicami tej sprawy leży badanie zgodności z prawem prawomocnego rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Generalnego [...] z dnia 16 września 2022 r. Okoliczności tej nie zmienia fakt, do czego szczególną uwagę przywiązuje skarżąca, iż w rozkazie tym odwołano się do art. 819 ustawy o obronie Ojczyzny. Z przedmiotowego rozkazu bezspornie bowiem wynika, i nie jest to przez skarżącą kwestionowane, że skarżąca została powołana do zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny. Powołanie nastąpiło z dniem 10 października 2022 r. W uzasadnieniu przedmiotowego aktu przytoczono wprawdzie art. 819 tej ustawy ale ze wskazaniem, że w związku z tym, iż przedmiotowa ustawa nie przewiduje powołania do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała lub jako służba kontraktowa, to zgodnie z obowiązującym przepisami należało skarżącą powołać do zawodowej służby wojskowej na czas nieokreślony.
Mając zatem na względzie podstawę powołania skarżącej do zawodowej służby wojskowej podzielić też należy stanowisko organów, że w jej przypadku, w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, brak było podstawy do zaliczenia skarżącej okresu służby w policji do stażu służby w wojsku i przyznania skarżącej dodatku za długoletnia służbę wojskową.
Zgodnie z art. 439 ust. 1 pkt 3 ustawy o obronie ojczyzny żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek za długoletnia służbę wojskową.
Zgodnie z kolei z § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 stycznia 2023 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 149 ze zm.), żołnierzowi zawodowemu przyznaje się dodatek za długoletnią służbę wojskową o charakterze stałym w wysokości: po trzech latach służby wojskowej - 3% (pkt 1), po sześciu latach służby wojskowej - 6% (pkt 2), po dziewięciu latach służby wojskowej - 9% (pkt 3).
Stanowiący materialnoprawną podstawę powołania skarżącej do zawodowej służby wojskowej art. 138 na dzień powołania skarżącej, złożenia wniosku o dodatek i orzekania przez ograny stanowił, że osoba posiadająca stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, powołana na jej wniosek albo za jej zgodą do zawodowej lub terytorialnej służby wojskowej otrzymuje stopień równorzędny ze stopniem posiadanym w danej służbie, zgodnie z art. 140.
Przepis ten został istotnie znowelizowany z dniem 29 września 2023 r., na podstawie art. 10 ustawy z dnia 17 sierpnia 2023 r. o zmianie ustawy o Agencji Mienia Wojskowego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1872), dalej ustawa zmieniająca, i w obecnym brzmieniu umożliwia on już zaliczenie okresu pełnienia służby w innych formacjach, w tym w policji do okresów służby wojskowej, od których uzależniona jest m.in. wysokość dodatku za długoletnia służbę wojskową. Jednakże nie można zapominać, że sąd dokonuje kontroli zgodności z prawem decyzji organu na dzień jej wydania, a zaskarżona decyzja została wydana w dniu 20 czerwca 2023 r., a więc wtedy, gdy zastosowanie znajdował art. 138 w brzmieniu sprzed nowelizacji.
W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nowelizacja powyższego przepisu, o czym będzie jeszcze mowa poniżej, stanowi tylko potwierdzenie, że przed dniem 29 września 2023 r. nie było podstawy normatywnej do zaliczenia stażu w policji do stażu służby w wojsku, przy obliczaniu wysokości dodatku za długoletnią służbę, osobom powołanym na podstawie art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny, tak jak skarżąca.
Słusznie zwróciły uwagę organy, że w ustawie o obronie Ojczyzny ustawodawca wyraźnie rozróżnił dwa stany prawe. W przypadku przeniesienia ze służby w innej formacji, w tym w policji do dalszego pełnienia służby w ramach zawodowej służby wojskowej znajduje zastosowanie art. 137 ustawy o obronie Ojczyny, w świetle którego (w brzmieniu na dzień wydania przez organ zaskarżonej decyzji) przeniesienie to odbywało się z zachowaniem ciągłości służby (art. 137 ust. 2) oraz uprawniało do otrzymania stopnia równorzędnego z posiadanym stopniem w odpowiedniej służbie (art. 137 ust. 4). Natomiast w przypadku powołania do zawodowej służby wojskowej osoby posiadającej m.in. stopień policyjny, zastosowanie znajdzie art. 138 przedmiotowej ustawy, który w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie dawał takiej osobie, jak wynika z jego brzmienia, jedyne uprawnienie do otrzymania stopnia równorzędnego ze stopniem posiadanym w danej służbie.
To, że tylko w sytuacji, o której mowa w art. 137 można mówić o zaliczeniu służby w innych formacjach i zachowaniu ciągłości służby potwierdza także treść art. 815 ustawy o obronie Ojczyzny, zgodnie z którym przepis art. 137 ust. 2, w zakresie ciągłości służby, stosuje się odpowiednio do osób, które pełniły służbę w formacjach, o których mowa w tym przepisie, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej.
W ocenie sądu, brzmienie art. 138 ustawy o obronie Ojczyny jest jednoznaczne.
Zawsze punktem wyjścia wszelkich działań interpretacyjnych jest wykładnia językowa, która powinna rozpoczynać proces wykładni zmierzającej do odkodowania z przepisów normy prawnej. Dopiero, gdy rezultat językowy burzy założenie o racjonalności ustawodawcy, to należy rozważyć zastosowanie wykładni rozszerzającej albo zwężające, funkcjonalnej, czy systemowej.
Z art. 2 pkt 40 ustawy o obronie Ojczyzny wynika, że przez żołnierza zawodowego rozumie się żołnierza pełniącego zawodową służbę wojskową, bez odesłania do pełnienia służby w innych formacjach. Żołnierze zawodowi stanowią kadrę zawodową i tworzą trzy korpusy: korpus oficerów, korpus podoficerów oraz korpus szeregowych. Korpusy osobowe dzielą się na grupy osobowe, w których występuje podział na specjalności wojskowe (art. 134 ustawy obronie Ojczyzny).
Zatem co do zasady uznać należy, że do "zawodowej służby wojskowej" nie wlicza się służby w innych formacjach, chyba że ustawodawca wyraźnie o tym stanowi, co nie ma miejsca, jak wynika z powyższego, w przypadku art. 138 powołanej ustawy.
To, że przepis art. 138 należało wykładać w sposób zaprezentowany przez organ potwierdza wspomniana już nowelizacja omawianej ustawy.
Zgodnie z art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny w brzmieniu od 29 września 2023 r. osoba posiadająca stopień policyjny, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, Straży Marszałkowskiej, Służby Celno-Skarbowej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego lub Służby Kontrwywiadu Wojskowego, powołana na jej wniosek albo za jej zgodą do zawodowej służby wojskowej lub terytorialnej służby wojskowej, otrzymuje, z dniem jej stawienia się do pełnienia czynnej służby wojskowej, stopień wojskowy równorzędny z posiadanym stopniem w danej służbie zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 139. W przypadku oficerów stopień wojskowy nadaje tej osobie Minister Obrony Narodowej, a w pozostałych przypadkach - organ właściwy do powołania do zawodowej służby wojskowej (ust. 1).
Okres pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których jest uzależnione nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych określonych w niniejszej ustawie, z wyłączeniem należności, o których mowa w art. 458 i art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał te należności w poprzednio pełnionej służbie (ust. 2).
Co istotne, jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy zmieniającej (Druk IX.3409), proponowane zmiany miały na celu, aby okres pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza wliczał się do pełnienia czynnej służby wojskowej, od którego uzależnione jest nabycie prawa lub wysokość należności pieniężnych, z wyłączeniem odprawy, o której mowa w art. 458, oraz świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 459 pkt 1, w przypadku gdy funkcjonariusz otrzymał już te należności w poprzedniej służbie. Jak wskazano zaproponowane rozwiązanie pozwoli, aby osoby będące funkcjonariuszami, które po zakończeniu tej służby w formacjach, o których mowa w tym przepisie, mogły zaliczyć ten okres służby w innej formacji do okresu służby wojskowej.
W świetle powyższego nie może zatem budzić wątpliwości, że przed wskazaną zmianą uwzględnianie stażu w innej służbie przy wyliczaniu wysokości omawianego dodatku nie było możliwe.
Przedmiotową nowelizacją dokonano również zmiany ust. 2 art.137 tej ustawy o obronie Ojczyzny, który w obecnym brzmieniu stanowi, że przeniesienie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się za zgodą Ministra Obrony Narodowej oraz ministra nadzorującego daną służbę, w trybie powołania do zawodowej służby wojskowej, z zachowaniem ciągłości służby. Okresy pełnienia służby w służbach, o których mowa w ust. 1, zalicza się do okresów służby wojskowej, od których są uzależnione uprawnienia przewidziane w niniejszej ustawie. W uzasadnieniu projektu wskazano, że w tym przypadku chodzi o doprecyzowanie przepisów w zakresie zaliczenia okresów służby w formacjach do okresów służby wojskowej, od których są uzależnione uprawnienia przewidziane w ustawie, co pozwoli na jednoznaczne określenie uprawnień dla tych osób.
Jak wskazuje się w orzecznictwie z punktu widzenia znaczenia zmian legislacyjnych dla procesu wykładni przyjmuje się w praktyce orzeczniczej rozróżnienie na zmiany doprecyzowujące (wyjaśniające) i prawotwórcze (normatywne). Pierwsze mają doprecyzowywać przepis uprzednio budzący wątpliwości, prowadząc do ich usunięcia. Konsekwencją jest uznanie, że mimo zmiany legislacyjnej, stan prawny nie uległ zmianie, jakkolwiek zmieniło się brzmienie przepisu. Zmiana prawotwórcza, przez zmianę brzmienia tekstu, prowadzi natomiast do zmiany stanu prawnego, wprowadzenia odmiennej regulacji względem dotychczasowej (zob. uchwała NSA w sprawie sygn. akt I OPS 2/22 i powołane tam stanowisko doktryny).
Jak wynika z charakteru wskazanych zmian bez wątpienia zmiana art. 138 miała charakter prawotwórczy. Tym samym trafna jest konstatacja organu, że skoro analogicznego zapisu, co do tego, iż okres służby w policji zaliczał się do okresów uprawniających m.in. do dodatku za długoletnią służbę wojskową, ustawodawca nie wprowadził do obowiązującego na dzień orzekania przez organ art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny, który stanowił materialnoprawną podstawę powołania skarżącej do zawodowej służby wojskowej, czy też do aktów wykonawczych wydanych na podstawie tej ustawy, to nie sposób uznać, iż skarżąca spełnia warunek do przyznania dodatku za długoletnią służbę wojskową.
Za nietrafne również uznać należy zarzuty skargi co do naruszenia przepisów postępowania.
W ocenie sądu organy wypełniły obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. i zgromadziły dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organy miały na uwadze wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, czemu dały wyraz w uzasadnieniu podjętych decyzji, prawidłowo oceniając materiał dowodowy sprawy i wyjaśniając przesłanki, na jakich oparły swoje stanowisko. Tym samym za nietrafne uznać też należy zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji na skutek złożonego odwołania ponownie przeanalizował stan prawny i faktyczny przedmiotowej sprawy odnosząc się przy tym do zarzutów odwołania. Organ odwoławczy wyraźnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że poza jego kognicją leży badanie prawidłowości powołania skarżącej do zawodowej służby wojskowej, tym bardziej, że sama skarżąca przedmiotowego rozkazu personalnego nie zaskarżyła. Dlatego też niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. W kwestii naruszenia art. 10 w zw. z art. 81 k.p.a, to wyjaśnić trzeba, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. To strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca tego nie uczyniła, ograniczając się do ogólnikowego w istocie twierdzenia o naruszeniu wskazanego przepisu.
Podsumowując, w świetle regulacji art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonych granicach, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności, uznać należy, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.
Na koniec dodać tylko wypada, że jak wskazano, w ocenie sądu, nie ma wątpliwości co do treści normy prawnej zawartej w art. 138 ustawy o obronie Ojczyzny w brzmieniu mającym w sprawie zastosowanie. Nawet jednak, gdyby jakiekolwiek wątpliwości w tym przedmiocie istniały, to, jak wynika z art. 7a § 2 pkt 2 k.p.a. zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony nie ma zastosowania w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.
Z tych wszystkich względów i działając na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz.1634 ze zm.), sąd zobowiązany był skargę oddalić.