III SA/LU 448/25

III SA/Lu 448/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w P. na czynność Starosty Puławskiego z dnia 2 lipca 2024 r. w przedmiocie wymiany zagranicznego prawa jazdy na polskie p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy w P. w piśmie z dnia 1 sierpnia 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność materialno-techniczną Starosty P. z dnia 2 lipca 2024 r. polegającą na wymianie prawa jazdy M. P. kategorii B, C nr [...] wydanego w dniu 14 grudnia 2023 r. na polskie prawo jazdy numer druku [...].
Prokurator wskazał, że organ dokonał czynności wymiany prawa jazdy w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istniała już ostateczna decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia 12 czerwca 2024 r. odmawiająca wymiany ukraińskiego prawa jazdy M. P. na polskie prawo jazdy.
W odpowiedzi na skargę Starosta wyjaśnił, że czynność wymiany prawa jazdy została dokonana zgodnie z obowiązującymi w dniu jej podjęcia przepisami.
Na rozprawie Prokurator wskazał, że skarga w niniejszej sprawie została złożona z uchybieniem terminu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.
Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę - art. 53 § 2 p.p.s.a.
W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie – art. 53 § 2a p.p.s.a.
Zgodnie natomiast z art. 53 § 3 p.p.s.a. w sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Jak stanowi art. 83 § 1 p.p.s.a., terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Zgodnie z art. 112 zd. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1965 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.) termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca.
Z powołanych wyżej przepisów wnika, że termin na wniesienie skargi dla prokuratora, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, wynosi sześć miesięcy od dnia podjęcia zaskarżonej czynności.
Zauważenia przy tym wymaga, że termin, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a., jest znacznie dłuższy od podstawowego trzydziestodniowego terminu z art. 53 § 1 p.p.s.a., co było świadomym działaniem racjonalnego ustawodawcy. Jednocześnie wyznaczając wskazany termin, ustawodawca w ten właśnie sposób ograniczył w czasie możliwość wzruszania podjętych przez organ czynności (por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2005 r, sygn. akt I OSK 188/05).
Powołana regulacja prawna w pełni koresponduje z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), której fundament z kolei stanowi zasada ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.
Zasada ochrony zaufania do państwa i prawa opiera się na założeniu, że organy władzy publicznej powinny działać w sposób lojalny i uczciwy względem jednostki, budzący w niej poczucie stabilności i bezpieczeństwa prawnego (zob. Monika Florczak-Wątor komentarz do art. 2 Konstytucji RP [w] Piotr Tuleja (red.), Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. II WKP 2023).
Z drugiej strony termin, o którym mowa w art. 53 § 3 p.p.s.a., jest wystarczająco długi, aby Prokurator, który nie uczestniczył w postępowaniu administracyjnym, mógł podjąć stosowne kroki prawne, gdy ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela, w jego ocenie, tego wymaga.
Przenosząc powyższe rozważania na kanwę sprawy niniejszej zauważyć należy, że skarga działającego na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. Prokuratora z dnia 1 sierpnia 2025 r., nadana również w dniu 1 sierpnia 2025 r., dotyczyła czynności materialno-technicznej Starosty z dnia 2 lipca 2024 r.
Tym samym określony w art. 53 § 3 p.p.s.a. sześciomiesięczny termin, uprawniający Prokuratora do zaskarżenia wskazanej czynności Starosty, upływał z dniem 2 stycznia 2025 r.
Wobec powyższego wniesienie przedmiotowej skargi w dniu 1 sierpnia 2025 r. było oczywiście spóźnione.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.