SA/Bd 2566/03

SA/Bd 2566/03 - Wyrok WSA w Bydgoszczy
Data orzeczenia
2004-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-08-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Sędziowie
Anna Klotz /sprawozdawca/
Elżbieta Piechowiak /przewodniczący/
Grażyna Malinowska-Wasik
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Skarżony organ
Wojewoda
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 58 poz 514
art. 37 k ust.1
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Hanna Szpunar-Radkowska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na decyzję Wojewody K.-P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego oddala skargę
Uzasadnienie
SA/Bd 2566/03
UZASADNIENIE
Pan M. C. zaskarżył do Sądu decyzję Wojewody K.-P. nr [...] z dnia [...]. utrzymującą w mocy orzeczenie Starosty Powiatu G.-D. w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło na podstawie następujących okoliczności.
Skarżący został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G.-D. w dniu 24.08.1995 r. Nabył status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, a następnie go utracił w dniu 28.12.1995r.
Ponownie zarejestrował się w dniu 05.05.1998 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ponieważ w dniu rejestracji nie spełniał warunków do nabycia prawa do zasiłku stosownie do art. 23 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mianowicie nie pozostawał w zatrudnieniu co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji.
W dniu 07.05.2003 r. Skarżący złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, do którego dołączył świadectwa pracy wskazujące okresy zatrudnienia, które zdaniem skarżącego uprawniają go do emerytury. Z dokumentów wynika, że w/wym. legitymuje się zatrudnieniem wynoszącym 16 lat, 7 miesięcy i 5 dni, w tym ponad 16 lat wykonywania prac w szczególnych warunkach. Ponadto skarżący oświadczył, iż w latach 1981 - 1995 r. posiadał gospodarstwo rolne o powierzchni 15 ha, które przekazał następnie synowi.
Starosta Powiatu G.-D. rozpatrując wniosek dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o zasady określone w art. 37 k wyżej cyt. ustawy, normujące warunki nabycia uprawnień do świadczenia przedemerytalnego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta Powiatu G.-D. orzekł o odmowie przyznania M. C. świadczenia przedemerytalnego z uwagi na niespełnienie warunków wynikających z przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo przytoczył motywy rozstrzygnięcia.
Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi I instancji m.in. błędy poczynione w ustaleniach faktycznych, jak również nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Jednocześnie zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i przyznania mu prawa do świadczenia przedemerytalnego od dnia 08.05.2003 r.
Wojewoda K.-P. decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu G.-D. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ powołał się na treść art. 37 k ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zdaniem organu odwoławczego skarżący nie spełniał warunków określonych w przytoczonym wyżej przepisie, tak w zakresie wymaganego wieku, sposobu rozwiązania ostatniego stosunku pracy, jak i posiadania odpowiedniego okresu uprawniającego do emerytury.
W skardze do Sądu M. C. zarzucił decyzji Wojewody:
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na ustaleniu, że skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia przedemerytalnego, gdy w rzeczywistości zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności złożone w sprawie przez M. C. dokumenty w postaci świadectw pracy i inne pozwalają na ustalenie, że skarżącemu powinno być przyznane świadczenie przedemerytalne
- rażące naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art.37 j i k ustawy z dnia 24 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, przez błędną interpretację tych przepisów.
W świetle przytoczonych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda K.-P. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W myśl art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153,poz.1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracyjnej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na decyzje administracyjne.
Sąd po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Świadczenie przedemerytalne, o którego przyznanie ubiega się skarżący przysługuje jeżeli zostaną spełnione warunki wynikające z przepisów prawa.
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994r.o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. j. Dz. U. nr 58 z 2003 r., poz. 514 z późniejszymi zmianami) w art. 37 k ust.1 wyraźnie wskazuje od czego zależy przyznanie świadczenia. Świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9 osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli:
1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub
2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta i 55 lat mężczyzna oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub
3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub
4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. 2002 r. Nr 9, poz. 85, Nr 127, poz. 1088 i Nr 155, poz. 1287), lub
5) zakończyła okres zatrudnienia, o którym mowa w art.19 ust. 2a, i w wyniku zaliczenia go do okresu uprawniającego do emerytury spełnia warunki określone w pkt 1, 3 lub 4.
Ustawodawca w wyżej przytoczonym przepisie przyznanie świadczenia przedemerytalnego przewidział dla osób, które spełniają określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Oznacza to że wnioskodawca musi po pierwsze posiadać status bezrobotnego .Po drugie musi posiadać prawo do zasiłku.
W sprawie należy uznać, że poza sporem jest uznanie skarżącego za osobę bezrobotną. W aktach sprawy znajdują się decyzje Rejonowego Urzędu Pracy w L. (z 1995r.) i Powiatowego Urzędu Pracy w G.-D. (1998r.), z których wynika, że skarżący uzyskał statut osoby bezrobotnej. Natomiast, żadna z w/wym. decyzji nie przyznała M. C. prawa do zasiłku.
W związku z tym, że skarżący nie nabył nigdy prawda do zasiłku, nie spełnia przesłanek do nabycia świadczenia przedemerytalnego. W skardze złożonej do Sądu M. C. zarzuca organom I i II instancji błędną interpretację art. 37 j i 37 k wyżej cyt. ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Zdaniem Sądu, decyzje organów nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani proceduralnego.
Należy w tym miejscu zauważyć, że art. 37 lit j, na który skarżący się powołuje, dotyczy nie świadczenia przedemerytalnego, lecz zasiłku przedemerytalnego. Przepis ten został skreślony przez art.3 pkt 13 ustawy z dnia 17 12.2001r.(Dz. U nr 154 poz. 1793 z 2001r.), zmieniającej ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dniem 1 stycznia 2002r.
Podkreślenia wymaga okoliczność, że przepis ten w wersji obowiązującej przed skreśleniem również uzależniał prawo do zasiłku od uzyskania prawa do zasiłku. (-Art. 37j. 1. Zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury -.-).
Odnosząc się do pozostałych przesłanek wynikających z art.37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciw działaniu bezrobociu Sąd podziela stanowisko organu, że Skarżący nie spełnia kryterium wymaganego wieku, ponieważ w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna w/wym. miał 51 lat, natomiast w dniu złożenia wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego miał 56 lat.
Wiek 56 lat osiągnięty przez Skarżącego odpowiada kryterium wieku dla mężczyzny, zawartego w cyt. wyżej art. 37 lit k pkt 2 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednak przepisy obydwa obwarowane zostały warunkiem, że przyczyna rozwiązania stosunku pracy spoczywa po stronie pracodawcy, a nie pracownika.
Tak więc w sytuacji skarżącego rozwiązanie stosunku pracy z wnioskodawcą musiałoby nastąpić z przyczyn zakładu pracy. Z akt zgromadzonych w sprawie wynika, że w przypadku skarżącego ostatnie - przed rejestracją w Powiatowym Urzędzie Pracy - zatrudnienie miało miejsce w okresie od 01.04.1974 r. do 23.05.1983 r. w Gminnej Spółdzielni "S." w Z., gdzie stosunek pracy został rozwiązany na prośbę pracownika.
W związku z powyższym w ocenie Sądu nie został spełniony podstawowy wymóg pozostawania Pana M. C. w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni w okresie od 04 listopada 1996 r., czyli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, z tego względu nie nabył w/wym. prawda do zasiłku mimo uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Ponadto Skarżący nie spełnia warunków określonych w art.37 k wyżej cytowanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w zakresie wymaganego wieku, sposobu rozwiązania ostatniego stosunku pracy, jak i posiadania odpowiedniego okresu uprawniającego do emerytury.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz. 1270 ).
G. Malinowska-Wasik E. Piechowiak A. Klotz