III SA/Lu 436/06

III SA/Lu 436/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-12-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Maria Wieczorek
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 138 par. 2, art. 250 par. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
par. 19 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2006 roku sprawy ze skargi L. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenie decyzji o zameldowaniu na pobyt czasowy 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat A. H. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie) kwotę [...] tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) w związku z przepisem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993), po rozpatrzeniu odwołania L. K. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2006 r. nr [...] orzekającej o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006 r. małoletnich dzieci – M. i N. K. i o odmowie zameldowania na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006r. małoletniej K. K., w lokalu znajdującym się w B. przy ulicy K., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją organ I instancji orzekł o zameldowaniu na pobyt czasowy do dnia [...] września 2006 r. małoletnich dzieci skarżącego – M. i N. oraz o odmowie zameldowania córki – K. K., uzasadniając to faktem zamieszkiwania M. i N. z ojcem pod wskazanym adresem, natomiast w przypadku córki K. poczynione ustalenia nakazywały – w ocenie organu odwoławczego – odmówić zameldowania.
Zdaniem organu odwoławczego, analiza materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji wykazała, iż przeprowadzone postępowanie zawiera uchybienia, które powodują, że to postępowanie kwalifikuje się do ponownego rozpatrzenia. Mianowicie organ prowadzący postępowanie nie zastosował się w należyty sposób do zasady wynikającej z przepisu art. 10 K.p.a., nakazującej zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. W tym przypadku organ I instancji nie dopełnił obowiązku i nie doprowadził do zapoznania się z materiałem dowodowym przez stronę. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji powinien ponownie rozpatrując sprawę zadbać aby strona w sposób zgodny z przepisami wzięła udział w postępowaniu. Ponadto organ ten powinien w sposób niebudzący wątpliwości ustalić faktyczne miejsce pobytu dzieci.
Skargę na powyższą decyzję złożył L. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz wszystkich poprzedzających ją decyzji, łącznie z decyzją o wymeldowaniu jego małoletnich dzieci z miejsca pobytu stałego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł szereg zarzutów świadczących jego zdaniem o bezprawnym wymeldowaniu jego dzieci z pobytu stałego w lokalu położonym w B., przy ulicy K.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zasadne jest stanowisko organu odwoławczego, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji nie odpowiadało wymogom przepisu art. 10 k.p.a., obligującym organy administracji publicznej do zapewnienia stronom czynnego udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przede wszystkim jednak organ I instancji wydając decyzje z dnia [...] nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, czym naruszył obowiązek wyrażony w przepisie art. 7 k.p.a. Uchybienia te, w świetle przepisu art. 138 § 2 k.p.a., dawały podstawę organowi odwoławczemu do uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w istocie polegają one na nieporozumieniu. Z treści skargi wynika bowiem, że skarżący nie kwestionuje prawidłowości zaskarżonej decyzji, a swoje zarzuty kieruje do zupełnie innej decyzji, a mianowicie – jego zdaniem bezprawnej – decyzji o wymeldowaniu jego małoletnich dzieci, o czym skarżący zawiadomił organ administracji publicznej w piśmie z dnia [...] grudnia 2005 r. (k. 1 akt administracyjnych). Podnieść jednak należy, że kwestionowana przez skarżącego decyzja o wymeldowaniu jego dzieci z pobytu stałego, nie była przedmiotem orzekania przez organy administracji publicznej w toku postępowania zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej Wojewody. Jest bezsporne, że organy administracji rozstrzygały sprawę skarżącego w granicach zakreślonych jego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. (k. 2-4 akt administracyjnych), który dotyczył zgłoszenia pobytu czasowego jego dzieci: K. M., M. P. i N. A. K. W tym stanie rzeczy organy administracji publicznej mogły orzekać jedynie w granicach zakreślonych tym wnioskiem skarżącego, co oznacza, że nie mogły poddać ocenie prawidłowości wymeldowania małoletnich, dokonanego w innej sprawie administracyjnej, a czego domagał się skarżący. O ile więc skarżący kwestionuje prawidłowość wydania decyzji o wymeldowaniu małoletnich dzieci, to winien on tego dokonać w postępowaniu zakończonym tą właśnie decyzją, nie zaś w niniejszym postępowaniu administracyjnym. _______________________________________________________________________________________________________________________________ _______________________________________________________________________________________________________________________________
Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, uzasadnia przepis art. 250 cyt. ustawy i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., nr 163, poz. pozrzadzenia Ministra sprawoedliwości dzi miedzy innymi wtedy, gdy ___________________________________________________________1348 ze zm.).