I SA/KR 539/25

I SA/Kr 539/25 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Waldemar Michaldo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
odrzucono skargę, zwrócono wpis
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 46 par. 2 pkt 1 lit. b, art. 50, art. 57 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 225, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 535
par. 2 ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu  przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 29 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.64.2025.2.MB w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sprzedaż zajętej ruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100), 3. zwrócić skarżącej ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych 00/100) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 lipca 2025 r. E. B. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.64.2025.2.MB w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na sprzedaż zajętej ruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2025 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez podanie swojego numeru PESEL oraz prawidłowej daty i numeru zaskarżonego postanowienia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 26 sierpnia 2025 r.
Skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a. ma charakter obiektywny, a jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego (niekiedy również procesowego, czy też nawet ustrojowego), w związku z czym o jego istocie trzeba wnioskować na podstawie związku z konkretną normą prawną, co oznacza, że istnienie interesu prawnego uzasadnia istnienie przepisu prawa i rekonstruowanej z niego normy prawnej stanowiącej źródło (podstawę) wywiedzenia z niej dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. postanowienia NSA: z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 290/13; z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1609/11; z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/11; z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II FSK 126/10; wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12).
Istotę legitymacji skargowej stanowi więc uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje naruszenie interesu prawnego skarżącego, lecz jego posiadanie, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122–123). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Podmiot skarżący musi mieć bowiem w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością.
W treści skargi skarżąca wskazała, że jej przedmiotem jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.64.2025.2.MB. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że postanowienie to zostało wydane przez organ II instancji w wyniku rozpatrzenia zażalenia A. B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Limanowej z dnia 22 kwietnia 2025 r. nr [...] o odmowie wyrażenia zgody na sprzedaż zajętej ruchomości. Zażalenie na w/w postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Limanowej z dnia 22 kwietnia 2025 r. wniosła również skarżąca. Po rozpatrzeniu tego zażalenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie postanowieniem z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.63.2025.2.MB utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W ocenie Sądu, skarżąca nie miała zatem interesu prawnego we wniesieniu skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.64.2025.2.MB, gdyż postanowienie to nie ingeruje w sferą jej indywidualnych praw i obowiązków. Choć przedmiotem zażaleń skarżącej i A. B. było to samo postanowienie organu I instancji z dnia 22 kwietnia 2025 r., to jednak ich sytuacja prawna w toku postępowania była inna. A. B. występuje w postępowaniu egzekucyjny jako właściciel zajętej ruchomości (pojazdu), a skarżąca jako jej nabywca, o którym mowa w art. 104a § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Tym samym ich prawa i obowiązki regulowały inne przepisy. W związku z powyższym stwierdzić należy, że osobą uprawnioną do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 12 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.64.2025.2.MB był A. B. Z kolei skarżąca mogła wnieść skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 13 czerwca 2025 r. nr 1201-IEE.7113.1.63.2025.2.MB, czego jednak nie uczyniła. Dodać przy tym należy, że skarżąca była wzywana do usunięcia braków formalnych skargi, m.in. poprzez podanie prawidłowej daty i numeru zaskarżonego postanowienia. Wezwanie Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2025 r., wzywające do usunięcia braków formalnych skargi, zostało doręczone skarżącej w dniu 26 sierpnia 2025 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał zatem w dniu 2 września 2025 r. W wyznaczonym terminie skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że nawet gdyby skarżąca miała interes prawny w jej wniesieniu, to skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż nie zawierała numeru PESEL skarżącej. Zgodnie z treścią art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo strony będące pierwszym pismem w sprawie (w niniejszej sprawie takim pismem jest skarga) powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Konieczne zatem stało się wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie swojego numeru PESEL, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak to już zostało powyżej wskazane termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 2 września 2025 r., jednak skarżąca w wyznaczonym terminie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie Sądu i nie uzupełniła braków formalnych skargi.
Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że skarżąca nie miała interesu prawnego do wniesienia skargi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł – jak w pkt 1 postanowienia.
O zwrocie wpisu orzeczono w pkt 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Zgodnie z treścią art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt.
Cytowany przepis dotyczy sytuacji, gdy wystąpiła nadpłata w kwocie kosztów uiszczonych przez stronę w porównaniu z wysokością kwoty należnej.
Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł.
Natomiast skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 200 zł (k. 18 akt sądowych). Konieczne zatem stało się zwrócenie jej nadpłaconej kwoty wpisu w wysokości 100 zł.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 225 p.p.s.a. orzekł - jak w pkt 3 postanowienia.