III SA/Lu 420/06

III SA/Lu 420/06 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2006-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący/
Marek Zalewski /sprawozdawca/
Maria Wieczorek
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Sygn. powiązane
I OSK 389/07 - Wyrok NSA z 2008-03-14
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 76 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 138
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędzia NSA Marek Zalewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Joanna Hołda, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B, D, T oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. C. od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. B, D, T nr [...] wydanego w dniu [...] przez Starostę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy do czasu wykazania się przez stronę posiadaniem wymaganych kwalifikacji. Przyczyną wydania zaskarżonej decyzji było przekroczenie przez stronę 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego.
Skarżący odwołał się od tej decyzji, podnosząc, iż została ona wydana na skutek celowego działania konkurencji, oraz że punkty karne zostały wymierzone w czasie, gdy nie kierował pojazdem mechanicznym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę ustaliło, że wnioskiem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji strony w zakresie wydanych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wniosek ten podyktowany był wielokrotnymi naruszeniami przepisów ruchu drogowego i przekroczeniem przez kierującego 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego tj. popełnieniem wykroczeń w we wskazanych dniach. Zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zatrzymanie prawa jazdy następuje w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a zwrot zatrzymanego prawa jazdy następuje po ustaniu przyczyny zatrzymania. Z akt sprawy wynika, iż skarżący w sumie uzyskał 25 punktów karnych, co uzasadniało wydanie zaskarżonej decyzji oraz skierowanie strony do sprawdzenia posiadanych kwalifikacji w zakresie prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Kolegium wskazało jednocześnie, iż nie może uwzględnić podnoszonych przez stronę w odwołaniu okoliczności dotyczących braku możliwości kierowania przez stronę w dniach, w których następowało popełnienie przez stronę wykroczeń drogowych. Kolegium nie jest organem właściwym w tym zakresie i nie może kwestionować ustaleń dokonywanych przez organy Policji. Wymierzenie punktów karnych strona mogła kwestionować w trybie i terminach określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. nr 236, poz. 1998 ze zm.), czego nie dokonała.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzje, w której zarzuca organowi odwoławczemu oparcie się na nieprawdziwych informacjach i nierzetelnych postępowaniach, skutkujących przyznaniem punktów karnych, oraz brak samodzielnego wyjaśnienia okoliczności związanych z przyznaniem punktów karnych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;
Skarga nie jest zasadna, a zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Trafnie podnosi Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że nie mogło uwzględnić podnoszonych przez stronę w odwołaniu zarzutów.
Starosta jako organ I instancji uprawniony jest do wydania decyzji w sprawie zatrzymania prawa jazdy, w razie przekroczenia przez kierowcę limitu 24 punktów karnych za naruszenia przepisów prawa ruchu drogowego. Starosta przed wydaniem decyzji o jakiej mowa w art. 138 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, ustala stan faktyczny, jakim jest przekroczenie przez kierującego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Starosta nie jest organem prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, bowiem ewidencję taką, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, prowadzi co do zasady komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych.
Po uzyskaniu określonej liczby punktów, komendant wojewódzki Policji przesyła sformalizowaną informację do organu uprawnionego do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, a więc do starosty. Tym samym starosta przed wydaniem decyzji ustala stan faktyczny, jakim jest zaewidencjonowana liczba punktów karnych przypisanych danemu kierowcy, wyłącznie na podstawie dokumentu urzędowego.
Zgodnie z art. 76 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Organy orzekające w sprawie zobligowane były domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, do przyjęcia, iż skarżący uzyskał liczbę punktów uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.
Wprawdzie domniemanie to nie jest nieusuwalne i zgodnie z art. 76 § 3 kpa nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych, jednak inicjatywa dowodowa, inaczej niż to jest zazwyczaj w postępowaniu administracyjnym, spoczywa na stronie podważającej treść takiego dokumentu. Z akt sprawy nie wynika zaś, aby skarżącemu udało się wykazać nieprawdziwość informacji udzielonej przez Komendant Wojewódzkiego Policji.
Skarżący też powinien sobie uświadomić, że nie skorzystał z możliwości kwestionowania zapisu w ewidencji w postępowaniu przed organem ją prowadzącym, a więc przed Komendantem Wojewódzkim Policji. Przysługuje mu prawo wglądu do ewidencji, a jeżeli kwestionuje podstawę konkretnego wpisu, może żądać jego usunięcia, zaś ciężar wykazania zasadności wpisu spoczywa wówczas na organie prowadzącym ewidencję, który musi dysponować prawomocnymi wyrokami sądów, postanowieniami sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, wyrokami nakazowymi lub mandatami karnymi, stwierdzającymi naruszenie przepisów ruchu drogowego przez kierującego (§ 4 ust. 1 wskazanego rozporządzenia). Dopiero podważenie zapisów w ewidencji będzie miało znaczenie w postępowaniu dotyczącym zatrzymania prawa jazdy.
Tym samym bliżej niesprecyzowane ani nie poparte dowodami zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.
Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. u. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.