III SA/Lu 403/21

III SA/Lu 403/21 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2021-09-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 13/22 - Wyrok NSA z 2022-02-25
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 859
art. 5 ust. 1, ust. 4; art. 10a ust. 1; art. 10c ust. 1; art. 22 ust. 2a, ust. 3; art. 12 pkt 15a; art. 26 ust. 3;
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
Art. 122; art. 187 § 1; art. 191;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nakładającą na [...] Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w L. karę pieniężną za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] sierpnia 2020 r. funkcjonariusze L. Urzędu Służby Celno-Skarbowego przeprowadzili w miejscowości W. kontrolę pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], przewożącego gaz propan-butan, klasyfikowany do kodu CN 2711. Towar przewożono na podstawie zgłoszenia zbiorczego [...] ([...], [...], [...], [...], [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. Podmiotem wysyłającym była [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...], natomiast przewoźnikiem była [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L.. Podczas kontroli kontrolujący stwierdzili brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu, co również potwierdziła Służba Dyżurna Koordynatora. Na podstawie systemu SENT GEO - Monitorowanie lokalizacji pojazdów kontrolujący ustalili, że ostatnia aktywność geolokalizatora nr [...], podanego w zgłoszeniach [...], [...], [...], [...], [...], została zarejestrowana w dniu [...] sierpnia 2020 r. o godz.16:00. Kierowca kontrolowanego pojazdu wyjaśnił, że w pojazdach przewoźnika lokalizatory GPS są uruchamiane automatycznie, kierowca ich nie włącza ani nie wyłącza, ma jedynie możliwość podglądu połączenia z siecią GPS, a podgląd ten wskazywał, iż pojazd jest połączony z systemem GPS. Z przeprowadzonych kontroli zostały sporządzone protokoły: nr [...] dla [...], nr [...] dla [...], nr [...] dla [...], nr [...] dla [...], nr [...] dla [...] Kierujący pojazdem podpisał protokoły bez zgłaszania uwag czy zastrzeżeń.
W wyniku kontroli ustalono, że w przypadku każdego ze zgłoszeń przewozu zaistniała ta sama nieprawidłowość polegająca na nieprzekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu na odcinku H. (załadunek towaru godz. 7:00) [...] (godz.8:55 dojazd do Stacji Paliw w [...]).
Decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2020 r., poz. 859 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT"), w zgłoszeniach przewozu z dnia [...] sierpnia 2020 r.: [...], [...], [...], [...], [...], poprzez nieprzekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia [...] maja 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że wykonywanie określonego w art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązku przesyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych może być realizowane przez wykorzystanie specjalnej mobilnej aplikacji, instalowanej na smartfonie lub tablecie wykorzystywanym przez kierowcę w trakcie wykonywanego przewozu albo przez zewnętrzny system lokalizacji (ZSL), który gromadzi dane geolokalizacyjne środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia wykorzystującego technologię pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych. W przypadku wykorzystania ZSL konieczna jest rejestracja usługi przesyłania danych lokalizacyjnych przez operatora ZSL, a następnie korzystający z jego usług przewoźnik zobowiązany jest do rejestracji urządzeń GPS powiązanych z tą usługą. Przewoźnik powinien zapewnić przekazywanie danych geolokalizacyjnych środka transportu przez całą trasę przewozu, a w przypadku niesprawności geolokalizatora trwającej dłużej niż godzinę, kierujący jest zobowiązany do niezwłocznego zatrzymania pojazdu na najbliższym parkingu. Przewóz towaru może być kontynuowany po przywróceniu sprawności zewnętrznego systemu lokalizacji.
Natomiast w wyniku kontroli stwierdzono, że w trakcie przewozu w dniu [...] sierpnia 2020 r. przewoźnik nie zapewnił ciągłego przekazywania danych geolokalizacyjnych do systemu SENT. Datą rejestracji zgłoszeń SENT objętych zgłoszeniem zbiorczym była data [...] sierpnia 2020 r., natomiast przewóz rozpoczął się w dniu [...] sierpnia 2020 r. Skarżąca podczas przewozu wykorzystała posiadany zewnętrzny system lokalizacji, któremu przypisano numer urządzenia [...] i co zostało uwidocznione w zgłoszeniach SENT. Jednakże na podstawie systemu SENT GEO stwierdzono, że geolokalizator nr [...] był ostatni raz aktywny o godz. 16:00 w dniu [...] sierpnia 2020 r. W zgłoszeniu zbiorczym [...] wskazany został lokalizator nr [...], który został uruchomiony dopiero w trakcie kontroli pojazdu, gdyż aplikacja mobilna kierowcy o nr [...] została zarejestrowana w systemie dopiero w dniu [...] sierpnia 2020 r. o godz. 9:55:05. Natomiast w systemie SENT GEO nie stwierdzono danych geolokalizacyjnych przekazanych przez ten lokalizator podczas realizacji przewozów wskazanych w zgłoszeniu zbiorczym [...]
Kontrolą objęto wszystkie zgłoszenia przewozu będące elementami zgłoszenia zbiorczego, stwierdzając brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu w przypadku każdego ze zgłoszeń.
Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z informacją przekazaną przez Izbę Administracji Skarbowej we W., do godz. 8:55 w dniu [...] sierpnia 2020 r., to jest na całej trasie przewozu od momentu rozpoczęcia transportu w H. do chwili rozpoczęcia kontroli w [...], urządzenie [...] nie przekazywało aktualnych danych lokalizacyjnych do systemu SENT w sposób prawidłowy, o czym operator ZSL był informowany odpowiednim komunikatem. Niezastosowanie się operatora ZSL do zapisów specyfikacji technicznej podłączenia urządzeń ZSL do SENT GEO powodowało nieprawidłowe przekazywanie danych lokalizacyjnych z urządzenia ZSL do systemu SENT GEO.
Organ zauważył, że jak wynika z przekazanej informacji, w dniach od [...] do [...] sierpnia 2020 r. w systemie Help Desk odnotowano zgłoszenie z adresu [...]. Zgłaszający sygnalizował, że w dniach 1 i [...] sierpnia 2020 r. wobec zgłoszeń SENT objętych postępowaniem na stronie [...] zatrzymała się pozycja GPS pojazdów należących do zgłaszającego. W odpowiedzi Help Desk wyjaśnił, że do sprawdzenia czy lokalizator nadaje służy formularz ze strony https://puesc.gov.pl/web/puesc/sent-zew-user-406. W przypadku otrzymania błędu 500 należy ponawiać próbę do skutku. Zespół SENT GEO musi zostać poinformowany o takim przypadku. Powyższy incydent jest traktowany jako błąd 500, wówczas należy takie dane buforować, a następnie retransmitować. Należy jak najszybciej dostosować działanie usługi do obowiązującej specyfikacji i przekazać ponownie dane, na które uzyskano odpowiedź jako błąd 500.
Z powyższego wynika, że skarżąca po zgłoszeniu incydentów o nr [...] oraz [...] była informowana przez Help Desk o błędzie, ze wskazaniem sposobu przekazywania danych oraz możliwości bieżącego sprawdzenia prawidłowości działania lokalizatora. Przewoźnik nie zastosował się do tych wskazówek mimo, że miał świadomość wystąpienia problemu w postaci zatrzymania się pozycji GPS pojazdów.
Organ podkreślił jednocześnie, że w świetle informacji Izby Administracji Skarbowej we W., której Dyrektor pełni m.in. funkcję Centrum kompetencyjnego w zakresie prawidłowości działania systemu PUESC (SENT), w dniach [...] i [...] sierpnia 2020 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skoro zewnętrzny lokalizator nie przekazywał danych do systemu, a w dniach od [...] do [...] sierpnia 2020 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, to miała miejsce niesprawność lokalizatora, która trwała dłużej niż godzinę. Zatem strona nie wywiązała się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy SENT i w ustalonym stanie faktycznym sprawy zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącą kary na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że skarżąca profesjonalnie zajmuje się transportem gazu propan-butan, a zatem powinna zabezpieczyć swoje interesy poprzez zapewnienie wykonywania działalności przewozowej zgodnie z przepisami prawa, w tym zapewnić prawidłowe przekazywanie pozycji GPS pojazdów wykorzystywanych do przewozów. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że w okolicznościach niniejszej sprawy dane te były przekazywane za pomocą systemu ZSL. Organ zauważył, że umowy pomiędzy operatorem zewnętrznego systemu lokalizacji a przewoźnikiem nie są regulowane ustawą SENT, a odpowiedzialność za prawidłowość przekazywania danych ciąży na przewoźniku. Korzystanie przez przewoźnika z usług firmy zewnętrznej, z którą zawarł umowę na obsługę urządzeń geolokalizacyjnych, jest dobrowolne i nie zwalnia przewoźnika z odpowiedzialności za nieprawidłowe funkcjonowanie tej usługi, zwłaszcza, że skarżąca miała możliwość weryfikacji pozycji GPS swoich pojazdów oraz poprawności działania urządzeń GPS.
W związku z tym organ nie uwzględnił zarzutu skarżącej, że to operator ZSL był odpowiedzialny za prawidłowe przekazywanie danych do systemu SENT GEO. Organ zauważył, że podniesione okoliczności odnośnie błędu w transmisji danych na linii od operatora ZSL do systemu KAS nie uprawniają do zwolnienia z zastosowania przepisu art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Błąd w konfiguracji przekazywania danych lokalizacyjnych z systemu operatora ZSL obciąża przewoźnika, tym bardziej, że istnieje możliwość zweryfikowania aktywnego urządzenia GPS korzystającego z usługi ZSL wraz z ostatnią lokalizacją. W sprawie nie zaistniała awaria czy nieprawidłowe działanie systemów KAS, a stwierdzono zaniedbanie polegające na niedokonaniu czynności sprawdzających przez stronę w celu upewnienia się, czy urządzenie geolokalizacyjne należycie funkcjonuje i w prawidłowy sposób emituje dane do systemu KAS. Przewoźnik powinien podjąć takie działania organizacyjne w swoim przedsiębiorstwie, aby właściwe dane były przekazywane. Dotyczy to zarówno samego przedsiębiorcy, jak i osób, za pośrednictwem których prowadzi on działalność gospodarczą. Profesjonalny przewoźnik zawodowo zajmujący się przewozem drogowym ładunków, których przewóz odbywa się z uwzględnieniem zaostrzonych wymagań związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu rzeczy, powinien zapoznać się z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa z tej dziedziny oraz przedsięwziąć takie rozwiązalna organizacyjne, aby sprostać tym wymaganiom. Na stronie https://puesc.goy.pl znajdują się wszelkie informacje związane ze stosowaniem systemu, a także aktualne instrukcje związane z instalacją i obsługą usługi ZSL, urządzeń GPS i wypełniania zgłoszeń w zakresie modułu SENT GEO oraz Specyfikacja interoperacyjności pomiędzy zewnętrznymi systemami lokalizacyjnymi (ZSL) a systemem monitorowania przewozu towarów (SENT). W instrukcjach tych znajdują się między innymi informacje dotyczące zadań operatorów i przewoźników w zakresie rejestracji danych w systemie oraz przekazywania danych do SENT GEO.
Organ odwoławczy podniósł, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. Jednakże odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest wyjątkiem od zasady.
Wskazując na okoliczności z zakresu sytuacji finansowej skarżącej, w tym wielkość dodatnich wyników finansowych i aktywów trwałych oraz skalę przewozów rejestrowanych w latach 2017-2020 (275570 zgłoszeń SENT, w których skarżąca wystąpiła w roli przewoźnika), organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiły wyjątkowe okoliczności uzasadniające zastosowanie ulgi ze względu na ważny interes przewoźnika.
Organ odwoławczy podkreślił, że określona przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli danego podmiotu, gdyż do jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie nieprzestrzegania obowiązków nałożonych ustawą. Przewidziany w ustawie system kar nie przewiduje wartościowania przez organy przyczyn naruszenia zasad systemu. Przepisy ustawy zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidziana w ustawie wysokość kary uwzględnia stopień naruszenia. Wysokość kar pieniężnych została zróżnicowana w zależności od tego, czy naruszenie polega na braku zgłoszenia, braku zgłoszenia konkretnych danych czy też danych innych niż dotyczące towaru, z wyjątkiem numeru rejestracyjnego środka transportu. Dla odpowiedzialności strony, jak też wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu, gdyż ustawodawca poddał sankcji pieniężnej formalne błędy w zgłoszeniach, bez względu na wagę tych błędów i ich wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Przy tym organ pierwszej instancji wymierzył jedną karę, gdy we wszystkich zgłoszeniach objętych zgłoszeniem zbiorczym wystąpił ten sam błąd polegający na nieprzekazywaniu danych GPS pojazdu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, zarzucając naruszenie:
1) art. 122 i art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 z późn. zm.), przez niewyjaśnienie przyczyn niedziałania lub nieprzekazywania sygnału przez urządzenie geolokalizacyjne [...] w samochodzie skarżącej do serwera systemu GEO SENT i przyjęcie bez jakichkolwiek dowodów, że urządzenie geolokalizacyne nie zostało włączone; nadto przez niewyjaśnienie rzeczywistego czasu jazdy pojazdem bez nadawania sygnału lokalizacyjnego do systemu GEO SENT;
2) art. 10c ust. 1 ustawy SENT przez nałożenie kary pieniężnej, pomimo jazdy samochodu bez nadawania sygnału lokalizacyjnego krócej niż godzinę;
3) art. 22 ust. 3 ustawy SENT przez nieodstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej mimo drobnego tj. nieumyślnego i bezskutkowego uchybienia w działaniu geolokalizatora, niezwłocznej jego poprawki, braku innych nieprawidłowości w transporcie oraz nieproporcjonalności kary w stosunku do wagi błędu w zgłoszeniu SENT;
4) art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej przez błędne przyjęcie, że odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej jest pomocą publiczną, kiedy kara ta jest sankcją administracyjną za nieprzestrzeganie przepisów ustawy SENT, a odstąpienie od jej wymierzenia za drobne i nieistotne uchybienie nie zakłóca i nie zagraża żadnej konkurencji i nie sprzyja żadnemu przedsiębiorstwu lub produkcji żadnych towarów.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 1857).
Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, ustawa ta ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. W uzasadnieniu projektu wyjaśniono, że kary przewidziane w ustawie są sankcjami o charakterze pieniężnym nakładanymi przez organ administracji publicznej w następstwie naruszenia prawa polegającego na niedopełnieniu ustawowego obowiązku przez osobę zobowiązaną. Administracyjną karę pieniężną należy rozumieć jako określone w ustawie ujemne skutki prawne, które następują, gdy adresat normy prawnej nie zastosuje się do ustanowionego nakazu. Nieuchronność, katalog i wysokość kar mają przede wszystkim oddziaływać prewencyjne na podmioty dokonujące przewozu towarów.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów" podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.
Zgodnie z art. 5 ust. 4 pkt 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru, o którym mowa w ust. 1, przewoźnik jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:
a) dane przewoźnika obejmujące:
– imię i nazwisko albo nazwę,
– adres zamieszkania albo siedziby,
b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,
c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,
d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,
e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,
f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,
g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju,
h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi,
i) numer lokalizatora albo numer urządzenia;
Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, na mocy art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018, poz. 1539) do ustawy SENT dodano z dniem 1 października 2018 r. między innymi przepis art. 10a. Stosownie do art. 10a ust. 1 ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (ust. 3).
Jednocześnie w art. 22 ust. 2a ustawy SENT przewidziano, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...] zł.
Mając na względzie treść przywołanych przepisów uznać należy, że w okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy zostały spełnione przesłanki nałożenia na skarżącą kary pieniężnej określonej w art. 22 ust. 2a ustawy SENT. W toku postępowania prawidłowo ustalono, że skarżąca, będąca przewoźnikiem towaru podlegającego systemowi monitorowania przewozu i obrotu, nie dopełniła wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT obowiązku, polegającego na przekazywaniu aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, z czym ustawa wiąże nałożenie kary we wskazanej w zaskarżonej decyzji wysokości [...] zł.
Sąd nie podziela zarzutów skarżącej zmierzających do podważenia prawidłowości zaskarżonej decyzji. W szczególności nie są zasadne zarzuty kwestionujące ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Przede wszystkim zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że bezsporny brak przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu podczas realizacji w dniu [...] sierpnia 2020 r. przewozu towaru objętego zbiorczym zgłoszeniem [...], na które składały się pojedyncze zgłoszenia: [...], [...] [...], [...] oraz [...], nie był wynikiem wadliwego działania systemu SENT GEO. Wskazuje na to jednoznacznie treść informacji przekazanej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W., do którego kompetencji należy prawidłowość działania systemu PUESC. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2020 r. wskazany organ poinformował, że w dniach [...] i [...] sierpnia 2020 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL. Zauważyć też należy, że po podjęciu przez funkcjonariuszy czynności kontrolnych i po dodaniu do zgłoszeń aplikacji mobilnej kierowcy nr [...], została ona o godzinie 9:55:05 dnia [...] sierpnia 2020 r. zarejestrowana w systemie, co potwierdza, że w dniu kontroli system SENT GEO był dostępny.
Treść tego samego pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. potwierdza, że przyczyną stwierdzonego naruszenia przepisu art. 10a ustawy SENT był brak przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu z lokalizatora nr [...] przez zewnętrzny system lokalizacji. Zgodnie z art. 2 pkt 15a ustawy SENT zewnętrzny system lokalizacji to system używany przez przewoźnika gromadzący dane geolokalizacyjne środka transportu przekazywane z zainstalowanego w tym środku transportu urządzenia wykorzystującego technologie pozycjonowania satelitarnego i transmisji danych.
Okoliczność tę w istocie potwierdzają wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] września 2020 r. Skarżąca wskazywała bowiem na opóźnienia w przekazywaniu aktualnej pozycji od operatora systemu GPS Transics do PUESC, a także wyjaśniła, że bezpośrednia przyczyna opóźnienia w przesyłaniu sygnału leżała po stronie firmy [...], która zajmuje się pośrednictwem w przekazywaniu danych pomiędzy [...] a PUESC. W związku z tym skarżąca wnosiła o przeprowadzenie przez organ czynności w celu uzyskania wyjaśnień ze strony podmiotu odpowiedzialnego za przesyłanie danych geolokalizacyjnych z zewnętrznego systemu lokalizacyjnego, to jest [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W..
Jednocześnie, wbrew twierdzeniom skarżącej, ze wskazanego wyżej pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. oraz przesłanych z Izby Administracji Skarbowej we W. zapisów dokumentujących zgłoszenia w systemie Help Desk wynika, że przewoźnik wiedział o problemach z nadawaniem sygnału GPS pojazdów do systemu SENT GEO przynajmniej od dnia [...] sierpnia 2020 r., bowiem już tego dnia odnotowano w systemie H. Desk zgłoszenie nr [...], w którym zgłaszający z adresu [...].pl. sygnalizował, że zatrzymała się pozycja GPS pojazdów należących do skarżącej. Jak wynika z systemu PUESC, ostatnia aktywność geolokalizatora o nr [...] widoczna była w tym systemie w dniu [...] sierpnia 2020 r. o godzinie 16.00. Wymaga także zaznaczenia, że w związku z dokonanym zgłoszeniem w systemie Help Desk, zgłaszającemu została udzielona informacja co do sposobu przekazywania danych i bieżącego kontrolowania prawidłowości działania lokalizatora.
Treść pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] sierpnia 2020 r. wskazuje, że nieprawidłowe przekazywanie danych lokalizacyjnych z urządzeń ZSL do systemu SENT GEO wynikło z niezastosowania się operatora ZSL do zapisów specyfikacji technicznej podłączenia urządzeń ZSL do SENT GEO. Podkreślić należy, że operator ZSL był informowany odpowiednim komunikatem o braku przekazywania aktualnych danych przez geolokalizator.
Zatem ustalenia organu odnośnie faktu nieprzekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu wskazanego w zgłoszeniach SENT znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym. W zgodzie z przeprowadzonymi w sprawie dowodami organ ustalił, że do stwierdzonego naruszenia doszło wskutek braku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych kontrolowanego pojazdu przez zewnętrzny system lokalizacji. Jak wskazano wyżej, okoliczności te potwierdzała skarżąca w toku postępowania.
Nie zasługuje natomiast na uwzględnienie stanowisko skarżącej, że we wskazanych okolicznościach organy powinny były czynić dalsze ustalenia odnośnie przyczyny nieprzekazywania przez lokalizator danych do systemu SENT GEO.
Podkreślić należy, że kara administracyjna przewidziana w ustawie SENT ma charakter obiektywny i jest niezależna od winy. Nadto trafnie zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji, że zgodnie z ustawą SENT to przewoźnik jest zobowiązany do przekazywania danych geolokalizacyjnych. Odpowiedzialności tej nie wyłącza ani nie umniejsza okoliczność korzystania przez przewoźnika przy wykonywaniu tego obowiązku z usług podmiotu trzeciego. Dlatego bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostawał wniosek strony o zwrócenie się do [...] [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., jako podmiotu, którym posługiwała się skarżąca przy przesyłaniu danych geolokalizacyjnych z zewnętrznego systemu lokalizacyjnego. Z tych samych przyczyn dla rozstrzygnięcia sprawy nie było także niezbędne zasięgnięcie opinii biegłego informatyka dla ustalenia dalej idących przyczyn braku przekazywania danych. Jeszcze raz podkreślić należy, że w toku postępowania sama strona wskazywała na przyczyny w zakresie działania zewnętrznego systemu lokalizacji. Jak wynika zaś z art. 2 pkt 15a ustawy SENT, jest to system używany przez przewoźnika. Zatem to przewoźnik ponosi odpowiedzialność za ewentualne wadliwe działanie systemu, którym się posługuje.
Dla rozstrzygnięcia sprawy nie było również niezbędne ustalenie dokładnego czasu trwania przejazdu kontrolowanego pojazdu z miejsca załadunku do miejsca rozładunku. Jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów, w tym dokumentu przewozowego (k. 3 akt administracyjnych) oraz notatki służbowej z dnia [...] sierpnia 2020 r. (k. 94 akt administracyjnych), załadunek towaru podlegającego przepisom ustawy SENT miał miejsce w dniu [...] sierpnia 2020 r. o godzinie 7.00 w H. (miejsce załadunku – Hrubieszów-OG), natomiast rozładunek tego samego dnia na Stacji Paliw w [...], dokąd pojazd zjechał o godz. 8.55. Brak przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu w trakcie tego przewozu nie budzi wątpliwości. Strona nie kwestionuje tego również w skardze.
Natomiast z art. 10a ustawy SENT wynika obowiązek przewoźnika zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem, w trakcie całej trasy przewozu towaru. Przepis nie uzależnia tego obowiązku od czasu trwania przewozu. Także art. 22 ust. 2a ustawy SENT nie wiąże nałożenia kary pieniężnej za niewywiązywanie się z obowiązku przewidzianego w art. 10a ustawy od czasu trwania przewozu. Jednocześnie ustawa definiuje przewóz towarów jako przemieszczanie towaru na lub przez terytorium kraju środkiem transportu po drodze publicznej albo krajowej sieci kolejowej, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas tego przemieszczania, przeładunku oraz rozładunku (art. 2 pkt 9 ustawy SENT).
Powołany przez skarżącą przepis art. 10c ust. 1 ustawy SENT, zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej, nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten odnosi się do obowiązków kierowcy, a jego naruszenie skutkuje nałożeniem na kierującego kary grzywny w wysokości od 5000 do 7500 zł, na mocy art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy o SENT. Natomiast art. 10c ustawy SENT nie oznacza uwolnienia przewoźnika od odpowiedzialności za brak przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu w sytuacji trwającej krócej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Takiej interpretacji przeczy jednoznaczna treść art. 10a ustawy SENT, który wymaga przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu w trakcie całej trasy przewozu, niezależnie od czasu jego trwania. Zatem w okolicznościach sprawy ustalenie rzeczywistego czasu trwania przejazdu z miejsca załadunku towaru w H. do miejsca rozładunku w [...] nie było istotne dla rozstrzygnięcia. Ze wskazanych przyczyn nie jest również zasadny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 10c ust. 1 ustawy SENT.
Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca nie dopełniła obowiązku zapewnienia przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu. Zatem zostały spełnione przewidziane w art. 22 ust. 2a ustawy SENT przesłanki nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości [...] zł.
Jednocześnie niezasadny jest zarzut naruszenia w okolicznościach sprawy przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez niezastosowanie w stosunku do skarżącej instytucji odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej.
Na mocy art. 22 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.
W art. 26 ust. 3 pkt 1-3 ustawy SENT zostały wymienione enumeratywnie dodatkowe kryteria i warunki odstąpienia od nałożenia kary. Organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo gdy stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach rozporządzenia określającego szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych.
Potrzeba badania dodatkowych przesłanek wymienionych w art. 26 ust. 3 ustawy aktualizuje się wyłącznie w sytuacji stwierdzenia zaistnienia ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego przemawiających za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.
Zdaniem Sądu stanowisko organu o braku w okolicznościach sprawy przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny jest prawidłowe.
Wymaga podkreślenia, że przepisy ustawy SENT uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, 22 ust. 3 i 24 ust. 3 ustawy). W okolicznościach sprawy rozważeniu podlegał przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT, który odnosi się między innymi do kary przewidzianej w art. 22 ust. 2a ustawy.
Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać, na co trafnie zwróciły uwagę organy obu instancji. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Ważny interes przewoźnika wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, mogą go uzasadniać także trudności finansowe, lecz tylko takie, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego.
Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ rozważył tak rozumiane przesłanki ważnego interesu przewoźnika. Zasadnie jednak zwrócił uwagę, że nie zachodzą one po stronie skarżącej, która w świetle przedstawionych dokumentów zatrudnia około 190 osób i osiąga znaczne obroty i zyski z prowadzonej działalności – w 2019 r. przychody netto ze sprzedaży wyniosły [...] zł, a aktywa trwałe skarżącej na dzień [...] grudnia 2019 r. miały wartość [...] zł. Ponadto skarżąca jest głównym założycielem spółki [...] GmbH z siedziba w [...].
Analiza przeprowadzona przez organy wskazuje, że kondycja finansowa skarżącej jest dobra, a zapłata nałożonej kary pieniężnej w żadnym razie nie stwarza realnego zagrożenia jej płynności finansowej i nie spowoduje innych niepożądanych społecznie skutków. W. kary w zestawieniu z osiąganymi przez skarżącą zyskami pozwala na ocenę, że zapłata kary w kwocie [...]zł nie będzie nadmierną dolegliwością. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wskazano na okoliczność, że w okresie od [...] września 2017 r. do [...] grudnia 2020 r. zarejestrowano 275570 zgłoszeń SENT wskazujących skarżącą jako przewoźnika, a w 24 przypadkach spośród 3801 skontrolowanych zgłoszeń stwierdzono nieprawidłowości. Zatem skarżąca jest profesjonalnym przewoźnikiem, świadomym zasad wynikających z ustawy SENT, których obowiązana jest przestrzegać.
Nie zachodzą zatem żadne okoliczności wskazujące na ważny interes strony, dający podstawę do odstąpienia od nałożenia kary.
Nie można również zgodzić się z zarzutem, iż nałożenie na skarżącą kary pieniężnej jest niezgodne z zasadą proporcjonalności i interesem publicznym.
Pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty.
W ocenie Sądu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wytłumaczył w dostateczny sposób, że w okolicznościach sprawy nie zaistniały takie okoliczności, które mieściłyby się w pojęciu interesu publicznego. Organ uwzględnił wagę oraz okoliczności naruszenia akcentując, że skarżąca miała świadomość nieprawidłowości w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych. Trafnie też odwołał się do celów, które mają realizować kary przewidziane w ustawie SENT, mające między innymi charakter dyscyplinujący i prewencyjny. Wziął też po uwagę, że stwierdzony błąd został powielony w pięciu zgłoszeniach, za co organ celny wymierzył jedną karę w wysokości [...] zł, traktując przewóz zgłoszony w pięciu zgłoszeniach jako przewóz objęty zgłoszeniem zbiorczym. Słusznie też organ zauważył, że brak przekazywania danych geolokalizacyjnych uniemożliwiał monitorowanie trasy przejazdu, co jest sprzeczne z celami ustawy SENT.
Nie zasługuje na podzielenie stanowisko skarżącej, że ze względu na wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji zasadę proporcjonalności, do której odwołuje się też art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r., poz. 162) odstąpienie od nałożenia kary mogłoby nastąpić już z powodu braku uszczuplenia należności Skarbu Państwa.
Wymaga podkreślenia, że ustawa SENT ma w założeniu stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu towarami uznanymi za "wrażliwe", bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonującymi wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonującymi obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa. Ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami i ułatwić walkę z szarą strefą. Celem ustawy, która jest ustawą o charakterze subsydiarnym w stosunku do całego systemu podatkowego, jest także wprowadzenie zmian prawnych w dziedzinach, w których stwierdzano najwięcej nieprawidłowości podatkowych, dotyczących w szczególności wyłudzania i niepłacenia podatku od towarów i usług czy uszczupleń w podatku akcyzowym i zwiększenie skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Nowe rozwiązania prawne mają również za zadanie wspomóc działania związane z efektywnym gromadzeniem podatków i innych opłat w celu ich późniejszej redystrybucji. W uzasadnieniu projektu ustawy podkreślono, że doświadczenia kontrolne potwierdzają, że w wielu przypadkach różnice w obrocie dokumentami i faktycznym przemieszczaniu towarów są wykorzystywane przez nieuczciwe podmioty. Stąd konieczność powiązania obrotu dokumentami fakturowymi z kontrolą faktycznego przemieszczania towarów.
Z kolei w uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2018, poz. 1539) podkreślono, że projektowana ustawa zmieniająca ma na celu zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych. W ocenie projektodawcy zebrane dotychczas doświadczenia wskazują także na potrzebę wprowadzenia nowych rozwiązań. Jednocześnie zaznaczono, że dla sprawnego funkcjonowania systemu monitorowania, jak i stosowania narzędzi analizy ryzyka, brak informacji o przemieszczaniu środka transportu, a tym samym o uruchomieniu przewozu towarów nie pozwala na pełne monitorowanie przewozu towarów, jak również na typowanie do kontroli poprzez wskazanie czasu i miejsca kontroli.
Określone szeroko cele ustawy nie dają podstaw do twierdzenia, że w przypadku braku uszczupleń podatków interes publiczny nakazuje odstąpić od wymierzenia kary. Przede wszystkim zauważyć należy, że ustawa nie uzależnia możliwości wymierzenia kary od stwierdzenia, że określony podatek nie został zapłacony. Kary przewidziane są za określone naruszenia, w tym w zakresie niewykonania obowiązku przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych objętego zgłoszeniem środka transportu, który to obowiązek został nałożony na przewoźnika w celu umożliwienia efektywnej kontroli przewozu towaru. Brak uszczuplenia należności Skarbu Państwa nie może mieć zatem znaczenia przesądzającego i nie może sam w sobie stanowić o spełnieniu przesłanki interesu publicznego. Stanowisko wyrażone w tym zakresie w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe.
Nie można też zgodzić się ze skarżącą, że stwierdzony w okolicznościach sprawy brak przekazywania danych geolokalizacyjnych pojazdu podczas przewozu towarów "wrażliwych" może być traktowany jako drobne uchybienie, skoro uniemożliwiało to realizację jednego z podstawowych celów ustawy SENT, jakim jest monitorowanie przewozu wymienionych w ustawie towarów. Wbrew twierdzeniom strony, skarżąca nie poprawiła niezwłocznie tego uchybienia. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca miała wiedzę o problemach związanych z przesyłaniem danych do systemu SENT już w dniu [...] sierpnia 2020 r., natomiast podczas kontrolowanego przewozu w dniu [...] sierpnia 2020 r. dane geolokalizacyjne nadal nie były przesyłane.
W konsekwencji, zdaniem Sądu, dokonana w zaskarżonej decyzji analiza przesłanek ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego i wywiedziony stąd wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary nie naruszają przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Treść przepisu wskazuje na jego uznaniowy charakter i w ocenie Sądu organ nie przekroczył granic tego uznania.
Zauważyć jednocześnie należy, że w ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmiany (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 oraz z 13 marca 2019 r., II FSK 3478/18).
Wobec niewystąpienia w okolicznościach sprawy przewidzianych w art. 22 ust. 3 ustawy SENT przesłanek do odstąpienia od nałożenia na skarżącą kary pieniężnej, nie zachodziły także podstawy do stosowania art. 26 ust. 3 ustawy SENT. W konsekwencji chybiony jest podniesiony w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 107 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864 s. 2 z późn. zm.), w świetle którego ulga jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej stanowi pomoc publiczną, jeśli zakłóca lub grozi konkurencji oraz wpływa lub może wpłynąć na wymianę handlową między państwami członkowskimi Unii Europejskiej i tym samym jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) oddalił skargę.