III SA/Lu 4/22

III SA/Lu 4/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-09-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska
Robert Hałabis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 152/23 - Wyrok NSA z 2024-02-23
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1341
art. 48 ust. 1, ust. 2
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
art. 7, art. 11 ust. 1, art. 14
Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 162 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 20 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 I. oddala skargę; II. przyznaje adw. R. K. ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z tytułu wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) podatku od towarów i usług (VAT).
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 października 2021 r. (nr 9003-2021-000574) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego B. B. – uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 17 września 2018 r. (nr 0059-2018-008792) oraz stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r. (nr 0059-2015-000000716) w sprawie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.
Wskazane wyżej decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 15 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął wniosek B. B. o przyznanie płatności na rok 2014. Skarżący ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni uprawy chmielu niezwiązanej z produkcją.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia 23 stycznia 2015 r. (Nr 0059-2015-000000716) przyznał skarżącemu płatności na rok 2014 w łącznej wysokości [...] zł, w tym:
. jednolitą płatność obszarową w wysokości [...] zł;
. uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni uprawy chmielu, do której przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni uprawy chmielu za 2006 rok w wysokości [...] zł.
Powyższa decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 4 października 2018 r. Z akt sprawy wynika, że płatności przyznane skarżącemu nie mogły zostać skutecznie przekazane na rachunek bankowy rolnika ze względu na nieaktualny numer rachunku bankowego podany przez samego wnioskodawcę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. We wniosku o wpis do ewidencji producentów rolnych z dnia 30 kwietnia 2004 r., który wpłynął do Biura Powiatowego ARiMR w P. tego samego dnia, skarżący wskazał numer rachunku bankowego w Banku Pocztowym B. (sekcja IX Wniosku – k. 2 akt adm.).
W dniu 28 listopada 2008 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. pisemną prośbę o zmianę numeru konta bankowego, jednakże w ogóle nie wypełnił wymaganego formularza wniosku o wpis do ewidencji producentów (k. 4 akt adm.).
W piśmie z dnia 1 grudnia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR poinformował skarżącego, że dokonywanie jakichkolwiek zmian w ewidencji producentów rolnych musi być obowiązkowo przeprowadzone na formularzu "Wniosek o wpis do ewidencji producentów" (k. 6 akt adm.).
W piśmie z dnia 27 stycznia 2009 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o zwrocie bankowym środków przelanych przez ARiMR na zadeklarowane przez beneficjenta we wniosku o wpis do ewidencji producentów konto bankowe i o konieczności podania właściwego konta bankowego, poprzez dokonanie zmiany danych w ewidencji producentów na "Wniosku o wpis do ewidencji producentów", z zaznaczeniem "zmiana danych" (k. 7 akt adm.). Kolejnymi pismami z dnia: 27 maja 2009 r. (k. 10 akt adm.), 14 lipca 2009 r. (k. 11 akt adm.) i 22 kwietnia 2010 r. (k. 14 akt adm.) organ pierwszej instancji ponownie informował skarżącego o zwrocie bankowym środków przelanych przez ARiMR na konto bankowe wskazane przez beneficjenta we wniosku o wpis do ewidencji producentów i o konieczności podania właściwego numeru rachunku bankowego, poprzez dokonanie zmiany danych w ewidencji producentów na "wniosku o wpis do ewidencji producentów", z zaznaczeniem, że dotyczy to "zmiany danych".
W piśmie z dnia 30 września 2011 r. (k. 18 akt adm.), w nawiązaniu do pisma skarżącego z dnia 28 listopada 2008 r. zawierającego pisemną prośbę o zmianę numeru konta bankowego, wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Skarżącego pouczono, że w przypadku, gdy producent rolny posiada nadany numer identyfikacyjny, a dane wnioskodawcy uległy zmianie, niezbędne jest złożenie we właściwym miejscowo biurze powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosku o wpis do ewidencji producentów z zaznaczonym polem "zmiana danych", na formularzu "wniosek o wpis do ewidencji producentów".
Pomimo takiego wezwania, skarżący nie usunął braków formalnych wniosku.
W piśmie z dnia 30 marca 2012 r. (k. 21 akt adm.) przesłano skarżącemu informację stanowiącą potwierdzenie skutków nieusunięcia braków formalnych we wniosku z dnia 28 listopada 2008 r., w związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie. W kolejnych latach skarżącego wielokrotnie informowano o zwrocie bankowym środków przekazywanych przez ARiMR na zadeklarowane przez rolnika we wniosku o wpis do ewidencji producentów konto bankowe i o konieczności podania właściwego konta bankowego, poprzez dokonanie zmiany danych w ewidencji producentów na "wniosku o wpis do ewidencji producentów", z zaznaczeniem opcji "zmiana danych". Taką informację przesłano skarżącemu w pismach z dnia: 8 sierpnia 2013 r. (k. 25 akt adm.), 3 lipca 2015 r. (k. 29 akt adm.), 4 listopada 2015 r. (k. 32 akt adm.), 5 kwietnia 2016 r. (k. 35 akt adm.), 30 listopada 2016 r. (k. 38 akt adm.), 28 lutego 2017 r. (k. 41 akt adm.), 22 czerwca 2017 r. (k. 44 akt adm.), 7 września 2018 r. (k. 47 akt adm.), 11 czerwca 2019 r. (k. 50 akt adm.) i 10 marca 2021 r. (k. 53 akt adm.).
Pomimo tak licznych monitów ze strony organu skarżący nie dokonał wymaganej przepisami prawa zmiany we wniosku o wpis do ewidencji producentów, to jest nie przeprowadził procedury zmiany na właściwym formularzu "wniosku o wpis do ewidencji producentów" własnego numeru rachunku bankowego na aktualny.
W takich okolicznościach decyzją z dnia 17 września 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 38 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164, ze zm. – dalej jako "ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r.") w związku z art. 162 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej jako "k.p.a.").
W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 28 października 2021 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 17 września 2018 r. (pkt 1) i stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 (pkt 2).
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawę stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie niniejszej stanowić winien przepis art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1341, ze zm. – dalej jako "ustawa o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r."). Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyczyną stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o przyznaniu płatności na rok 2014 był brak możliwości skutecznego przekazania na rachunek bankowy rolnika kwoty z tytułu płatności przyznanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. decyzją z dnia 23 stycznia 2015 r. – z przyczyn niezależnych od agencji. Zwrócono uwagę, że organ nie posiadał aktualnych danych na temat rachunku bankowego skarżącego, a skarżący nie dokonał zmiany numeru rachunku bankowego we wniosku o wpis do ewidencji producentów na właściwym formularzu "wniosku o wpis do ewidencji producentów".
W odniesieniu do decyzji organu pierwszej instancji z dnia 17 września 2018 r. o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie zbadał okoliczności wskazanej w art. 48 ust. 2 ustawy o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r., tj. okoliczności upływu 2 lat od dnia, w którym decyzja o jej przyznaniu stała się ostateczna. Podniósł, że decyzja z dnia 17 września 2018 r. wydana została przed upływem 2 lat od dnia, w którym ostateczna stała się decyzja z dnia 23 stycznia 2015 r. Decyzja ta w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 została skutecznie doręczona skarżącemu dopiero w dniu 4 października 2018 r. Ostateczna stała się zatem wraz z upływem 14-dniowego terminu na złożenie odwołania, tj. w dniu 19 października 2018 r. Natomiast 2 lata od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna upłynęło w dniu 19 października 2020 r. Tym samym decyzja organu pierwszej z dnia 17 września 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji została wydana przez dniem uzyskania przez decyzję w sprawie przyznania płatności waloru ostateczności. W konsekwencji decyzja organu pierwszej instancji została wydana przedwcześnie.
Z tych przyczyn organ odwoławczy – na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, w oparciu także o inną podstawę prawną.
Skarżący zaskarżył powyższą decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarga nie zawierała żadnych zarzutów i uzasadnienia.
Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r. przedstawił zarzuty skargi i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości ani w części.
Zaskarżonej decyzji pełnomocnik strony zarzucił:
1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a., poprzez niezbyt dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez: niewyjaśnienie czy stosownie do podnoszonego przez skarżącego zarzutu, czy ARiMR posiadała wiedzę o zmianie numeru konta bankowego skarżącego, co skutkowało przelewami na nieaktualne konto bankowe skarżącego, oraz czy skarżący miał świadomość stawianych wobec niego wymogów dokonywania zmian w Ewidencji Producentów na formularzu "wniosek o wpis do ewidencji producentów", co spowodowało poczynienie częściowo niepełnych, a częściowo błędnych ustaleń faktycznych;
. art. 8, art. 9 oraz art. 10 k.p.a., poprzez naruszenie zasady, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz nieudzielenie skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i pouczeń co do możliwości poniesienia szkody z powodu nieznajomości prawa, w ten sposób, że wnioskodawca nie został należycie poinformowany o przysługujących mu prawach i obowiązkach oraz wymogu dokonywania zmian w Ewidencji Producentów na formularzu "wniosek o wpis do ewidencji producentów", co skutkowało naruszeniem zasady zaufania jego uczestnika do władzy publicznej;
2) naruszenie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, polegające na błędnym przyjęciu, że unormowanie z art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w sytuacji uchybienia wymogu dokonania zmian w Ewidencji Producentów na formularzu "wniosek o wpis do ewidencji producentów" skutkuje stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, podczas gdy prawidłowo interpretowane i stosowane przepisy powinny prowadzić do wniosku, że wobec skarżącego w sytuacji uchybienia wymogu dokonania zmian w Ewidencji Producentów na formularzu "wniosek o wpis do ewidencji producentów" i jednoczesnego posiadania wiedzy przez ARiMR o zmianie numeru konta bankowego przez skarżącego – nie jest możliwe stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych żadnych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.
Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie stanowiła wydana w dniu 28 października 2021 r. decyzja, którą Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia 17 września 2018 r. i stwierdził wygaśnięcie decyzji tego organu z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1775 – dalej jako "ustawa o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r."). Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r., w przypadku gdy kwota z tytułu płatności bezpośrednich lub przejściowego wsparcia krajowego nie może zostać przekazana na rachunek bankowy rolnika lub rachunek rolnika prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej z przyczyn niezależnych od Agencji, decyzję o przyznaniu tych płatności doręcza się, nawet wtedy, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie rolnika i nie określa zmniejszeń, wykluczeń lub pozostałych kar administracyjnych oraz nie ustala kwot podlegających odliczeniu.
Według zaś art. 48 ust. 2 ustawy o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r., w przypadku gdy kwota z tytułu płatności bezpośrednich lub przejściowego wsparcia krajowego nie może zostać przekazana na rachunek bankowy rolnika lub rachunek rolnika prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej z przyczyn niezależnych od Agencji, kierownik biura powiatowego Agencji stwierdza wygaśnięcie decyzji w sprawie o przyznanie tych płatności, jeżeli od dnia, w którym decyzja o jej przyznaniu stała się ostateczna, upłynęły co najmniej 2 lata.
Z przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika natomiast, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony.
Wymaga w tym miejscu zwrócenia uwagi, że w przypadku, gdy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, organ administracji publicznej obowiązkowo zbadać musi, czy spełnione zostały przesłanki wymienione w tym przepisie prawa. W okolicznościach tej sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał skarżącemu B. B. decyzją z dnia 23 stycznia 2015 r. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2014 w wysokości [...] zł. Płatności są przekazywane przez ARiMR na rachunek bankowy wskazany przez samego rolnika (producenta rolnego) we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Taki numer rachunku bankowego był przez stronę wskazany i w ewidencji ujawniony. Natomiast skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w P. dnia 28 listopada 2008 r. pisemną prośbę o zmianę numeru konta bankowego, jednakże nie wypełnił wymaganego formularza wniosku o wpis do ewidencji producentów postulowanej zmiany, co skutkowało brakiem możliwości jej dokonania. Z tego względu Agencja przekazała przyznane decyzją środki na zadeklarowany przez skarżącego we wniosku o wpis do ewidencji producentów rachunek bankowy. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było to, że zostały one przez bank zwrócone z informacją o braku aktualnych danych na temat posiadanego przez beneficjenta aktywnego konta. O fakcie tym rolnik został poinformowany, a co więcej kilkakrotnie wzywano skarżącego i jednocześnie pouczano go, iż w celu uzyskania przyznanych płatności należy dokonać zmiany w ewidencji producentów, poprzez złożenie odpowiedniego formularza "wniosku o wpis do ewidencji producentów" z zaznaczeniem, że jest to "zmiana danych". Korespondencja wysłana do skarżącego za zwrotnym potwierdzeniem odbioru była przez niego odbierana, jednakże pomimo tego zmiana danych w krajowym systemie ewidencji producentów nie następowała i nie nastąpiła.
Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2022 r. poz. 2001 – dalej jako "ustawa o ewidencji producentów"), producent jest obowiązany do zgłoszenia kierownikowi biura powiatowego Agencji każdej zmiany danych zawartych we wniosku, o którym mowa w art. 11 ust. 1, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zmiany. Zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się na formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów (art. 14 ust. 2 ustawy). Stosownie natomiast do treści art. 11 ust. 1 tej ustawy, wpisu producenta do ewidencji producentów dokonuje się, w drodze decyzji administracyjnej, na jego wniosek złożony do kierownika biura powiatowego Agencji właściwego miejscowo, na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję. Z kolei przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ewidencji producentów określa jakie dane zawarte są w tej ewidencji. Rolnik ma obowiązek podać m.in.: imię i nazwisko albo nazwę producenta, określenie jego miejsca zamieszkania i adres albo określenie siedziby i adres, a w przypadku osoby fizycznej również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), z zastrzeżeniem ust. 3, a także numer rachunku bankowego producenta (art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 2099/18, stwierdził, że "dane zawarte w systemie ewidencji stanowią podstawę czynienia przez organy Agencji ustaleń faktycznych na okoliczności wynikające z tej ewidencji, w tej sprawie na okoliczność miejsca zamieszkania i doręczenia korespondencji urzędowej. Zatem oceniając prawidłowość doręczania tej korespondencji i skuteczność jej doręczenia nie można ograniczyć się wyłącznie do oceny danych adresowych wskazanych na doręczanej przesyłce, lecz przede wszystkim należy zbadać, czy przesyłkę wysłano na podany przez rolnika adres oraz czy dochował on ciążącemu obowiązkowi zawiadomienia organów Agencji o ich zmianie na odpowiednim formularzu". Wprawdzie w powyższej sprawie orzeczenie sądu dotyczyło danych adresowych, ale pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny – w ocenie Sądu – odnosi się także do przedmiotowej sprawy w zakresie danych dotyczących numeru rachunku bankowego producenta, tym bardziej, że skarżący o obowiązku dokonania zmiany tych danych i negatywnych skutkach związanych z zaniechaniem tej czynności był wielokrotnie informowany i pouczany. Informacje w tym zakresie były jasne i nie budziły wątpliwości.
Skarżący składając wniosek o wpis do ewidencji producentów z dnia 30 kwietnia 2004 r. złożył również oświadczenie o znajomości obowiązków wynikających z przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów (Sekcja XII. Wniosku – Oświadczenie i podpis składającego wniosek). Złożenie takiej deklaracji pozwala przyjąć, że wnioskodawcy znane są zasady i warunki przyznania płatności. Ponadto w samym formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów, w Sekcji I – Cel zgłoszenia, przewidziano możliwość złożenia wniosku w celu zmiany danych lub korekty danych. Powyższe wskazuje na to, że zmiana danych nie może być zgłoszona w dowolnej formie, a w formie przewidzianej przepisami prawa – wyłącznie na formularzu wniosku o wpis do ewidencji producentów.
W świetle powyższego należało stwierdzić, że skoro skarżący nie godził się na dokonanie zmian w krajowym systemie ewidencji producentów i uzupełnienie wskazanego braku wniosku na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję, a wezwanie w tym zakresie miało oparcie w przepisach prawa materialnego, właściwym było pozostawienie w ewidencji pierwotnie wskazanego przez skarżącego B. B. numeru rachunku bankowego producenta. Obowiązek zgłoszenia zmian na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję jest uzasadniony chociażby tym, że we wniosku o dokonanie zmian poza danymi osobowymi strona ma obowiązek wskazać również numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL), który indywidualizuje producenta zgłaszającego zmianę. Ponadto spełnienie wskazanych powyżej wymagań formalnych w zakresie wpisu producenta i zmian w tej ewidencji w przedmiocie rachunku bankowego producenta lub numeru rachunku prowadzonego w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, spójne jest z aktualnie obowiązującym przepisem zawartym w sekcji 2 ("Działania kontrolne") część B ("Procedury płatności") załącznika I ("Kryteria akredytacji") do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. Urz. UE L nr 255 z dnia 28 sierpnia 2014 r., str. 18), stosownie do którego agencja płatnicza przyjmuje procedury konieczne do zapewnienia, aby płatności były dokonywane wyłącznie na rachunki bankowe należące do beneficjentów. Analogiczna regulacja wynikała z załącznika I ("Kryteria akredytacji") sekcja 2 ("Działania kontrolne") część B ("Procedury płatności") rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz. Urz. UE L nr 171 z dnia 23 czerwca 2006 r., str. 90), uchylonego z dniem 4 września 2014 r.
Pozostawienie w ewidencji producentów nieaktualnego rachunku bankowego i niedokonanie zmiany danych w rejestrze ewidencji producentów oznacza spełnienie przesłanki stwierdzenia wygaśnięcia decyzji określonej w art. 48 ust. 2 ustawy o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r., dotyczącej niemożności przekazania na rachunek bankowy producenta lub rachunek producenta prowadzony w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej kwoty z tytułu płatności bezpośrednich z przyczyn niezależnych od Agencji.
Organ prawidłowo również stwierdził zaistnienie drugiej przesłanki wygaśnięcia decyzji, tj. upływu dwóch lat od dnia, w którym decyzja o przyznaniu płatności stała się ostateczna. Mając na uwadze treść art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 127 § 1 k.p.a., należało przyjąć, że w przedmiotowej sprawie decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia 23 stycznia 2015 r. o przyznaniu skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 stała się ostateczna dopiero w dniu 19 października 2018 r. Decyzja ta została doręczona skarżącemu zgodnie z wymogiem art. 48 ust. 1 ustawy o płatnościach z dnia 5 lutego 2015 r., w dniu 4 października 2018 r. Okres wymieniony w dyspozycji przepisu art. 48 ust. 2 ustawy upłynął zatem z dniem 19 października 2020 r.
W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 8 oraz art. 80 k.p.a. Organ wielokrotnie informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Tym samym organ prawidłowo rozpatrzył zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, w szczególności ziszczenie się przesłanek określonych w art. 48 ust. 2 ustawy. Stwierdzenie, iż organ z przyczyn niezależnych od Agencji nie mógł przekazać na rachunek bankowy skarżącego przyznanych mu płatności bezpośrednich za 2014 rok oraz że upłynął okres dwóch lat od daty kiedy decyzja ta stała się ostateczna, musiało skutkować wygaszeniem decyzji Nr 0059-2015-000000716 z dnia 23 stycznia 2015 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P.. Organ odwoławczy prawidłowo zastosował jako podstawę swojego rozstrzygnięcia przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a przez to uchylił wadliwą decyzję organu pierwszej instancji z dnia 17 września 2018 r., gdyż decyzja ta o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji z dnia 23 stycznia 2015 r. o przyznaniu płatności na rok 2014 został wydana zanim decyzja w przedmiocie przyznania płatności stała się ostateczna oraz w konsekwencji orzekł merytorycznie w sposób prawidłowy.
Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia ustanowionego z urzędu dla skarżącego pełnomocnika zawarte w pkt II sentencji wyroku znajduje swoją podstawę w przepisach art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18, ze zm.). Wyjaśnienia wymaga przy tym, że nie było możliwe uwzględnienie wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie mu także wykazywanych przez niego wydatków w piśmie z dnia 11 sierpnia 2022 r. (k. 33-36 akt sądowych), bowiem pismo to zostało z przyczyn formalnych zwrócone zarządzeniem z dnia 7 września 2022 r. (k. 40 akt sądowych), zaś ponowiony wniosek w tym przedmiocie zawarty w piśmie z dnia 21 września 2022 r. (k. 50-52 akt sądowych) okazał się bezskuteczny z powodu złożenia go już po zamknięciu rozprawy i rozstrzygnięciu sprawy.