III SA/LU 389/23

III SA/Lu 389/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-04-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /przewodniczący/
Ewa Ibrom /sprawozdawca/
Iwona Tchórzewska
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 130a ust. 10 h, ust. 10i
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi O. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu I. oddala skargę; II. przyznaje adwokat [...] od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę 2 214 zł (dwa tysiące dwieście czternaście złotych), w tym 414 zł (czterysta czternaście złotych) podatku od towarów i usług, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2023 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu, w wyniku rozpatrzenia odwołania O. D. , utrzymało w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z [...] lutego 2023 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
We wniosku z 30 sierpnia 2021 r. Starosta Tomaszowski (dalej jako "organ I instancji") zwrócił się do Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim o orzeczenie przepadku na rzecz Powiatu Tomaszowskiego samochodu osobowego Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...], stanowiącego własność O. D. (dalej jako "skarżąca") i Y. B.. W uzasadnieniu wniosku Starosta wskazał, że 11 lutego 2020 r. funkcjonariusz Policji w T. wydał dyspozycję usunięcia z drogi wyżej wymienionego pojazdu osobowego w związku z kierowaniem pojazdem przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami.
Postanowieniem z 7 września 2021 r., sygn. akt I Ns [...] Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim I Wydział Cywilny orzekł przepadek pojazdu marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...], usuniętego z drogi 11 lutego 2020 r., stanowiącego własność O. D., na rzecz Powiatu Tomaszowskiego.
Zawiadomieniem z 27 kwietnia 2022 r. Starosta Tomaszowski poinformował O. D. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania wskazanego na wstępie pojazdu.
Decyzją z 18 maja 2022 r. Starosta Tomaszowski ustalił koszty usunięcia pojazdu w dniu 11 lutego 2022 r. i przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym w okresie od 12 lutego 2020 r. do 16 listopada 2021 r. na kwotę 6 142,95 zł i do ich opłacenia zobowiązał O. D..
W wyniku rozpatrzenia odwołania O. D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") decyzją z [...] listopada 2022 r. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji ustalając właściciela usuniętego pojazdu powołał się na prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z 7 września 2021 r. Tymczasem prawomocne rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu sądu cywilnego o przepadku pojazdu usuniętego z drogi nie ma charakteru ustalającego. Dotyczy ono faktu przejścia własności na rzecz powiatu, a jego celem nie jest wiążące ustalenie pozostałych stosunków właścicielskich. Stwierdził, że organ I instancji nie odniósł się do przedłużonych przez skarżącą dokumentów: umowy darowizny pojazdu, umowy sprzedaży pojazdu, potwierdzenia przyjęcia zgłoszenia zbycia pojazdu. Ponadto organ I instancji zawiadamiając właściciela pojazdu o upływie trzymiesięcznego terminu jego odebrania z parkingu strzeżonego, skierował powiadomienie nie tylko do skarżącej, ale też do Y. B., uznając ją za właścicielkę usuniętego pojazdu. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w świetle informacji Policji skarżąca kierowała pojazdem bezpośrednio przed wydaniem dyspozycji jego usunięcia.
Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji nie dokonał szczegółowego rozliczenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu, nieprecyzyjnie określił okres przechowywania pojazdu oraz nie przedłożył dokumentów źródłowych, w postaci umów z podmiotem wykonującym zadanie usuwania i przechowywania pojazdów, opierając się jedynie na wystawionej przez ten podmiot fakturze, która dotyczy kilku pojazdów i zawiera jedną stawkę za przechowywanie.
Decyzją z [...] lutego 2023 r. Starosta Tomaszowski ustalił koszty usunięcia pojazdu w dniu 11 lutego 2022 r. oraz jego przechowywania na parkingu strzeżonym w okresie od 11 lutego 2020 r. do 16 listopada 2021 r. w kwocie 6 142,95 zł i zobowiązał do ich zapłaty solidarnie Y. B. i O. D..
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła O. D.. Skarżąca załączyła oświadczenie Y. B..
Decyzją z [...] czerwca 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał na wstępie przepisy art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 z późn. zm.), dalej jako "p.r.d.".
Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 11 lutego 2020 r., na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanego przez funkcjonariusza Policji w trybie art. 130a ust. 6 p.r.d., usunięty został z drogi i przetransportowany na parking strzeżony, wymieniony na wstępie pojazd marki Volkswagen Golf 1.9 TD. Kierującą pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była O. D.. Wobec nieodebrania pojazdu przez właściciela w terminie wynikającym z przepisów prawa Starosta Tomaszowski wystąpił o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Tomaszowskiego. Prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim z dnia 7 września 2021 r. (sygn. akt I Ns [...]) orzeczony został przepadek pojazdu marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...] na rzecz Powiatu Tomaszowskiego.
Organ odwoławczy ustalił, że właścicielką pojazdu, w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, była Y. B., natomiast pojazdem władała O. D.. Organ obciążył kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu solidarnie, właścicielkę pojazdu oraz władającą pojazdem, na podstawie art. 130 a ust. 10h i ust. 10i p.r.d.
Następnie Kolegium przedstawiło szczegółowe wyliczenie kosztów za okres od dnia usunięcia pojazdu, tj. od 11 lutego 2020 r. do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego o przepadku pojazdu, tj. do 16 listopada 2021 r. Łączna kwota wyniosła 6 142,95 zł i składały się na nią: koszty usunięcia pojazdu – 381,30 zł brutto, koszty przechowywania w okresie od 12 lutego 2020 r. do 27 września 2020 r. – 2026,65 zł brutto, w okresie od 28 września 2020 r. do 27 września 2021 r. – 3285,00 zł, od 28 września 2021 r. do 16 listopada 2021 r. – 450,00 zł brutto.
Organ odwoławczy wskazał, że kwotę kosztów ustalono z uwzględnieniem zbiorczej faktury nr [...] wystawionej przez "T." M. S. z siedzibą w T. L. za usługę holowania i parkowania pojazdów.
Odnosząc się do oświadczenia Y. B., które potwierdzało własność pojazdu, organ odwoławczy stwierdził, że własność pojazdu ani fakt władania pojazdem przez skarżącą nie są kwestionowane. Okoliczność, że skarżąca dokonała z Y. B. rozliczeń finansowych związanych z pojazdem, nie ma wpływu na określenie osób odpowiedzialnych za poniesienie kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie O. D. zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu.
Skarżąca zarzuciła, że nie wzięto pod uwagę oświadczenia właścicielki pojazdu, która zobowiązała się do pokrycia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu. Podkreśliła, że spłaciła swoją część kosztów i nie powinna ich po raz drugi płacić.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu wniosło o oddalenie skargi.
W piśmie z 16 listopada 2023 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz zasądzenie wynagrodzenia z tytułu ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.". Zarzucił, że organ nie ustalił, czy skarżąca posiada tytuł prawny do pojazdu, o którym mowa w art. 130a ust. 10i p.r.d. Podniósł, że skarżąca nie miała żadnego tytułu prawnego do pojazdu. Osoba władająca pojazdem bez tytułu prawnego nie może odpowiadać solidarnie na zasadzie określonej w przepisie art. 130a ust. 10i p.r.d.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem skargi jest decyzja o obowiązku ponoszenia kosztów usunięcia pojazdu z drogi i kosztów jego przechowywania na parkingu strzeżonym.
Przesłanki usunięcia pojazdu z drogi i zasady ponoszenia kosztów jego przechowywania określone zostały w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 z późn. zm.), dalej jako "Prawo o ruchu drogowym" lub w skrócie: "p.r.d.".
W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że pojazd marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...], usunięty z drogi 11 lutego 2020 r. na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu wydanej przez funkcjonariusza Policji, przechowywany był na parkingu strzeżonym i nie został odebrany przez właściciela pojazdu w terminie trzech miesięcy od daty usunięcia pojazdu z drogi. Jest również poza sporem, że prawomocnym postanowieniem z 7 września 2021 r., sygn. akt I Ns [...], Sąd Rejonowy w Tomaszowie Lubelskim orzekł przepadek opisanego wyżej pojazdu na rzecz Powiatu Tomaszowskiego.
Spór w sprawie dotyczy obowiązku ponoszenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu.
Sąd podziela stanowisko organu, że kosztami tymi obciążone powinny być solidarnie skarżąca i Y. B., zgodnie z przepisami art. 130a ust. 10h i art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym.
Przepis art. 130a ust. 10h stanowi, że koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.
Zgodnie z kolei z art. 130a ust. 10i, jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h.
Z ustaleń organu wynika, że właścicielką pojazdu marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...] w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była Y. B., natomiast osobą władająca pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi była skarżąca O. D..
Ustalenia co do osoby właścicielki organ dokonał na podstawie dołączonej do akt umowy sprzedaży samochodu zawartej 19 stycznia 2020 r. między skarżącą jako sprzedającą oraz Y. B. jako kupującą, której przedmiotem był pojazdu marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...] oraz zgłoszenia zbycia pojazdu z 14 lutego 2020 r. Ustalenie to nie było w toku postępowania administracyjnego kwestionowane. Ponadto do odwołania od pierwszej wydanej w tej sprawie decyzji skarżąca dołączyła oświadczenie Y. B. noszące datę 15 lutego 2020 r., w którym Y. B. potwierdziła, że jest właścicielką pojazdu usuniętego z drogi, nabytego przez nią od skarżącej 19 stycznia 2020 r.
W świetle powyższych okoliczności faktycznych obciążenie Y. B. kosztami usunięcia i przechowywania pojazdu, zgodnie art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, było uzasadnione.
Skarżąca nie zgadza się jednak z uznaniem solidarnej odpowiedzialności skarżącej za wskazane wyżej koszty. Zarzuca, że nie była osobą władającą pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi.
Zarzuty skarżącej w tym zakresie są nieuzasadnione. Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, to skarżąca była osobą władającą pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia go z drogi. W dokumencie zatytułowanym "Dyspozycja usunięcia pojazdu", sporządzonym przez funkcjonariusza Policji w T. wskazano, że pojazd odebrany został skarżącej. Na okoliczność tę sporządzona została także przez funkcjonariusza Policji – aspiranta W. Ł. notatka urzędowa z dnia 11 lutego policji 2020 r., z której wynika, że o godz. 12:50 w miejscowości R. przeprowadzona została przez funkcjonariuszy Policji kontrola drogowa pojazdu marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...] Pojazd prowadziła skarżąca O. D., która nie posiadała uprawnień do kierowania pojazdami. Z notatki wynika ponadto, że skarżąca odmówiła podpisu na pokwitowaniu zatrzymania prawa jazdy, powiadomieniu o usunięciu pojazdu, a także na wezwaniu do stawienia się na Posterunku Policji w T. w celu wykonania dalszych czynności z jej udziałem. Wobec tego skarżącej wręczono powiadomienie o usunięciu pojazdu i odczytano jego treść oraz pouczenie o możliwości orzeczenia przepadku pojazdu przez sąd w przypadku nieodebrania pojazdu przez właściciela.
Całkowicie niewiarygodne są w świetle powyższego materiału dowodowego oświadczenia Y. B., powoływane przez skarżącą, w których zawarte są sprzeczne i niejasne wyjaśnienia co do osoby kierującej pojazdem, której danych uczestniczka jednak nie ujawnia.
Prawidłowe jest zatem ustalenie, że skarżąca była osobą władającą pojazdem w chwili wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi, a w konsekwencji zobowiązanie skarżącej solidarnie z uczestniczką postępowania Y. B. do pokrycia kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, zgodnie z art. 130a ust. 10i w zw. z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.
Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że organy nie wykazały, by władała pojazdem na podstawie określonego tytułu prawnego, wyjaśnić należy, że przez osobę dysponującą pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, o której mowa w art. 130a ust. 10i rozumieć należy nie tylko osobę władającą pojazdem na podstawie sformalizowanego tytułu prawnego, wskazującego na tytuł władania, ale także osoby, które nie są właścicielami, a faktycznie władają pojazdami i spowodowały konieczność usunięcia pojazdu z drogi. Pogląd taki utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych.
W wyrokach z 24 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1290/20, z 19 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1166/20 i z 16 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1990/21, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność dokonania funkcjonalnej wykładni przepisów art. 130a ust. 10h oraz ust. 10i p.r.d. Podkreślił, że wykładnia funkcjonalna uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do odczytania intencji i celów ustawodawcy (por. uchwała NSA z 10 grudnia 2009 r., sygn. I OPS 8/09; wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2225/18).
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że powołane wyżej przepisy zostały wprowadzone do porządku prawnego na podstawie art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. – o zmianie ustawy Prawo ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152 poz. 1018). Celem nowej regulacji było m.in. ograniczenie "pozostawionych i nieodebranych pojazdów, co w konsekwencji wpłynie również na poprawę stanu środowiska naturalnego, bowiem znaczną cześć pojazdów usuniętych i nieodebranych przez uprawnioną osobę stanowią pojazdy zdekapitalizowane – przedstawiające niewielką wartość. Pojazdy usunięte i nieodebrane w ustawowym terminie (które dodatkowo przejdą na własność powiatu dopiero po prawomocnym orzeczeniu sądu) będą bowiem stanowić zagrożenie dla środowiska naturalnego ze względu na możliwość przenikania do środowiska płynów eksploatacyjnych oraz pozostawienia substancji stałych nieulegających biodegradacji" (Uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Druk Sejmowy nr 2916, Sejm VI Kadencji, s. 16). Ustawodawca wprowadził zatem proponowane rozwiązania po to, aby stworzyć skuteczny system usuwania pojazdów pozostawionych na drogach, tak aby ograniczać zanieczyszczenie nimi środowiska. Oczywiste jest, że taki system powinien być efektywny, powinien zatem przewidywać zabezpieczenie finansowania ze strony osób, które pojazdy usunięte z drogi pozostawiły. W pierwszej kolejności obowiązek finansowania kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu spoczywa na jego właścicielu, jednak ustawodawca przewidział w tym zakresie również odpowiedzialność solidarną osoby, we władaniu której pojazd znajdował się w chwili usunięcia. Rozwiązanie takie ma służyć temu, by w sytuacji gdy właściciela nie można ustalić lub nie można było uzyskać od niego środków na pokrycie kosztów zabezpieczenia i usunięcia pojazdu – koszty te pokryła osoba, która faktycznie przyczyniła się do tego, że zaistniała konieczność usunięcia pojazdu, a co za tym idzie spowodowała powstanie kosztów z tym związanych. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że art. 130a ust. 10i p.r.d. w żaden sposób nie wskazuje, że sposób władania powinien być w jakiś sposób sformalizowany tak, aby odpowiadać jednej z form własności znanej z Kodeksu cywilnego. Chodzi tu o osobę, która kierowała pojazdem, nie będąc jego właścicielem.
NSA stwierdził ponadto, że koszty związane z usunięciem i parkowaniem pojazdu zobowiązany będzie pokryć również taki kierowca, który prowadził pojazd bez zezwolenia właściciela. Odmienna interpretacja wypaczałaby sens nowych rozwiązań ustawowych, ograniczając efektywność zabezpieczenia finansowego ze strony osób, które doprowadziły do powstania kosztów związanych usunięciem, przechowaniem i oszacowaniem.
W opinii NSA, w świetle okoliczności uzasadniających wprowadzenie rozwiązań zawartych w art. 130a ust. 10h i ust. 10i p.r.d. nie można znaleźć racjonalnego uzasadnienia, aby obowiązek taki ciążył na osobie, która kierowała pojazdem za zgodą właściciela, a nie obciążał kierowcy, który takiej zgody nie uzyskał (por. wyrok NSA z 19 listopada 2020 r., I OSK 1166/20).
Wbrew stanowisku skarżącej przepis art. 130a ust. 10i nie nakazuje zatem dochodzić tytułu prawnego, jakim legitymował się kierujący pojazdem, wystarczające jest ustalenie, że sprawca władał pojazdem i nie jest jego właścicielem.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, jak wykazano wyżej, że skarżąca kierowała 11 lutego 2020 r. pojazdem marki Volkswagen Golf o numerze rejestracyjnym [...], a więc władała faktycznie tym pojazdem w chwili kontroli. Wobec stwierdzenia naruszenia przez skarżącą zakazu prowadzenia pojazdów i braku uprawnień do kierowania pojazdami zachodziła konieczność usunięcia pojazdu z drogi. W takiej sytuacji zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10i p.r.d skarżąca ponosi solidarną odpowiedzialność wraz z właścicielką pojazdu za jego zabezpieczenie i usunięcie.
Wysokość kosztów za usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie przedstawiona została szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i nie jest kwestionowana. Prawidłowo obliczono koszty za okres od dnia usunięcia pojazdu, tj. od 11 lutego 2020 r. do dnia uprawomocnienia się postanowienia Sądu Rejonowego o przepadku pojazdu, tj. do 16 listopada 2021 r. na podstawie zbiorczej faktury nr [...] za usługę holowania i parkowania pojazdów, wystawionej przez "T." M. S. z siedzibą w T. L.. Łączna kwota kosztów wyniosła 6 142,95 zł i składały się na nią: koszty usunięcia pojazdu – 381,30 zł brutto, koszty przechowywania w okresie od 12 lutego 2020 r. do 27 września 2020 r. – 2026,65 zł brutto, w okresie od 28 września 2020 r. do 27 września 2021 r. – 3285,00 zł, od 28 września 2021 r. do 16 listopada 2021 r. – 450,00 zł brutto.
Słusznie stwierdza organ, że zarzuty skarżącej dotyczące rozliczenia z właścicielką pojazdu i nie mają wpływu na określenie osób odpowiedzialnych za poniesienie kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Twierdzenie skarżącej, że poniosła swoją część kosztów i nie powinna ich po raz drugi płacić jest bezpodstawne. Z akt sprawy wynika, że koszty nie zostały poniesione. Ponadto wyjaśnienia wymaga, że solidarny obowiązek poniesienia kosztów oznacza, że zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, czyli wystarczy, że koszty te zostaną pokryte przez jedną z osób zobowiązanych. Jeżeli Y. B. pokryje należne koszty, skarżąca będzie zwolniona z odpowiedzialności.
Podsumowując stwierdzić należy, że organ przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., ustalił wszystkie istotne okoliczności sprawy i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego dotyczące obowiązku ponoszenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdu. Zaskarżona decyzja została szczegółowo i wyczerpująco uzasadniona zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Zarzuty skargi są zatem nieuzasadnione.
Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.).
Jednocześnie sąd orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Zgodnie z art. 250 § 1 p.p.s.a. wynagrodzenie adwokata ustanowionego z urzędu ustalane jest na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r. poz. 2631), dalej jako "rozporządzenie z 3 października 2016 r.". Stosownie do § 2 pkt 1 i 2 tego rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia (pkt 1) oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu (pkt 2). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2 – 4, zaś zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia (rozdział 4), opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 8 rozporządzenia.
Z § 8 pkt 3 rozporządzenia wynika, że przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 zł do 10 000 zł opłata wynosi 1200 zł.
Trzeba jednak wskazać, że § 2 pkt 1 został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 zdanie drugie i art. 92 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2024 r., sygn. akt SK 90/22 (Dz. U. z 2024 r. poz. 300). Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis traci moc w zakresie, w jakim określa opłaty stanowiące ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w wysokości niższej niż stawki minimalne opłat określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.). Powyższy wyrok wszedł w życie z dniem 4 marca 2024 r. Jego konsekwencją jest przyznawanie adwokatom ustanowionym z urzędu stawki wynagrodzenia w minimalnej wysokości przewidzianej dla tego samego rodzaju spraw dla adwokatów ustanowionych z wyboru, a więc na podstawie rozporządzenia z 22 października 2015 r. Zgodnie zaś z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, stawka minimalna dla adwokata przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5000 zł do 10 000 zł wynosi 1800 zł. Kwota ta, powiększona zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. o stawkę podatku od towarów i usług wynosi 2214,00 zł i w tej wysokości sąd przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu.