III SA/Lu 766/24

III SA/Lu 766/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Ewa Ibrom /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 361
art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2a, art. 6, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 1a, art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1;
Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Dz.U. 2025 poz 111
art. 233 § 1; art. 180, art. 187 i art. 191; art. 197 § 1; art. 188; art. 122;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1590
art. 73 ust. 1 pkt 1;
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t. j.)
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 182 ust. 1; art. 48, art. 56 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1, art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2, art. 85 ust. 1, art. 101, art. 102 ust. 3 lit. b, art. 105 ust. 4, art. 114 ust. 2, art. 172 ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 1987 nr 256 poz 1 art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 2;
Rozporządzenie Rady  (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy  Celnej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 września 2024 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 18 czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty cła oraz kwoty podatku od towarów i usług.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
W dniu 28 lipca 2021 r. w Oddziale Celnym w M. N.-C. Spółka z o.o. w P. , działając jako przedstawiciel pośredni, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z [...] towar zadeklarowany jako części felg, obręcz i dysk, zaklasyfikowany do kodu Taric 8708 70 99 85, z zastosowaniem stawki celnej 4,5%. Odbiorcą towaru była skarżąca [...] Spółka z o.o. w K. . Towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej na podstawie art. 182 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 52/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 z późn. zm., dalej "UKC"), przez wpisanie towarów do rejestru [...]. W dniu 29 lipca 2021 r. w Oddziale Celnym w Małaszewiczach przyjęte zostało zgłoszenie celne uzupełniające nr [...]
W dniach od 27 października 2023 r. do 13 grudnia 2023 r. Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu przeprowadził kontrolę celno-skarbową w spółce [...]. Przedmiotem kontroli były towary pochodzenia chińskiego deklarowane do kodów TARIC 8708 70 99 30 i 8708 70 99 85, dopuszczone do obrotu na terenie UE w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. Z kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia 13 grudnia 2023 r., którego uwierzytelnioną kopię Naczelnik Wielkopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Poznaniu przekazał do Działu Postępowania Celnego Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego.
W wyniku kontroli stwierdzono, że w zgłoszeniu celnym z dnia 29 lipca 2021 r. nr [...] (PWD [...] z dnia 28 lipca 2021 r.). nieprawidłowo zaklasyfikowano towar do kodu TARIC 8708 70 99 85 Wspólnej Taryfy Celnej. W protokole kontroli wskazano na zasadność zmiany kodów TARIC 8708 70 99 30 i 8708 70 99 85 deklarowanych w zgłoszeniach celnych objętych kontrolą, skutkującą zmianą należności celnych i zobowiązań podatkowych.
We wniesionych zastrzeżeniach do protokołu z kontroli celno-skarbowej skarżąca spółka przedstawiła dwie opinie: 1) opinię dotyczącą technologiczności procesów montażu sporządzoną przez prof. dr hab. inż. A. R. z Politechniki L. (opinia nr 1) oraz 2) opinię o procesie technologicznym produkcji felg stalowych sporządzoną przez dr hab. inż. Ł. G. z firmy [...] (opinia nr 2).
Pismem z dnia 10 kwietnia 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej poinformował skarżącą, że zamierza wydać decyzję, w której dokona zmiany klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, określi kwotę długu celnego (typ opłaty A30) oraz określi różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym nr [...] z dnia 29 lipca 2021 r.
Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko wraz z opinią uzupełniającą do opinii nr 1.
W dniu 18 czerwca 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję, w której zaklasyfikował towar dopuszczony do obrotu według zgłoszenia celnego nr [...] z dnia 29 lipca 2021 r. (PWD [...] z dnia 28 lipca 2021 r.) do kodu CN/Taric 8708 70 99 80, powiadomił dłużnika o kwocie długu celnego od towaru dopuszczonego do obrotu na podstawie wskazanego zgłoszenia celnego w wysokości 78.549 zł (typ opłaty A30) stanowiącej różnicę między należną kwotą długu celnego, a kwotą długu celnego wykazaną w zgłoszeniu celnym oraz określił różnicę w wysokości 18.067 zł między kwotą podatku od towarów i usług należną z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już określoną w zgłoszeniu celnym.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją z dnia 30 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest klasyfikacja zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu towaru określonego w zgłoszeniu celnym nr [...] jako części felg, obręcz i dysk.
Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie ma zastosowanie Wspólna Taryfa Celna, stanowiąca załącznik nr I do rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 256 z 7 września 1987 r., str.1), w brzmieniu określonym przez rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 361 z 30 października 2020 r., s. 1). Rozporządzenie wykonawcze określa w art. 2, że ma ono zastosowanie od dnia 1 stycznia 2021 r., co oznacza, że załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 zastąpiono pełną i zaktualizowaną wersją Nomenklatury Scalonej, która przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów.
Organ odwoławczy podkreślił, że klasyfikacja wyrobów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację. Określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji, z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę, czyli do każdego towaru jest przypisany odpowiedni kod CN. Tak ukształtowane zasady stosowania Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: "ORINS") wynikają z ich treści oraz znajdują potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. W celu zagwarantowania pewności prawa i ułatwienia kontroli, kryterium decydującego dla klasyfikacji taryfowej towarów należy upatrywać w obiektywnych cechach i właściwościach towarów, określonych w brzmieniu pozycji CN i w uwagach do sekcji lub działów.
Zgodnie z regułą 2(a) ORINS wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
Organ odwoławczy zauważył, że dodatkową pomoc w klasyfikacji taryfowej, dla zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania taryfy celnej, stanowią Noty wyjaśniające do systemu zharmonizowanego, jak również noty do nomenklatury scalonej, których treść w języku polskim na bieżąco uaktualniana dostępna jest w przeglądarce taryfowej Departamentu Polityki Celnej Ministerstwa Finansów w ramach Informacyjnego Systemu Zintegrowanej Taryfy Celnej ISZTAR4. Wprawdzie Noty wyjaśniające nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego, ale są ważnym środkiem służącym ujednoliceniu podejścia do ustalenia przeznaczenia towaru i wyjaśnieniu zakresu poszczególnych pozycji CN.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wskazał, że zgodnie z Notami wyjaśniających do HS dotyczącymi reguły 2(a) ORINS, jej druga część stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu. Regułę 2(a) stosuje się również do wyrobów niekompletnych lub niegotowych, przedstawianych w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym z zastrzeżeniem, że należy je traktować jako wyroby kompletne lub gotowe zgodnie z pierwszą częścią niniejszej reguły.
Natomiast zgodnie z punktem (VII) wyżej wymienionych Not, na potrzeby reguły 2(a) "artykuły przedstawiane w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym" oznaczają elementy składowe artykułu, z których powinien być on złożony bądź za pomocą prostych urządzeń do montażu (śrub, nakrętek, sworzni itd.) lub, na przykład za pomocą nitowania albo spawania, pod warunkiem że zastosowano tylko proste operacje montażowe. Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę w tym względzie. Jednakże w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce. Niezmontowane elementy składowe artykułu, które są w nadmiarze wobec ilości wymaganej dla danego artykułu w stanie kompletnym, powinny być klasyfikowane oddzielnie.
Zdaniem organu z pkt VII Noty wyjaśniającej wynika, że intencją tego zapisu jest nacisk na montaż, który winien być wykonany bez potrzeby dokonania uprzedniej obróbki produktu przed montażem. W Taryfie Celnej (WTC) nie ma definicji prostego montażu, a samo sformułowanie dotyczy w rzeczywistości zastosowania jedynie operacji montażowych. Wynika to m.in. z zawartego w Notach sformułowania: "Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę w tym względzie. Jednakże w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce", co wskazuje, że nawet bardzo złożone metody montażu nie muszą być brane pod uwagę a kluczowe znaczenie ma tu sformułowanie, że w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce.
Organ zauważył, że w sprawie reguły 2(a) ORINS wypowiedział się również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wskazując w wyroku C-107/22, że "za wyroby znajdujące się wstanie niezmontowanym lub rozmontowanym należy uznać wyroby, których elementy mają być złożone bądź za pomocą takich elementów jak śruby, wkręty, nakrętki itp., bądź na przykład poprzez nitowanie lub spawanie, pod warunkiem jednak, że chodzi wyłącznie o operacje montażu". Zapis ten nie zawiera zatem sformułowania "prosty" w odniesieniu do operacji montażowych.
W ocenie organu powyższe potwierdza też zapis punktu VII Not wyjaśniających, który wskazuje, że ani stopień trudności zastosowanych operacji montażowych ani technika montażu nie jest wyznacznikiem dokonania klasyfikacji towaru za pomocą reguły 2(a) ORINS, a wskazany w tych Notach katalog możliwych do zastosowania metod montażu jest otwarty, co potwierdza sformułowanie "na przykład". Ponadto Noty te wskazują, że do montażu można wykorzystać dodatkowe elementy jak śruby, wkręty, nakrętki itp.
Z tych przyczyn, zdaniem organu zastosowanie operacji wciskowo-wtłaczanej jako metody montażu nie stoi w sprzeczności z treścią wyżej wymienionych Not. Organ nie podzielił zarzutu strony, jakoby regułą 2(a) były objęte jedynie takie operacje montażowe, które zbliżone są rodzajowo do spawania i nitowania (np. sklejanie, ale już nie operacja wciskowo-wtłaczana, do której używa się wyspecjalizowanego sprzętu). W Notach podano przykładowe sposoby łączenia elementów składowych, a wyliczenie to ma charakter otwarty. To oznacza, że inne metody łączenia elementów też spełniają wymogi tej Noty. Zamieszczone w Notach sformułowanie brzmi: "jednakże w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce". Zatem wyznacznikiem dokonania klasyfikacji towaru za pomocą reguły 2(a) ORINS jest możliwość realizacji operacji montażu bez konieczności poddania części składowych jakiejkolwiek dalszej obróbce.
Organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym sprawy przedmiotem importu były wykonane ze stali obręcze i tarcze stanowiące elementy składowe felg kół jezdnych samochodów osobowych, które były przeznaczone do wspólnego montażu. Dla importowanego towaru skarżąca zadeklarowała w zgłoszeniu celnym kod Taric 8708 70 99 85. Organ kontrolujący przeprowadził w magazynie skarżącej oględziny towaru przedstawionego jako reprezentatywny dla towaru importowanego. W trakcie oględzin stwierdzono, że towar znajdował się na palecie owiniętej folią (ostreczowanej) i był poukładany kompletami tj. obręcz i tarcza razem, a ilość tarcz i obręczy była równa. Do protokołu oględzin dołączono również 4 czarno-białe zdjęcia wykonane podczas oględzin. Z materiału dowodowego wynika, że importowane tarcze i obręcze były zasadniczo przygotowane do zastosowania jako elementy finalnego produktu jakim są felgi, tzn. obręcze były odpowiednio wyprofilowane, a tarcze zostały w odpowiedni sposób ukształtowane i posiadały wycięte otwory mocujące, otwór centralny oraz otwory wentylujące. Ponadto ilość tarcz i obręczy jest zawsze równa. Dodatkowo prezes zarządu skarżącej spółki oświadczył, że elementy felg były wykorzystywane do aut osobowych.
Organ odwoławczy podniósł, że w sprawie przeanalizowano, czy elementy składowe felg są poddawane jakimkolwiek procesom przed ich połączeniem a następnie oceniono, czy bez przeprowadzenia tych procesów istniałaby możliwość skompletowania części składowych w gotowy wyrób i czy przeprowadzenie ewentualnych procesów ma wpływ na klasyfikację taryfową. W tym zakresie rozważono treść przedstawionych przez stronę opinii, a mianowicie sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. R. z Politechniki L. opinii dotyczącej technologiczności procesów montażu (opinia nr 1) oraz sporządzonej przez dr hab. inż. Ł. G. z firmy [...] opinii o procesie technologicznym produkcji felg stalowych (opinia nr 2).
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z procesem technologicznym opisanym w opinii nr 1, przed łączeniem elementów felgi wykonywane są następujące operacje: śrutowanie powierzchni elementów przeznaczonych do montażu, odtłuszczanie powierzchni, przeprowadzone z wykorzystaniem metody odtłuszczania ultradźwiękowego oraz wykonanie zabezpieczenia antykorozyjnego montowanych elementów na czas dalszych czynności montażowych, grawerowanie na powierzchni obręczy określonych symboli i oznaczeń. Natomiast w opinii nr 2 wskazano, że przed łączeniem elementów felgi wykonywane są następujące operacje: wstępne odtłuszczanie w myjce ultradźwiękowej i zabezpieczenie antykorozyjne na czas dalszych procesów oraz grawerowanie/znakowanie - grawerowanie oznaczeń felg.
Ponadto w opinii uzupełniającej do opinii nr 1 została zawarta informacja, że istotne znaczenie przygotowania powierzchni wynika przede wszystkim z konieczności uzyskania jak najkorzystniejszych właściwości skutkujących otrzymaniem połączenia montażowego o określonych cechach, głównie wytrzymałościowych. Konieczne jest zatem m.in.: usunięcie różnorodnych zanieczyszczeń, znajdujących się na powierzchni łączonych elementów, wśród których występują smary, pyły, produkty korozji, zaadsorbowane warstewki tlenkowe, mikroorganizmy, bakterie i inne, usunięcie niepożądanych warstewek różnego rodzaju powłok (dotyczy to ponownego wykorzystania eksploatowanych elementów lub regeneracji) lub powłok zabezpieczających (np. przed korozją), uzyskanie odpowiedniego rozwinięcia stereometrycznego powierzchni materiałów łączonych.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony, według której obróbka ta wyklucza uznanie, że zachodzi sytuacja, do której odnosi się reguła 2(a) ORINS. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że obróbka ta nie ma znaczenia dla klasyfikacji spornego towaru, albowiem wykonywane czynności nie mają wpływu na funkcje felgi oraz nie mają wpływu na właściwości funkcjonalne montowanych elementów (odtłuszczanie) i na możliwość ich skompletowania w gotowy wyrób (śrutowanie).
Odnosząc się do stanowiska strony oraz przedstawionych opinii i zawartej w opinii nr 1 definicji obróbki, organ odwoławczy podkreślił, że klasyfikacji taryfowej dokonuje się w pierwszej kolejności w oparciu o definicje zawarte w taryfie celnej oraz w notach wyjaśniających do HS i ORINS, a nie na podstawie pojęć i definicji określonych w technologii czy materiałoznawstwie. W przypadku braku wskazówek w nomenklaturze możliwe jest wykorzystanie ogólnodostępnych pojęć.
Zdaniem organu, dokonując klasyfikacji wyrobów stalowanych zasadnym było przeanalizowanie uwag do działu 72 WTC, a także właściwych not do HS do tego działu. W notach do HS do działu 72 WTC dostępnych w ramach systemu ISZTAR4 jako uwagi ogólne do działu 72 WTC w części (IV) Produkcja wyrobów gotowych zwarte są m.in. wskazówki dotyczące dalszej obróbki i wykończenia – lit. (C) ze wskazaniem, jakie obróbki i przetworzenia mogą być wykonywane na wyrobie z żeliwa lub stali oraz jak takie działania wpływają na klasyfikację tego wyrobu. Innymi słowy, czy przeprowadzone obróbki powodują zmianę klasyfikacji towaru, czy dalej pozostają tym samym wyrobem, w myśl Taryfy Celnej. Ze wskazanych uwag i not wynika, że w odniesieniu do wyrobów ze stali obróbka mechaniczna czy powierzchniowa nie wpływa na klasyfikowanie wyrobu do danej pozycji jeżeli w treści określonych pozycji nie powiedziano inaczej. Zatem grawerowanie jest tylko odpowiednim oznakowaniem felgi, które nie ma wpływu na funkcję felgi jako elementu koła i pozostaje bez wpływu na jej funkcjonalność w trakcie pracy wykonywanej przez felgę. Z kolei odtłuszczanie powierzchni, przeprowadzone z wykorzystaniem metody odtłuszczania ultradźwiękowego jest po prostu jedną z metod oczyszczania elementów i służy usuwaniu zanieczyszczeń, natomiast wspomniane zabezpieczenie antykorozyjne montowanych elementów jest wykonywane na czas dalszych czynności montażowych. Śrutowanie zaś ma na celu oczyszczanie i przygotowanie powierzchni pod malowanie.
W ocenie organu odwoławczego czynności, którym według strony poddawany jest importowany przez nią towar, mieszczą się w zakresie noty do HS, co oznacza, że ich wykonanie nie wpływa na klasyfikację towaru. Organ zwrócił uwagę, że zgodnie z opinią nr 1 przeprowadzenie wspominanych obróbek, tj. (śrutowania i odtłuszczania) jest niezbędne do przygotowania elementów składowych tj. obręczy oraz tarczy (przygotowania powierzchni tych elementów) do przeprowadzenia procesu montażu, tzn. poprawnego wykonania jednostki montażowej, zgodnie z wymaganiami wymiarowo-kształtowymi.
Organ podkreślił, że nie kwestionuje możliwości wykonania ewentualnych operacji mających na celu przygotowanie omawianych elementów do procesu montażu felg, jednakże zgodnie z przywołanymi wyżej wyjaśnieniami odnoszącymi się do obróbki wyrobów ze stali, tego typu operacje nie mają wpływu na klasyfikację taryfową tych wyrobów.
Ponadto organ zwrócił uwagę, że każdy z poszczególnych elementów - zarówno tarcza, jak i obręcz – posiada zasadniczy charakter elementu przygotowanego do wykonania felgi samochodowej tj. odpowiednie wyprofilowanie, właściwe otwory. Fakt, że dane obróbki określone na potrzeby klasyfikacji są odmienne od określeń dla przemysłu nie stanowi naruszenia zasad klasyfikacji. Spawanie jest jednym z etapów montażu, a przy tym pierwsza część reguły 2(a) poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Zatem aby uznać wyrób za kompletny lub gotowy wystarczy, że ma on wyraźny charakter takiego wyrobu i dotyczy to zarówno sytuacji, gdy mamy do czynienia z wyrobem importowanym znajdującym w stanie zmontowanym, jak i z wyrobem importowanym znajdującym się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. Przedmiotowe tarcze i obręcze zostały zidentyfikowane jako przeznaczone do wspólnego montażu, w wyniku którego powstaje towar posiadający zasadniczy charakter felgi samochodowej. Zatem pierwsza część reguły 2(a) pozwala zaklasyfikować felgi (czy to importowane w stanie zmontowanym czy też w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym), które przed użyciem będą podlegały czynnościom je do tego użycia dostosowującym, do pozycji właściwej dla gotowych felg.
Na okoliczność, że importowane produkty były przygotowane[?]do montażu, wskazują między innymi wyniki oględzin towaru. Import określonych części obręczy i w adekwatnej liczbie tarczy umożliwiał zmontowanie felg stalowanych wykorzystywanych do aut osobowych (zgodnie z oświadczeniem prezesa skarżącej spółki). W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie taki sposób zorganizowania importu trudno uznać za przypadkowy. Zbieżność czasowa i ilościowa uzasadniały domniemanie faktyczne, że celem importu tych towarów było złożenie z nich felg stalowych przeznaczonych do pojazdów silnikowych do przewozu osób. Domniemanie to jest zgodne z doświadczeniem życiowym, zasadami logiki i racjonalnego myślenia oraz ekonomicznym interesem importera.
W ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutom skarżącej w okolicznościach sprawy nie było podstaw do sięgania po wiadomości specjalistyczne i powoływania biegłego w celu ustalenia prawidłowości kwalifikacji towaru przez organ celny do kodu TARIC 8708 70 99 80. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że to organ celny rozstrzyga ostatecznie o kwalifikacji taryfowej towaru, a zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej. W sprawach celnych do klasyfikacji taryfowej uprawniony jest jedynie organ celny i żadna opinia, także biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, nie może przesądzać tej kwestii.
Odnosząc się do dołączonej do odwołania wiążącej informacji stawkowej (WIS) z dnia 5 lipca 2024 r. organ wyjaśnił, że importerzy mają możliwość uzyskania decyzji w sprawie wiążącej informacji taryfowej (WIT), która wiąże w zakresie klasyfikacji taryfowej m.in. organy celne w stosunku do posiadacza decyzji w odniesieniu do towarów będących przedmiotem decyzji, nie zaś wiążącej informacji stawkowej. Podstawą prawną wydania wiążącej informacji stawkowej nr 429071 była ustawa o podatku od towarów i usług, a nie przepisy prawa celnego, w tym Wspólna Taryfa Celna. Zgodnie też z informacją zamieszczoną na drugiej stronie wiążącej informacji stawkowej, celem jej wydania było określenie stawki podatku od towarów i usług, a nie zaklasyfikowanie towaru. W związku z tym przedstawiona wiążąca informacja stawkowa nie znajduje zastosowania w sprawie.
Powołując się na powyższą ocenę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał za prawidłowe zaklasyfikowanie towaru ze zgłoszenia celnego nr [...] do kodu Taric 8708 70 99 80 obejmującego: Felgi stalowe, nawet z akcesoriami i nawet z założonymi oponami, przeznaczone do: - ciągników drogowych, - pojazdów silnikowych do przewozu osób lub do transportu towarów, - pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia (np. pojazdów strażackich, polewaczek) z wyłączeniem: - felg do quadów drogowych, - felg do pojazdów silnikowych specjalnie zaprojektowanych do innych zastosowań niż na drogach publicznych (na przykład do ciągników rolniczych lub leśnych, do wózków widłowych, do ciągników samolotowych, do pojazdów samowyładowczych przeznaczonych do użytku poza drogami publicznymi).
Organ odwoławczy wskazał następnie, że na dzień przyjęcia zgłoszenia celnego importowany z Chin towar o kodzie Taric 8708 70 99 80 objęty był cłem antydumpingowym, zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) 2020/353 z dnia 3 marca 2020 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz felg stalowych do użytkowania na drodze pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. UE. L. z 2020 r. Nr 65, str. 9 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie antydumpingowe"). Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy organ stwierdził, że towar został wyprodukowany przez chińskiego przedsiębiorcę J. Co., Ltd, który został wymieniony w załączniku do rozporządzenia pod kodem dodatkowym TARIC C514. Strona w toku postępowania dostarczyła fakturę korektę nr J21022168B z dnia 4 czerwca 2024r., spełniającą wymogi formalne wskazanego rozporządzenia. Zatem stawka celna ostatecznego cła antydumpingowego dla towaru ze zgłoszenia celnego nr [...] wynosi 50,3 %.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca [...] Spółka z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 30 września 2024 r. naruszenie:
1) art. 48, art. 56 ust. 1 i 2, art. 57 ust. 1, art. 77 ust. 1 lit. a i ust. 2, art. 85 ust. 1, art. 101, art. 102 ust. 3 lit. b, art. 105 ust. 4, art. 114 ust. 2, art. 172 ust. 2 UKC w zw. z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1 i 2, art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oraz regułą 2(a) Ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej zawartą w niniejszym rozporządzeniu mające wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji bezkrytyczne przyjęcie prawidłowości ustaleń organu pierwszej instancji i w konsekwencji ponowne dokonanie nieprawidłowej klasyfikacji importowanych towarów w postaci obręczy i tarcz samochodowych do kodu TARIC 8708 70 99 80, tj. uznanie, iż:
a) procesy, którym podlegały towary przed i po dokonaniu montażu, nie mogą zostać uznane za ich obróbkę i tym samym nie wpływają na klasyfikację tych towarów, mimo iż całkowicie odmienne wnioski zawarte są w opinii o procesie technologicznym produkcji felg stalowych z dnia 9 stycznia 2024 r. ("opinia 1") oraz opinii dotyczącej technologiczności procesów montażu z dnia 8 stycznia 2024 r. ("opinia 2"), na które organy same się powołują,
b) spawanie jest czynnością montażu, mimo iż odwrotny wniosek wynika z uzupełnienia do opinii dotyczącej technologiczności procesów montażu z dnia 17 maja 2024 r., a w konsekwencji uznanie, że towary mają wyraźny charakter wyrobu końcowego, nie odnosząc się w żaden sposób do cech oraz funkcjonalności felgi samochodowej,
c) dla kwalifikacji towarów w postaci obręczy i dysków zasadnym jest odwołanie się do działu 72 WTC, podczas gdy dział ten dotyczy zupełnie innych produktów i uwag w nim zawartych i nie powinno się stosować w niniejszej sprawie,
d) złożoność montażu nie musi być brana pod uwagę przy stosowaniu reguły 2(a) ORINS, a kluczowe znaczenie ma fakt poddania części składowych towaru jakiejkolwiek obróbce, podczas gdy zgodnie z punktem VII polskiego tłumaczenia Not wyjaśniających wyznacznik prostoty odnosi się zarówno do technik montażu, jak i stosowanych narzędzi,
e) "złożoność montażu" w rozumieniu reguły 2(a) oznacza "stopień trudności montażu", a nie wyłącznie jego wieloetapowość, która wszak możliwa jest także przy nieskomplikowanym montażu, co doprowadziło organy obu instancji do błędnego wniosku, że nawet skomplikowany technologicznie, zaawansowany proces montażu nie ma znaczenia dla zastosowania tej reguły,
f) reguła 2(a) obejmuje każdy rodzaj montażu, pomimo iż w regule tej wymieniono specyficzne rodzaje montażu (nitowanie lub spawanie), które są rodzajowo podobne i mogą być stosowane zamiennie względem siebie, co z kolei implikuje, że rodzaje montażu, które nie są rodzajowo zbliżone do w/w wymienionych, nie są objęte zakresem zastosowania tej reguły, wbrew twierdzeniom organów, że są wymienione jedynie przykładowo i każdy montaż może być przedmiotem reguły;
2) art. 30b ust. 1, art. 33 ust. 2a, art. 6, art. 34 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 1a, art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, mające wpływ na wynik sprawy, poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej zdaniem organu drugiej instancji wysokości a kwotą podatku już określoną w zgłoszeniu celnym;
3) art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez powołanie się w celu dokonania kwalifikacji towarów na Noty wyjaśniające do HS do działu 72 (które nie stanowią źródła prawa oraz nadto dotyczą innej grupy towarów niż te zgłoszone przez skarżącą) oraz poprzez nieuwzględnienie, że w polskiej wersji Noty wyjaśniającej w dniu powstania długu celnego była mowa o "prostych operacjach montażowych" (również ta wersja Not wyjaśniających była stosowana przez organy w wydawanych wiążących informacjach taryfowych oraz w orzeczeniach sądów administracyjnych, co uzasadniało przekonanie skarżącej, że skomplikowane procesy montażowe wykorzystywane przez nią dla zmontowania felg uzasadniają kwalifikację sprowadzanych przez skarżącą towarów jako części do felg, wskutek czego organy pierwszej i drugiej instancji orzekły na niekorzyść skarżącej, naruszając tym samym zasadę pewności prawa oraz zasadę nullum tributum sine lege;
4) art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów prawa i tym samym powinna być uchylona z powodów wskazanych w odwołaniu, więc prawidłowe rozstrzygnięcie organu drugiej instancji powinno polegać na zastosowaniu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji i w rezultacie - na uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji oraz rozstrzygnięciu co do istoty sprawy;
5) art. 180, art. 187 i art. 191 Ordynacji w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie, tj. brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, brak oceny stanu faktycznego sprawy na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego oraz dowolną jego ocenę, tj. pominięcie wniosków płynących z opinii nr 1, opinii nr 2 oraz opinii uzupełniającej dotyczących charakteru procesów, jakim poddawane są towary (obróbka) oraz charakteru procesu, jakim jest spawanie i przyjęcie wniosków zupełnie przeciwnych niż płynące z materiału dowodowego,
6) art. 197 § 1 w zw. z art. 188 i art. 122 Ordynacji w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że w sprawie nie zachodzi konieczność do sięgania po wiadomości specjalne i powołania biegłego w celu ustalenia prawidłowości dokonanej przez organ celny kwalifikacji towarów do kodu TARIC i tym samym niepodjęcie przez organ drugiej instancji wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, podczas gdy przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest w niniejszej sprawie niezbędne dla jednoznacznego określenia kwestii kluczowych dla dokonania kwalifikacji towarów i w konsekwencji błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Przedmiot sporu w niniejszej sprawie stanowiło dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego z Chin towaru określonego w zgłoszeniu celnym nr [...] jako części felg obręcz + dysk. Strona w zgłoszeniu celnym zaklasyfikowała towar do kodu Taric 8708 70 99 85, natomiast organy uznały, że prawidłowym kodem dla przedmiotowego towaru jest kod Taric 8708 70 99 80 obejmujący: Felgi stalowe, nawet z akcesoriami i nawet z założonymi oponami, przeznaczone do: - ciągników drogowych, - pojazdów silnikowych do przewozu osób lub do transportu towarów, - pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia (np. pojazdów strażackich, polewaczek) z wyłączeniem: - felg do quadów drogowych, - felg do pojazdów silnikowych specjalnie zaprojektowane do innych zastosowań niż na drogach publicznych (na przykład do ciągników rolniczych lub leśnych, do wózków widłowych, do ciągników samolotowych, do pojazdów samowyładowczych przeznaczonych do użytku poza drogami publicznymi). Konsekwencją odmiennej klasyfikacji taryfowej objętego zgłoszeniem celnym towaru była różnica w zakresie wysokości długu celnego, w związku z naliczeniem dla towaru zaklasyfikowanego do kodu Taric 8708 70 99 80 ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz felg stalowych do zastosowania na drodze pochodzących z Chin, w wysokości 50,3% oraz różnica między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą tego podatku określoną w zgłoszeniu celnym.
W związku z opisanym przedmiotem postępowania trzeba wskazać, że stosownie do art. 56 ust. 1 UKC, podstawą należności celnych przywozowych i wywozowych jest Wspólna Taryfa Celna ("WTC"). Inne środki, ustanowione w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, stosowane są w odpowiednich przypadkach zgodnie z klasyfikacją taryfową danych towarów. Wspólna Taryfa Celna obejmuje nomenklaturę scaloną towarów, określoną w rozporządzeniu (EWG) nr 2658/87 (art. 56 ust. 2 lit. a UKC).
Natomiast klasyfikacja taryfowa towarów do celów stosowania WTC polega na określeniu jednej podpozycji lub dalszych podpodziałów w Nomenklaturze scalonej, do których towary te mają zostać zaklasyfikowane (art. 57 ust. 1 UKC).
Zgłoszenie celne w niniejszej sprawie nastąpiło 28 lipca 2021 r., w związku z czym za podstawę rozstrzygnięcia prawidłowo przyjęto rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2020/1577 z dnia 21 września 2020 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L 361 z 30 października 2020 r., str. 1). Zgodnie z art. 4 rozporządzenia wykonawczego rozporządzenie to stosuje się od 1 stycznia 2021 r.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że WTC ma charakter wyczerpujący. Ze względu na brak możliwości wymienienia i opisania wszystkich towarów, które mogą różnić się między sobą oraz zmieniać, w pozycjach taryfowych często stosuje się sformułowania otwarte. Nie zmienia to jednak faktu, że do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod taryfy, z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzony towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Jednocześnie WTC jest oparta o nazewnictwo i zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli (obecnie Światowa Organizacja Celna). Klasyfikację taryfową przeprowadza się na podstawie ogólnych reguł interpretacji nomenklatury scalonej (dalej jako "ORINS"), uwag do sekcji i działów taryfy celnej, które uściślają i wyjaśniają treść poszczególnych pozycji taryfy i są stosowanym w prawie celnym rodzajem legalnych definicji pojęć zawartych w przepisach prawa oraz ustaleń dotyczących praktyki klasyfikacyjnej w krajach Unii Europejskiej. ORINS zostały ułożone sekwencyjnie i z uwagi na to zastosowanie kolejnej z nich uzależnione jest od uprzedniego wyeliminowania możliwości zastosowania poprzedniej reguły. Gdy pierwsza reguła ORINS nie jest możliwa do zastosowania w sprawie, należy korzystać z reguł od 2 do 6, z uwzględnieniem Not wyjaśniających.
Zgodnie z regułą 1 ORINS, tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. Stosownie do pkt III lit. b) Not wyjaśniających do reguły 1, druga część niniejszej reguły dotyczy sposobu dokonywania klasyfikacji przy zastosowaniu w razie potrzeby reguł 2, 3, 4, i 5, pod warunkiem że nie jest to sprzeczne z treścią tych pozycji lub uwag.
Reguła 2(a) ORINS stanowi, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
Reguła 6 ORINS stanowi, że klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Jak zasadnie wskazano w zaskarżonej decyzji, pomoc przy klasyfikacji taryfowej stanowią Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów ("Noty wyjaśniające do HS"), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli. Do interpretacji określonych pozycji taryfowych przyczyniają się także Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich ("Noty wyjaśniające do CN"), które są wydawane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 § 1(a) oraz art. 10 rozporządzenia nr 2658/87.
W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej utrwalony jest pogląd, że w interesie pewności prawa i ułatwienia kontroli, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach danego towaru, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów. W odniesieniu do tych obiektywnych cech i właściwości towarów musi istnieć możliwość ich sprawdzenia w momencie zgłoszenia celnego (por. wyroki TSUE: z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie C-15/05 Kawasaki Motors Europe; z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-310/06 FTS International; z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie C-400/05 B.A.S. Trucks; z dnia 15 lutego 2007 r. w sprawie C-183/06 RUMA i z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C-142/06 Olicom, z dnia 23 kwietnia 2015 r. w sprawie C-635/13 SC ALKA CO SRL). Stanowisko to aprobowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lipca 2020 r, sygn. akt I GSK 842/17; z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1935/19; z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1247/19; z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 565/17; z dnia 24 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 512/17; z 18 listopada 2019 r., sygn. akt I GSK 398/17; z 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 604/19; z 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 829/16; z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1021/16; z 21 listopada 2018 r., sygn. akt I GSK 1087/16; z 23 października 2018 r., sygn. akt I GSK 801/16 i z 10 października 2018 r., sygn. akt I GSK 776/16).
Zaznaczyć też należy, że Noty wyjaśniające nie mają wprawdzie charakteru prawnie wiążącego, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji nomenklatur (vide wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06 BVBA Van Landeghem; wyrok z dnia 28 kwietnia 1999 r. w sprawie C-405/97 Mövenpick Deutschland). Dlatego ich stosowanie w procesie interpretacji nomenklatury towarowej należy traktować jako zasadę. Powyższe stanowisko jest podzielane również w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA: z dnia 12 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1935/19; z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1247/19; z dnia 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 604/19; z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt I GSK 829/16; z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 1151/15).
W okolicznościach sprawy spór dotyczy klasyfikacji importowanego towaru do podpozycji w obrębie pozycji 8708, obejmującej Części i akcesoria do pojazdów silnikowych objętych pozycjami od 8701 do 8705, w tym:
8708 70 - Koła jezdne oraz ich części i akcesoria
- - Pozostałe
8708 70 99 - - - Pozostałe
- - - - Z oponami pneumatycznymi, nowymi lub bieżnikowanymi, gumowymi, w rodzaju stosowanych w autobusach i samochodach ciężarowych, o wskaźniku nośności przekraczającym 121
8708 70 99 20 - - - - - Felgi stalowe, nawet z akcesoriami
8708 70 99 30 - - - - - Pozostałe
- - - - Pozostałe
8708 70 99 80 - - - - - Felgi stalowe, nawet z akcesoriami i nawet z założonymi oponami, przeznaczone do: - ciągników drogowych, - pojazdów silnikowych do przewozu osób lub do transportu towarów, - pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia (np. pojazdów strażackich, polewaczek) z wyłączeniem: - felg do quadów drogowych, - felg do pojazdów silnikowych specjalnie zaprojektowane do innych zastosowań niż na drogach publicznych (na przykład do ciągników rolniczych lub leśnych, do wózków widłowych, do ciągników samolotowych, do pojazdów samowyładowczych przeznaczonych do użytku poza drogami publicznymi)
8708 70 99 85 - - - - - Pozostałe.
Zdaniem organu w świetle reguły 2(a) ORINS importowany przez skarżącą i objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym towar, opisany w zgłoszeniu jako części felg tarcza + dysk, należało zaklasyfikować do kodu 8708 70 99 80, jako felgi stalowe przeznaczone, zgodnie z oświadczeniem w tym zakresie prezesa skarżącej spółki, do pojazdów silnikowych do przewozu osób. Organ dokonał wskazanej klasyfikacji następczo w oparciu o prawidłowo zastosowany art. 48 UKC, z którego wynika, że do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość.
Skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez organy celne klasyfikacją, kwestionując spełnienie przesłanek, o jakich mowa w regule 2(a) ORINS. Zdaniem skarżącej przedmiotem importu były części felg, do których zastosowanie ma wskazany w zgłoszeniu celnym kod 8708 70 99 85.
W ocenie Sądu prawidłowe w powyższej kwestii jest stanowisko organu.
W pierwszym rzędzie wskazać należy na trafność stwierdzenia organu, że importowany towar był przygotowany do zmontowania z niego felg. Bezsprzecznie świadczą o tym opisane w protokole wyniki oględzin towaru okazanego przez prezesa zarządu skarżącej jako taki sam, jak towar importowany zgodnie z przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Okazany towar był bowiem ułożony w kompletach, z których każdy składał się z obręczy i tarczy. Ilość tarcz i obręczy była równa. Jedynie ubocznie można wskazać, że także w znajdujących się w aktach sprawy fakturach podano, że towar stanowiły "dysk i obręcz felgi", każdorazowo o wskazanych w fakturach parametrach, a zatem komplety, w określonych ilościach. Zatem, jak słusznie stwierdził organ, tarcze i obręcze były przygotowane do wspólnego montażu, jako elementy finalnego produktu w postaci felgi.
Zasadnie również organ zwrócił uwagę, że obręcze w momencie importu były już właściwie wyprofilowane, zaś tarcze odpowiednio ukształtowane miały wycięte otwory mocujące, wentylujące oraz otwór centralny. Jest to dobrze widoczne na dołączonych do akt administracyjnych fotografiach wykonanych w czasie oględzin (k. 10-11 akt administracyjnych wspólnych). Towar przeznaczony do wspólnego montażu posiadał zasadniczy charakter wyrobu gotowego, czyli felgi samochodowej. W takiej zaś sytuacji już pierwsza część reguły 2(a) ORINS dawała podstawy do zaklasyfikowania importowanego towaru do pozycji przewidzianej dla gotowych felg, skoro według jej treści wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Zgodnie bowiem z pkt I Not wyjaśniających do reguły 2(a) ORINS, pierwsza część reguły 2(a) poszerza zakres brzmienia każdej pozycji w ten sposób, że odnosi się nie tylko do wyrobu gotowego, lecz także do wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że ma on wyraźny charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy wyrób importowany znajduje się w stanie zmontowanym, jak i sytuacji gdy wyrób importowany znajduje się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I GSK 872/08). Niewątpliwie w sytuacji, gdy bezsprzecznie przeznaczone do wspólnego montażu importowane obręcze były już właściwie wyprofilowane, a importowane tarcze odpowiednio ukształtowane miały wycięte właściwe otwory, należało uznać, że w momencie importu obręcze i tarcze były już poddane obróbce, w wyniku której były przeznaczone do zastosowania razem jako felga, co oznacza, że posiadały w związku z tym zasadniczy charakter wyrobów gotowych, jakimi są felgi (por. wyrok TSUE z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawie C-72/21).
Jak wyjaśniono już wyżej, decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w obiektywnych cechach i właściwościach danego towaru.
Prawidłowa jest też ocena organu w odniesieniu do drugiej części reguły 2(a) ORINS. Zdaniem Sądu reguła ta została właściwie odczytana w zaskarżonej decyzji.
Z drugiej części reguły 2(a) wynika, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
Zgodnie z polską wersją językową Not wyjaśniających do reguły 2(a) ORINS, druga część reguły 2(a) stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodność pakowania, obsługi lub transportu (pkt V). Niniejszą regułę stosuje się również do wyrobów niekompletnych lub niegotowych, przedstawianych w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym z zastrzeżeniem, że należy je traktować jako wyroby kompletne lub gotowe zgodnie z pierwszą częścią niniejszej reguły (pkt VI Not wyjaśniających).
Stosownie zaś do pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a) ORINS, na potrzeby niniejszej reguły "artykuły przedstawiane w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym" oznaczają elementy składowe artykułu, z których powinien być on złożony za pomocą prostych urządzeń do montażu (śrub, nakrętek, sworzni i.t.d.) lub, na przykład za pomocą nitowania albo spawania, pod warunkiem że zastosowano tylko proste operacje montażowe.
Złożoność metody montażu nie musi być brana pod uwagę w tym względzie. Jednakże w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce.
Niezmontowane elementy składowe artykułu, które są w nadmiarze wobec ilości wymaganej dla danego artykułu w stanie kompletnym, powinny być klasyfikowane oddzielnie.
Skarżąca kwestionując ocenę organu akcentuje ten fragment polskiej wersji językowej pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a), w którym mowa o stosowaniu "tylko prostych operacji montażowych". W ocenie skarżącej takiej treści not wyjaśniających nie odpowiada stosowany w przypadku felg montaż z zastosowaniem operacji wciskowo-wtłaczanej, przy użyciu odpowiedniej prasy.
Zasadnie jednak w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że w wyroku z dnia 27 kwietnia 2023 r. w sprawie C-107/22 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśnił, że z pkt VII noty wyjaśniającej dotyczącej ogólnej reguły 2 lit. a) wynika, że za wyroby znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym należy uznać wyroby, których elementy mają być złożone bądź za pomocą takich elementów jak śruby, wkręty, nakrętki itp., bądź na przykład poprzez nitowanie lub spawanie, pod warunkiem jednak, że chodzi wyłącznie o operacje montażu. W tym względzie nie należy brać pod uwagę złożoności metody montażu. Trybunał Sprawiedliwości nie wskazywał zatem na wymóg "prostego" montażu. Niewątpliwie, co zauważono też w odpowiedzi organu na skargę, wynika to z treści Not wyjaśniających, które w oryginalnej wersji nie są wydawane w języku polskim. Wskazać należy, że widniejąca na stronie Światowej Organizacji Celnej angielska wersja pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a) ma treść następującą: "For the purposes of this Rule, “articles presented unassembled or disassembled" means articles the components of which are to be assembled either by means of fixing devices (screws, nuts, bolts, etc.) or by riveting or welding, for example, provided only assembly operations are involved." Nie zawiera ona zatem zastrzeżenia co do "prostego" montażu. Ponadto w wyroku z dnia 27 kwietnia 2023 r. wydanym w sprawie C-107/22 TSUE wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału za wyrób znajdujący się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym należy uznać wyrób, którego elementy składowe, to znaczy te, które można zidentyfikować jako elementy przeznaczone do wytworzenia gotowego produktu, są przedstawiane jednocześnie do odprawy celnej, przy czym w tym względzie nie należy brać pod uwagę techniki montażu lub złożoności metody montażu (wyrok z dnia 16 czerwca 1994 r., Develop Dr. Eisbein, C-35/93, EU:C:1994:252, pkt 19).
W konsekwencji zasługiwało na podzielenie wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu, że zawarte w polskiej wersji językowej sformułowanie co do prostego montażu dotyczy w rzeczywistości zastosowania jedynie operacji montażowych, jak również, że nawet bardzo złożone metody montażu nie muszą być brane pod uwagę, a zasadnicze znaczenie ma zawarte w pkt VII Not wyjaśniających zastrzeżenie, że w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce. Zasadnie też organ w zaskarżonej decyzji uznał, że w świetle omawianych Not wyjaśniających katalog możliwych do zastosowania metod montażu jest otwarty, gdyż niewątpliwie potwierdza to użycie zwrotu "na przykład". Takie stanowisko znajduje również potwierdzenie w przywołanych wyżej orzeczeniach TSUE.
Niezasadnie natomiast wywodzi skarżąca, że rodzaje montażu, które nie są rodzajowo zbliżone do wymienionych wprost w pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a) nie są objęte zakresem zastosowania tej reguły i procesy montażowe wykorzystywane dla zmontowania felg stalowych uzasadniają klasyfikację sprowadzonych przez skarżącą towarów jako części do felg. Z tych samych względów bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność, że w opinii sporządzonej przez dr hab. inż. Ł. G. (opinia nr 2) oraz opinii sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. R. (opinia nr 1) wyrażono stanowisko o złożonych operacjach montażowych w przypadku montażu felg stalowych.
Nie jest też zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez powołanie się w celu dokonania kwalifikacji towarów na Noty wyjaśniające do HS, które nie stanowią źródła prawa oraz poprzez nieuwzględnienie, że w polskiej wersji Noty wyjaśniającej w dniu powstania długu celnego była mowa o "prostych operacjach montażowych" i taką wersję stosowały organy w wydawanych wiążących informacjach taryfowych. Jak wyjaśniono już wyżej, w świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, stosowanie Not wyjaśniających w procesie interpretacji nomenklatury stanowi zasadę. Dla właściwego odczytania ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej uprawnione jest również odwołanie się do oryginalnej wersji Not wyjaśniających oraz sposobu ich rozumienia w orzecznictwie. Zaznaczyć też należy, że z okoliczności sprawy nie wynika, aby skarżąca ubiegała się i uzyskała wiążącą informację taryfową (WIT) dotyczącą towaru będącego przedmiotem zgłoszenia w niniejszej sprawie. Jak słusznie zauważył organ, informacja dołączona przez skarżącą do odwołania stanowiła wiążącą informację stawkową, a nie wiążącą informację taryfową. W świetle zaś art. 33 ust. 1 UKC decyzję w sprawie wiążącej informacji taryfowej wydają organy celne, na wniosek. Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 UKC, decyzja WIT wiąże jedynie w zakresie klasyfikacji taryfowej lub ustalania pochodzenia towarów: a) organy celne w stosunku do posiadacza decyzji jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna; b) posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, ze skutkiem od dnia, w którym powiadomienie o decyzji zostanie mu doręczone lub zostanie uznane za doręczone.
Nieskuteczne są również zarzuty skarżącej dotyczące oceny w zakresie wynikającego z pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2 (a) wymogu, zgodnie z którym w celu skompletowania w gotowy wyrób, części składowe nie powinny zostać poddane jakiejkolwiek dalszej obróbce.
Zwrócić należy uwagę, że w pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a) ORINS jednoznacznie mowa o montażu. Spawanie jest metodą montażu wprost wymienioną w pkt VII Not wyjaśniających do reguły 2(a). Natomiast jest faktem powszechnie znanym, że wykonanie spawania wymaga odpowiedniego przygotowania powierzchni, w szczególności usunięcia ewentualnych zanieczyszczeń, jak również określonych czynności wykańczających po wykonaniu spawania. Jednocześnie, jak wyjaśniono wcześniej, w świetle pkt VII Not wyjaśniających dopuszczalne są różne techniki montażu i metody montażu o różnej złożoności. Z powyższego w ocenie Sądu wynika, że w okolicznościach sprawy czynności związane z montażem felg nie stanowią obróbki w rozumieniu wskazanych Not wyjaśniających, która to obróbka wyłączałaby możliwość zastosowania reguły 2(a) ORINS do importowanego przez skarżącą towaru.
Natomiast z przedstawionej przez skarżącą opinii uzupełniającej sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. R. (k. 76 akt adm. wspólnych) wynika, że proces technologiczny montażu felg stalowych samochodowych obejmuje następujące etapy zawierające zarówno różnorodne operacje montażowe, w tym czynności pomocnicze, tj.: śrutowanie powierzchni, odtłuszczanie powierzchni i zabezpieczenie antykorozyjne na czas dalszych czynności, grawerowanie obręczy, wykonanie połączenia wciskowo-wtłaczanego (zasadnicza operacja montażowa), wykonanie spawów, fosforanowanie, odtłuszczanie, płukanie, wygrzewanie i suszenie, malowanie proszkowe. Zatem czynności te związane są z montażem felg.
Sąd miał przy tym na względzie, że w opinii głównej sporządzonej przez prof. dr hab. inż. A. R. (opinia nr 1) podana została definicja obróbki, zgodnie z którą "obróbka jest to nadanie nowych cech przedmiotowi obrabianemu, zgodnie z założeniami technologicznymi, np. wymiarów, twardości, gładkości", "obróbka jest procesem przetwarzania surowca w końcowy produkt, a wśród rodzajów obróbek wyróżnia się odlewnictwo, obróbkę skrawaniem (mechaniczną), obróbkę plastyczną, obróbkę skoncentrowanymi strumieniami energii, obróbkę elektrochemiczną, obróbkę chemiczną, obróbkę cieplną, obróbkę cieplno-chemiczną, obróbkę powierzchniową oraz spajanie". Mając na względzie przytoczoną definicję obróbki i wyróżniane jej rodzaje autorka opinii stwierdziła, że występujące w operacjach montażowych przygotowawczych operacje: śrutowania, grawerowania, odtłuszczania, oraz występujące w operacjach montażowych pomocniczych wykańczających operacje: fosforanowania, odtłuszczania, płukania, wygrzewania i suszenia oraz malowania proszkowego należy zakwalifikować do określonych rodzajów obróbek. Podobną kwalifikację przedstawiono również w opinii nr 2.
Wymaga jednak podkreślenia, że okoliczność, iż z punktu widzenia technologii określone procesy technologiczne stanowią obróbkę, nie oznacza, że stanowią one obróbkę, o jakiej mowa w omawianych Notach wyjaśniających. Z opinii nr 1 wynika, że są to operacje stanowiące elementy procesu montażu, związku z czym i z przyczyn wskazanych wyżej nie wyłączają w ocenie Sądu zastosowania w okolicznościach sprawy drugiej części reguły 2(a) ORINS. Także w opinii uzupełniającej do opinii nr 1 wskazano, że istotne znaczenie przygotowania powierzchni wynika przede wszystkim z konieczności uzyskania jak najkorzystniejszych właściwości skutkujących otrzymaniem połączenia montażowego o określonych cechach, głównie wytrzymałościowych. Wyjaśniono również, że przeprowadzenie śrutowania i odtłuszczania jest niezbędne do przygotowania elementów składowych tj. obręczy oraz tarczy (przygotowania powierzchni tych elementów) do przeprowadzenia procesu montażu, tzn. poprawnego wykonania jednostki montażowej, zgodnie z wymaganiami wymiarowo-kształtowymi (k. 75-76v. akt adm. wspólnych). Chodzi zatem o dokonanie prawidłowego montażu. Jednocześnie skarżąca nie kwestionuje stanowiska organu co do tego, że grawerowanie obręczy felgi stanowi jedynie odpowiednie oznakowanie felgi i nie ma wpływu na jej funkcję.
Nie zasługuje również na podzielenie argumentacja skarżącej w odniesieniu do czynności spawania. Skarżąca podkreśla, że spawanie dwóch elementów felgi nie stanowi jedynie operacji montażowej, ale pozwala na uzyskanie produktu funkcjonalnego, który będzie mógł zostać zamontowany w samochodzie. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że w Notach wyjaśniających do reguły 2(a) wprost wymieniono spawanie jako sposób montażu. Wprawdzie w opinii uzupełniającej do opinii nr 1 podano, że w okolicznościach sprawy spawanie nie jest czynnością, podczas której tworzona jest jednostka montażowa, gdyż ta jednostka została już uprzednio utworzona w procesie wtłaczania, ale zarazem w opinii tej wskazano, że wykonanie spawów jest operacją pomocniczą, która ma na celu wzmocnienie wykonanego wcześniej połączenia wciskowego wtłaczanego (k. 76v. akt adm. wspólnych). Stwierdzić zatem należy, że w świetle treści przedstawionej przez stronę opinii spawanie służy właściwemu połączeniu elementów składowych felgi, czyli ich właściwemu montażowi. Z tych samych względów do odmiennych wniosków nie może prowadzić zawarte w opinii uzupełniającej stwierdzenie, że jednostka montażowa (felga) nie może być uznana za gotowy wyrób bez wykonania spawów, gdyż spawy te są niezbędne do spełniania wymagań kwantytatywnych i kwalitatywnych utworzonego elementu konstrukcyjnego samochodu, jakim jest felga samochodowa. Wskazać należy, że wymagania kwantytatywne i kwalitatywne to wymagania odnoszące się do ilości i jakości. Z przytoczonego ostatnio fragmentu opinii uzupełniającej także więc wynika, że chodzi o właściwe w danych okolicznościach połączenie elementów, czyli ich właściwy montaż.
W świetle tego, co powiedziano wyżej, prawidłowości zaskarżonej decyzji nie podważa skutecznie zarzut dotyczący odwołania się organów celnych do uwag do działu 72 WTC a także do właściwych not do tego działu. Argumentacja organu miała charakter pomocniczy, a przeprowadzona analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa.
Jeszcze raz podkreślić też należy, że zgodnie z częścią pierwszą reguły 2(a) ORINS aby uznać wyrób za kompletny i gotowy wystarczy że ma on wyraźny charakter takiego wyrobu. W okolicznościach sprawy przesłanka ta jest spełniona, co już przemawia za prawidłowością dokonanej przez organy celne klasyfikacji importowanego towaru.
Zarzut naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji taryfowej wiąże się z dokonaniem określonych ustaleń faktycznych z zastosowaniem przepisów Nomenklatury Scalonej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 704/19 oraz powołane tam: wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 228/16; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 701/17; wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r., sygn. akt I GSK 485/16). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że klasyfikacji towaru do konkretnej pozycji dokonuje organ na podstawie Wspólnej Taryfy Celnej, w oparciu o cechy, właściwości i stan danego towaru w momencie dokonywania zgłoszenia celnego, a nie biegły. Organ jest uprawniony, a nie zobowiązany zasięgnąć opinii biegłego na etapie czynionych przez siebie ustaleń. Tak więc ewentualnej wadliwości samej klasyfikacji celnej towaru nie można przypisać niesięgnięciu przez organ do opinii biegłego, który nie jest władny wiążąco wypowiadać się w tym przedmiocie. Jego ewentualna rola ogranicza się do zajęcia stanowiska co do stanu towaru i jego cech faktycznych, co podlega ocenie organu (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2023 r., sygn. akt I GSK 704/19).
Natomiast w stanie faktycznym niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy pozwalał w pełni na dokonanie ustaleń co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Wbrew zarzutom skarżącej materiał dowodowy, w tym przedstawione przez stronę skarżącą prywatne opinie opisujące proces montażu felg, został oceniony bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Okoliczność, że z materiału dowodowego organ wyprowadził wnioski odnośnie klasyfikacji importowanego towaru odmienne od oczekiwań skarżącej wynika natomiast z uwzględnienia treści przepisów obowiązujących w zakresie takiej klasyfikacji. Zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów art. 122, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej są zatem niezasadne.
W świetle obowiązujących zasad klasyfikacji organ wyprowadził też z zebranego materiału dowodowego właściwe wnioski co do klasyfikacji przedmiotowego towaru, nie naruszając powołanych w skardze przepisów prawa materialnego.
Konsekwencją prawidłowego zakwalifikowania importowanego towaru do kodu TARIC 8708 70 99 80 było zastosowanie cła antydumpingowego w stawce 50,3 %.
Powyższą stawkę organ ustalił prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem antydumpingowym.
Według art. 1 ust. 1 rozporządzenia antydumpingowego nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz felg stalowych do użytkowania na drodze, nawet z akcesoriami i nawet z założonymi oponami, przeznaczonych dla:
– ciągników drogowych,
– pojazdów silnikowych do przewozu osób lub do transportu towarów,
– pojazdów silnikowych specjalnego przeznaczenia (np. pojazdów strażackich, polewaczek),
– przyczep lub naczep, bez napędu mechanicznego, do wyżej wymienionych pojazdów,
pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej obecnie objęte kodami ex 8708 70 10, ex 8708 70 99 i ex 8716 90 90 (kody TARIC 8708 70 10 80, 8708 70 10 85, 8708 70 99 20, 8708 70 99 80, 8716 90 90 95 i 8716 90 90 97) ("produkt objęty postępowaniem").
W ust. 2 art. 1 rozporządzenia antydumpingowego określone zostały stawki ostatecznego cła antydumpingowego dla produktu opisanego w ust. 1 i wytwarzanego przez wymienione przedsiębiorstwa. W przypadku pozostałych przedsiębiorstw współpracujących wymienionych w załączniku stawka cła antydumpingowego została określona na poziomie 50,3 %, a w przypadku wszystkich pozostałych przedsiębiorstw – na poziomie 66,4 %.
W niniejszej sprawie towar został wyprodukowany przez chińskiego przedsiębiorcę J. Co., Ltd, który został wymieniony w załączniku do rozporządzenia. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 3 rozporządzenia antydumpingowego, stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, zawierającej oświadczenie następującej treści, opatrzone datą i podpisem pracownika podmiotu wystawiającego fakturę, ze wskazaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska: "Ja, niżej podpisany, poświadczam, że (ilość) (produkt objęty postępowaniem) sprzedana na wywóz do Unii Europejskiej objęta niniejszą fakturą została wytworzona przez (nazwa i adres przedsiębiorstwa) (dodatkowy kod TARIC) w [państwo, którego dotyczy postępowanie]. Oświadczam, że informacje zawarte w niniejszej fakturze są pełne i zgodne z prawdą". W przypadku nieprzedstawienia takiej faktury obowiązuje cło mające zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw. W sprawie niniejszej skarżąca przedstawiła fakturę zawierającą wymagane oświadczenie. W konsekwencji stawka celna dla ostatecznego cła antydumpingowego wyniosła w okolicznościach sprawy 50,3 %. Naliczenie cła antydumpingowego skutkowało powiadomieniem skarżącej o kwocie długu celnego w wysokości wynikającej ze wskazanej wyżej stawki.
Niezasadny jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361 z późn. zm.), poprzez określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej zdaniem organu drugiej instancji wysokości a kwotą podatku już określoną w zgłoszeniu celnym.
Zgodnie z art. 30b ust. 1 powołanej ustawy, podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną (art. 33 ust. 2a ustawy).
Wobec ustalenia, że w niniejszej sprawie w odniesieniu do towaru objętego zgłoszeniem celnym należne jest cło antydumpingowe w stawce 50,3 %, ponowne naliczenie podatku od towarów i usług i określenie różnicy między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już określoną w zgłoszeniu celnym było konieczne z uwagi na zmianę wysokości cła. Kwota wskazanej różnicy została też prawidłowo obliczona.
Jak wskazano już wyżej, bezpodstawne są podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w szczególności prawidłowości zgromadzenia przez organy materiału dowodowego w sprawie i naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego co do zaistnienia podstaw do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości. Zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie. Organ podjął niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, w sposób wyczerpujący rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy, przy czym ocena ta nie jest dowolna i nie sprzeniewierza się zasadzie swobodnej oceny dowodów. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy. Organ wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz prawidłowe podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a także odniósł się do zarzutów i argumentów podnoszonych przez stronę.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, a strony nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.