III SA/LU 376/04

OSK 1796/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-05-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-02
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 376/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2004-08-30
III SA/Lu 397/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2004-08-30
OSK 1739/04 - Postanowienie NSA z 2005-05-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 50 par. 1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2004 r. sygn. akt III SA/Lu 376/04 odrzucające skargę Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 maja 2004 r. (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym i umorzenia postępowania p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2004 r. III SA/Lu 376/04, odrzucił skargę Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., wydaną w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym i umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w związku z brzmieniem art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, wyróżnia się dwie grupy podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi. Do pierwszej grupy zalicza się te, którym uprawnienie to przysługuje w celu ochrony ich naruszonego interesu prawnego. Drugą grupę podmiotów stanowią te, których uprawnienie do wniesienia skargi zostało przyznane w celu obrony cudzych praw, ze względu na konieczność ochrony porządku prawnego. Wnoszący skargę Zarząd Dróg powinien ponadto, wskazać naruszenie konkretnych praw lub uprawnień które na mocy przepisów prawa mu przysługują oraz uzasadnić to, czego jednak - jak podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - nie uczynił.
Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, podkreślając iż występuje w niniejsze sprawie jako organ administracji publicznej, o czym świadczy wydana decyzja w I instancji. Natomiast o naruszeniu konkretnych praw lub uprawnień przysługujących Zarządowi Dróg Wojewódzkich w L. świadczy roszczenie pieniężne wynikające z zaistniałego zdarzenia niszczenia drogi i dochodzone w ramach przepisu art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. 2000 nr 71 poz. 838/, opłaty pochodzące ze źródeł określonych w tej ustawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Jak wynika z akt sprawy Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 maja 2004 r., uchylającą decyzję tegoż Kolegium z dnia 23 marca 2004 r. oraz decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia 2 lutego 2004 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia Marcinowi Ł. i Józefowi Ł., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "T." S.C., kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i umarzającą postępowanie w I instancji.
Stosownie zaś do art. 50 par. 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi, jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Należy zatem podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy sfery interesu prawnego Zarządu Dróg Wojewódzkich w L., a skarżący nie występuje w sprawie jako organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Tym samym - jak już stwierdzono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - skarga jest niedopuszczalna jako złożona przez podmiot nie mający legitymacji do jej wniesienia. Bowiem fakt, iż opłaty pochodzące ze źródeł, o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2-5 ustawy o drogach publicznych i kary pieniężne określone w art. 13 ust. 2a tej ustawy, stanowią dochody środka specjalnego zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg, nie legitymuje wymienionego Zarządu Dróg Wojewódzkich - który orzekał w sprawie jako organ I instancji - do złożenia skargi na powołaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.