III SA/LU 376/04

OSK 1739/04 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2005-05-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Zbigniew Rausz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
III SA/Lu 376/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2004-08-30
III SA/Lu 397/04 - Postanowienie WSA w Lublinie z 2004-08-30
OSK 1796/04 - Postanowienie NSA z 2005-05-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 50 par. 1, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Rausz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt III SA/Lu 397/04 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 17 maja 2004 r., (...) w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie kary za przejazd pojazdem ponadnormatywnym i umorzenie postępowania postanawia oddalić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 17 maja 2004 r. (...), którą organ ten uchylił decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. z dnia 15 marca 2004 r. (...) dotyczącą nałożenia na Władysława P. kary pieniężnej za przejazd pojazdem ponadnormatywnym po drodze wojewódzkiej i umorzył postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o oddalenie skargi, podnosząc, że skarżący nie ma przymiotu strony, w związku z czym nie jest uprawniony do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę Zarządu Dróg Wojewódzkich na wymienioną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 17 maja 2004 r. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy interesu prawnego Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. Skarżący nie występuje w sprawie jako organ działający w celu ochrony obiektywnego porządku prawnego lub uprawniony na podstawie innych ustaw do wniesienia skargi w przedmiotowej sprawie. Tym samym skarga jest niedopuszczalna jako złożona przez podmiot nie mający legitymacji do złożenia skargi.
W dniu 30 września 2004 r. na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną złożył Zarząd Dróg Wojewódzkich w L., który wniósł o:
1/ uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości
2/ w przypadku gdyby Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego - uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającą to orzeczenie decyzją z dnia 2004.05.17 (...) Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano:
1/ naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 50 par. 1, art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 510 Kpc.
2/ nie wyjaśnieniu okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, polegających na nie wyjaśnieniu kto jest stroną niniejszego postępowania
3/ naruszenie prawa materialnego tj. art. 13 ust. 2a i art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 27 ustawy Prawo o miarach z dnia 21 grudnia 2001 r.
4/ błędnej interpretacji przepisu art. 8 ustawy Prawo o miarach
5/ przekroczenie uprawnień poprzez ustalenie, że przepis art. 13 ust. 2a i art. 13 ust. 2b ustawy o drogach publicznych jest przepisem "niewykonalnym-martwym"
6/ brak podstaw do umorzenia postępowania
Dla wnoszącego skargę kasacyjną niezrozumiałe jest stanowisko Sądu mając na uwadze fakt, że Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. w niniejszej sprawie występuje jako organ administracji publicznej o czym świadczy wydana decyzji w I instancji. Natomiast o naruszeniu konkretnych praw lub uprawnień przysługujących Zarządowi Dróg Wojewódzkich w L. świadczy roszczenie pieniężne wynikające z zaistniałego zdarzenia niszczenia drogi i dochodzone w ramach przepisu art. 40a ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych na mocy którego opłaty pochodzące ze źródeł o których mowa w art. 13 ust. 2 pkt 2-5 i kary pieniężne określone w art. 13 ust. 2a cyt. ustawy stanowią dochody środka specjalnego zarządów dróg przeznaczonych na utrzymanie dróg.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Władysław P. Pełnomocnik strony wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej jako oczywiście bezzasadnej i niedopuszczalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W sprawie niniejszej należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż Zarząd Dróg Wojewódzkich w L. nie ma własnego interesu prawnego, który legitymowałby go do złożenia skargi na przedmiotową decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Prawidłowo zatem Sąd I instancji postanowił odrzucić skargę, albowiem zgodnie z art. 50 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ uprawnionym do wniesienia skargi jest ten kto ma w tym interes prawny. Co do zasady organ administracji publicznej działający w imieniu państwa nie ma własnego interesu prawnego w indywidualnych sprawach należących do jego kompetencji rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, występuje on bowiem w takiej sytuacji jako nosiciel imperium Państwa.
W literaturze prawniczej i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym od dawna już uznaje się, iż organ administracji publicznej który wydał w sprawie decyzję nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał w sprawie rozstrzygnięcie, w I instancji nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę rozstrzygnięcie wydane w tej samej sprawie przez organ wyższego stopnia. Takich uprawnień organu nie przewidują przepisy o postępowaniu sądowoadministracyjnym zawarte w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosi się to także do organu I instancji, w tym przypadku Zarządu Dróg Wojewódzkich w L., któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący także rozstrzygnięcia organu odwoławczego w drodze skargi.
Z tego względu na podstawie art. 182 i 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, skargę kasacyjną Zarządu Dróg Wojewódzkich w L. należało oddalić.